Thursday, December 31, 2009

ျပကၡဒိန္နဲ႔ ပိုစတာ


ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညမွာေပါ့ ......။
ျပကၡဒိန္ထဲက မင္းသမီးက ပိုစတာထဲမွာ ၿပံဳးေနတဲ့ မင္းသမီးကို လွမ္း ေျပာလိုက္တယ္ ...။

“နင္တို႔ေတြကေတာ့ အသက္ရွည္လိုက္တာေနာ္ .... ငါ့မွာေတာ့ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ အမိႈက္ပံုးထဲပဲ ေရာက္မလား ... စကၠဴ၀ယ္တဲ့ ကုလားဆီပဲ ေရာက္သြားေတာ့မလား .... မသိေတာ့ ပါဘူးဟာ ....”
ပိုစတာရဲ႕ အၿပံဳးက မခ်ိၿပံဳးေလး ျဖစ္သြားတယ္ ....။ ၿပီးေတာ့ ေၾကကြဲသံေလးနဲ႔ ျပကၡဒိန္ကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...။
“ငါကေတာ့ .. အသက္အရွည္ႀကီးေနၿပီး ... လူေတြကို ဘာမွ အက်ိဳးမျပဳတဲ႔ ပိုစတာေတြထက္ ... တစ္ႏွစ္ေလးပဲ အသက္ရွင္ခြင့္ရၿပီး လူေတြအတြက္ တစ္ႏွစ္လံုး အဓိပၸာယ္ရွိသြားတဲ႔ ျပကၡဒိန္ပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဟာ .....” ။ ။

Sunday, December 27, 2009

ျငင္းခံုျခင္းႏွင့္ အေျဖ


“အဲဒါ ‘ဆိတ္’ ပါကြာ ....”

“ဟာကြာ ... ‘သိုး’ ပါလို႔ ေျပာေနတာကို ...”

‘ဆိတ္’ နဲ႔ ‘သိုး’ ေတာင္ မခြဲတတ္ေသးတဲ႔ အရြယ္ေလးေတြပါ။ ျငင္းရင္းခုန္ရင္းနဲ႔ အသံက်ယ္က်ယ္လာတယ္။ ျငင္းခုန္တာလို႔ ေရးေနက်အတိုင္း ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေတြဆိုေတာ့ ခုန္ခုန္ၿပီးကို ျငင္းေနၾကတာ။

လမ္းေပၚက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုပဲ ေမးၾကည့္ၾကတယ္။

လူႀကီးက ေျဖတယ္ .....

“ဘယ္အေကာင္လဲ ? .... ေၾသာ္ ... ‘ဆိတ္သိုး’ ႀကီးပါကြာ” .... တဲ႔။

ကေလးႏွစ္ေယာက္ စိတ္ေလ သြားၾကေလရဲ႕ ။ ။

Thursday, December 24, 2009

ငါ့လက္ကခုန္ခ်ထြက္ေျပးတဲ႔ ၀တ္မႈန္


အေျပာင္းအလဲဆိုတာ
တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ရွိမွာပါ ...
အေႏွးနဲ႔ အျမန္ပဲ ကြာမယ္။

၀တ္မႈန္ေတြကို
ႀကိဳးလို သီကံုးၿပီး
လႊတ္တင္မိခဲ႔တဲ႔ စြန္ကေလး ...
ကမၻာ တစ္ျခားမွာ
ျပတ္က်သြားတယ္။

လက္ထဲက လြတ္သြားတယ္
ေအာက္က်မသြားဘူး ...
မိုးေပၚကို ျမင့္တက္သြားတယ္ ...
ငါဆုပ္ကိုင္ထားမိတာ
မိုးပ်ံပူေပါင္းေလး တစ္လံုးပဲ။

ေငးၾကည့္ေနတယ္ .....
မ်က္စိတဆံုး ... ငါေငးၾကည့္ေနတယ္ ...
၀တ္မႈန္ေတြ အိပ္တန္းျပန္သြားေပမယ့္
ငါ့ သီခ်င္းက မဆံုးခဲ႔ဘူး။ ။

Monday, December 21, 2009

ပန္းမရွိတဲ့ကမၻာထဲက လိပ္ျပာအိပ္မက္


မလွမပ ရက္ဖြဲ႔ထားတဲ႔
မိုးတိမ္စေတြကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား ...
တကယ္ဆို ငါ့ေကာင္းကင္က
ဟိုးတုန္းကတည္းက မွိန္လြန္းပါတယ္။

မႈန္သီ၀ါးေ၀ေနတဲ႔
ၾကယ္တပြင့္တေလေတာင္
ရင္ခြင္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲမေနဘူး ...
ကာရန္ပ်က္ေနတဲ႔
ကဗ်ာနက္နက္ေတြပဲ
ပန္းခ်ီကားထဲ ေခြေခါက္တြန္႔လိမ္လို႔။

ေသခ်ာပါတယ္ ...
ဒါပါပဲကြယ္လို႔ မင္းမေျပာသေရြ႕
ဒါဟာ ပံုျပင္မဟုတ္ေသးဘူး။

ရပါတယ္ ...
ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းနဲ႔ေတာင္
ငါ့ကို မလြမ္းပါနဲ႔ ...
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ဆိုေပမယ့္
တစ္ကမၻာလံုးေတာင္ ပါလို႔ရတာပဲေလ။

ဘယ္ေလာက္ေ၀းမွာလဲ
ဘယ္ေလာက္ အေ၀းမွာလဲ
မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ဇာတ္ခံုမွာ
ကန္႔လန္႔ကာခ်ၿပီး ထားသြားေပမယ့္
ညကနက္ေနဆဲမို႔
ငါ့ကို ဆက္အိပ္ခြင့္ျပဳပါ။ ။

Monday, December 14, 2009

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေျခလွမ္းမ်ား


ညီညာေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ မညီညာေသာ ေျခလွမ္းမ်ား

ညီညာေသာ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ လွပေပမယ့္ ရက္စက္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မညီညာေသာ္လည္း ယံုၾကည္ခ်က္တူေသာ ေျခလွမ္းမ်ားေနာက္သို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္မည္။ ညီညာျခင္း မညီညာျခင္းထက္ ယံုၾကည္မႈကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ ပို၍ ျမတ္ႏိုးသည္။


ၿပိဳင္ပြဲမွ ေျခလွမ္းမ်ား

ပြဲေတာ္ရက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေတာင္ေပၚသို႔ သြားေသာ ေစာင္းတန္းေလွကားတြင္ လူစည္ကားေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းသည္ ေတာင္ေပၚေစတီသို႔ အရင္ေရာက္သူ အႏိုင္ဟု သေဘာတူ၍ ၿပိဳင္ခဲ႔ၾကသည္။
သူငယ္ခ်င္းက ေစာင္းတန္းေလွကားမွ အျခားသူမ်ားကို တြန္းထိုးဖယ္ရွား၍ အေျပးတက္သြားေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေစာင္းတန္းေဘးရွိ မညီမညာ ေက်ာက္ခဲေပါမ်ားေသာလမ္းၾကမ္းမွ ေလွကားမရွိ ခက္ခဲျဖည္းညင္းစြာ တေရြ႕ေရြ႕တက္ခဲ႔သည္။
ၿပိဳင္ပြဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ံႈးနိမ့္သြားႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အႏိုင္ရဖို႔ တစ္ခုတည္းႏွင့္ေတာ့ အျခားသူမ်ားကို မထိခိုက္ေစလိုပါ။ အျခားလူမ်ားကို တြန္းထိုး ဖယ္ရွားၿပီးမွ ရရွိေသာ အႏိုင္ကို ကၽြန္ေတာ္ မလိုခ်င္ပါ။
ၿပိဳင္ပြဲ၏ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္ေနဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။


အေမွာင္ထဲမွေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ အလင္းထဲမွ ေျခလွမ္းမ်ား

ပန္းတိုင္ကား တူေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လူအခ်ိဳ႕က အေမွာင္ထဲ၌ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသည္။ အခ်ိန္မေရြး ဆူးေညွာင့္ခလုတ္တို႔ႏွင့္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ မျမင္မစမ္းႏွင့္ အသူတရာ နက္ေသာ ေခ်ာက္ထဲသို႔လည္း က်သြားႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ကား မေၾကာက္မ႐ြံ႕ ေလွ်ာက္ၿမဲ။
အလင္းထဲမွ လူမ်ားသည္လည္း ထိုပန္းတိုင္သို႔ပင္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾက၏။ ျမင္ျမင္ထင္ထင္ရွိ၍ ထိုသူမ်ားသည္ ခရီးတြင္ေလသည္။
အေမွာင္ထဲမွလူသည္ အလင္းထဲရွိ လူကို ျမင္ႏိုင္၏။ အလင္း၌ရွိေသာသူကား အေမွာင္ထဲသို႔ မျမင္ႏိုင္ရာ။
အို .... အလင္းထဲတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကေသာ ညီေနာင္အေပါင္းတို႔ ....။ သင္တို႔ မျမင္ႏိုင္ေသာ္လည္း အေမွာင္ထဲတြင္ သင္တို႔ကဲ႔သို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူမ်ားမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကဆဲသာ...။
ပန္းတိုင္ကား တူေလသည္။
အေမွာင္ထဲမွ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ အလင္းထဲမွ ေျခလွမ္းမ်ား ထိုပန္းတိုင္တြင္ ဆံုေတြ႔ၾကေပလိမ့္မည္။
ထိုအခါ အေမွာင္လည္းမဟုတ္ ... အလင္းလည္း မဟုတ္။
ေရႊေရာင္ အတိၿပီးေသာ ၿမိဳ႕ျပက ေစာင့္ႀကိဳေနလိမ့္မည္ တကား ။ ။



Friday, December 11, 2009

လမ္းတစ္၀က္က ဇရပ္ပ်က္

ႏွင္းခိုးေတြ ၿပိဳးျပက္ေ၀ေနတဲ႔
ေတာ႐ိုင္း ဇရပ္ပ်က္ထဲမွာ
ငါတစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ခဲ႔ ...။

စာအုပ္အေဟာင္းေတြသာ
အမိႈက္လို ပံုသြားတယ္ ...
ငါ ယံုတဲ႔ အိပ္မက္ကမ္းက
ဘယ္ဆီမွန္း မသိ ....။

ၿမိဳ႕႐ိုးအထပ္ထပ္ကို
ျဖတ္ေက်ာ္တက္ဖို႔
ငါ ... အားရွိပါရဲ႕ ... (ဒါေပမယ့္)
တေစၦေတြ ပူးကပ္ေနတဲ႔
၀တ္ေက်ာင္းအိုထဲမွာ
ဆုေတာင္းမွ ရမယ္ဆိုရင္ ....။

ေနပါေစေလ .........။

အပ်က္ေတြၾကားမွာ
ဖိနပ္ပါမွ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္လည္း
ေျခဗလာနဲ႔ပဲ ........
....... ရပ္ေနခဲ႔ပါရေစေတာ့။ ။


(တခ်ိန္က နာက်င္စြာ ေက်ာခိုင္းခဲ့ေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသို႔ ...)

Wednesday, December 9, 2009

ေလာဘ

လူတစ္ေယာက္သည္ ၾကယ္ေႂကြသြားတာကို ၾကည့္ရင္း ေတြးေတြးဆဆႏွင့္ သူ႔ေဘးမွ အေဖာ္အား စကား စ လိုက္သည္။

“တကယ္လို႔ကြာ ... ၾကယ္ေႂကြတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ... မင္းဆုေတာင္းသမွ် ရမယ္ဆိုရင္ ... မင္းဘာကို အရင္ ဆုေတာင္းမလဲ ?”

အေဖာ္လုပ္သူက စဥ္းစဥ္းစားစားႏွင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။

“အင္း ... တကယ္သာ ရမယ္ဆိုရင္ ... ပထမဆံုး ေနာက္ထပ္ ၾကယ္အစင္း တစ္ရာေလာက္ တစ္ခုခ်င္း ေႂကြပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမွာေပါ့ကြ” ။ ။

Sunday, December 6, 2009

ရင္ခြင္အကန္းနဲ႔ေကာင္

ေလာကႀကီးေရ ...
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔။

တခ်ိဳ႕ကံၾကမၼာေတြက
ငါမသီက်ဴးရပဲနဲ႔ကို
အလိုလို ဖူးပြင့္လာၾကတဲ႔
ရာသီအလိုက္ ပန္းေတြလိုမ်ိဳး
မိုးမစိုခ်င္ပဲနဲ႔ကို ရႊဲခဲ႔ရ ...။

သဘာ၀တရားက
ငါ့ကို အရြဲ႕တိုက္လိုက္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္ ....။

လက္မတည့္တဲ႔ ေလးသည္ေတာ္အတြက္
မေတာ္တဆ ထိမွန္ျခင္းလို႔ပဲ
ေျပာပါရေစေတာ့ ...။

႐ိုး႐ိုးသားသား မွားမိမွ
ကံတရားက မွ်တပါဦးမလား ?
ငါ .. လဲက် က်န္ေနရစ္ဦးမွာလား .... ေျပာပါ ? ။ ။

Saturday, October 10, 2009

စိတ္လိုလက္ရ ေအာ္ဆိုျဖစ္ေသာ သီခ်င္းမ်ား

ရြာျပန္ေတာ့မလို႔ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာဖို႔ လာပါတယ္ ဆိုမွ တက္ဂ္ထားတာနဲ႔ ေတြ႔ေနရတယ္။ ရြာျပန္မွာက ၾကာမွာဆိုေတာ့ ႏွင္းေဟမာ ရဲ႕ တက္ဂ္ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ေရးေပးရင္း တလက္စတည္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။

က်ေနာ္က အဆိုေတာ္႐ူးဆိုေတာ့ အားအားရွိ သီခ်င္းေတြပဲ ေအာ္ဆိုေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆိုျဖစ္တဲ႔ သီခ်င္းေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ပ်င္းတဲ႔အခါ ေအာ္ဆိုတယ္။ သခ်ၤာတြက္တဲ႔ အခါ ေအာ္ဆိုတယ္။ မူးတဲ႔ အခါ ေအာ္ဆိုတယ္။ ႀကံဳတုန္း က်ေနာ့္ ႐ိုက္ေပါက္ အေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္။ တခါက က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း အေဖ ဆံုးလို႔ အသုဘအိမ္မွာ ထံုးစံအတိုင္း သခ်ၤာတြက္ၾကပါတယ္။ ဖဲ႐ိုက္တာကို ေျပာတာေနာ္ :-) ေသာက္လိုက္ ႐ိုက္လိုက္ မိုးအလင္းဆိုေတာ့ သန္းေခါင္ေက်ာ္ေတာ့ က်ေနာ္ မွန္ပါၿပီ။ ဖဲေလးႏို္င္ေတာ့ စိတ္ထိန္းမရေတာ့ပဲ က်ေနာ့္ဗီဇအတိုင္း အားလံုးကို ေမ့ၿပီး သီခ်င္းေအာ္ဆိုလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ရွိသမွ်လူ အကုန္ အံ့ၾသတိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက သတိေပးမွပဲ က်ေနာ္ အသိျပန္၀င္သြားတယ္။ အဲလိုကို ႐ူးတာ ... ႐ိုက္ေပါက္ ... သူမ်ား အသုဘ အိမ္မွာ သီခ်င္းေအာ္ဆိုတဲ႔ေကာင္။

က်ေနာ္က ေရာ႔ခ္ ခေရဇီဆိုေတာ့ ဆိုတတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြကလည္း IC ရဲ႕ သီခ်င္းေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြကိုေတာ့ နားပဲ ေထာင္တတ္္ပါတယ္။ မဆိုတတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္စိတ္ထဲကပါၿပီး အၿမဲ ေအာ္ဆိုေနတတ္တဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ ေလးျဖဴရဲ႕ ထြက္ေပါက္ သီခ်င္းပါပဲ ....
ဆူးေတာထဲ ေရာက္သြားတဲ႔ ငါ့ရဲ႕ ညခရီး ေရွ႕သို႔ မတိုးႏိုင္တဲ႔ အထိ ...
႐ံႈ႕ခ်တဲ႔ မ်က္လံုးနဲ႔ မင္းကို ၾကည့္ခ်င္သလား အျပစ္တို႔ မေတြ႔ႏိုင္တဲ႔ အဆံုး ....
ဘာကို ရွာရွာမရတယ္ .... အားလံုးဟာ ပိတ္ဆို႔ဆဲ ....
ထြက္ေပါက္မ်ား ပိတ္ကာထားတယ္ ... မိုးလင္းသြားလည္း ဘာထူးလဲ ...

ၿပီးေတာ့ ၾကယ္စင္မ်ားရဲ႕လမ္း ....
ရွင္သန္လာခဲ႔ၾကရ ... ရွည္ၾကာတဲ႔ ဂတိမ်ားၾကား ...
နာက်င္စြာ ေျခာက္လန္႔ခဲ႔တဲ႔ ဒီညေတြရဲ႕ၾကား ......
နာက်င္စြာ ေက်ာခိုင္းခဲ႔တယ္ .... ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရယ္
(အဲဒီေနရာေရာက္ရင္ က်ေနာ္ နာနာက်င္က်င္ ေအာ္ဆိုတတ္ၿမဲပါ)။

ေနာက္တစ္ပုဒ္က ေလးျဖဴရဲ႕ ဧရာ၀တီညမ်ား ...
ဧရာ၀တီရဲ႕ စကားေျပာသံ ... ရင္ခုန္ေနတဲ႔ သက္ရွိ ျမစ္တစ္စင္း
နာက်င္စြာနဲ႔ ညည္းတြားသံ ဒီအခ်ိန္မွာ မင္းၾကားသိႏိုင္ပါေစ ...
အတိတ္ေတြ မေပ်ာက္ကြယ္ပါ ... အသက္ရွင္ ျမစ္ေရလိုစီး ...
ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ... အနာခံ ေပးဆပ္ျခင္း .....
ဧရာ၀တီညမ်ား .... စီးဆင္း ......
(အဲဒီသီခ်င္းကို က်ေနာ္ တင္ဖူးပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ နားဆင္ႏိုင္ပါတယ္)။

ေရးရရင္ေတာ့ ကုန္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ ဂစ္တာတီးရင္း က်ေနာ္ မွန္လာၿပီဆို ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္ပဲ ေအာ္ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ထူးအိမ္သင္ေရးၿပီး မြန္းေအာင္ဆိုခဲ႔တဲ႔ ... အေရးႀကီးၿပီ ညီေနာင္ အေပါင္းတို႔ ... ေသြးစည္းကာ ညီေစ ညီၾကစို႔ ... ငါတို႔ရဲ႕ သမိုင္းတစ္ေခတ္ကို ငါတို႔ ေသြးနဲ႔ ေရးခဲ႔သည္ ... ေသြး သစၥာနဲ႔ ျပဳခဲ႔သည္ ဆိုတဲ့ အဆံုးသတ္တိုက္ပြဲ သီခ်င္း။

ေနာက္ က်ေနာ္ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ေရးထားတဲ႔ လူႀကီးလာမည္ ဆိုတဲ႔ သီခ်င္း ...
လူႀကီး လာပါမယ္ ... ပန္းအိုးေတြ ထားထားပါ ...
လူႀကီး လာပါမယ္ ... အမိႈက္ေတြ လွဲထားပါ ...
လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းမ်ား .. ေဆးေတြ သုတ္ၿပီးပလား ...
လမ္းေဘး ေစ်းဆိုင္မ်ား သိမ္းေလ ... သိမ္းၾကပါ ...
လူႀကီး မ်က္စိေနာက္မယ္ ... လမ္းေတြ ရွင္းထားပါ ...
(အဲဒီသီခ်င္းကို ေနာက္ႀကံဳရင္ က်ေနာ္ အရင္ကလိုပဲ ျခင္ေထာင္ခ် အသံသြင္းၿပီး တင္ပါ့မယ္)။

ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေျပာရရင္ က်ေနာ္ေအာ္ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေတြက ခံစားခ်က္ ရွိရင္ ရွိသလို ေျပာင္းလဲတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ႏွလံုသားရွိတဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါဆိုလည္း ႏူးညံ့တဲ႔ အခ်စ္သီခ်င္းေလးေတြ ညည္းေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကိုေတာ့ မေရးေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေတာ္ၾကာ ဒီေကာင္ ႐ုပ္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔ ႏြဲ႕ ေနျပန္ၿပီလို႔ ေျပာခံရမွာ ေၾကာက္လို႔ပါ။ ႏွင္းေဟမာေရ ဒီေလာက္ပဲေနာ္။ အခ်ိန္မရလို႔။ ေက်နပ္ေပးၾကပါ။ မေက်နပ္လည္း ေက်နပ္ေပးၾကပါ။ (ဒါေတာင္ အမ်ားႀကီးျဖစ္သြားတယ္)။

ကဲ ခု .. ဒုတိယပိုင္း အစီအစဥ္ျဖစ္တဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း အစီအစဥ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ရြာျပန္ေတာ့မွာေၾကာင့္ အြန္လိုင္း ေလာကနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ပါမယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္း ဘေလာ့ဂ္ လည္ျခင္းမ်ားကို ေခတၱ ရပ္နားထားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ျပန္လာမွာပါ။ တစ္လၾကာရင္ၾကာမယ္။ တစ္သက္လံုးၾကာခ်င္လည္း ၾကာႏိုင္ပါတယ္။ အေပၚက Tag ပို႔စ္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ ေရးရရင္ ေဟမာေန၀င္း သီခ်င္းလိုေပါ့ဗ်ာ။
ဘယ္အခ်ိန္ ေသမွာကို ႀကိဳမသိၾကတဲ႔ ဘ၀မွာ ...
ႀကိဳတင္ေရးထားတဲ႔ ႏႈတ္ဆက္သီခ်င္း ....။
ခြဲခြာေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ က်ေနာ္ ေသခ်င္လည္း ေသသြားႏိုင္တယ္ေလ။ အနိစၥ အၿမဲမရွိတဲ႔။ ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မီ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးမီေပါ့။ အဲဒါမ်ား ေသရင္ နင္ဘယ္လို ျပန္လာမွာလဲလို႔ ေမးခ်င္တယ္ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္ျပန္လာမွာပါ။ ေသရင္ေတာင္ ေနာက္ဘ၀က် ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေလာကႀကီးကို ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္ ..........။ ။

Thursday, October 8, 2009

စစ္မွန္မႈ


‘ပလံု’

ေသာ့ခေလာက္တစ္ခုကို ျမစ္ေရထဲ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။

“ေဟ့လူ ... ေသာ့ခေလာက္ အေကာင္းႀကီးဗ်ာ ... ဘာလို႔ လႊင့္ပစ္ရတာလဲ ...?”

“ေသာ့ေပ်ာက္သြားလို႔ပါ ...”

“ဟာ ... အဲဒါဆိုလည္း ေသာ့တုလုပ္ၿပီး သံုးလို႔ ရတာပဲ .. ႏွေမွ်ာစရာႀကီး ...”

“ဟုတ္တယ္ ... ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေသာ့ခေလာက္ေနရာက ၀င္စဥ္းစားမိလို႔ပါ ...”

“ဗ်ာ ... ဘယ္လို ..?”

“ကိုယ့္ကို ေသာ့တုနဲ႔ ဖြင့္ၿပီး အသံုးခ် ခံရတာထက္ ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး သတ္ေသလိုက္တာက ပိုေကာင္းတယ္ဗ် ...”

ေျပာၿပီး အၿပံဳးစစ္စစ္တစ္ခုနဲ႔ သူ႔ကို ၿပံဳးျပရင္း ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ထြက္ လာခဲ့တယ္။ ။

Sunday, October 4, 2009

မူးေနတဲ႔ မနက္

(က)
ေျဖေဆးမဲ႔ အဆိပ္ကို
အလြယ္တကူေတာ့
ေမာ့ေသာက္ခဲ႔တာ မဟုတ္ရပါဘူး။

(ခ)
ေ၀းကြာျခင္းေတြကို
ကဗ်ာလို ေရးေရးၿပီး
ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္ေနတဲ႔ ေကာင္အတြက္
အေၾကာင္းျပခ်က္က
လံုေလာက္တန္ ေကာင္းပါရဲ႕။

(ဂ)
မွတ္ထားစမ္းပါ ...
ေလာကမွာ မာယာမဲ႔တဲ႔ ေကာင္မေလးကလည္း
အသည္း ခြဲတတ္သတဲ့ ... ။

(ဃ)
ေျပာရရင္ေတာ့ ...
ဘ၀ဆိုတာ .. အဆိပ္ကို
အခ်စ္နဲ႔ ေရာၿမိဳခ်ၿပီး
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထားတတ္ဖို႔ လိုတာေပါ့။

(င)
ဇာတ္သိမ္းမွ (လြမ္းျပေနမယ့္အစား)
တရားနဲ႔သာ ေျဖပါေတာ့ကြယ္။ ။

Tuesday, September 29, 2009

ဆရာေတာ္နဲ႔ ေျပာျဖစ္တဲ႔ ပရဟိတ


ၾကယ္ကေလး အကူအညီ ေတာင္းလို႔ ဒီတစ္ေခါက္ ရြာျပန္ေတာ့ အုန္းေပါက္ရြာကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူက အုန္းေပါက္ရြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပရဟိတ ေက်ာင္းကို အလွဴေငြ လွဴခ်င္ပါတယ္ ဆိုလို႔ ၾကားကေန ကူညီေပးဖို႔ သြားျဖစ္တာပါ။ လွဴတဲ့သူေတြ သံသယ မရွိေအာင္ ၾကားက အလွဴခံမေပးပဲနဲ႔ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး လွဴတာ ပိုေကာင္းမွာမို႔ သြားေပးျဖစ္တာပါ။
က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရြာက ပရဟိတလုပ္ဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ေလာက္နဲ႔ သြားျဖစ္တာပါ။ အုန္းေပါက္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာေတာ္ ဦးသီလာနႏၵနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး အေၾကာင္းစံု ေျပာျပေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းသာသြားပါတယ္။ မေတြ႔ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အဲဒီရြာက ရြာခံ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုန္းဘုန္းက သူစိမ္းမဟုတ္ပဲ ရြာကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲ ေတာ္ေနၾကလို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ေတာ္ေတာ္ ခင္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ႔ အခက္အခဲေတြကို ေျပာျပပါတယ္။
က်ေနာ္က ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းသားစာရင္းနဲ႔ ၾကယ္ကေလး လုပ္ေပးမယ္ေျပာတဲ႔ ဆိုဒ္ အတြက္ ေဆာင္းပါးလို ပံုစံမ်ိဳးေလး ေရးေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေတာ့ ေနာက္ရက္ကို ျပန္လာဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ရက္သြားေတာ့ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ ေက်ာင္းကိစၥေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္နဲ႔ ကဗ်ာ ႏွစ္ပုဒ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ ေရးတာမဟုတ္ပဲ သူ႔ေက်ာင္းက ဦးပဥၹင္း ေက်ာင္းဆရာေတြနဲ႔ လုပ္အားေပး ဆရာမေတြ ေရးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေအာက္က ကေလာင္နာမည္ကို ဘယ္လို တပ္ရမလဲေမးေတာ့ အားလံုး ေက်ာင္းနာမည္ကိုပဲ တပ္ခိုင္းပါတယ္။
ၾကယ္ကေလး လုပ္မယ့္ကိစၥအတြက္ ကူညီေပးးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဘုန္းဘုန္းကို တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီေပးမယ္လို႔ ဂတိေပးခဲ႔လို႔ ဒီပို႔စ္ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ ေျပာျဖစ္ၿပီး ေရးထားတဲ႔စာေတြထဲမွာ မပါတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို ပို႔စ္ေလးတစ္ခုအျဖစ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။
ေက်းလက္ေတာရြာတစ္ခုမွာ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးကိစၥက အေတာ္ေလးကို အခက္အခဲ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဆင္းရဲသား လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားကို ေျပာတာပါ။ အဲဒါဆို မေျပာနဲ႔ေတာ့ ရြာတိုင္း အဲလိုေတာ့ ရွိၾကမွာပဲလို႔ ျပန္မေျပာၾကပါနဲ႔။ ဟုတ္ပါတယ္။ ရြာတိုင္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရြာတိုင္းေတာ့ ဦးသီလာနႏၵေတြ မရွိပါဘူး။
ဒီပို႔စ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္တဲ့လူေတြက အဲလိုရြာသူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေျပာျပရင္ ဒါမ်ိဳးေက်ာင္းေလးေတြ ရွိလာဖို႔ စိတ္ကူး ၾကရင္ကို က်ေနာ္တို႔အတြက္ ကူညီရႀကိဳး နပ္ပါတယ္။
စား၀တ္ေနေရးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ႐ုန္းကန္ေနရတဲ႔ မိသားစုေတြမွာ သားသမီးေတြအတြက္ ပညာေရးဆိုတာ ဒုတိယ ဦးစားေပး အဆင့္မွာပဲ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ပညာရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သားသမီးေတြကို ပညာတတ္ေအာင္ သင္ေပးခ်င္တာ မိဘတိုင္းရဲ႕ ေမတၱာတရားပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီေခတ္ရဲ႕ ပညာတန္ဖိုးကို သိလို႔ပဲ သားသမီးေတြကို ပညာသင္မေပးႏိုင္တဲ႔ မိဘေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ႐ႈပ္သြားၿပီလား။ ရွင္းပါ့မယ္။ အားလံုးသိၾကတဲ႔အတိုင္း ဒီေခတ္မွာ ေက်ာင္း၀င္ေၾကး၊ စာရြက္စာတန္းေၾကး၊ ဘာညာသာရကာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနေတာ့ ဒီေခတ္ ပညာေရးအတြက္ တန္ဖိုးဟာ ႀကီးသြားေတာ့တာပါပဲ။ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားကေတာ့ ေတြးလိမ့္မယ္၊ ဒီေလာက္မ်ားကြာလို႔။ မထင္ပါနဲ႔။ ေတာရြာမွာရွိတဲ႔ ဆင္းရဲသား လူတန္းစားေတြအတြက္ေတာ့ တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရမယ္။ ရာသီဥတုေၾကာင့္ တစ္ေန႔မလုပ္ႏိုင္ရင္ တစ္ေန႔ ငတ္ပါတယ္။အဲဒီလို အေျခအေနေတြမွာ သားသမီး ပညာေရးဆိုတာ အလွမ္းရခက္တဲ႔ ခရီးၾကမ္းေတြပါပဲ။ အဲဒီလို ပညာမသင္ႏိုင္တဲ႔ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ျမန္မာျပည္တ၀န္းမွာ ဘ.က လို႔ ေခၚတဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာပါရမီေက်ာင္း ေလးေတြ ေပၚေပါက္လာတဲ႔ အထဲမွာ ဆရာေတာ္ ဦးသီလာနႏၵရဲ႕ ေရလည္ေက်ာင္းေလး အပါအ၀င္ပါပဲ။
ဆရာေတာ္က ဒီႏွစ္မွ ေက်ာင္းေလး စတင္ႏို္္င္တာပါ။ ၀ါး႐ိုးေခါင္တိုင္၊ ထရံကာ သက္ကယ္မိုးေက်ာင္းကေလးကို ျပရင္း အဲလို ေက်ာင္းေဆာင္ကေလးျဖစ္ဖို႔ ရြာသူရြာသားေတြ လုပ္အားေပးေနတဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ခိုင္းေနတဲ႔ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ပီတိဟာ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုဆီ ကူးစက္လာပါတယ္။
ေက်ာင္းကေလး စမယ္ဆိုေတာ့ မတတ္ႏိုင္တဲ႔ မိသားစုရဲ႕ သားသမီးေတြကို စုတဲ႔အခ်ိန္မွာကို ရင္နာစရာ စႀကံဳရတာပါပဲ။ အစိုးရေက်ာင္းေတြမွာ ေနလက္စ ကေလးေတြကို ဘ.က ေက်ာင္းေျပာင္းဖို႔အတြက္ အစိုးရေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ လိုပါတယ္။ အဲလို ထြက္ရင္လည္း ထြက္ခ်င္တိုင္း ထြက္လို႔ မရပါဘူး။ ေက်ာင္းထြက္ေၾကးဆိုတာမ်ိဳး လိုျပန္ေရာ။ အဲဒီကေလးေတြမွာ အစကတည္းက မရွိပါဘူးဆို။ ေက်ာင္းထြက္ေၾကးကို ဘယ္လို ေပးရမွန္း မသိပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ဆရာေတာ္က အုန္းေပါက္ အလယ္တန္းေက်ာင္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးရဲ႕ အကူအညီကိုယူၿပီး တခ်ိဳ႕အတြက္ ဆရာေတာ္က က်ခံ၊ တခ်ိဳ႕အတြက္ ဆရာမႀကီးက က်ခံ နဲ႔ပဲ ကေလးေတြ ေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ ရခဲ႔ပါတယ္။
တခ်ိဳ႕ကေလးေတြဆို ႀကီးတဲ႔အထိ ေက်ာင္းမေနဖူးပါဘူး။ အဲလို ကေလးေတြကိုလည္း ဆရာေတာ္က မိဘေတြကို ေမတၱာရပ္ခံၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ၾကားေစခဲ႔ပါတယ္။ အေပၚပံုထဲမွာ ပါတဲ႔ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ကေလးဆို သူငယ္တန္းပါပဲ။ အရပ္ရွည္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္လည္း ႀကီးပါၿပီ။ သူ႔ခင္ဗ်ာ ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပညာေရးဆိုတာ ဘာမွန္းသိရတဲ႔ ကေလးပါ။
က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔လည္း ဆရာေတာ္ လိုအပ္တာ ကူညီဖို႔ ကတိေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေငြေရးေၾကးေရးေတာ့လည္း အမ်ားႀကီး မတတ္ႏိုင္ၾကဘူးေလ။ အဲဒီအတြက္ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် အႀကံဉာဏ္ လွဴခဲ႔ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို ေက်ာင္းအေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး အလွဴခံေပးဖို႔အတြက္ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာေတာ့္ဘက္ကလည္း လွဴခ်င္တဲ႔လူေတြ အတိအက် လွဴႏိုင္ေအာင္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ႏွစ္စာ ကုန္က်ႏိုင္မယ့္ ပ်မ္းမွ် အသံုးစားရိတ္၊ တစ္ႏွစ္စာ သို႔မဟုတ္ တစ္လစာ ကုန္က်ႏိုင္မယ့္ ဗလာစာအုပ္ ခဲတံ အေရအတြက္ အဲဒါေတြကို စာရင္းျပဳစုထားဖို႔ အႀကံေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္က ဗလာစာအုပ္ လွဴတဲ႔လူေတြ ရွိေၾကာင္း၊ ႐ိုး႐ိုးဗလာစာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ လွဴၾကလို႔ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္း စာအုပ္ေတြ လိုအပ္ေၾကာင္း မိန္႔ပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ေဘးကလွဴမယ့္ အလွဴရွင္ေတြကိုခ်ည္း အားမကိုးပဲနဲ႔ အၿမဲတမ္း ေက်ာင္းရံပံုေငြ ရွိေနေအာင္ ေက်ာင္းကို စိတ္၀င္စားတဲ႔ တတ္ႏိုင္တဲ႔ထဲက ရြာခံလူေတြ၊ ၿမိဳ႕ေပၚကလူေတြထဲကေန တစ္အိမ္ေထာင္ကို အမ်ားႀကီးမဟုတ္ဘူး။ တစ္လကို တစ္ရာပဲ အလွဴခံဦး အိမ္ေထာင္စု တစ္ေထာင္ဆို တစ္သိန္း လစဥ္ အလွဴေငြ ရေနမယ္ေပါ့။ အမ်ားအျမင္ရွင္းေအာင္ ေကာ္မတီေလး တစ္ခုလည္း ဖြဲ႔ဖို႔ လိုမယ့္အေၾကာင္း။ ရြာက လူႀကီးေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ့္ အေၾကာင္း။ လစဥ္ ၀င္ေငြ ထြက္ေငြ စာရင္းကိုလည္း အတိအက်လုပ္ၿပီး အလွဴရွင္ေတြ ေကာ္မတီလူႀကီးေတြကို တင္ျပႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ့္ အေၾကာင္းေတြ ဆရာေတာ္ကို ဆရာ ျပန္လုပ္ခဲ႔ၾကပါတယ္ ဟဲဟဲ။
ဆရာေတာ္ကလည္း ေက်ာင္းရံပံုေငြ ကိစၥအတြက္ ဒီႏွစ္ကထိန္မွာ ဆိုင္ကယ္ မဲေဖာက္ၿပီး ကံစမ္းမဲ ေရာင္းဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိေၾကာင္းကို ျပန္မိန္႔ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အရမ္းေကာင္းတဲ႔ အႀကံျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကူေရာင္းေပးမယ့္ အၾကာင္းေတြ ေျပာခဲ႔ၾကပါတယ္။
ဆရာေတာ္ မိန္႔ခဲ႔တဲ႔အထဲက က်ေနာ္ ျပန္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ပရဟိတသမားဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ကင္းရွင္းသင့္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ တကယ္ မွတ္သားသင့္တဲ႔ စကားပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေရာမသြားဖို႔ပဲလို႔ မွတ္သားလိုက္ပါတယ္။
ေျပာရင္းနဲ႔ ဆရာမ တစ္ေယာက္ျပန္ေျပာတာကို သတိရမိလို႔ ေျပာပါဦးမယ္။ တစ္ခါကဆို ေက်ာင္းသားေလးေတြ ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းလို႔ စားဖို႔ ထမင္းထုပ္ေလးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ထမင္းေတြက သိုးေနပါသတဲ႔။ အဲဒါ ဘယ္ႏွစ္ရက္အဲလိုပဲ စားေနလဲ မသိဘူး။ အဲဒီေန႔ကမွ ဆရာမက ယူၾကည့္မိေတာ့ ထမင္းသိုးေတြ မစားရဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ေက်ာင္းမွာရွိတဲ႔ ထမင္း ေကၽြးလိုက္ရပါသတဲ႔။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ သူ႔မိဘေတြက မနက္အေစာႀကီး အလုပ္သြားရမွာမို႔ အဲဒီထမင္းေတြကို ညကတည္းက ဒါမွမဟုတ္ မနက္အေစာႀကီးထၿပီး ခ်က္ထားတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အညာေနဆိုတာလည္း သိတဲ႔အတိုင္း ခဏနဲ႔ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ သိုုးကုန္ေလာက္ေအာင္ ပူတာေလ။ အဲလိုကို ကေလးေတြရဲ႕ မိသားစုအေျခအေနက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆိုးေနတာပါ။ ဆရာေတာ္သာ အလင္းမေပးႏိုင္ရင္ အဲဒီကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ အေမွာင္ထဲကကို ထြက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ရွည္သြားၿပီ။ ဒါေတာင္ သတိရသမွ်ပဲ ေရးထားေသးတာ။ ေနာက္သတိရတာေတြရွိရင္ သတိရသလို ေရးပါဦးမယ္။
ပညာပါရမီ အုန္းေပါက္ရြာ ေရလည္ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ မူလတန္းေက်ာင္းကို လွဴခ်င္တဲ႔လူမ်ားရွိရင္ အုန္းေပါက္ရြာက ကံေစာထြန္း ၀၉ ၂၀၃၄၆၈၉ ကေနတစ္ဆင့္ ဆရာေတာ့္ကို တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး လွဴဒါန္းႏို္င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေန တဆင့္ လွဴခ်င္တယ္ဆိုလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ကူညီဖို႔အသင့္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ၾကယ္ကေလးနဲ႔လည္း ဆက္သြယ္ၿပီး လွဴလို႔ ရပါလိမ့္မယ္။
ျပည္ပက လွဴခ်င္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္မွ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဂ်ီေမးလ္နဲ႔ ဆရာေတာ့္ရဲ႕ ဘဏ္အေကာင့္ကို ေျပာပါ့မယ္။ က်ေနာ္နဲ႔လည္း ဆရာေတာ္က အြန္လိုင္းမွာ မေတြ႔ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဆရာေတာ္က ရြာမွာဆိုေတာ့ မႏၱေလး ေရာက္မွ အြန္လိုင္း တက္ျဖစ္လို႔ပါ။
ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ကုသိုလ္ ယူလိုက္ပါတယ္။ ဒီဘ၀မွာ က်ေနာ္ဟာ ပညာပါရမီ နည္းခဲ႔တဲ႔အတြက္ ေငြေရးေၾကးေရး မတတ္ႏိုင္ေပမယ့္ တတ္စြမ္းသမွ်ေလးနဲ႔ ပညာပါရမီ ျဖည့္လိုက္ပါတယ္။ အားလံုးကိုလည္း မြန္ျမတ္တဲ့ ပရဟိတ စိတ္ထား ကုသိုလ္ပြားမ်ားၾကဖို႔ နိဗၺာန္အက်ိဳးေမွ်ာ္ ႏိုးေဆာ္လိုက္ရပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ ။

Monday, September 14, 2009

ရင္ကြဲ ကက္ဆက္


ကက္ဆက္ထဲက ေရေတြ ပန္းထြက္လာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အလန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္မိတယ္ ... ...

!!! ... ... !!!

“ေဟ့ေကာင္ ... မေအာ္ပါနဲ႔ကြာ ... ေရေတြမဟုတ္ပါဘူး ... မ်က္ရည္ေတြပါ ... မင္းက အလြမ္းသီခ်င္းေတြခ်ည္း ဖြင့္ေနေတာ့ ငါလည္း ငိုခ်င္လာလို႔ပါ ...”

“မင္းငိုလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး ... ငါ့ေကာင္မေလးေၾကာင့္ ငါကေတာ့ အလြမ္းသီခ်င္းေတြခ်ည္း ဆက္ဖြင့္ရမွာပဲ ...”

ေျပာရင္းဆိုရင္းပင္ အလြမ္းခလုတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွိပ္ခ်လိုက္သည္ ...

အား !!

ကက္ဆက္ႀကီး အလယ္က အက္၍ ကြဲထြက္သြားသည္။

အသည္းကြဲ၍ ရင္ကြဲနာက် ေသသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ။

ပံုေလးကို ဒီေနရာက ယူပါတယ္။

Saturday, September 12, 2009

အဓိပၸာယ္မရွိေသးတဲ႔ ကဗ်ာ

အဲဒီရနံ႔ေတြနဲ႔ ...
ငါ့ကို လာမမွ်ားနဲ႔ ... ...။

ငါက မိုးမရြာလည္း
ပြင့္တတ္တဲ့ ပန္းမ်ိဳးပါ ...။

တစ္ပြင့္တစ္ေလေတာ့
အဖိတ္အစင္ ရွိတာေပါ့ ... ...
ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်ပါ
ငါ့ ဆူးက ငါ့ကို ျပန္မစူးဘူး ...။

အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပါမ်ားလို႔
အႏိႈးရခက္တာက လြဲရင္ ...
ငါ လူေကာင္းပါကြယ္ ... ...။

မိုးလင္းသြားရင္ေတာ့ ... ... ...။

... ... ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့ ...
မင္းအိပ္မက္ေတြကို ... ခဏ ...
... ... ျပန္သိမ္းထားလိုက္ ။ ။

Wednesday, September 9, 2009

ေစ်းသည္ႀကီး ဆန္ေရႊ

(တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္)

ပါ၀င္သူမ်ား ... ... ...
- ေစ်းသည္ႀကီး ဦးဆန္ေရႊ
- အင္တာဗ်ဴးဆရာတစ္ေယာက္
- ေစ်း၀ယ္သူ တရုတ္ ကုလား လူမ်ိဳးျခားမ်ား
- စုတ္စုတ္ ျပတ္ျပတ္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ဆင္းရဲသား လုပ္သားျပည္သူမ်ား

- (ေစ်းဆိုင္အိမ္ပံု ပန္းခ်ီကားကို ေနာက္ခံထား၍ ေစ်းသည္ႀကီး ဆန္ေရႊမွ ေအာ္ဟစ္ ေစ်းေရာင္းေနေစ)
- (ဆင္းရဲသား လုပ္သားျပည္သူမ်ားက ေပါက္ျပား ေဂၚျပား အစရွိေသာ ကိရိယာ တန္ဆာပလာမ်ား ကိုင္ေဆာင္၍ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျပဳလုပ္ေနေစ)

ေရႊ ။ ။ “လာေနာ္ လာေနာ္ ... ေဟာဒီမွာ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ေတြ... ေက်ာက္စိမ္းေတြ... သစ္ေတာထြက္ ပစၥည္းေတြ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ေရာင္းေပးေနၿပီ... ေနာက္ရက္ကစၿပီး က်ဳပ္မေရာင္းေတာ့ဘူး... အဲဒါေၾကာင့္ ေလွ်ာ့ေပးေနတာ ... ၀ယ္ထားၾကပါ ၀ယ္ထားၾကပါ ”

- (တရုတ္ ကုလား လူမ်ိဳးျခားမ်ားက တိုးေ၀ွ႔ ေစ်း၀ယ္ဟန္ ျပဳေစ)

ေရႊ ။ ။ “သိပ္မတိုးၾကပါနဲ႔ ... အားလံုးကို ေရာင္းေပးမွာပါ... ရွိသမွ် ဘာမွ မက်န္ေအာင္ ေရာင္းေပးမွာပါ... စိတ္ခ်ပါ... သိပ္မတိုးၾကပါနဲ႔”

- (ထိုအခ်ိန္တြင္ အင္တာဗ်ဴးဆရာက ေစ်း၀ယ္မ်ားၾကားမွ တိုးေ၀ွ႔ကာ ေစ်းသည္ႀကီး ဆန္ေရႊကို အင္တာဗ်ဴးေစ)

ဗ်ဴး ။ ။ “ေစ်းသည္ႀကီး ဦးဆန္ေရႊခင္ဗ်ား ... ေနာက္ရက္ကစၿပီး မေရာင္းေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ဆိုင္ပိတ္ေတာ့ မလို႔လား?”

ေရႊ ။ ။ “ဘယ့္ႏွယ့္ ပိတ္ရမွာလဲဗ် ... သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ေတြ ... ေက်ာက္စိမ္းေတြ ထြက္ေနသေရြ႕ ေရာင္းေနဦးမွာပါ ... က်ဳပ္မေရာင္းေတာ့ဘူး ဆိုတာက က်ဳပ္က အသက္ႀကီးၿပီေလ ... ကိုယ္တိုင္ မေရာင္းေတာ့ပဲ ဟန္ျပ ေစ်းေရာင္းတစ္ေယာက္ေလာက္ခန္႔ၿပီး က်ဳပ္က ေနာက္ကေန ႀကိဳးကိုင္မလို႔ စဥ္းစားထားတယ္ဗ်”


ဗ်ဴး ။ ။ “ဟုတ္ကဲ႔ပါ ... ေစ်ူးသည္ႀကီး ဦးဆန္ေရႊ အေနနဲ႔ အခုလို ႀကိဳးစားပမ္းစား ေရာင္း၀ယ္ေနတာ ဘယ္သူ႔အတြက္လည္း သိခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်”

ေရႊ ။ ။ “ေမးမွ ေမးရက္ပေလဗ်ာ ... ဘယ္သူ႔အတြက္ ရွိရဦးမလဲ ... ျပည္သူေတြ အတြက္ေပါ့ဗ်”

ဗ်ဴး ။ ။ “ ေအာ္ ... ေက်းဇူးႀကီးပါေပတယ္ဗ်ာ ... ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္း ေမးပါဦးမယ္ ... ျမန္မာျပည္မွာ ျပည္သူလူဦးေရ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ သိပါသလား ခင္ဗ်ာ”

ေရႊ ။ ။ “လုပ္ျပန္ၿပီ ... ဒါေမးစရာလား ... ဒီေလာက္ေတာ့ သိတာေပါ့ဗ်ာ ... ေနဦး ... အင္း (စဥ္းစားဟန္ျဖင့္) ... က်ဳပ္မိန္းမရယ္ ... က်ဳပ္သမီးေတြရယ္ ... သမက္ေတြ ေျမးေတြရယ္ ... ေဆြမ်ိဳးေတြရယ္ ... စုစုေပါင္း ငါးဆယ္ တစ္ရာေလာက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ ...”

- (အင္တာဗ်ဴးဆရာ ပက္လက္လန္သြားေစ)
- (ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ဆင္းရဲသား ျပည္သူလူထု လမ္းေလွ်ာက္ေနရာမွ ရပ္တန္႔၍ ‘မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ရွင့္ မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ခင္ဗ်’ ဟု သံၿပိဳင္ေအာ္ဆိုရင္း ကန္႔လန္႔ကာ ခ်ေစ)။ ။

Sunday, September 6, 2009

အႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုး ဘေလာ့ဂ္ ၅ ခု

ေခါင္းစဥ္က မိမိ အႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုး သြားလည္ေနက် ဘေလာ့ဂ္ ၅ ခုႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ ထိုဘေလာ့ဂ္မ်ားအား ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရသလဲ တဲ႔။ ၀က္၀ံေလး ႐ိႈ႕တာ အဲ တဂ္ တာေလ။ ေျပာရရင္ေတာ့ အစျပဳ ႐ိႈ႕သူ သက္တန္႔ခ်ိဳ ႏွင့္ ထပ္၍ ပင့္ေပးသူ ၀က္၀ံေလး လို႔ သိရပါတယ္။ ရပါတယ္ .. ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မီးေဘးေ႐ွာင္ မေလာင္ခင္တား သီခ်င္းေလး ညည္ရင္း ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။
ဘေလာ့ဂ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးသလို ေရာက္သမွ် ဘေလာ့ဂ္တိုင္းကိုလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ မႀကိဳက္ဘူး၊ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ မရွိပါဘူး။ ရွိလည္း မေျပာပါဘူး ( ဟဲ ဟဲ ေနာက္တာ ... တကယ္ really ဂယ္ ရွိဘူး )။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဘာမွ မဟုတ္လို႔ ဘယ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါကိုမွ အထင္ မေသးရဲပါဘူး။ ထားပါေလ ... မျဖစ္မေန ေရးရေတာ့မယ္ ဆိုမွေတာ့ အဲဒီထဲကမွ အႀကိဳက္ဆံုးလို႔ ထင္ရတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ ၅ခု ကို ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ... ...

(၁) http://taryarminwaimemorial.blogspot.com ပါ။ အသစ္ သိပ္ၿပီး မတင္ေပမယ့္ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ဘယ္ႏွစ္ခါ ျပန္ဖတ္ဖတ္ ႐ိုးမသြားတဲ႔ စာေတြ ရွိေနတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေပါ့။

(၂) http://aungway.blogspot.com ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ ကဗ်ာဆရာႀကီး ေအာင္ေ၀းပါ။ သူရဲ႕ ကဗ်ာ ေ၀ဖန္ေရးစာအုပ္ေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္သိမ္းပါတယ္။ ေလဆန္မွာ ျမွားတန္းလန္းနဲ႔ ပ်ံသန္းရဲတဲ႔ ငွက္သာ မနက္ျဖန္အတြက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ႔၊ ကဗ်ာဆရာဆိုတာ စင္ၿပိဳင္ အစိုးရတစ္ရပ္ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာဆရာႀကီး ေအာင္ေ၀း ပါ။

(၃) http://manorhary.blogspot.com ပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႀကိဳက္ၾကမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ပါ။ အစ္မ မေနာ္ဟရီ ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရလဲဆိုတာကို ေထြေထြထူးထူး ၫႊန္းစရာ လိုမယ္ မထင္ပါဘူး။

(၄) http://chaweimahn.myanmarbloggers.info ပါ။ ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး) ဆိုတာ လက္ရွိ Mandalay Icon မဂၢဇင္းရဲ႕ အယ္ဒီတာပါ။ အေရးအသား ေကာင္းတဲ႔ စာေရးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္တာေရာ၊ မႏၱေလးဆိုတဲ႔ သံေယာဇဥ္နဲ႔ပါ အၿမဲ ေရာက္ျဖစ္တဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ပါ။

(၅) http://ahuntphonemyat.wordpress.com ကလည္း တကယ္ သြားၾကည့္သင့္တဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ တစ္ခုပါ။ သူလုပ္ေနတဲ႔ DVB က အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ အစီအစဥ္မွာမ်ား က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ၫႊန္းမလား ဆိုၿပီး သြားသြား မ်က္ႏွာ ျပရတာေလ (ဟီးဟီး ေပါရဲလိုက္တာေနာ္ ... ဒီေလာက္ ခ်ာတူးလန္ေနတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ကိုမ်ား DVB က ညႊန္းရဦးမတဲ႔)။

ကဲ ေရးၿပီးပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရလဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြက အင္တာနက္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူး ႀကိဳက္ဖူးတဲ႔ စာေရးဆရာေတြ မို႔လို႔ပါပဲ။
၀က္၀ံေလးေရ ... ကိုေႏြဆူးႀကီးက အၾကည္ေတာ္ေရးတဲ႔ လူလည္ႀကီးမ်ား ရြာကလားလို႔ လာမေအာ္နဲ႔ေနာ္။ ဆရာေသာ္တာေဆြ ဘာသာျပန္တဲ႔ ေဘာ့ပရစ္တီးေလာက္လည္း လူလည္ မက်တတ္ပါဘူး။ (အဲဒီစာအုပ္ ဖတ္ဖူးလား၊ ရွာဖတ္ႀကည့္ၾကပါ၊ အရမ္းေကာင္းၿပီး ရယ္ရတယ္။ ဤကား- ေၾကျငာခ်ပ္။ ။) ဆင္ေ၀ွ႔ရန္ေရွာင္တဲ႔။ အဓိပၸါယ္ ဘာမွန္း မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပႆနာဆင္ႀကီး အေ၀ွ႔မခံရေအာင္ ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွး ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ပါ၏။
တကယ့္ သက္ရွိ ဆင္ကိုသာ အေ၀ွ႔ခံလိုက္ ခ်င္ပါတယ္။ မေတာ္တဆ တစ္ခုခု အေရးမွားသြားရင္ မရွိမဲ႔ ရွိမဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အျမင္မၾကည္ ျဖစ္သြားမွ ဘယ္သူမွ မလာတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ဘ၀နဲ႔ ငုတ္တုပ္ႀကီး ရွင္ေနရမွာ ေၾကာက္ပါတယ္။ ။

Wednesday, August 26, 2009

မေကာင္းဆိုး၀ါး

ေလာက က ေမွာင္ရတဲ႔ အထဲ ...
အနံ႔အသက္ မေကာင္းတဲ႔
အဲဒီအပုပ္ေကာင္ေတြ ....
ငါတို႔ကို ေခ်ာက္ထဲတြန္းခ်ေနတာ ...
ၾကာေတာ့ ...
က်လို႔ကို မဆံုးေတာ့ဘူး ....။ ။


ရြာထဲက ထန္းရည္၀ိုင္း


စစ္ပြဲေတြၾကားထဲက
အနာဂတ္ကမၻာဟာ
စိုးရိမ္စရာအေျခအေနနဲ႔
ရစရာမ႐ွိေအာင္ကိုေမွာင္တယ္။
အႏိုင္အ႐ံႈးဆိုတာကို
လိုခ်င္သလိုရေနသူေတြနဲ႔
မေသခ်င္ပဲေသေနရသူေတြ
႐ွိေနၾကဦးမွာပဲေလ။
သန္းေခါင္ေက်ာ္လာရင္ေတာ့
ေ႐ႊေရာင္လႊမ္းတဲ႔မနက္ခင္းတစ္ခုကို
အေရာက္သြားႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႕
႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္နဲ႔ေျပာေနၾကေလရဲ႕။
ေမာင္တို႔႐ြာထန္းရည္၀ိုင္းမွာ
ေအးေအးလူလူဆူဆူညံညံနဲ႔ပဲ
ငမိုက္သားကာလသားတစ္စု
မူးေနတာေတာင္မိုက္ေကာင္းတုန္း။
ဒီလိုညေနမ်ိဳးဆို
မိုႏိုသံစဥ္ေက်းလက္သီခ်င္းေတြ
ကေဒါင္ကဒင္တီးျပတတ္တဲ့
ေရဘင္အတုနဲ႔မယ္ဒလင္သမားကဇာတ္လိုက္။
စီကနဲဆိုခ်က္ႀကီးပါတယ္
ရထားတဲ႔လူမိုက္ဘြဲ႕နဲ႔
႐ွိေနတဲ့အရည္အခ်င္းကအံကိုက္
ေရးထားတဲ႔အေႁကြးစာရင္းကိုဂ႐ုမစိုက္။
ဒို႔႐ြာထန္းေတာမွာလူစံုရင္
အရည္မရအဖတ္မရေတြေျပာရင္း
ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ကမၻာနဲ႔ကိုခ်ီလို႔။ ။

(ဆရာေစာေ၀ကိုေလးစားလို႔ သူ႔လိုႀကိဳးစားေရးၾကည့္တာပါ
ဆရာအျမန္ဆံုးလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါေစ။)
(ကဗ်ာေလးကိုဖတ္ၿပီးရင္ အစဆံုး စာလံုးေလးေတြခ်ည္း
တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္လိုက္ပါဦး)

Tuesday, August 25, 2009

ဉာဏ္စမ္း (အေျဖ)

လာေျဖၾကတဲ့သူေတြကိုေရာ မေျဖေတာင္ ဖတ္ေပးသြားတဲ႔ သူေတြကိုပါ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။ ေမးခြန္းေလးေတြက သိပ္မခက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္တာက ဘာေမးခ်င္တာလဲ နားမလည္မွာကိုပါ။ ခုေတာ့ ေမးခြန္းကို နားလည္တဲ႔ အျပင္ မေမသူက တစ္ခုမွန္ၿပီး ကိုကိုေမာင္ ပညာရွိႀကီးက ႏွစ္ခုေတာင္ မွန္ေအာင္ ေျဖလိုက္လို႔ ငါ ေမးခြန္းထုတ္တတ္ၿပီကြ ဆိုၿပီး ၀မ္းသာရပါတယ္။ ( စာေမးပြဲရာသီက်ရင္ စေပါ့႐ိုက္ၿပီး လုပ္စားရမယ္ ... ငွဲ .. ငွဲ ...)

နံပါတ္(၁) အေျဖကေတာ့ ...
ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးအနားမွာ ရွိတဲ႔ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕နဲ႔ ေတာင္ႀကီးေပၚမွာ ရွိတဲ႔ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ပါ။
မေမသူက ျမစ္ႀကီးနားမွန္ၿပီး ကိုကိုေမာင္က ႏွစ္ခုလံုးမွန္ပါတယ္။ မေမသူေျဖတဲ႔ အင္းေလးက ၿမိဳ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္းနာမည္ပါ။ အဲဒီမွာ ရွိတဲ႔ ၿမိဳ႕နာမည္ကလည္း ေရႊေညာင္ပါ။ (ေရႊေညာင္လား ေညာင္ေရႊလား မကြဲပါ။ သိသူေျဖေပးခဲ႔ပါ။) ေနာက္ ကိုကိုေမာင္ေျပာတဲ႔ ေရနံေခ်ာင္းကိုလည္း စဥ္းစားမိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေရနံေတြက ေျမႀကီးေအာက္မွာ ရွိေနလို႔ မ်က္စိနဲ႔ အလြယ္တကူ မျမင္ရတဲ႔အတြက္ ခ်န္ထားခဲ့တာပါ။

နံပါတ္(၂)အေျဖကလည္း ကိုကိုေမာင္ မွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ‘က’ငယ္လို႔ စဥ္းစားၿပီး သူက ‘က’ေလးလို႔ ေျဖပါတယ္။ သူေျဖသလိုပါပဲ .... ဂငယ္ရွိသလို ဃႀကီး ရွိပါတယ္။ နငယ္ရွိသလို ဏႀကီး ရွိပါတယ္။ လ ရွိသလို ဠႀကီး ရွိပါတယ္။ ကႀကီးကေတာ့ ညီေပ်ာက္ေနတဲ့ အစ္ကိုလို မ်က္ႏွာငယ္ေနသလို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရပါတယ္။

နံပါတ္(၃) ကေတာ့ ကိုကိုေမာင္ ေျဖထားတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားထားတာ နည္းနည္း လြဲသြားပါတယ္။
အေျဖကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးေလးပါပဲ ... ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစဆီမွာ နာရီရွိေနလို႔ပါပဲ။ နာရီရွိေၾကာင္း ေျပာခ်င္တဲ႔အတြက္ လုပ္ႀကံဇာတ္လမ္းေလး ဖန္တီးၿပီး ေမးခြန္းထုတ္လိုက္ရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းကိုက အျဖစ္မွန္မဟုတ္တဲ႔အတြက္ ကိုကိုေမာင့္အေျဖကို မွားတယ္လို႔ သတ္မွတ္လို႔ မရပါဘူး။ သူစဥ္းစားတာလဲ ေကာင္းပါတယ္။
ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစဆီမွာ နာရီရွိေၾကာင္း အေထာက္အထား ျပစရာကေတာ့ ၁၈၃၆ ခုႏွစ္ထဲမွာ ခရစ္ယာန္သာသနာေရး ကိစၥကို စံုစမ္းဖို႔ အင္း၀မွာ တစ္လၾကာ ေနထိုင္သြားတဲ႔ အေမရိကန္ ႏွစ္ျခင္း သာသနာျပဳဆရာ မယ္လကြန္ ( Malcom) ေရးသားခဲ႔တဲ႔ စာထဲမွာ ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစအေၾကာင္း ခုလိုပါ ပါတယ္။
“သူသည္ ေရႊပိန္းခ်အစ္တစ္ခုကို ယူ၍ သူရထားေသာ အဂၤလိပ္လုပ္ ပစၥည္းမ်ားကို ျပပါ၏။ ထိုအထဲတြင္ မင္းႀကီး မဟာဗႏၶဳလ မက်ဆံုးမီက သူ႔ထံပို႔ေသာ နာရီတစ္လံုး ပါေလသည္။”

အေျဖေတြကို ၿပီးေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္ဖတ္ေပးတဲ႔ အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္။ ။

Sunday, August 23, 2009

ဉာဏ္စမ္း

ငွက္ငယ္ေလး Tag ထားလို႔ ေရးစရာရွိေနတဲ႔ ဉာဏ္စမ္းကို ေမးလိုက္ပါဦးမယ္။ ေပ်ာ္စရာ ေမးခြန္းေလးေတြပါ။ ေခါင္းႀကီးသံုးၿပီး အတင္း မစဥ္းစားၾကပါနဲ႔။ အိုင္က်ဴတက္စ္ ေမးခြန္းႀကီးေတြ ေမးတတ္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ မေတာ္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ႔ မီးငယ္ ဉာဏ္စမ္းပေဟဠိလို ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေမးခြန္းေလးေတြပါ။

(၁)
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြထဲမွာ နာမည္နဲ႔ အရမ္းလိုက္တဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ၿမိဳ႕ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားရသေလာက္ေပါ့။ ဒီထက္လည္း ပိုခ်င္ပိုမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားထားတဲ႔ အေျဖနဲ႔ မတူရင္လည္း မွန္ေနတယ္ဆိုရင္ မွန္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ကဲ ဘာၿမိဳ႕ေတြလဲ?

(၂)
ျမန္မာအကၡရာ ဗ်ည္း ၃၃ လံုးထဲမွာ ေပ်ာက္ေနတယ္ထင္ရတဲ႔ အကၡရာတစ္လံုးရွိပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ပါကိုမပါတာပါ။ တီထြင္တဲ႔ ပညာရွိေတြ ေမ့က်န္ရစ္တာလား၊ ေသခ်ာမထည့္ခဲ႔တာလားေတာ့ မသိဘူးဗ်။ ဟီးဟီး ။ အဲဒီအကၡရာမပါေတာ့ ရွိေနတဲ႔ အကၡရာေလးတစ္လံုးဟာ မ်က္ႏွာငယ္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရပါတယ္။ ကဲ ဘယ္အကၡရာ ျဖစ္မလဲ?

(၃)
အင္း၀ေနျပည္ေတာ္မွာ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားလက္ထက္က ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ ရွိပါတယ္။ တစ္ရက္မွာ နာရီေမာင္းတီးတဲ႔သူဟာ အခ်ိန္နဲနဲလြဲသြားပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က အခ်ိန္သိနည္းက ေရဖလားႀကီးထဲမွာ ေရဖလားအေသးေလးတစ္လံုးကို အေပါက္ေဖာက္ၿပီး ထည့္ထားပါတယ္။ ဖလားအေသးေလးထဲကို ေရအျပည့္၀င္ၿပီး နစ္သြားရင္ နာရီေမာင္းတစ္ခ်က္တီးရပါတယ္။ အၾကမ္းဖ်င္း တစ္နာရီေလာက္ရွိမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္ပါတယ္။ မွတ္ကေရာ ... ဟီးဟီး။ အဲလို အခ်ိန္နဲနဲ လြဲသြားတာကို ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ သိသြားလို႔ အဲဒီမင္းခ်င္း အဆဲခံရပါတယ္တဲ႔။ ကဲ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာ ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစဟာ ဘယ္လိုမ်ား အခ်ိန္လြဲတာ သိသြားပါလိမ့္?
သမိုင္းစာအုပ္ေတြ လွန္မရွာၾကနဲ႔ဦးေနာ္။ ဘယ္ထဲမွာမွ မပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ေတြးထားတာ။ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အေျဖေပးရင္ေတာ့ သမိုင္းကို အေျခခံၿပီး ေပးပါ့မယ္။ ယုတၱိရွိရွိေလးေပါ့ ... ဟီးဟီး။

ကဲ ငွက္ငယ္ေလးေရ ... ေက်နပ္တယ္ေနာ္။ လာတဲ႔သူ အေပါင္း ကၽြန္ေတာ္႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ စဥ္းစားထားသမွ်ကို ကူၿပီး အုန္းစားေပးၾကပါဦး။

Wednesday, August 19, 2009

ေတာမီးေလာင္ျခင္း ဒႆန

“မီးဗ်ိဳ႕ ! မီး ... မီး ...!!!”
၀ုန္း၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးလႊားေနတဲ႔ တိရစာၦန္ေတြရဲ႕ အသံနဲ႔အတူ ေတာမီးမေလာင္တာၾကာလို႔ ပ်င္းရိေနတဲ႔ ေတာေၾကာင္တစ္ေကာင္ လန္႔ႏိုးလာတယ္။
အားရ၀မ္းသာပဲ လက္ခေမာင္းခတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ .....
‘ ၀ုန္း ! ... ’
“အား !!!”
ေတာမီးက သူ႔ကိုပါ ၀ါးမ်ိဳသြားတယ္။
မီးေလာင္ေနတာက သူနဲ႔ နီးနီးေလး ...။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုမွ မစူးစမ္း မေလ့လာေသးပဲ ေတာမီးေလာင္တိုင္း လက္ခေမာင္းခတ္ခ်င္ေနတဲ႔ ေတာေၾကာင္ ... မီးေလာင္ခံရတာေတာင္ နည္းေသး။ ။

ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔ အတူ ဘေလာ့စလုပ္လုပ္ခ်င္း တင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ၀တၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ပါ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အသစ္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အေဟာင္းတလည္လည္ေပါ့ဗ်ာ။

ကိုယ္က်ိဳး

ကယ္တင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေသာမာရ္နတ္ကေျပာလိုက္သည္...
"ခင္ဗ်ားတို႔ၿမိဳ႕ကိုအလင္းေရာင္ေတြေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္လာခဲ႔တာ..."
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားကလည္း အထင္တႀကီးႏွင့္ ယံုၾကည္ကိုး ကြယ္မိၾကေလသည္။
မာရ္နတ္က မီးပံုႀကီးတစ္ခု ဖန္ဆင္းလိုက္၏။
" ဟုန္း !!!"
လင္းေတာ့လင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ မာရ္နတ္ႏွင္႔ ပတ္ဝန္းက်င္အနည္းငယ္သာအလင္းေရာင္ရၾက၍ က်န္ေသာၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားမွာ အလင္းစအနည္းအက်ဥ္းႏွင့္ မႈန္ပ်ပ်မွ်သာ။ ။

... ... ...

Sunday, August 16, 2009

စာေမးပြဲ က်တဲ႔ေန႔

အဲဒီေန႔က ...
သုညေတြ မြန္းက်ပ္ေနၾကတယ္ ...။

မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာ ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္း
ေၾကကြဲ ေဆြးေျမ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူး
ငါ့အိပ္မက္ေတြ ေရျဖစ္တဲ႔ေန႔ ...
ငါ့က်ိန္စာေတြ သီခ်င္းလုပ္ဆိုတဲ႔ေန႔ ...။

အမိႈက္အိတ္ႀကီးလို ခံစားရတယ္ ...
အသံုးမက်တဲ႔ အရာေတြ အထည့္ခံရၿပီး
ေနာက္ဆံုးက် ကိုယ္တိုင္ အမိႈက္ျဖစ္ရတာပဲေလ။

ငါက ဖိနပ္တစ္ဖက္လား? ဖ်ာတစ္ခ်ပ္လား?
ဓါးတစ္ေခ်ာင္းလား? ဂစ္တာတစ္လက္လား?
မိုးတိမ္တစ္စလား? ၾကယ္တစ္စင္းလား?
အဲဒီေန႔က ငါ့စိတ္ေတြ မေရမရာနဲ႔
ေရေရရာရာပဲ ေအာက္ဆံုးကို လႊင့္ေမွ်ာျပဳတ္က် ...။

ငါဘာမွားလို႔လဲလို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးလို႔ မရေလာက္ေအာင္
ကံၾကမၼာက က်ယ္လြန္းတယ္။

ဘုရားသခင္က ေႂကြအံ မကစားေပမယ့္
အဲဒီေန႔က နတ္ဆိုးေတြ ႏိုင္သြားၾကတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ။

Tuesday, August 11, 2009

သူငယ္ခ်င္း ၀တၱဳတိုေလးမ်ား


နိဒါန္း
သတိေပးခ်က္ ။ ။ ဤအရာသည္ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္တို႔၏ သိပၸံနည္းက် အေတြးအေခၚမ်ားအား အျပင္ဘက္၌ ခတၱခဏ ခၽြတ္ထားခဲ႔ၾကပါကုန္။

(၁)
ေဆးစက္ေရာင္စံု စြန္းထင္းေနတဲ႔ ခပ္ညစ္ညစ္ ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္နဲ႔ အျဖဴေရာင္သက္သက္ ရွင္းသန္႔ စင္ၾကယ္တဲ႔ ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားၾကတယ္။
“ငါနဲ႔ ေ၀းေ၀းေနပါလားကြာ ... ခပ္ညစ္ညစ္ေဆးစက္ေတြ နင္ရဲ႕ အျဖဴေရာင္ထဲကို စြန္းေပသြားမွာ မေၾကာက္ဘူးလား ....”
“ျဖစ္ႏိုင္ရင္ .... နင့္ရဲ႕ ေဆးစက္ေတြကိုေတာင္ ငါ ေ၀မွ် ယူခ်င္ပါတယ္ ....”

(၂)
ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။
ေကာင္ေလး ။ ။ “ဟိတ္ ... နင္သိလား”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဘာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ပင္လယ္ႀကီးနဲ႔ ေကာင္းကင္က သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြတဲ႔ဟ”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဟုတ္လား! ဘယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားတာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ၾကာၿပီဟ ... ကမၻာဦးအစကတည္းကပဲ”
ေကာင္မေလး ။ ။ “နင္က ဘယ္လို သိတာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “သူတို႔က အက်ႌ ဆင္တူလည္း၀တ္တယ္ ... ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံၾကဘူးေလ ...”

(၃)
ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။
ေကာင္ေလး ။ ။ “ဟိတ္ ... နင္သိလား”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဘာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ေန႔အလင္းနဲ႔ ညအေမွာင္ကလည္း သိပ္ခ်စ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲတဲ႔”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ ဟုတ္လို႔လားဟာ ... နင္ကလည္း ... အလင္းနဲ႔ အေမွာင္က ဘယ္တုန္းကမ်ား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႔ ရလို႔လဲ ...”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ငါေျပာတာက အလင္းနဲ႔ အေမွာင္မဟုတ္ဘူး ... ေန႔ရဲ႕ အလင္းနဲ႔ ညရဲ႕ အေမွာင္ကို ေျပာတာ ...”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ ထားပါေတာ့ ... ဘယ္တုန္းက ျဖစ္သြားတာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “အဲဒါလည္း ကမၻာဦးအစကတည္းကပဲတဲ႔ဟ”
ေကာင္မေလး ။ ။ “လုပ္ျပန္ၿပီ ... နင္က ဘယ္လို သိတာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “နင္ၾကည့္ပါလား ... ညတစ္ခုကုန္လို႔ ေန႔တစ္ေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အလင္းေရာင္က ၀ုန္းကနဲ ေရာက္မလာဘူးေလ ... တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္ရာကေန လင္းလာတယ္ ... အဲဒီလိုပဲ ညအေမွာင္ကလည္း ညေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ တျဖည္းျဖည္းပဲ လင္းရာက ေမွာင္သြားတယ္ မဟုတ္လား ...”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ ဟုတ္သားပဲ ... အဲဒါနဲ႔ သူတို႔က သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေရာလား ...”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ ဒီလိုဟ ... သူတို႔က သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္ အတူယွဥ္တြဲၿပီး ေနလို႔မရဘူးေလ ... တစ္ေယာက္ေရာက္လာရင္ တစ္ေယာက္က ထြက္သြားရမွာ မဟုတ္လား ... အဲဒါနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ငဲ႔ညွာၿပီး ေန႔အလင္း လာရင္လည္း ျဖည္းျဖည္းေလးလာတယ္ ... အဲဒါမွ ညအေမွာင္ကလည္း ျဖည္ျဖည္းေလး ထြက္သြားရမယ္ေလ ... ညေရာက္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္လည္း ဒီလိုပဲေလ ... သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က အရမ္းခင္ၾကေတာ့ အဲဒီလို မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္လို႔ရတုန္းေလးခဏမွာ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာၾကတယ္တဲ႔ ...”

(၄)
ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။
ေကာင္ေလး ။ ။ “ဟိတ္ ...”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဘာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ဒီေန႔ နင့္ေမြးေန႔မဟုတ္လား”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဟုတ္တယ္ေလ ...”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ေရာ့ ... နင့္အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ ေပး .....”
ထိုေကာင္မေလးသည္ ေကာင္ေလးေပးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို ယူ၍ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေလသည္ .....။

(၅)
ေကာင္မေလး ေမြးေန႔အတြက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလး ေပးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္မွာ ..... ..... ..... ..... .....
သင္လည္း ဖတ္ၿပီးပါၿပီ။

နိဂံုး
ဤတြင္ ၀တၱဳၿပီး၏။ သင္တို႔၏ သိပၸံနည္းက် အေတြးအေခၚမ်ားအား မမွားေအာင္ ေသခ်ာဂ႐ုတစိုက္စီး၍ ျပန္ၾကပါကုန္။ ။


Wednesday, August 5, 2009

တာရာမင္းေ၀ =

သူဟာ လမ္းျပသူသက္သက္မဟုတ္ဘူး
..... ..... လမ္းေဖာက္သူျဖစ္တယ္ .....။
သူဟာ ေနာက္လိုက္တစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး
..... ..... ဦးေဆာင္သူျဖစ္တယ္ .....။

ပေလတိုရဲ႕ မွန္ကြဲစေတြေပၚ
နင္းေက်ာ္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း
ေရွ႕ဆံုးက သြားႏွင့္သူ .....
ၾကယ္ျမင္ လျမင္ ေလာကဓံကို
ဟားတိုက္ရယ္ေမာရင္း
ေက်ာက္သားေပၚ ထြင္းထုခဲ႔တဲ႔
လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရာဇ၀င္ .....။

သူဟာ ပန္းတစ္ပြင့္မဟုတ္လို႔
ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ပြင့္ခြင့္ မရေပမယ့္
ထာ၀ရ ေမႊးပ်ံ႕ေနမယ့္ ရနံ႔ေတြကို
ကမၻာေျမအတြက္ ခ်န္သြားခဲ႔သူ .....။

သူေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားအတိုင္း
သူဟာ အႏုပညာသမား မဟုတ္
သူကိုယ္တိုင္က အႏုပညာ ျဖစ္တယ္ ....။

တာရာမင္းေ၀ = အႏုပညာ
အႏုပညာ = ထာ၀ရ ရွင္သန္ျခင္း
တာရာမင္းေ၀ = ထာ၀ရ ရွင္သန္ျခင္း ။ ။

(ဆရာတာရာမင္းေ၀ ကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ)

ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔အတူ ဟိုးတုန္းက ေရးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ အလြမ္းေျပ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ကိုေအာင္ဒင္ စီစဥ္တဲ႔ တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရ စာစုမ်ား စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။

ထာ၀ရလင္းမယ့္ တာရာသို႔

ဆိုင္းသံဗံုသံမပါပဲနဲ႔
ခင္ဗ်ားထြက္သြားတဲ့ေန႔က
မိုးေတြၫိဳ႕ေနလိုက္တာ...။

တာ၀န္ေက်ခဲ႔ပါတယ္ဆိုတာထက္
ပိုၿပီးတန္ဖိုး႐ွိေအာင္
ခင္ဗ်ားေနထိုင္ခဲ႔တာပါ။

လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔လြတ္လပ္ခြင္႔ေတြ
မိုးလိုေခါင္ေနတဲ႔ေခတ္မွာ
ခင္ဗ်ားတီးျပခဲ့တဲ့ဗံုသံေတြက
အားမာန္အစစ္ျဖစ္ေစခဲ႔တယ္။

အလံမထူခဲ့တဲ့လက္ေတြနဲ႔
ဘယ္လက္ထဲမွာ၀ွက္ထားတဲ့ပံုျပင္ေတြကို
မေျပာႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္
မနက္ျဖန္မွာထားခဲ့တဲ့
ခင္ဗ်ားရဲ႕မ်က္ႏွာကို
အဆံုးမ႐ွိအနာဂတ္မ်ားစြာတုိင္
လူနံပါတ္ ၁၃ အျဖစ္နဲ႔
ျမင္ေယာင္ေနၾကဦးမွာပါ...။

ခင္ဗ်ားေရးခဲ႔တဲ႔
သံသရာေတးသြားထဲကလို
ယမမင္းဆီမွာ နီကိုရဲနဲ႔ေတြ႔ရဲ႕လား?
ဒါေပမယ္႔ေသခ်ာပါတယ္
ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူ႔ရဲ႕ထိုင္ခံုကိုမွ
အတင္းအဓၶမ မလုခဲ့ဘူးဆိုေတာ့
ေကာင္းရာမြန္ရာကိုပဲေရာက္ရမွာေပါ့...။

ခင္ဗ်ားထားခဲ့တဲ့
က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ႏိုင္ငံက
ခင္ဗ်ားမျမင္လိုက္ရတဲ့
ေ႐ႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း
ခင္ဗ်ားကိုေျပာျပခ်င္လိုက္တာ။

အာဏာ႐ူးဖက္ဆစ္လက္သစ္ေတြရဲ႕
ရက္စက္မႈေတြ ... ႐ိုင္းပ်မႈေတြ ...
အုိ...အစ္ကိုေ႐ႊဘုန္းလူ
ႀကံဳတဲ့အခါခင္ဗ်ားရဲ႕အိပ္မက္ေတြနဲ႔
ျမင္းစီးထြက္ၿပီးၾကည့္လွည့္ပါဦး။ ။

(ဆရာ တာရာမင္းေ၀ သို႔ အမွတ္တရ)



Thursday, July 30, 2009

ဖုန္းသရဲ

(၁)
(အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္း တစ္လံုး ရွိတယ္ ...။)
ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ဂီတသံေတြက ခြဲခြာျခင္းရဲ႕ ျပယုဂ္တခ်ိဳ႕လည္းျဖစ္ရဲ႕။ အလြမ္းတိမ္တိုက္မဲမဲေတြ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ရဲ႕ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္ဆီကေန ထစ္ခ်ဳန္းသံမေပးပဲ တိတ္တိတ္ေလး ၀င္ေရာက္လာေနၿပီေလ။ ဟုတ္တယ္ ... မၾကာခင္မွာ ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ဆီ အလြမ္းမိုးေရစက္ေတြ တဖြဲဖြဲ ရြာသြန္းလာလိမ့္မယ္။
"ေက်ာင္းက တစ္လပဲပိတ္မွာပါ ... ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရင္ ျပန္ေတြ႕ၾကရမွာပဲ"
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္တစ္လဟာ တစ္ကမၻာေလာက္ၾကာတယ္ထင္ရတဲ႔အေၾကာင္း သူသိသင့္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သစ္သီးခ်ိဳေလးက အရာတိုင္းကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ေနတတ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ စကၠန္႔တိုင္း သူ႔ကို လြမ္းေနမယ့္အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေကာင္မေလးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ဇူလိုင္လမွာ စကၠန္႔ေပါင္း ႏွစ္သန္းေျခာက္သိန္း ခုႏွစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင့္ေလးရာ ရွိေၾကာင္းကို မေျပာလိုက္မိဘူး။
အဲဒီကာလက နာရီေတြ ဆိုးခဲ႔ၾကတယ္...။ သူငယ္ခ်င္းလည္းမက ခ်စ္သူလည္းမက်တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ခြဲခြာခ်ိန္ဟာ ေအးစက္စက္နဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ မရက္စက္လိုက္ပါနဲ႔ ကံၾကမၼာရယ္ ...။ အလြမ္းေတြ မီးေလာင္ရင္ ဘယ္ေဆာင္းမွ ႏွင္းက်ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

(၂)
"ငါ သတိရရင္ ဖုန္းဆက္မွာေပါ့ဟာ ... နင္သာ ဘယ္မွမသြားနဲ႔"
(အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးရွိတယ္...။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းေဘးမွာ မိုးေရေတြ ရႊဲေနတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနတယ္။)
ဖုန္းေဘးမွာ ေစာင့္ေနရင္း ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ဂီတသံေတြ ျပန္ျမင္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုး သစ္သီးေလးတစ္လံုးရဲ႕ စကားသံ ခ်ိဳခ်ိဳေလးကို ျပန္လည္စားသံုးမိတယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာေပမယ့္ အရသာက သိပ္မကြာလွပါဘူး။
အဲဒီစကားေလးေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပီတိေတြျဖစ္လို႔။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးဆိုေတာ့လည္း ဟန္းဖုန္းေတြ ဘာေတြလည္း မရွိ။ အိမ္က တယ္လီဖုန္းေလး ေနေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက 'ငေၾကာင္' တဲ႔။ မင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ငါဟာ ေၾကာင္႐ံုတင္မကဘူး၊ အေတာ္ေလးကို ႐ူးသြပ္ေနသူပါ သစ္သီးခ်ိဳေလးရယ္။
လြမ္းလိုက္တာ ေကာင္မေလးေရ ...။ ဖုန္းလာရင္ေတာ့ အလြမ္းရဲ႕ ခါးသီးမႈေတြကို စကားသံခ်ိဳေလးေတြက အႏိုင္ယူသြားၾကလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။
[အိပ္မက္ = "မင္းကိုၾကည့္ရတာ သနားလိုက္တာကြာ ... ထမင္းလည္းမစား၊ ေရလည္းမေသာက္ပဲ ငါ့ေဘးမွာခ်ည္း ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ သြားပါ ... ေအးေအးေဆးေဆးေနပါကြာ ... အရင္ကလည္း ဖုန္းလာရင္ ငါလွမ္းေအာ္ေနက်ပဲ"
ဖုန္းေဘးမွာ အၿမဲထိုင္ေစာင့္ေနတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သနားသြားလို႔ထင္တယ္။ ေဘးက တယ္လီဖုန္းက က႐ုဏာအျပည့္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။
"အခုလာမယ့္ဖုန္းက ငါ့ဘ၀ရဲ႕ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ႔ ဖုန္းကြ၊ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ငါကေတာ့ ဆက္ေစာင့္ရမွာပဲ ... ဘာမွ လာသနားမေနနဲ႔"
႐ုတ္တရက္ ေဒါသထြက္သြားတဲ႔ တယ္လီဖုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...
"ေနေပါ့ကြာ ... ငါက ေစတနာနဲ႔ေျပာတာကို၊ ဒီပံုအတိုင္းသာ မင္းဆက္ေစာင့္ရင္ မင္းေသလိမ့္မယ္"
"ဟား ဟား ငါမေသခင္ ငါ့သစ္သီးခ်ိဳေလးဆီက ဖုန္းလာမွာပါကြ ... မင္း ေစာင့္ၾကည့္"]
ဒီလိုပါပဲ ... ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ႔ေကာင္က အိပ္မက္ထဲအထိ တယ္လီဖုန္း ေစာင့္ေနတာပါ။ သူသတိရတဲ႔အခါ ဖုန္းလာလိမ့္မယ္ ထင္တာပဲ။ သစ္သီးခ်ိဳေကာင္မေလးေရ ...။ ငါကိုက ယံုၾကည့္လြန္းပါတယ္ကြယ္။

(၃)
အလြမ္းေတြကလည္း အံု႔မိႈင္းေနတာ ၾကာပါၿပီေကာ။ ေနမင္းႀကီးလည္း အေရွ႕ကေန အေနာက္ကို ေလွ်ာက္ေနလိုက္တာ ခဏခဏပဲ။ အက်ႌအနီေလးေတာင္ အလြမ္းေတြနဲ႔ စိုရႊဲလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ညမရွိတာ ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။
ေကာင္မေလးေရ ...။ ငါ့ႏွင္းဆီခင္းေတြ ေျခာက္ေသြ႕ကြဲအက္ေတာ့မယ္ကြဲ႕။ ယံုၾကည္မႈေတြ တစစ ၿပိဳက်။ ငါ့ႏွလံုးသားဟာ ႐ိုးျပတ္ေတြထဲမွာ ကန္ခံရတဲ႔ ေဘာ္လံုးတစ္လံုးလို နာက်င္ေၾကမြလို႔။ ငါရင္ခုန္ရတာ ခါးလြန္းတယ္ကြယ္။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ နဲနဲေလးေတြနဲ႔ပဲ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္။ လမင္းႀကီးလည္း ကမၻာကို တစ္ပတ္ျပည့္ေအာင္ပတ္ဖို႔ အရွိန္ယူေကာင္းတုန္း။ မိုးေတြကလည္း ထစ္ခ်ဳန္းသံ ေပးတလွည့္ မေပးတလွည့္နဲ႔ သည္းသည္းမည္းမည္း။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖုန္းဆက္ေစာင့္တုန္းေပါ့။ ဖုန္း ... ဆက္ ... ေစာင့္ ... တုန္း .... ။ ။
(ဇာတ္လမ္းကေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းမဆံုးလိုက္ဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ဇာတ္သိမ္းသြားပါတယ္။ ဇာတ္ေပါင္းေတာ့ ... သစ္သီးခ်ိဳေလးဆီက ဖုန္းမလာပါဘူး။ အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းႀကီးေျပာတဲ႔အတိုင္း အဲဒီဇာတ္လိုက္ဟာ ဖုန္းေစာင့္ရင္း အေညာင္းမိၿပီး အစာအိမ္မိႈတက္ ေသသြားပါသတဲ႔ ...။
ေၾသာ္ ... ေျပာရဦးမယ္ ...
အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးရွိတယ္။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းက မၾကာခဏ ကလင္ ကလင္ နဲ႔ ထ ထ ျမည္ေနတတ္ေလရဲ႕ ...။)

Friday, July 24, 2009

ပန္း၀င္စား

ငါဟာ ရနံ႔ေတြကို
လွ်ိဳ႕၀ွက္မထားတတ္ခဲ႔လို႔
ရင္ကြဲေသဆံုးခဲ႔ရတဲ႔
ခပ္ၫံ့ၫံ့ ပန္းတစ္ပြင့္ရယ္ပါ ...။

႐ိုး႐ိုးေလးပါပဲ ...
မာယာကင္းလြန္းတဲ႔
နင့္ အၿပံဳးရင္ခြင္ထက္ကို
ေႂကြက် သက္ဆင္းမိတာပါပဲ ...။

ျဖစ္ႏိုင္ေခ်နည္းလြန္းတဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အပိုင္းအစေလးေတြကိုေတာင္
ျပန္လည္ ယူေဆာင္သြားတဲ႔
ငါ့ရဲ႕ ... အျဖဴေရာင္ ေလ(ျပည္) လိႈင္း ေရ .....။

နင္ မနမ္း႐ိႈက္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔
တစ္ျခမ္းပဲ့ ရနံ႔ေလးေတြကို
ရင္ခြင္ရဲ႕ ဟိုးအနက္႐ိႈင္းဆံုးမွာ
သို၀ွက္ သိမ္းဆည္းၿပီး
ေနာက္ဘ၀ထိေအာင္ သယ္ေဆာင္ခဲ႔ပါ့မယ္...။

အဲဒီအခါ ...
ကမၻာမွာ အာဒံနဲ႔ ဧ၀မေတြ႔ခင္
နင္နဲ႔ငါ အရင္ေတြ႔ၾကမယ္ ... ။ ။

Saturday, July 18, 2009

ေနာက္က်ေနတဲ႔ ကဗ်ာ


တကယ္ပါ ...
ငါ့မွာ ၀င္ခင္းစရာ
ဖ်ာလည္း မရွိဘူး
စိတ္လည္း မကူးခဲ့ပါဘူး ... ။

တခါတရံေလးေတြမွာ
လင္းလက္ခဲ႔တာက လြဲရင္
ငါက ... အေမွာင္မွာ
က်င့္သားရေနတဲ႔
လူစုန္းတစ္ေကာင္ပါ ... ။

႐ိုးသားခဲ႔ပါတယ္လို႔ေတာ့
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ မညာခ်င္ပါဘူး။

ေသခ်ာတာကေတာ့
ငါက ေလတိုက္တိုင္းမယိမ္းသလို
မိုးရြာလို႔လည္း ေရခံဖို႔ ေမ႔ေနသူပါ။

အဲဒီမွာ ...
တိမ္လိုက္စီးခ်င္တဲ႔ ေကာင္ ...
သက္တန္႔ခံုးေပၚမွာ
ယိုင္နဲ႔စြာ ရပ္လို႔ ... ။ ။

Monday, July 13, 2009

The Voice Weekly ဂ်ာနယ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပခ်က္

The Voice Weekly ဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ႔ေသာ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စြပ္စြဲခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာကို စာေရးသူတို႔ ရရွိခဲ႔ပါသည္။ “ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ျပည္သူလူထုမပါလို႔ မရဘူး။ ျပည္သူလူထုမႀကိဳက္တဲ႔ အယူအဆကို ေျပာေနတဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဟာ ဘယ္မွ မေရာက္ဘူး။”ဟု ေျပာဆိုမႈမ်ား ရွိပါသည္။
အမွန္အားျဖင့္ The Voice Weekly တြင္ေဖာ္ျပေနေသာ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးအားလံုး၏ ပထမဦးစားေပးရည္ရြယ္ခ်က္မွာ Rule of the game ကို ရွင္းျပရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး ေရခံေျမခံ ေပးထားခ်က္ကို ၾကည့္လွ်င္ Rule of the game ကို ျပည္သူလူထုက ျပ႒ာန္းျခင္းမဟုတ္ပဲ Guardian ျဖစ္သူ တပ္မေတာ္က ျပ႒ာန္းေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံေရးတို႔၏ထံုးစံအတိုင္း Game Plan ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မျမင္သာသည္ျဖစ္ရာ စာေရးသူတို႔က မည္သို႔ေသာ Rule of the game ျဖစ္သည္၊ မည္သို႔ေသာ Game Plan ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ရွင္းလင္းတင္ျပေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိ Game Plan သည္ ‘စနစ္ေျပာင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း’ ျဖစ္ေၾကာင္း ‘စာဖတ္သူမ်ားသို႔’ ဟု အမည္ေပးထားေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ႔ဖူးပါသည္။ (ရွင္းလင္းတင္ျပခြင့္ ရေနေသးသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။)
ပို၍ရွင္းေအာင္ေျပာရလွ်င္ စာေရးသူတို႔၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ လက္ရွိျဖစ္ေပၚလာေသာ အေျခအေနကို ေပးထားခ်က္အျဖစ္ ေကာက္ယူ၍ ျပည္သူမ်ား ဤ Rule of the game အတိုင္း ကစားရလိမ့္မည္။ မည္သို႔ေသာ Game Plan ရွိေနသည္ ဆိုသည္မ်ားကို အေျခအေနေပးသေရြ႕ ရွင္းလင္းတင္ျပေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤ Rule of the game ေကာင္း၏၊ ဆိုး၏၊ တရား၀င္၏၊ မ၀င္၏၊ ျပန္လည္၍ Review လုပ္သင့္၊ မလုပ္သင့္ Justify(အဆံုးအျဖတ္ေပးေနျခင္း) လုပ္ေနျခင္းမဟုတ္ပါ။
စာေရးသူတို႔တြင္ Justify လုပ္ရန္ အေျခအေနမရွိသကဲ႔သို႔ လက္ေတြ႕က်သည္ဟုလည္း မထင္မိေပ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ စာေရးသူတို႔သည္ ဘာသာျပန္ဆရာမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး ေ၀ဖန္ေရးစာေရးဆရာေနရာကို ယူေနျခင္းမဟုတ္ေပ။ ေ၀ဖန္ေရးဆရာအခ်ိဳ႕က စာေရးသူတို႔ကို ေ၀ဖန္ေရးဆရာအမွတ္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ျပည္သူလူထုမပါေသာ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္သြားလွ်င္ ပဋိပကၡမ်ား ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ရွည္ၾကာသြားႏိုင္ေသာေၾကာင့္ Rule of the game အေၾကာင္း ျပည္သူလူထုကို ရွင္းလင္းတင္ျပရန္ ႀကိဳးစားေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမ်ိဳးသားညီလာခံကိစၥကို ဥပမာအျဖစ္ စဥ္းစားလွ်င္ စာေရးသူတို႔ ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ႏိုင္ငံေရးတည္ေဆာက္ေရးအခ်ိန္မ်ားကို ျဖဳန္းပစ္လိုက္ရန္ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း သင္ခန္းစာ ယူသင့္ပါသည္။ ယခု အေျခခံဥပေဒကို စာေရးသူတို႔ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္က ရရွိခဲ႔လွ်င္ ယေန႔ Rule of the game သည္ ယခုထက္ပို၍ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။

ယခုတစ္ပါတ္ The Voice Weekly ဂ်ာနယ္ Vol.5/No.36 ပါ ဆရာေအာင္ထြဋ္ေရးသားေသာ ဘာသာျပန္ဆရာႏွင့္ ေ၀ဖန္ေရးဆရာ အမည္ရွိ ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္မိသမွ်ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေ၀မွ်ေပးခ်င္တဲ႔ ေစတနာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဆရာေအာင္ထြဋ္ကို အသိမေပးပဲနဲ႔ (ဘယ္လို ဆက္သြယ္ အသိေပးရမလဲ မသိတဲ႔ အတြက္) ဆရာနားလည္ ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဂ်ာနယ္ကို ရွာဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။

Tuesday, June 23, 2009

ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ(သီခ်င္း)

ျခင္ေထာင္ခ်ၿပီး အသံသြင္းထားတဲ႔သီခ်င္းကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေအာက္က သီခ်င္းစာသားနဲ႔ တြဲဖက္ခံစားႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ ... မလုပ္တတ္ လုပ္တတ္မို႔ နားေထာင္လို႔ အဆင္မေျပရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။


pyanlootpay.mp3 -

Friday, June 19, 2009

ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ

ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ


ေတးေရး - ေႏြဆူးလကၤာ
Key - C
Intro : C Am F G_ _ o

.............................. C .......................................... Am
verse 1 : ၾကည္လင္တဲ႔မိုးသားေကာင္းကင္ထက္မွာ ဟိုတခ်ိန္ကေပ်ာ္ျမဴးခဲ႔ၾကတာ
.............. F .................................... G
.............. ငွက္ကေလးေပါင္းမ်ားစြာ ေတးသံခ်ိဳသာ
..................... C .................................. Am
............... ဒီလိုနဲ႔ဆိုး၀ါးလြန္းတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ေလထန္မုန္တိုင္းႀကီးက်လာ
.............. F .................................... G
.............. ငွက္ကေလးမ်ားလည္း ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခား
..................... Am .......... Em .............. F .............. C
.............. ဒီအခ်ိန္မွာ ခ်ိဳးျဖဴငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ လမ္းျပေခၚေဆာင္ကာ
....................... F ............. G ......... C .......... Go
............... လံုၿခံဳေအးခ်မ္းလွတဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးဆီေရာက္လာ

verse 2: ကယ္တင္ရွင္ခ်ိဳးငွက္ကေလးကဦးေဆာင္ညီညာတဲ႔ငွက္ကေလးမ်ားဟာ
............. လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္လႈပ္ရွား
............. ဒီလိုနဲ႔ဆိုး၀ါးလြန္းတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ လူမဆန္တဲ႔မုဆိုးႀကီးမ်ားဟာ
............. ပိုက္ကြန္မ်ားနဲ႔ ပစ္ခတ္ကာ အဖမ္းမွာ
............. ဒီအခ်ိန္မွာ ခ်ိဳးျဖဴငွက္ကေလးဟာ အားလံုးရဲ႕ အနစ္နာခံကာ
............. ခိုင္မာႀကီးမားလွတဲ႔ ပိုက္ကြန္ထဲကို တိုး၀င္

........................ C ..................................... Am
Chorus : ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ိဳးငွက္ကေလးကို ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ
........................ F .................... G
............. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္ေလးပါ
............. Am ...... Em .......... Am ......... Em
............. အေမွာင္ေတြ လာတုန္းက မုန္တိုင္းၾကမ္းတုန္းက
...................... F ............ G ............. C ... Go
............. ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားကိုးရတဲ႔ မီးအိမ္ရွင္ေလးပါ

................ C ............. G ... Am ....... Em ....... F .......... G ... C G
preCho: တခ်ိဳ႕ငွက္ကေလးမ်ား အေ၀းကိုေျပးသြား တခ်ိဳ႕လည္း ပိုက္ကြန္ထဲမွာ မိၾကရွာ
................ C .......... G ...... Am ...... Em ....... F ........ G ... C Go
...... ဒါေပမယ့္ အားလံုးရဲ႕ႏႈတ္က အၿမဲတမ္း တမ္းတ တခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္ျခင္းကို ရၾကမွာ

..... ....... ........ .......... ........ ..........

သီခ်င္းစာသားပဲတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေရးထားတာကေတာ့ group song အျဖစ္ေရးထားတာပါ။ သံစဥ္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသံဆိုးႀကီးနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းဆိုထားတဲ႔ အၾကမ္းသီခ်င္းသံပဲ ရွိပါတယ္။ သိတယ္မဟုတ္လား .. ရြာမွာဆိုေတာ့ studio လည္းမရွိဘူး။ အၾကည္ေတာ္ ၀တၱဳထဲကလို ျခင္ေထာင္ခ်ၿပီး အသံဖမ္းထားတာ။ အခုတခါတည္းတင္မထားတာက လာတည္တဲ႔သူေတြ ဖြင့္နားေထာင္မိရင္ ကၽြန္ေတာ့္အသံႀကီးၾကားၿပီး ဒီတစ္သက္ ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ႔ အျပတ္ပဲ ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ပါ:-) ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိတယ္ထင္သူေတြကေတာ့ နားေထာင္ရဲရင္ cbox မွာျဖစ္ျဖစ္ ၊ comment မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္းယူနားဆင္ႏိုင္ပါေၾကာင္း၊ နားေထာင္ၿပီး ျဖစ္လာမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြအတြက္ တာ၀န္မယူပါေၾကာင္း ...... ။ ။

Friday, June 12, 2009

သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲ

မုသားေတြနဲ႔ အသားက်ေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးထဲမွာ ပါးစပ္ႀကီးေတြ ထင္ရာစိုင္းေနၾကတယ္...။
အဲဒီထဲမွာမွ မုသားအမ်ားဆံုး ငံုထားတဲ႔ ပါးစပ္ႀကီး ႏွစ္ခု သံုးခုက သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲလုပ္သတဲ႔ ...။
သူတို႔ရဲ႕ ဆရာႀကီးေတြက သူတို႔အတြက္ က်င့္ႀကံ လုပ္ေဆာင္စရာ ေဆာင္ပုဒ္ေတြေရးၿပီး လည္ပင္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲ ... ေခါင္းထဲကို ႐ိုက္ထၫ္႔ေပးလိုက္ၾကတယ္။ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ မ်က္စိႀကီးေတြ မွိတ္ၿပီး သူတို႔ ေျပာတာက ...
“ခင္ဗ်ားတို႔က ... ေမးခ်င္တာ ေမး ...
က်ဳပ္တို႔က ေျဖခ်င္မွ ေျဖမယ္ ...။”
“ခင္ဗ်ားတို႔က ... ေမးသင့္တာ ေမး ...
က်ဳပ္တို႔က ေျဖခ်င္သလို ေျဖမယ္ ...။”
“ခင္ဗ်ာတို႔ကို ေမးခိုင္းထားတာ ေမး ...
က်ဳပ္တို႔က အားရပါးရႀကီးကို ေျဖပစ္လိုက္ဦးမယ္ ...။”

ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔အတူ ၁၀.၉.၂၀၀၈ တုန္းက တင္ခဲ႔တဲ႔ ၀တၱဳတိုအေဟာင္းေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။

“လကၤာႀကီးေခ်ာ”

မိတ္ေဆြကသူ၏ ကိုယ္တိုင္ေရး ဆိုေသာ လကၤာတစ္ပုဒ္လာျပ၏။
"........ ........ ........"
"ဟင္ ... ခင္ဗ်ားဟာကလည္း တခ်ိဳ႕အခ်က္ေတြက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္ဗ်..."
ကြ်န္ေတာ္က စိတ္ထဲ႐ွိသည့္အတိုင္းေဝဖန္မိေသာအခါ ထိုမိတ္ေဆြကျပန္ေျပာသည္။
"ဟဲ ဟဲ.. ဒီေလာက္ေတာ့႐ွိမွာေပါ႔ဗ်ာမုသား မပါလကၤာမေခ်ာတဲ့ဗ်..."
"ဪ ဒီလိုလား ... အင္း အင္း ဟုတ္ၿပီ"
ေနာက္တစ္ေန႔က် ကြ်န္ေတာ္၏ကိုယ္တိုင္ေရးလကၤာကို သူ႔အားျပလိုက္သည္...။
"... ..... .... ..... ...."
ထိုမိတ္ေဆြကေဒါသတႀကီးႏွင္႔ ...
"ဘာေတြလဲဗ်ာ ခင္ဗ်ားဟာက မျဖစ္ႏိုင္တာေတြခ်ည္းပဲ...."
"ဟင္... ခင္ဗ်ားပဲမုသားမပါလကၤာမေခ်ာဆိုဗ် ... အဲဒါေၾကာင္႔ အေခ်ာတကာ့အေခ်ာဆံုးလကၤာႀကီး ျဖစ္သြားေအာင္ မုသား ေတြခ်ည္းေရးထည့္လိုက္တာေပါ့ဗ်.. ဟဲ... ဟဲ"
႐ွဴးသိုးသိုးႏွင့္ ထိုမိတ္ေဆြလွည့္ျပန္သြားေသာအခါသူၾကားေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ေအာ္ေျပာလိုက္သည္...
"ကြ်န္ေတာ္ စကားပံုကို ျပင္ထားတယ္ဗ် မုသားခ်ည္းပါလကၤာႀကီးေခ်ာ လို႔မေကာင္းဘူးလား"။ ။

Tuesday, June 2, 2009

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ႀကိမ္လံုး

(၁)
ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ ကံဆိုးသည့္ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ျဖစ္ပါသည္။ မႏွစ္က ေျခာက္တန္းႏွစ္အထိ ကစားလိုက္၊ နားလိုက္၊ စာသင္လိုက္ျဖင့္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကပါသည္။
ႏွစ္စဥ္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ႔ရေသာ အတန္းပိုင္ဆရာမမ်ားကလည္း လြန္စြာ သေဘာေကာင္းၾကပါသည္။ ကေလးမ်ားကို ေျခာက္လန္႔ရန္ ဝါးျခမ္းျပား ခပ္ငယ္ငယ္ တစ္ေခ်ာင္းကိုသာ ဟန္ျပ ကိုင္တတ္ၾကပါသည္။ အျပစ္ အရမ္းႀကီးေနမွသာ မလႊဲသာ၍ အလြန္ဆံုး တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္သာ ႐ိုက္တတ္ၾကပါသည္။
ယခုႏွစ္တြင္ေတာ့ ထိုသို႔မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတန္းပိုင္က အလြန္မ်က္ႏွာခက္ထန္ေသာ ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သူႏွင့္အတူ ကြၽန္ေတာ္တို႔အ႐ြယ္ႏွင့္စာလွ်င္ အလြန္ႀကီးမားေသာ ႀကိမ္လံုးႀကီးတစ္ေခ်ာင္းလည္း ပါလာပါသည္။
ဆရာ၏ ခႏၶာကိုယ္အ႐ြယ္အစားက ပုညက္ညက္၊ ပိန္ေညာင္ေညာင္ေလးမို႔ လူႏွင့္စာလွ်င္ ႀကိမ္လံုးက ပိုထည္ေနပါသည္။ အစကေတာ့ သူ႔ကို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ မေလးစားၾကမွာစိုး၍ ႀကိမ္လံုးႀကီးကို ဟန္ျပကိုင္ထားသည္ဟု ထင္ေနၾကပါသည္။
သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုမွာ ဆရာ႔ကို နာမည္ေတာင္ မသိရေသးခင္ ထိုႀကိမ္လံုး၏ အရသာကို အရင္ ျမည္းခဲ႔ၾကရပါသည္။

(၂)
ထိုေန႔က ေက်ာင္းစဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ လူလည္းမစံုေသး၍ မည္သၫ္႔အတန္းမွ် စာမသင္ၾကေသးပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္မွာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ အ႐ွိန္မေသေသး၍ ေဘာ္လံုးကန္ ေကာင္းေနၾကပါေသးသည္။ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားေသာ္လည္း ဆရာဝင္ဦးမည္မဟုတ္ဟုထင္ကာ ဆက္ကန္ေနၾကပါသည္။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ... မင္းတို႔ကို အတန္းပိုင္ဆရာႀကီးေခၚေနတယ္”
အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ လာေခၚေနေသာအခါမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေဘာ္လံုးပြဲကိုရပ္၍ လိုက္ခဲ႔ၾကပါသည္။ ေၾကာက္စိတ္ေတာ့ မ႐ွိေသးပါ။ ေက်ာင္းစဖြင့္သည့္ေန႔ ျဖစ္သည့္အျပင္ အျခားအတန္းမွ ကေလးမ်ားလည္း ေဆာ့ကစား၍ ေကာင္းတုန္းပင္ ႐ွိေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
အတန္းထဲကို ဝင္လိုက္ေသာအခါ ဆရာက ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုင္၍ ေစာင့္ေနပါသည္။
“ဒီကို လာစမ္း ... တန္းစီ ... လက္ပိုက္ထားၾက...!”
ဆရာ့အသံက ေညာင္နာနာႏွင့္ ဩဇာသံမေပါက္ပါ။ ႀကိမ္လံုးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆရာ့ေ႐ွ႕တြင္ လက္ပိုက္၍ ရပ္လိုက္ေသာအခါ... ဆရာက...
“ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ အတန္းထဲမွာမေနပဲ ... မင္းတို႔ ဘယ္သြားေနၾကတာလ?ဲ တစ္ေယာက္ခ်င္း စတိတ္ေပၚတက္ၿပီး ေ႐ွ႕လွည့္စမ္း... !”
“မဟုတ္ဘူး ဆရာ... ဟို... ဟို”
“တိတ္စမ္း ...! ကဲ မင္းအရင္တက္... ဟိုဘက္လွည့္ ...”
ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပဖို႔ ႀကိဳးစားပါေသးသည္။ ဆရာက စကားဆံုးေအာင္ပင္ နားမေထာင္ပဲ အတင္း စတိတ္ေပၚတက္ရပ္ခိုင္းကာ တင္ပါးကို ႀကိမ္လံုးႏွင့္ တြယ္ပါေတာ့သည္။
“ဝွစ္... ေျဖာင္း ... !”
“ဝွစ္... ေျဖာင္း ...!”
“ဝွစ္... ေျဖာင္း ...!”
တစ္ေယာက္ သံုးခ်က္စီ တြယ္ခံလိုက္ရပါသည္။ ဖင္လည္း နာပါသည္။ ရင္လည္း နာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကစ၍ ဆရာ႔ကို ႐ြံေၾကာက္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။

(၃)
“အားလံုးမွတ္ထားၾက... ငါက... အခုလက္ရွိ မင္းတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာပဲ... ဒီအတန္းကို တရားဝင္ ကိုင္ရမယ့္ ဆရာမက သင္တန္းသြားေနလို႔ ငါက ခဏ ဝင္ကိုင္ေနရတာ... သူျပန္လာရင္ ျပန္ေပးလိုက္မယ္... ငါက အတန္းပိုင္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး... ေခါင္း႐ႈပ္လို႔ ... ေအး အထူးသျဖင့္ မင္းတို႔အတန္း... စာေတာ့ ေတာ္ပါရဲ႕ ... ပညာေလးမွ စံုေအာင္တတ္မယ္ မႀကံေသးဘူး... ဟိုဆရာ႔ ပုန္ကန္ခ်င္... ဒီဆရာ႔ မေကာင္းေျပာခ်င္နဲ႔... ၾကပ္ၾကပ္သတိထားၾက... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္... အခုခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းတို႔အတန္းပိုင္ဆရာက ငါပဲ... အဲဒီေတာ့ ငါထုတ္ထားတဲ႔ စည္းကမ္းက မင္းတို႔အတြက္ စည္းကမ္းပဲ... ဂ႐ုတစိုက္ လိုက္နာၾက... တျခားအတန္းေတြ ဘယ္လိုပဲေနေန မင္းတို႔ကေတာ့ ငါေျပာသလို ေနရမယ္... ငါ့စည္းကမ္းကို မလိုက္နာတဲ႔ေကာင္ေတာ့ ႀကိမ္လံုးၾကည့္ထား...”
အတန္းထဲက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ရဲၾက။ အၾကည့္ေတြကေတာ့ ႀကိမ္လံုးႀကီးဆီပဲ စုၿပံဳေနၾကေလသည္။
စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာလိုက္ရ၍ ဆရာ ေမာသြားဟန္ တူပါသည္။ အတန္းေထာင့္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေသာက္ရမည့္ ေရအိုးထဲက ေရေတြကို ဂလု ဂလုႏွင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေသာက္ခ်လိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ ဆရာက စာစသင္ရန္ ျပင္လိုက္သည္...
“မင္းတို႔ကို ငါသင္ရမယ့္ဘာသာက သမိုင္းပဲ... သမိုင္းမွာ ျမန္မာ့သမိုင္းနဲ႔ ကမၻာ႔သမိုင္းဆိုၿပီး ႏွစ္ဘာသာရွိတာ မင္းတို႔သိၿပီး ျဖစ္တယ္... ငါကေတာ့ မင္းတို႔ကို ျမန္မာ့သမိုင္းပဲ သင္မယ္... ကမၻာ႔သမိုင္းကိုေတာ့ တျခားဆရာတစ္ေယာက္ သင္လိမ့္မယ္... ကဲ... စာအုပ္ထုတ္ၾက...”
သမိုင္း သင္မည္ဆို၍ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ေပ်ာ္သြားၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ သႀကၤန္ၿပီးကတည္းက ၿမိဳ႕ထဲရွိ က်ဴရွင္တစ္ခုသို႔ အိမ္က လိုက္အပ္ေပးခဲ႔သည္။ က်ဴရွင္ဆရာက အၿငိမ္းစား ေက်ာင္းဆရာႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ျမန္မာစာကလြဲ၍ ဘာသာစံု သင္ေပးပါသည္။ ျမန္မာ့သမိုင္းကိုလည္း က်ဴရွင္က သင္ေပးထားသျဖင့္ ေရွ႕ပိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလြတ္ရၿပီး ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အတန္းပိုင္ဆရာက စာေမးလွ်င္ အလြယ္တကူ ေျဖဆိုႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႀကိမ္လံုးရန္ အနည္းငယ္ ေအးသြားမည္ ျဖစ္သည္။

(၄)
ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး တစ္ပတ္ခန္႔အၾကာ...
ဆရာက စာတစ္ပုဒ္သင္ေပး၍ အတန္းထဲ၌ပင္ အလြတ္ရေအာင္ က်က္ခိုင္းထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ထိုအပုဒ္ကို ရၿပီးျဖစ္၍ ဟန္ျပသာ က်က္ေနၾကပါသည္။
ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို တိုးတိုးေလး စကား စ ေျပာသည္...
“ေဟ့ေကာင္... ငါတို႔ အတန္းေျပာင္းရေအာင္ကြာ... ငါတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာက အုပ္ခ်ဳပ္ပံုက ၫံ့ေသး... အသင္အျပလည္း မေကာင္းဘူး... ဒီၾကားထဲ အ႐ိုက္လည္း ၾကမ္းေသးတယ္”
“အတန္းက ကိုယ္ေျပာင္ခ်င္တိုင္း ေျပာင္းလို႔ရတာ မဟုတ္ဘူးကြ... အဲဒီကိစၥကလည္း သူ႔လက္ထဲမွာပဲ ရွိတာ... ၿပီးေတာ့ ဒီဆရာက ခဏပါပဲ... သင္တန္းသြားတက္တဲ႔ ဆရာမ ျပန္လာရင္ အတန္းပိုင္ ေျပာင္းသြားမွာပဲ... ဒီအေတာအတြင္းေတာ့ ေအာင့္အီးၿပီး ေနၾကတာေပါ့”
ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း၏ မ်က္လံုးေတြ ဖ်က္ကနဲ အေရာင္ ေတာက္သြားကာ...
“ေအးကြေနာ္... ဒါနဲ႔ မင္းသိၿပီးၿပီလား? အဲဒီဆရာမက ငါတို႔ က်ဴရွင္ဆရာႀကီးရဲ႔ သမီးတဲ႔ကြ... က်ဴရွင္မွာလည္း ျမန္မာစာကို အဲဒီဆရာမ သင္မွာပဲတဲ႔... အရမ္းလည္း သေဘာေကာင္းတယ္ ေျပာတယ္”
အဲဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ မသိရေသးပါ။ ႐ုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္လည္း အံ့ဩ ဝမ္းသာ သြားသည္
“ဟုတ္လား အဲဒါဆို ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့... ဆရာမကလည္း ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ မသိပါဘူးကြာ... သင္တန္း ျမန္ျမန္ၿပီး ၿပီး ျမန္ျမန္ ျပန္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရမွာပဲ”
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အတန္းပိုင္ဆရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခံုနား ေရာက္လာသည္။ ႀကိမ္လံုးႀကီး တကိုင္ကိုင္ႏွင့္ပင္...
“မင္းတို႔ စာရၿပီလား?”
ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ငါးေယာက္စလံုး ခံုတန္းတစ္ခုတည္းမွာပင္ အတူထိုင္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
“ရပါၿပီ ဆရာ...!”
ၿပိဳင္တူ ေျဖလိုက္ၾကပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆရာက တစ္ေယာက္ခ်င္း စာျပန္ခိုင္းပါသည္။
“ေအး ဟုတ္ၿပီ... မင္းတို႔ၾကည့္ရတာ ဉာဏ္ေကာင္းမယ့္ပံုပဲ...”
မေျပာစဖူး ဆရာက ခ်ီးမြမ္းလိုက္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝမ္းသာ သြားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာက ဆက္ေျပာသည္...
“မနက္ျဖန္ မနက္ ေျခာက္နာရီ အိမ္ကို လာခဲ႔ၾက... ငါ့ က်ဴရွင္လာတက္... မင္းတို႔ ဒီထက္ ပိုေတာ္သြားေစရမယ္...”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ... က်ဴရွင္ .. ရွိ.. . ၿပီးသား...”
ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက လြတ္ခနဲ ေျပာမိသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္မီ သူ႔ေျခေထာက္ကို နင္း၍ သတိေပးရသည္
သို႔ေသာ္ ဆရာ ၾကားသြားပါသည္။ မ်က္ႏွာလည္း ေတာ္ေတာ္ တင္းသြားသည္။
“ေအး မင္းတို႔ ဘယ္မွာ တက္တက္ပါ... ရတယ္ ကိစၥမရွိဘူး... ဒါေပမယ့္ ႀကိဳေျပာထားမယ္ေနာ္... ငါသင္တဲ႔ သမိုင္းက ငါ့သမိုင္းပဲ... စာေမးပြဲမွာလည္း ငါပဲ ေမးခြန္းထုတ္မွာ... ငါသင္ထားတဲ႔ ငါ့သမိုင္းအတိုင္း မေျဖလို႔ကေတာ့... ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႔”
မႈန္သိုးသိုးႏွင့္ ဆရာလွည့္ထြက္သြားသည္။
ေနာက္မနက္က် ဆရာ့က်ဴရွင္ကို ေျပးတက္ၾကရပါသည္။ ဆရာကိုင္ထားေသာ ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုလည္း ေၾကာက္ရပါသည္။ ဆရာသင္ေသာ သမိုင္းကိုလည္း ၏ သည္ မေရြးက်က္၍ က်ဴရွင္၌ အရင္သိခဲ႔ေသာ သမိုင္းကို ေမ့ပစ္ရပါသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စာေမးပြဲ ေအာင္ခ်င္ပါသည္။

(၅)
ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ အခ်ိန္ေတြတျဖည္ျဖည္း ကုန္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာ ဆရာမလည္း သင္တန္းၿပီး၍ ျပန္ေရာက္ေနပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိပါ။ ႀကိမ္လံုးႀကီးႏွင့္ ဆရာကသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းပိုင္ ဆက္လုပ္ေနပါေသးသည္။
“မင္းတို႔ ဆရာမက... သင္တန္းမွာ အရမ္း ပင္ပန္းလို႔တဲ႔... ငါ့ကို ခဏေလာက္ ဆက္ၿပီး ကိုင္ထားေပးပါဦးလို႔ ေျပာတယ္”
ဆရာကေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ ေျပာပါသည္။
က်ဴရွင္မွာ ျမန္မာစာ သင္ေနတာ တစ္လေလာက္ ရွိပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း မဝံ့မရဲႏွင့္ အားမလိုအားမရျဖစ္ကာ ဆရာမကို ေမးၾကည့္ၾကသည္
“ဆရာမ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းကို လႊဲမကိုင္ေသးဘူးလား? ဆရာကေျပာေတာ့ ... ဆရာမ ပင္ပန္းေနလို႔ သူ႔ကိုပဲ ဆက္ကိုင္ခိုင္းထားတာဆို...”
ဆရာမက ၿပံဳးၿပံဳးေလး ျပန္ေျဖပါသည္
“ေအးကြယ္... သင္တန္းက ပင္ေတာ့ ပင္ပန္းတာေပါ့” ... တဲ႔။
ေမးလိုက္တိုင္း ထိုသို႔ပင္ ျပံဳး၍ ျပန္ေျဖသည္။ ဆရာမ အၿပံဳးက အရမ္း ေအးခ်မ္းပါသည္။ ၾကားထားသကဲ႔သို႔ပင္ သေဘာလည္း အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆႏၵကေတာ့ အတန္းကို ျမန္ျမန္ လႊဲယူေစခ်င္ပါသည္။ ဆရာ့ ႀကိမ္လံုးဒဏ္လည္း ခံရတာ မ်ားလွပါၿပီ။

(၆)
အျပန္လမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ကေလးအေတြးမ်ား ေတြး၍ ကေလးစကားမ်ား ေျပာျဖစ္ၾကသည္...
“မင္း ဘယ္လိုထင္လဲ? ငါတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာက ဘာလို႔ ...ဆရာမကို အခုခ်ိန္ထိ အတန္းလႊဲ မေပးေသးတာလ?”
ကြ်န္ေတာ္ကေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျပာသည္...
“မသိပါဘူးကြာ... တျခား ဆရာ ဆရာမေတြ ေျပာသံၾကားတာေတာ့... ငါတို႔ အတန္းက... သူေဌးသားသမီးေတြ မ်ားလို႔ ဆရာက ျပန္မေပးခ်င္တာတဲ႔... သူ႔အတြက္ အရမ္း အဆင္ေျပလို႔တဲ႔ကြာ”
“ဘာဆိုင္လို႔လည္း မသိဘူး... ငါတို႔လည္း နားမလည္ပါဘူးကြာ... ဒါနဲ႔မ်ား အစက သူေျပာေတာ့ ... သူက အတန္းပိုင္ေတြဘာေတြ လုပ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးဆို...”
“ေအး... အခုမွ လုပ္ဖူးေတာ့... အတန္းပိုင္ဆရာ ဘဝကို ... သူသေဘာက်ေနတာ ျဖစ္မွာေပါ့ကြ... ဆရာမကို ျပန္ေတာင္ ေပးပါဦးမလား မသိဘူး...”
“ေအးကြာ... စိတ္ညစ္ပါတယ္... ဟိုးအရင္ႏွစ္ေတြက အတန္းပိုင္ေတြနဲ႔ လံုးဝ မတူဘူးကြာ... သူ႔က်မွ ႀကိမ္လံုးႀကီး တရမ္းရမ္းနဲ႔ ... အာဏာေတြ အရမ္းျပတာပဲကြာ...”
သက္ျပင္းခ်သံ ၾကားရသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ သက္ျပင္းခ်မိတာလား၊ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းဆီကလားေတာ့ မသိပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္တန္းလံုး ပစၥဳပၸန္ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ပင္ လက္ခံထားၾကရပါသည္။

(၇)
ထိုေန႔ညက ကြ်န္ေတာ္ အိပ္မက္ မက္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းပိုင္ဆရာမက ျမန္မာစာ သင္ေနပါသည္။
ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ အားလံုး ရႊင္လန္း တက္ၾကြလို႔ ။
“ေဒါင္...!”
အခ်ိန္ေျပာင္း ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားရသည္။
“ေနာက္အခ်ိန္က ဘယ္သူ႔အခ်ိန္လဲ?”
ဆရာမက ေမးလိုက္ေတာ့ အားလံုး မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ ျပန္ေျဖၾကသည္...
“ျမန္မာ့သမိုင္း...!”
ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာက္လြန္း၍ ေယာင္ရမ္း ေအာ္မိသည္...
“အား ... !!!”

(၈)
အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာသည္။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ငါးနာရီခြဲ...။
ကြ်န္ေတာ္ ထေနက် အခ်ိန္ျဖစ္သည္။
အတန္းပိုင္ဆရာ၏ သမိုင္းက်ဴရွင္ကို ေျပးရဦးမည္။
ဆရာ၏ ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုလည္း ေၾကာက္လွပါသည္။ ။

Thursday, May 21, 2009

နာရီလူသား

အရမ္း အပ်င္းထူတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက ဆံုးမပါတယ္ ...။
“ေလာကႀကီးမွာ နာရီလို ေနစမ္းပါ သားရယ္...”
ပညာ႐ွိစကားလိုလို ... ပညာ႐ွိေလသံလိုလို နဲ႔ပါ...။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မေခတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ့ သူ႕ ပညာ႐ွိလိုလို ေလသံစကားကို နားလည္ပါတယ္။ နာရီေတြက အခ်ိန္တိုင္း မရပ္မနား အလုပ္လုပ္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ ...။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ႔သလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မေခတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ... ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...
“ဟာ ... နာရီလိုေတာ့ မေနခ်င္ပါဘူး အေဖရာ ... ဆယ့္ႏွစ္နာရီျပည့္တိုင္း အစကေန ျပန္ျပန္ စ ေနရမွာေပါ့ ...”
ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ပညာ႐ွိႀကီး မ်က္ေမွာင္ကုတ္သြားပါေတာ့တယ္။ ။

Friday, May 15, 2009

အထီးက်န္ ေမြးေန႔

(၁)

ျပကၡဒိန္ေတြရဲ႕ အလိုအရေတာ့
ဒီလ ဒီရက္ ဟာ ...
ငါ့ ေမြးေန႔ဆိုပဲ။

(၁)
ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ျပည့္တာလဲလို႔
ငါ့ကို လာမေမးနဲ႔
ငါေျဖႏိုင္တာကေတာ့
ကမၻာေျမႀကီးနဲ႔ ငါနဲ႔
အသက္အတူတူပဲ ထင္တယ္။

(၁)
ဖေယာင္းတိုင္မီးကို မႈတ္ၿငိမ္းၿပီး
ကိတ္မုန္႔ကို ဓားနဲ႔ လွီးလိုက္တယ္
ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။

(၁)
ဟတ္ပီး ဘတ္ေဒး ... ဟတ္ပီး ဘတ္ေဒး ...
စႏၵရားတီးသံနဲ႔အတူ
သီခ်င္းသံေတြ ၾကားရတယ္
ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။

(၁)
အားလံုးကို ေျပာမယ္ ...
ဘ၀မွာ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔က
ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ ...
ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။

(၁)
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ။

(၁)
ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။
လက္ခုပ္ ဘယ္သူတီးတာလဲ?

(၁)
ငါ့ေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မ႐ွိဘူး။ ။

Friday, April 3, 2009

သံလိုက္အိမ္ေႁမႇာင္က်ေပ်ာက္ခဲ႔တဲ႔ကဗ်ာ

ပံုစံခြက္ထဲ မေနခ်င္လို႔
စည္းအျပင္ထြက္မိကာမွ
ပံုမက် ပန္းမက် နဲ႔
ဘာပံုေပါက္သြားမွန္းမသိေတာ့ဘူး။

ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္လို႔
ေျပာရေအာင္ကလည္း
ဘယ္က စ လို႔ ဘယ္ကို သြားရမွန္း မသိ။

လမ္းၾကမ္းလို႔ ခရီးမတြင္တာေတာ့
ဟုတ္မယ္ မထင္ဘူး
လမ္းက ေခ်ာလြန္းေတာ့
စလစ္ ျဖစ္ၿပီး ဘီးေတြ မေ႔႐ြေတာ့တာ။

အမွန္တရားကို ႐ွာဖို႔
အမွားတစ္ရံကို စီးၿပီး ထြက္ခဲ႔တယ္ ...
ဘယ္ .. ညာ .. ဘယ္ .. ညာ ...။

ဘာလုပ္ဖို႔လဲ?
တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ !
ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ?
ငါ့အတြက္ ... ငါ့အတြက္ ... !

ႀကံဳး၀ါးရင္း ခရီးဆက္
တစ္ေန႔တစ္လံ တစ္ေန႔တစ္လံ နဲ႔
ပုဂံကေတာ့ ဘယ္မွ မေ႔႐ြဘူးေပါ့ ...
သူ႔ေနာက္ေက်ာမွာ ေ၀းက်န္ရင္း ...
..... ..... ေ၀းက်န္ရင္း ..... ...... ။ ။

မျပန္ခင္ေလး ဖတ္ဖို႔ တင္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာပါ့မယ္။

Thursday, April 2, 2009

ရြာျပန္ၿပီး ဦးပဥၹင္း ၀တ္လိုက္ဦးမယ္

သႀကၤန္လည္း က်ေတာ့မယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရြာျပန္ၿပီး ဦးပဥၹင္း ၀တ္လိုက္ဦးမယ္။ တစ္ႏွစ္ျခား ႏွစ္ႏွစ္ျခားေတာ့ ၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။ သံသရာအတြက္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေကာင္းတာေလးေတြ လုပ္ပါဦးမယ္။ ဒီအတိုင္းေနရင္ ငါးပါးသီလေတာင္ လံုေအာင္ မနည္းထိန္းေနရတာ။ မလံုမိတာ မ်ားပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ သူရာေမရိယေပါ့ ဟား ဟား။
ဒုလဘၻ ၀တ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ တရားလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ေနက်ေက်ာင္းမွာ တရားစခန္းရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးရင္ တရားသြားထိုင္ပါတယ္။ ည တရားစခန္း ၿပီးတဲ႔ အထိေပါ့။
လာလည္ၾကတဲ႔ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားကို သာဓုေခၚႏိုင္ၾကေစဖို႔ အသိေပးရင္း ခဏ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။
ဒီႏွစ္ သႀကၤန္မွာ
အားလံုး ေအးခ်မ္းၾကပါေစဗ်ာ။ ။

Tuesday, March 31, 2009

ေရာဂါဆန္း

လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ တစ္ခုခု နင္ေနပံုရတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္ ...
“တစ္ခုခု နင္ေနတာပဲ ... ဘာစားမိလို႔လဲ?”
လူနာက စကားမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ သူနဲ႔ ပါလာတဲ႔ အေဖာ္လူနာရွင္ကပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္ ...
“ဘာမွမစားပါဘူးခင္ဗ်ာ ... ဒီလိုထင္ပါရဲ႕ ... ပါးစပ္နဲ႔ မဆန္႔တဲ႔ စကားလံုးေတြ ေျပာမိလို႔ ထင္ပါတယ္ ေဒါက္တာ ...”
“ဗ်ာ! ... ဘာ .. ဘာေတြမ်ား ေျပာမိလို႔လဲ?”
အဲဒီလူနာရွင္ကပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္ ...

က .. ခ .. ဂ .. ဃ .. င .. တဲ႔ ..... A .. B .. C .. တဲ႔ ..... + .. - .. x .. တဲ႔ ..... X .. Y .. Z .. တဲ႔ ..... ဋ .. ဌ .. ဍ .. တဲ႔ ..... အဲ ... တဲ႔ .. အဲ႔ အဲ႔ .. အု .. ၀ု .. ”

ေျပာရင္း ေျပာရင္း နဲ႔ အဲဒီလူလည္း လည္ေခ်ာင္းနင္သြားပါေတာ့တယ္။ ။

ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔အတူ ၄.၉.၂၀၀၈ တုန္းက တင္ခဲ႔တဲ႔ ၀တၱဳတိုအေဟာင္းေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။

ပါးစပ္

“၀ုန္း !!!”
အ႐ွိန္နဲ႔ေျပးလာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို အသားလြတ္ဝင္တိုက္တယ္။
သူေရာ ကြ်န္ေတာ္ပါ လဲက်။ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဆဲမလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့... ကြ်န္ေတာ္အံ့ဩသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဝင္တိုက္တာ လူမဟုတ္ပဲ ပါးစပ္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။
“ေဆာရီးဗ်ာ... ေနာက္က ကြ်န္ေတာ့္သခင္လိုက္လာလို႔ ထြက္ေျပးေနတာပါ ...”
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုးခပ္ေဝးေဝးမွာ ဒီဘက္ကိုေျပးလာေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ရတယ္။ အဲ... ဟုတ္တယ္ဗ် ...သူ႕မွာ ပါးစပ္မပါဘူး။
“ေနပါဦး... မင္းကဘာလို႔ လူေပၚမွာမေနပဲ ထြက္ေျပးေန ရတာလဲ ?”
ကြ်န္ေတာ္မေနႏိုင္လို႔ ေမးမိေတာ့ ပါးစပ္ႀကီးက ျပန္ေျဖပါတယ္ ...
“အို... အဲဒီလူေပၚမွာ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ ... ဘယ့္ႏွယ္ ... လူကျဖင့္ အျဖစ္မ႐ွိပဲနဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ.. ၾကာေတာ့ သူမ႐ွက္ေပမယ့္... ကြ်န္ေတာ္႐ွက္ လာၿပီဗ်”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ပဲ ပါးစပ္ႀကီး ထြက္ေျပးသြားတယ္။ ။

Friday, March 27, 2009

လမ္းမွားတဲ႔ငွက္

“ကယ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕ !!!”
ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေၾကာက္လန္႔တၾကား စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္လိုက္သံပါ။
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ? ငါ ဘာ ကူညီရမလဲ ??”
ကယ္တင္႐ွင္ ေတြ႔ၿပီဆိုၿပီး ငွက္ကလည္း ၀မ္းသာ အားရနဲ႔ ...
“ကမၻာႀကီးေပၚမွာ ေလေတြ နည္းသြားၿပီဗ် ... လုပ္ပါဦး ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပ်ံရတာ သိပ္အားမပါဘူး ျဖစ္ေနတယ္ ...”
“အင္း ... ဟုတ္ၿပီ ... ငါက လိုတရ နတ္မင္းႀကီးပဲ ... ကဲ ... အဲဒီေတာ့ မင္းဘာျဖစ္ခ်င္လဲ?”
“ေလေတြ အမ်ားႀကီး ဖန္ဆင္းေပးပါ အ႐ွင္!”
“ျဖစ္ပါတယ္ ... !!”
“၀ုန္း !!!”
“အား !!!”
အမွန္ကေတာ့ လိုတရနတ္မင္းႀကီးဆိုၿပီး ဟန္ေဆာင္ထားတဲ႔ မာရ္နတ္ပါ ...။ ေလေတြအမ်ားႀကီး လိုခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး မာရ္နတ္ကို ကိုးကြယ္မိတဲ႔ ငွက္ကေတာ့ ....
ေလမုန္တိုင္းထဲမွာ ဒလိမ့္ေကာက္ေကြး ေမွ်ာပါသြားေလရဲ႕ ....။ ။

Monday, March 23, 2009

၀ကၤဘာလမ္း

ငါ့အျဖစ္က ဇာတ္သိမ္းျပဖို႔ကို
စာမ်က္ႏွာေပ်ာက္ေနခဲ့တယ္။
ညတိုင္း ငါ့စိတ္႐ိုင္းေတြကို
အဲဒီ စားက်က္မွာ သြားေက်ာင္းရတာ အေမာ။
ေႏြကို ပူလြန္းလို႔ ေ႐ွာင္ေျပးခဲ႔တယ္
ခိုလံႈမိတဲ႔ အခန္းက ငရဲျဖစ္ေနေပါ႔ ...။
ျဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔လမ္းက ခါးတယ္ ...။
ေပ်ာက္ေနတဲ႔ စာမ်က္ႏွာမွာ
ငါ့အတြက္ အေျဖေတြ ႐ွိေနလိမ့္မယ္ ...။
လမ္းဆံုေရာက္ရင္ ဘယ္သြားရမလဲ ?
၀ကၤဘာတစ္ခုဆံုးရင္ ေနာက္၀ကၤဘာတစ္ခု
ေရာက္ေရာက္လာတတ္တာ ငါ့ဘ၀ေပါ့ ...။
တကယ္ဆို ေႏြက ဒီေလာက္မဟုတ္ပါဘူး
ေျခလွမ္း စ မယ္ျပင္တုိင္း ဇာတ္သိမ္းကို ႀကိဳေတြးမိရင္း
........... ေမာတယ္ .........။ ။

Wednesday, March 18, 2009

သူခိုးမ်ား


ပထမသူခိုး ။ ။ “ေတာက္ ! မေန႔ညက ငါထြက္ခိုးေနတုန္း ငါ့အိမ္သူခိုး၀င္သြားတယ္ ... ခိုးထားတာေလးေတြ ေျပာင္ေရာ ...”
ဒုတိယသူခိုး ။ ။ “ေတာက္ ! မေန႔ညက ငါထြက္ခိုးေနတုန္း ငါ့အိမ္သူခိုး၀င္သြားတယ္ ... ခိုးထားတာေလးေတြ ေျပာင္ေရာ ...”
တတိယသူခိုး ။ ။ “ ေတာက္ ! ........ ...... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ...... ။ ..... ..... ”
စတုတၳသူခိုး ။ ။ “ ေတာက္ ! ........ ...... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ...... ။ ..... ..... ”
ပဥၥမသူခိုး ။ ။ “ ေတာက္ ! ..... ..... ..... ။ ..... ..... ..... ”
ဆဌမသူခိုး ။ ။ “ ေတာက္ ! ..... ..... ..... ။ ..... ..... ..... ”
မနက္မိုးအလင္းမွာ ၾကားရတဲ႔ မေက်မနပ္ ေရရြတ္သံ တခ်ိဳ႕ပါ။ ဘယ္သူခိုးအိမ္ကို ဘယ္သူခိုး၀င္ခိုးလည္းေတာ့ မသိဘူး။ ကိုယ္ေတာင္ ကိုယ့္အႀကံနဲ႔ကိုယ္ ႐ႈပ္လို႔ ........
“ ဒီေန႔ည ဘယ္အိမ္ ၀င္ခိုးရရင္ ေကာင္းမလဲ??? ” ။ ။

(ပံုေလးက aliyasking.wordpress.com ကပါ။)

Thursday, March 12, 2009

Pause ႏိွပ္ထားတဲ႔ ျပဇာတ္


အခုခ်ိန္ထိ္
မိုးကေခါင္ေနတုန္းပဲ ေမေမ...
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါးတစ္ေကာင္
ေလနစ္ေနတာၾကာေပါ့...။

ကိုယ့္ကိုကို္ယ္ ေဆးေရာင္ျခယ္ပါဆိုမွ
အလင္းေရာင္ကိုမွ
၀တ္ဆင္ခ်င္ခဲ့တဲ႔ေကာင္ပါ
ဧည့္ခန္းက ပန္းခ်ီကားထဲမွာ
ကြက္လပ္ေလး ျဖစ္ က်န္ရစ္တယ္။

နာရီေလးပဲ လြဲတာပါ ...
ရက္ လ ေလးပဲ လြဲတာပါ ...
ဒီလိုနဲ႔ သားရဲ႕သကၠရာဇ္ေတြ
တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ပုပ္သိုးသြားခဲ႔ျပန္ၿပီ ေမေမ...။

ပန္းတိုင္ေတြသာ ေျပာင္းေျပာင္းသြားတယ္
လမ္းေဟာင္းထဲကကို မေရြ႕ႏိုင္ေသးဘူး။

အစက ျပန္ က ခြင့္ရရင္ေတာင္
ဇာတ္လိုက္ေနရာက မေနခ်င္ေတာ့ဘူး
ကံၾကမၼာေနရာက ေနမယ္ ...
ၿပီးေတာ့ ...
ဇာတ္သိမ္းခန္းက စ ပလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္... ။ ။

Friday, March 6, 2009

ေ၀းကြာျခင္း


ေတာဘုရင္ျခေသၤ့ႀကီးက ေတာင္ကုန္းထိပ္ကေန ေအာ္လိုက္တယ္ ...
“ငါ့ေတာအုပ္ထဲက သားရဲတိရစာၦန္မ်ား အဆင္ေျပၾကရဲ႕လား ?”

“ေျပပါတယ္ !!!”


သားရဲတိရစာၦန္ေတြရဲ႕ ၿပိဳင္တူေျဖလိုက္သံနဲ႔အတူ ေတာဘုရင္ ျခေသၤ့ႀကီး ေက်နပ္သြားတယ္။
“အဆင္မေျပပါဘူး . . . ကယ္ပါဦး !”
“အရွင္ကယ္ပါ . . . ဒုကၡေရာက္လြန္းလို႔ပါ !”
တိရစာၦန္ႀကီးေတြရဲ႕ေအာက္က ပုရြက္ဆိတ္ေလးေတြက အားကိုးတႀကီး ေအာ္ေျပာၾကတယ္။ အေကာင္ေသးေတာ့လည္း အသံမက်ယ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ ...။
ေတာင္ထိပ္ေပၚက ေတာဘုရင္ႀကီးကေတာ့ မၾကားဘူး ...။ ျမင္လည္းမျမင္ဘူး။ ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ သူ႔ေတာအုပ္သူ ေက်နပ္ေနေလရဲ႕။ ။

Friday, January 30, 2009

ျပဇာတ္

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အေမတို႔နဲ႔ ဇာတ္ပြဲလိုက္ၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ျပဇာတ္ကေနတဲ႔ အခ်ိန္ကိုေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း အိပ္ခ်င္ေနၿပီ။ လူေတြ ၾကပ္ၾကပ္နဲ႔ လွဲအိပ္လို႔မရေတာ့ အေမ့ကို ပူဆာမိတယ္ ...
“အေမ ... ျပန္ၾကပါစို႔ ... အိပ္ခ်င္လွၿပီ”
ဇာတ္ပြဲႀကိဳက္တတ္တဲ႔ အေမက မျပန္ခ်င္ေသးလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခ်ာ့ပါတယ္ ...
“ခဏေလးပါသားရယ္ ... မိုးေတာင္လင္းေတာ့မယ္ ... မိုးလင္းရင္ ျပန္တာေပါ့ ... အဲဒီေတာ့မွ သားစိတ္ႀကိဳက္ အိပ္ရမွာေပါ့ ...”
စင္ေပၚမွာ ျပဇာတ္ကေနတဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကလည္း သူတို႔ဇာတ္တိုက္ထားတဲ႔အတိုင္း ကျပ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနတုန္း။ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့ကို ထပ္ေမးလိုက္တယ္ ...
“မိုးက ဘယ္ေတာ့ လင္းမွာလဲ???”
“ဒီျပဇာတ္ ဇာတ္သိမ္းရင္ လင္းမွာေပါ့ ...”
သူတို႔ကေနတဲ့ဇာတ္ဆိုတာ သူတို႔ဇာတ္သိမ္းမွ ၿပီးမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မယံုပါဘူး။ မိုးက တကယ္လင္းပါ့မလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္ခ်င္လွပါၿပီ။ ။

Tuesday, January 27, 2009

ေခတ္မီ အသီးတစ္ရာ အညွာတစ္ခု

တန္႔ႏွယ္ ... တန္ႏွယ္ ... တန္႔ႏွယ္ ... တန္႔ တန္ တန္႔ တန္ႏွယ္ ... တန္႔ႏွယ္ (တီးလံုးသံ)

Bell song သံ တညံညံ ေပး .... ရြာ School က Remember ေနတယ္ My Friend ေရ .... တို႔မ်ား Small Small တုန္းက ... Village ၀င္ရာ Street ဆီကေန ... Hand ခ်င္းယွက္ကာ Run ကာ Jump ကာ ... School တက္လာၾကတာေတြေလ ....... Forget မွာလား .... You တို႔ I တို႔ Small Small တုန္းကေလ .....

ေတာ့္ ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ့္ ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ္ ေတာ္... ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ္ (တီးလံုးသံ)

ၾကည္းေရေလ တပ္မေတာ္သားနဲ႔ လံုထိန္းေတြ ... ရဲရဲေတာက္ ဒိုင္းႀကီး ကာ ခါေလ ... ဆႏၵျပသူမ်ား မေၾကာက္ျငား ... နအဖ အတြက္ ျပည္သူပစ္သတ္ေန ... မင္းတို႔ အတြက္ ရင္နာရတယ္ေလ ...

ေတာ့္ ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ့္ ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ္ ေတာ္... ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ္ (တီးလံုးသံ)

(အားလံုး ၾကားဖူးမယ္ ထင္ပါတယ္။ တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ အသီးတစ္ရာ အညွာတစ္ခုေလ။ ပထမတစ္ပိုဒ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ထဲက ပ်င္းရင္ အဲလိုပဲ ဆိုေနက်ပါ။ ဒုတိယ အပိုဒ္ကိုေတာ့ ခုမွ အဲလို ဆိုခ်င္စိတ္ ေပါက္လာလို႔ပါ။)
(ဒီပို႔စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အႏူးအၫြတ္ ေျပာလိုတာကေတာ့ ျမန္မာ ဂႏၱ၀င္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဖ်က္လို ဖ်က္ဆီး လုပ္လိုတဲ႔စိတ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိဘူးဆိုတာပါပဲ။ အားလံုး ေပ်ာ္ရေအာင္ ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ သေဘာေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူ စိတ္ေကာက္ေနတဲ႔ အခါ အဲဒီသီခ်င္း ဆိုျပလိုက္ရင္ စိတ္မေကာက္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ထ ရယ္ ေတာ့တာပဲ။ မယံုမ႐ွိနဲ႔ ... တကယ္ ...။ မိတ္ေဆြတို႔လည္း ကိုယ့္ခ်စ္သူ စိတ္ေကာက္ေနတဲ႔အခါ ဆိုျပၾကည့္ပါလား။ ဟဲ .. ဟဲ ...။ ။)

Thursday, January 22, 2009

ရယ္သံမ်ား

ေန႔လည္ခင္းထဲမွာ ငါဟာ
မ်က္လံုးဖြင့္ရက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ႔ ...။

အိုစမာဘင္လာဒင္ ဆိုတာ
ကုလားမင္းသားသစ္လား ?
..... ငါမသိလို႔ပါကြာ။

အယ္နီၫိဳ ျပန္လာၿပီဆို
တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ေလ ....
..... ငါမသိလို႔ပါကြာ။

ေယာကၡမကား ၀င္ေငြ မနည္းဆိုပဲ
ဆိုက္ကားနင္းတဲ႔ ငါ့ ေယာကၡမေတာ့ မြဲလိုက္တာခ်ာလို႔ ...
..... ငါမသိလို႔ပါကြာ။

ျပင္သစ္ေတြ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိကၡာက်ၿပီတဲ႔
အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ႀကီး ၿပိဳက်လို႔လား ?
..... ငါမသိလို႔ပါကြာ။

ဒီလိုပါပဲ လူေတြနဲ႔ ေ၀းေ၀းလာလိုက္တာ ...
ငါ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ေန႔လည္ခင္းမွတ္လို႔ ...
တကယ္ေတာ့
မသိျခင္းေတြထဲမွာ ငါအိပ္ေပ်ာ္ေနတာပဲ။

သိျခင္းေတြထဲမွာ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္းနဲ႔
မသိျခင္းထဲမွာ ငါတကယ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပါ။ ။

(၂၀၀၂ က ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာေတြေရးထားမွန္း မသိႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြထဲမွာ သက္တမ္းအတိုဆံုး ကဗ်ာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက လတ္တေလာ ခံစားခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာပါ။ ျပန္ဖတ္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာေတြေရးထားတယ္ ဆိုတာကိုေပါ့။)

Friday, January 16, 2009

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အ႐ူးဒႆန

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေလး႐ွိ ေစ်းပတ္၀န္းက်င္တြင္ အၿမဲ ႐ွိတတ္ေသာ အ႐ူးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ပါသည္။ ထိုသို႔ေျပာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အ႐ူးတစ္ေယာက္ဟု ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ ထိုအ႐ူးႏွင့္ ေတြ႔ရသည့္အခါမ်ား၌ သနားသျဖင့္ ပိုက္ဆံေလး၊ မုန္႔ေလးမ်ား ေပးတတ္ေသာေၾကာင့္ အ႐ူးက ကၽြန္ေတာ့္ကို မွတ္မိေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ထိုအ႐ူးသည္ ယခင္ကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးအ႐ူးျဖစ္ပါသည္။ ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ ပို၍ ႐ူးသြားသည္ဟု ေျပာရမလား၊ ႐ွယ္႐ူးသြားသည္ဟု ေျပာရမလားမသိ။ ယခုအခါ ထိုအ႐ူးသည္ စစ္ဗိုလ္႐ူး ႐ူးေနပါေတာ့သည္။
တေန႔တ၌ ထိုအ႐ူးထိုင္ေနေသာ ပလက္ေဖာင္းေ႐ွ႕ကလမ္းတြင္ စစ္ဗိုလ္္တစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာပါသည္။ ထိုစစ္ဗိုလ္သည္ လမ္းေဘး၌ ဗိုက္ဆာ၍ အိပ္ေနေသာ ေခြးပိန္မေလးတစ္ေကာင္အား အေၾကာင္းမဲ႔ ကန္ေက်ာက္သြားရာ ေခြးပိန္မေလးခင္မ်ာ တဂိန္ဂိန္ေအာ္၍ ေျပးထြက္သြားပါသည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္လိုက္ေသာ အ႐ူးမွာ စစ္ဗိုလ္အား အာဂ သတၱိခဲႀကီးဟူ၍ အထင္ေတြ စြတ္ႀကီးသြားပါေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ထိုအ႐ူးသည္ စစ္ဗိုလ္႐ူး ႐ူးပါေတာ့သည္။
တစ္ေန႔က ထိုအ႐ူးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ပါသည္။ မည္သူေပးသြားသည္မသိ။ အ႐ူးလက္ထဲမွာ ကေလးကစားစရာ ေသနတ္တစ္လက္ ေရာက္ေနပါသည္။ စစ္ဗိုလ္႐ူးလက္ထဲ ေသနတ္ေရာက္ေနသျဖင့္ မဲမဲျမင္ရာ ဒိုင္းေညႇာင့္ ဒိုင္းေညႇာင့္ႏွင့္ လိုက္ပစ္ေနပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ေတာ့ အပစ္ရပ္ၿပီး ၿပံဳးျပေနပါသည္။ အ႐ူးေပမယ့္ သူ႔ကို မုန္႔ေကၽြးသူကိုေတာ့ မွတ္မိေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုအ႐ူးကို စခ်င္လာေသာေၾကာင့္ ေျပာလိုက္သည္....
“ဟာ ဗိုလ္ႀကီး ... ေသနတ္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ပါလား၊ ကၽြန္ေတာ္ ခဏ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္လို႔ ေပးစမ္းပါဦးဗ်”
အ႐ူးသည္ ေသနတ္ကို ေက်ာေနာက္သို႔ ၀ွက္လိုက္ရင္း က်န္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ လက္ကာျပကာ ....
“ႏိုး ႏိုး ... လူကေလး ... ဒါေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူးကြ၊ ငါ့ေသနတ္က ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္ဘူး၊ သန္းေပါင္းမ်ားစြာတန္တဲ႔ ေ႐ႊနဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ ေသနတ္ကြ”
ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနေသာ အ႐ူးကို ၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ခ်င္သြားပါသည္။
“ဟုတ္လား ... ဒါဆို ဗိုလ္ႀကီးေသနတ္က သန္းေ႐ႊေသနတ္ေပါ့”
“ေအး ဟုတ္တယ္ကြ၊ သန္းေပါင္းမ်ားစြာတန္တဲ႔ ေ႐ႊနဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ ေသနတ္ဆိုေတာ့ မင္းေျပာသလို သန္းေ႐ႊေသနတ္လို႔ပဲ အလြယ္ေခၚေပါ့ကြာ”
အ႐ူးက အလာႀကီးပဲ။ အလြယ္ေခၚေပါ့ကြာတဲ႔။ ႐ုတ္တရက္ အ႐ူးက ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေမွာက္အိပ္ခ်ကာ ေအာ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ပင္ ေၾကာင္ၿပီး လန္႔သြားပါသည္။
“လူကေလး ... ၀ပ္ ၀ပ္ ... ဟုိမွာ ရန္သူေတြလာၿပီ ... ဒိုင္းေညႇာင့္ ကဲကြာ ဒိုင္းေညႇာင့္”
လမ္းေပၚမွ ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူမ်ားကို ၾကည့္ကာ ျမင္ျမင္ရာ လိုက္ပစ္ေနပါေတာ့သည္။
“ဟာ ... ဗိုလ္ႀကီးကလည္း အဲဒါ ရန္သူေတြမဟုတ္ပါဘူးဗ်၊ ျပည္သူေတြပါ”
“ျပည္သူလည္း ငါ့အတြက္ ရန္သူပဲကြ၊ ဒိုင္းေညႇာင့္ ဒိုင္းေညႇာင့္”
“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ ဟုတ္ပါၿပီ ... ေရာ့ေရာ့ မုန္႔စားဦး ကၽြန္ေတာ္သြားလိုက္ဦးမယ္”
ကၽြန္ေတာ္ စားလက္စ ဘီစကြတ္မုန္႔ထုပ္ အက်န္ေလးကို ေပးၿပီး ထိုအ႐ူးနားမွ ထြက္လာခဲ႔ပါေတာ့သည္။ ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ကံ မေကာင္းေသာေၾကာင့္ စိတ္မမွန္ပဲ ႐ူးသြပ္ေန႐ွာေသာ ထိုစစ္ဗိုလ္႐ူးအား ကၽြန္ေတာ္ အလြန္သနားပါသည္။
မိတ္ေဆြတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ႔လ်င္ သနားစရာ ထိုအ႐ူးအား ဘီစကြတ္မုန္႔ထုပ္ေလးျဖစ္ျဖစ္၊ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ေလးျဖစ္ျဖစ္ ေပးခဲ႔ၾကေစခ်င္ပါသည္။ ။