ဉာဏ္စမ္း

ငွက္ငယ္ေလး Tag ထားလို႔ ေရးစရာရွိေနတဲ႔ ဉာဏ္စမ္းကို ေမးလိုက္ပါဦးမယ္။ ေပ်ာ္စရာ ေမးခြန္းေလးေတြပါ။ ေခါင္းႀကီးသံုးၿပီး အတင္း မစဥ္းစားၾကပါနဲ႔။ အိုင္က်ဴတက္စ္ ေမးခြန္းႀကီးေတြ ေမးတတ္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ မေတာ္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ႔ မီးငယ္ ဉာဏ္စမ္းပေဟဠိလို ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေမးခြန္းေလးေတြပါ။

(၁)
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြထဲမွာ နာမည္နဲ႔ အရမ္းလိုက္တဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ၿမိဳ႕ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားရသေလာက္ေပါ့။ ဒီထက္လည္း ပိုခ်င္ပိုမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားထားတဲ႔ အေျဖနဲ႔ မတူရင္လည္း မွန္ေနတယ္ဆိုရင္ မွန္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ကဲ ဘာၿမိဳ႕ေတြလဲ?

(၂)
ျမန္မာအကၡရာ ဗ်ည္း ၃၃ လံုးထဲမွာ ေပ်ာက္ေနတယ္ထင္ရတဲ႔ အကၡရာတစ္လံုးရွိပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ပါကိုမပါတာပါ။ တီထြင္တဲ႔ ပညာရွိေတြ ေမ့က်န္ရစ္တာလား၊ ေသခ်ာမထည့္ခဲ႔တာလားေတာ့ မသိဘူးဗ်။ ဟီးဟီး ။ အဲဒီအကၡရာမပါေတာ့ ရွိေနတဲ႔ အကၡရာေလးတစ္လံုးဟာ မ်က္ႏွာငယ္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရပါတယ္။ ကဲ ဘယ္အကၡရာ ျဖစ္မလဲ?

(၃)
အင္း၀ေနျပည္ေတာ္မွာ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားလက္ထက္က ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ ရွိပါတယ္။ တစ္ရက္မွာ နာရီေမာင္းတီးတဲ႔သူဟာ အခ်ိန္နဲနဲလြဲသြားပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က အခ်ိန္သိနည္းက ေရဖလားႀကီးထဲမွာ ေရဖလားအေသးေလးတစ္လံုးကို အေပါက္ေဖာက္ၿပီး ထည့္ထားပါတယ္။ ဖလားအေသးေလးထဲကို ေရအျပည့္၀င္ၿပီး နစ္သြားရင္ နာရီေမာင္းတစ္ခ်က္တီးရပါတယ္။ အၾကမ္းဖ်င္း တစ္နာရီေလာက္ရွိမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္ပါတယ္။ မွတ္ကေရာ ... ဟီးဟီး။ အဲလို အခ်ိန္နဲနဲ လြဲသြားတာကို ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ သိသြားလို႔ အဲဒီမင္းခ်င္း အဆဲခံရပါတယ္တဲ႔။ ကဲ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာ ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစဟာ ဘယ္လိုမ်ား အခ်ိန္လြဲတာ သိသြားပါလိမ့္?
သမိုင္းစာအုပ္ေတြ လွန္မရွာၾကနဲ႔ဦးေနာ္။ ဘယ္ထဲမွာမွ မပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ေတြးထားတာ။ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အေျဖေပးရင္ေတာ့ သမိုင္းကို အေျခခံၿပီး ေပးပါ့မယ္။ ယုတၱိရွိရွိေလးေပါ့ ... ဟီးဟီး။

ကဲ ငွက္ငယ္ေလးေရ ... ေက်နပ္တယ္ေနာ္။ လာတဲ႔သူ အေပါင္း ကၽြန္ေတာ္႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ စဥ္းစားထားသမွ်ကို ကူၿပီး အုန္းစားေပးၾကပါဦး။

ေတာမီးေလာင္ျခင္း ဒႆန

“မီးဗ်ိဳ႕ ! မီး ... မီး ...!!!”
၀ုန္း၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးလႊားေနတဲ႔ တိရစာၦန္ေတြရဲ႕ အသံနဲ႔အတူ ေတာမီးမေလာင္တာၾကာလို႔ ပ်င္းရိေနတဲ႔ ေတာေၾကာင္တစ္ေကာင္ လန္႔ႏိုးလာတယ္။
အားရ၀မ္းသာပဲ လက္ခေမာင္းခတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ .....
‘ ၀ုန္း ! ... ’
“အား !!!”
ေတာမီးက သူ႔ကိုပါ ၀ါးမ်ိဳသြားတယ္။
မီးေလာင္ေနတာက သူနဲ႔ နီးနီးေလး ...။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုမွ မစူးစမ္း မေလ့လာေသးပဲ ေတာမီးေလာင္တိုင္း လက္ခေမာင္းခတ္ခ်င္ေနတဲ႔ ေတာေၾကာင္ ... မီးေလာင္ခံရတာေတာင္ နည္းေသး။ ။

ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔ အတူ ဘေလာ့စလုပ္လုပ္ခ်င္း တင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ၀တၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ပါ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အသစ္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အေဟာင္းတလည္လည္ေပါ့ဗ်ာ။

ကိုယ္က်ိဳး

ကယ္တင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေသာမာရ္နတ္ကေျပာလိုက္သည္...
"ခင္ဗ်ားတို႔ၿမိဳ႕ကိုအလင္းေရာင္ေတြေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္လာခဲ႔တာ..."
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားကလည္း အထင္တႀကီးႏွင့္ ယံုၾကည္ကိုး ကြယ္မိၾကေလသည္။
မာရ္နတ္က မီးပံုႀကီးတစ္ခု ဖန္ဆင္းလိုက္၏။
" ဟုန္း !!!"
လင္းေတာ့လင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ မာရ္နတ္ႏွင္႔ ပတ္ဝန္းက်င္အနည္းငယ္သာအလင္းေရာင္ရၾက၍ က်န္ေသာၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားမွာ အလင္းစအနည္းအက်ဥ္းႏွင့္ မႈန္ပ်ပ်မွ်သာ။ ။

... ... ...

စာေမးပြဲ က်တဲ႔ေန႔

အဲဒီေန႔က ...
သုညေတြ မြန္းက်ပ္ေနၾကတယ္ ...။

မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာ ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္း
ေၾကကြဲ ေဆြးေျမ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူး
ငါ့အိပ္မက္ေတြ ေရျဖစ္တဲ႔ေန႔ ...
ငါ့က်ိန္စာေတြ သီခ်င္းလုပ္ဆိုတဲ႔ေန႔ ...။

အမိႈက္အိတ္ႀကီးလို ခံစားရတယ္ ...
အသံုးမက်တဲ႔ အရာေတြ အထည့္ခံရၿပီး
ေနာက္ဆံုးက် ကိုယ္တိုင္ အမိႈက္ျဖစ္ရတာပဲေလ။

ငါက ဖိနပ္တစ္ဖက္လား? ဖ်ာတစ္ခ်ပ္လား?
ဓါးတစ္ေခ်ာင္းလား? ဂစ္တာတစ္လက္လား?
မိုးတိမ္တစ္စလား? ၾကယ္တစ္စင္းလား?
အဲဒီေန႔က ငါ့စိတ္ေတြ မေရမရာနဲ႔
ေရေရရာရာပဲ ေအာက္ဆံုးကို လႊင့္ေမွ်ာျပဳတ္က် ...။

ငါဘာမွားလို႔လဲလို႔
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးလို႔ မရေလာက္ေအာင္
ကံၾကမၼာက က်ယ္လြန္းတယ္။

ဘုရားသခင္က ေႂကြအံ မကစားေပမယ့္
အဲဒီေန႔က နတ္ဆိုးေတြ ႏိုင္သြားၾကတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ။

သူငယ္ခ်င္း ၀တၱဳတိုေလးမ်ား

နိဒါန္း

သတိေပးခ်က္ ။ ။ ဤအရာသည္ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္တို႔၏ သိပၸံနည္းက် အေတြးအေခၚမ်ားအား အျပင္ဘက္၌ ခတၱခဏ ခၽြတ္ထားခဲ႔ၾကပါကုန္။

(၁)

ေဆးစက္ေရာင္စံု စြန္းထင္းေနတဲ႔ ခပ္ညစ္ညစ္ ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္နဲ႔ အျဖဴေရာင္သက္သက္ ရွင္းသန္႔ စင္ၾကယ္တဲ႔ ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားၾကတယ္။
“ငါနဲ႔ ေ၀းေ၀းေနပါလားကြာ ... ခပ္ညစ္ညစ္ေဆးစက္ေတြ နင္ရဲ႕ အျဖဴေရာင္ထဲကို စြန္းေပသြားမွာ မေၾကာက္ဘူးလား ....”
“ျဖစ္ႏိုင္ရင္ .... နင့္ရဲ႕ ေဆးစက္ေတြကိုေတာင္ ငါ ေ၀မွ် ယူခ်င္ပါတယ္ ....”

(၂)

ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။
ေကာင္ေလး ။ ။ “ဟိတ္ ... နင္သိလား”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဘာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ပင္လယ္ႀကီးနဲ႔ ေကာင္းကင္က သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြတဲ႔ဟ”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဟုတ္လား! ဘယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားတာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ၾကာၿပီဟ ... ကမၻာဦးအစကတည္းကပဲ”
ေကာင္မေလး ။ ။ “နင္က ဘယ္လို သိတာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “သူတို႔က အက်ႌ ဆင္တူလည္း၀တ္တယ္ ... ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံၾကဘူးေလ ...”

(၃)

ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။
ေကာင္ေလး ။ ။ “ဟိတ္ ... နင္သိလား”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဘာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ေန႔အလင္းနဲ႔ ညအေမွာင္ကလည္း သိပ္ခ်စ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲတဲ႔”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ ဟုတ္လို႔လားဟာ ... နင္ကလည္း ... အလင္းနဲ႔ အေမွာင္က ဘယ္တုန္းကမ်ား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႔ ရလို႔လဲ ...”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ငါေျပာတာက အလင္းနဲ႔ အေမွာင္မဟုတ္ဘူး ... ေန႔ရဲ႕ အလင္းနဲ႔ ညရဲ႕ အေမွာင္ကို ေျပာတာ ...”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ ထားပါေတာ့ ... ဘယ္တုန္းက ျဖစ္သြားတာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “အဲဒါလည္း ကမၻာဦးအစကတည္းကပဲတဲ႔ဟ”
ေကာင္မေလး ။ ။ “လုပ္ျပန္ၿပီ ... နင္က ဘယ္လို သိတာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “နင္ၾကည့္ပါလား ... ညတစ္ခုကုန္လို႔ ေန႔တစ္ေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အလင္းေရာင္က ၀ုန္းကနဲ ေရာက္မလာဘူးေလ ... တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္ရာကေန လင္းလာတယ္ ... အဲဒီလိုပဲ ညအေမွာင္ကလည္း ညေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ တျဖည္းျဖည္းပဲ လင္းရာက ေမွာင္သြားတယ္ မဟုတ္လား ...”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ ဟုတ္သားပဲ ... အဲဒါနဲ႔ သူတို႔က သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေရာလား ...”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ ဒီလိုဟ ... သူတို႔က သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္ အတူယွဥ္တြဲၿပီး ေနလို႔မရဘူးေလ ... တစ္ေယာက္ေရာက္လာရင္ တစ္ေယာက္က ထြက္သြားရမွာ မဟုတ္လား ... အဲဒါနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ငဲ႔ညွာၿပီး ေန႔အလင္း လာရင္လည္း ျဖည္းျဖည္းေလးလာတယ္ ... အဲဒါမွ ညအေမွာင္ကလည္း ျဖည္ျဖည္းေလး ထြက္သြားရမယ္ေလ ... ညေရာက္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္လည္း ဒီလိုပဲေလ ... သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က အရမ္းခင္ၾကေတာ့ အဲဒီလို မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္လို႔ရတုန္းေလးခဏမွာ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာၾကတယ္တဲ႔ ...”

(၄)

ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။
ေကာင္ေလး ။ ။ “ဟိတ္ ...”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဘာလဲ?”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ဒီေန႔ နင့္ေမြးေန႔မဟုတ္လား”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ဟုတ္တယ္ေလ ...”
ေကာင္ေလး ။ ။ “ေရာ့ ... နင့္အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္”
ေကာင္မေလး ။ ။ “ ေပး .....”
ထိုေကာင္မေလးသည္ ေကာင္ေလးေပးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို ယူ၍ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေလသည္ .....။

(၅)

ေကာင္မေလး ေမြးေန႔အတြက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလး ေပးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္မွာ ..... ..... ..... ..... .....
သင္လည္း ဖတ္ၿပီးပါၿပီ။

နိဂံုး

ဤတြင္ ၀တၱဳၿပီး၏။ သင္တို႔၏ သိပၸံနည္းက် အေတြးအေခၚမ်ားအား မမွားေအာင္ ေသခ်ာဂ႐ုတစိုက္စီး၍ ျပန္ၾကပါကုန္။ ။

တာရာမင္းေ၀ =

သူဟာ လမ္းျပသူသက္သက္မဟုတ္ဘူး
..... ..... လမ္းေဖာက္သူျဖစ္တယ္ .....။
သူဟာ ေနာက္လိုက္တစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး
..... ..... ဦးေဆာင္သူျဖစ္တယ္ .....။

ပေလတိုရဲ႕ မွန္ကြဲစေတြေပၚ
နင္းေက်ာ္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း
ေရွ႕ဆံုးက သြားႏွင့္သူ .....
ၾကယ္ျမင္ လျမင္ ေလာကဓံကို
ဟားတိုက္ရယ္ေမာရင္း
ေက်ာက္သားေပၚ ထြင္းထုခဲ႔တဲ႔
လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရာဇ၀င္ .....။

သူဟာ ပန္းတစ္ပြင့္မဟုတ္လို႔
ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ပြင့္ခြင့္ မရေပမယ့္
ထာ၀ရ ေမႊးပ်ံ႕ေနမယ့္ ရနံ႔ေတြကို
ကမၻာေျမအတြက္ ခ်န္သြားခဲ႔သူ .....။

သူေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားအတိုင္း
သူဟာ အႏုပညာသမား မဟုတ္
သူကိုယ္တိုင္က အႏုပညာ ျဖစ္တယ္ ....။

တာရာမင္းေ၀ = အႏုပညာ
အႏုပညာ = ထာ၀ရ ရွင္သန္ျခင္း
တာရာမင္းေ၀ = ထာ၀ရ ရွင္သန္ျခင္း ။ ။

(ဆရာတာရာမင္းေ၀ ကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ)

ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔အတူ ဟိုးတုန္းက ေရးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ အလြမ္းေျပ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ကိုေအာင္ဒင္ စီစဥ္တဲ႔ တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရ စာစုမ်ား စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။

ထာ၀ရလင္းမယ့္ တာရာသို႔

ဆိုင္းသံဗံုသံမပါပဲနဲ႔
ခင္ဗ်ားထြက္သြားတဲ့ေန႔က
မိုးေတြၫိဳ႕ေနလိုက္တာ...။

တာ၀န္ေက်ခဲ႔ပါတယ္ဆိုတာထက္
ပိုၿပီးတန္ဖိုး႐ွိေအာင္
ခင္ဗ်ားေနထိုင္ခဲ႔တာပါ။

လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔လြတ္လပ္ခြင္႔ေတြ
မိုးလိုေခါင္ေနတဲ႔ေခတ္မွာ
ခင္ဗ်ားတီးျပခဲ့တဲ့ဗံုသံေတြက
အားမာန္အစစ္ျဖစ္ေစခဲ႔တယ္။

အလံမထူခဲ့တဲ့လက္ေတြနဲ႔
ဘယ္လက္ထဲမွာ၀ွက္ထားတဲ့ပံုျပင္ေတြကို
မေျပာႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္
မနက္ျဖန္မွာထားခဲ့တဲ့
ခင္ဗ်ားရဲ႕မ်က္ႏွာကို
အဆံုးမ႐ွိအနာဂတ္မ်ားစြာတုိင္
လူနံပါတ္ ၁၃ အျဖစ္နဲ႔
ျမင္ေယာင္ေနၾကဦးမွာပါ...။

ခင္ဗ်ားေရးခဲ႔တဲ႔
သံသရာေတးသြားထဲကလို
ယမမင္းဆီမွာ နီကိုရဲနဲ႔ေတြ႔ရဲ႕လား?
ဒါေပမယ္႔ေသခ်ာပါတယ္
ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူ႔ရဲ႕ထိုင္ခံုကိုမွ
အတင္းအဓၶမ မလုခဲ့ဘူးဆိုေတာ့
ေကာင္းရာမြန္ရာကိုပဲေရာက္ရမွာေပါ့...။

ခင္ဗ်ားထားခဲ့တဲ့
က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ႏိုင္ငံက
ခင္ဗ်ားမျမင္လိုက္ရတဲ့
ေ႐ႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း
ခင္ဗ်ားကိုေျပာျပခ်င္လိုက္တာ။

အာဏာ႐ူးဖက္ဆစ္လက္သစ္ေတြရဲ႕
ရက္စက္မႈေတြ ... ႐ိုင္းပ်မႈေတြ ...
အုိ...အစ္ကိုေ႐ႊဘုန္းလူ
ႀကံဳတဲ့အခါခင္ဗ်ားရဲ႕အိပ္မက္ေတြနဲ႔
ျမင္းစီးထြက္ၿပီးၾကည့္လွည့္ပါဦး။ ။

(ဆရာ တာရာမင္းေ၀ သို႔ အမွတ္တရ)

ဖုန္းသရဲ

(၁)
(အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္း တစ္လံုး ရွိတယ္ ...။)
ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ဂီတသံေတြက ခြဲခြာျခင္းရဲ႕ ျပယုဂ္တခ်ိဳ႕လည္းျဖစ္ရဲ႕။ အလြမ္းတိမ္တိုက္မဲမဲေတြ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ရဲ႕ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္ဆီကေန ထစ္ခ်ဳန္းသံမေပးပဲ တိတ္တိတ္ေလး ၀င္ေရာက္လာေနၿပီေလ။ ဟုတ္တယ္ ... မၾကာခင္မွာ ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ဆီ အလြမ္းမိုးေရစက္ေတြ တဖြဲဖြဲ ရြာသြန္းလာလိမ့္မယ္။
"ေက်ာင္းက တစ္လပဲပိတ္မွာပါ ... ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရင္ ျပန္ေတြ႕ၾကရမွာပဲ"
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္တစ္လဟာ တစ္ကမၻာေလာက္ၾကာတယ္ထင္ရတဲ႔အေၾကာင္း သူသိသင့္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သစ္သီးခ်ိဳေလးက အရာတိုင္းကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ေနတတ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ စကၠန္႔တိုင္း သူ႔ကို လြမ္းေနမယ့္အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေကာင္မေလးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ဇူလိုင္လမွာ စကၠန္႔ေပါင္း ႏွစ္သန္းေျခာက္သိန္း ခုႏွစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင့္ေလးရာ ရွိေၾကာင္းကို မေျပာလိုက္မိဘူး။
အဲဒီကာလက နာရီေတြ ဆိုးခဲ႔ၾကတယ္...။ သူငယ္ခ်င္းလည္းမက ခ်စ္သူလည္းမက်တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ခြဲခြာခ်ိန္ဟာ ေအးစက္စက္နဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ မရက္စက္လိုက္ပါနဲ႔ ကံၾကမၼာရယ္ ...။ အလြမ္းေတြ မီးေလာင္ရင္ ဘယ္ေဆာင္းမွ ႏွင္းက်ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

(၂)
"ငါ သတိရရင္ ဖုန္းဆက္မွာေပါ့ဟာ ... နင္သာ ဘယ္မွမသြားနဲ႔"
(အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးရွိတယ္...။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းေဘးမွာ မိုးေရေတြ ရႊဲေနတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနတယ္။)
ဖုန္းေဘးမွာ ေစာင့္ေနရင္း ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ဂီတသံေတြ ျပန္ျမင္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုး သစ္သီးေလးတစ္လံုးရဲ႕ စကားသံ ခ်ိဳခ်ိဳေလးကို ျပန္လည္စားသံုးမိတယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာေပမယ့္ အရသာက သိပ္မကြာလွပါဘူး။
အဲဒီစကားေလးေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပီတိေတြျဖစ္လို႔။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးဆိုေတာ့လည္း ဟန္းဖုန္းေတြ ဘာေတြလည္း မရွိ။ အိမ္က တယ္လီဖုန္းေလး ေနေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက 'ငေၾကာင္' တဲ႔။ မင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ငါဟာ ေၾကာင္႐ံုတင္မကဘူး၊ အေတာ္ေလးကို ႐ူးသြပ္ေနသူပါ သစ္သီးခ်ိဳေလးရယ္။
လြမ္းလိုက္တာ ေကာင္မေလးေရ ...။ ဖုန္းလာရင္ေတာ့ အလြမ္းရဲ႕ ခါးသီးမႈေတြကို စကားသံခ်ိဳေလးေတြက အႏိုင္ယူသြားၾကလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။
[အိပ္မက္ = "မင္းကိုၾကည့္ရတာ သနားလိုက္တာကြာ ... ထမင္းလည္းမစား၊ ေရလည္းမေသာက္ပဲ ငါ့ေဘးမွာခ်ည္း ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ သြားပါ ... ေအးေအးေဆးေဆးေနပါကြာ ... အရင္ကလည္း ဖုန္းလာရင္ ငါလွမ္းေအာ္ေနက်ပဲ"
ဖုန္းေဘးမွာ အၿမဲထိုင္ေစာင့္ေနတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သနားသြားလို႔ထင္တယ္။ ေဘးက တယ္လီဖုန္းက က႐ုဏာအျပည့္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။
"အခုလာမယ့္ဖုန္းက ငါ့ဘ၀ရဲ႕ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ႔ ဖုန္းကြ၊ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ငါကေတာ့ ဆက္ေစာင့္ရမွာပဲ ... ဘာမွ လာသနားမေနနဲ႔"
႐ုတ္တရက္ ေဒါသထြက္သြားတဲ႔ တယ္လီဖုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...
"ေနေပါ့ကြာ ... ငါက ေစတနာနဲ႔ေျပာတာကို၊ ဒီပံုအတိုင္းသာ မင္းဆက္ေစာင့္ရင္ မင္းေသလိမ့္မယ္"
"ဟား ဟား ငါမေသခင္ ငါ့သစ္သီးခ်ိဳေလးဆီက ဖုန္းလာမွာပါကြ ... မင္း ေစာင့္ၾကည့္"]
ဒီလိုပါပဲ ... ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ႔ေကာင္က အိပ္မက္ထဲအထိ တယ္လီဖုန္း ေစာင့္ေနတာပါ။ သူသတိရတဲ႔အခါ ဖုန္းလာလိမ့္မယ္ ထင္တာပဲ။ သစ္သီးခ်ိဳေကာင္မေလးေရ ...။ ငါကိုက ယံုၾကည့္လြန္းပါတယ္ကြယ္။

(၃)
အလြမ္းေတြကလည္း အံု႔မိႈင္းေနတာ ၾကာပါၿပီေကာ။ ေနမင္းႀကီးလည္း အေရွ႕ကေန အေနာက္ကို ေလွ်ာက္ေနလိုက္တာ ခဏခဏပဲ။ အက်ႌအနီေလးေတာင္ အလြမ္းေတြနဲ႔ စိုရႊဲလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ညမရွိတာ ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။
ေကာင္မေလးေရ ...။ ငါ့ႏွင္းဆီခင္းေတြ ေျခာက္ေသြ႕ကြဲအက္ေတာ့မယ္ကြဲ႕။ ယံုၾကည္မႈေတြ တစစ ၿပိဳက်။ ငါ့ႏွလံုးသားဟာ ႐ိုးျပတ္ေတြထဲမွာ ကန္ခံရတဲ႔ ေဘာ္လံုးတစ္လံုးလို နာက်င္ေၾကမြလို႔။ ငါရင္ခုန္ရတာ ခါးလြန္းတယ္ကြယ္။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ နဲနဲေလးေတြနဲ႔ပဲ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္။ လမင္းႀကီးလည္း ကမၻာကို တစ္ပတ္ျပည့္ေအာင္ပတ္ဖို႔ အရွိန္ယူေကာင္းတုန္း။ မိုးေတြကလည္း ထစ္ခ်ဳန္းသံ ေပးတလွည့္ မေပးတလွည့္နဲ႔ သည္းသည္းမည္းမည္း။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖုန္းဆက္ေစာင့္တုန္းေပါ့။ ဖုန္း ... ဆက္ ... ေစာင့္ ... တုန္း .... ။ ။
(ဇာတ္လမ္းကေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းမဆံုးလိုက္ဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ဇာတ္သိမ္းသြားပါတယ္။ ဇာတ္ေပါင္းေတာ့ ... သစ္သီးခ်ိဳေလးဆီက ဖုန္းမလာပါဘူး။ အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းႀကီးေျပာတဲ႔အတိုင္း အဲဒီဇာတ္လိုက္ဟာ ဖုန္းေစာင့္ရင္း အေညာင္းမိၿပီး အစာအိမ္မိႈတက္ ေသသြားပါသတဲ႔ ...။
ေၾသာ္ ... ေျပာရဦးမယ္ ...
အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးရွိတယ္။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းက မၾကာခဏ ကလင္ ကလင္ နဲ႔ ထ ထ ျမည္ေနတတ္ေလရဲ႕ ...။)

ပန္း၀င္စား

ငါဟာ ရနံ႔ေတြကို
လွ်ိဳ႕၀ွက္မထားတတ္ခဲ႔လို႔
ရင္ကြဲေသဆံုးခဲ႔ရတဲ႔
ခပ္ၫံ့ၫံ့ ပန္းတစ္ပြင့္ရယ္ပါ ...။

႐ိုး႐ိုးေလးပါပဲ ...
မာယာကင္းလြန္းတဲ႔
နင့္ အၿပံဳးရင္ခြင္ထက္ကို
ေႂကြက် သက္ဆင္းမိတာပါပဲ ...။

ျဖစ္ႏိုင္ေခ်နည္းလြန္းတဲ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အပိုင္းအစေလးေတြကိုေတာင္
ျပန္လည္ ယူေဆာင္သြားတဲ႔
ငါ့ရဲ႕ ... အျဖဴေရာင္ ေလ(ျပည္) လိႈင္း ေရ .....။

နင္ မနမ္း႐ိႈက္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔
တစ္ျခမ္းပဲ့ ရနံ႔ေလးေတြကို
ရင္ခြင္ရဲ႕ ဟိုးအနက္႐ိႈင္းဆံုးမွာ
သို၀ွက္ သိမ္းဆည္းၿပီး
ေနာက္ဘ၀ထိေအာင္ သယ္ေဆာင္ခဲ႔ပါ့မယ္...။

အဲဒီအခါ ...
ကမၻာမွာ အာဒံနဲ႔ ဧ၀မေတြ႔ခင္
နင္နဲ႔ငါ အရင္ေတြ႔ၾကမယ္ ... ။ ။

ေနာက္က်ေနတဲ႔ ကဗ်ာ

တကယ္ပါ ...
ငါ့မွာ ၀င္ခင္းစရာ
ဖ်ာလည္း မရွိဘူး
စိတ္လည္း မကူးခဲ့ပါဘူး ... ။

တခါတရံေလးေတြမွာ
လင္းလက္ခဲ႔တာက လြဲရင္
ငါက ... အေမွာင္မွာ
က်င့္သားရေနတဲ႔
လူစုန္းတစ္ေကာင္ပါ ... ။

႐ိုးသားခဲ႔ပါတယ္လို႔ေတာ့
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ မညာခ်င္ပါဘူး။

ေသခ်ာတာကေတာ့
ငါက ေလတိုက္တိုင္းမယိမ္းသလို
မိုးရြာလို႔လည္း ေရခံဖို႔ ေမ႔ေနသူပါ။

အဲဒီမွာ ...
တိမ္လိုက္စီးခ်င္တဲ႔ ေကာင္ ...
သက္တန္႔ခံုးေပၚမွာ
ယိုင္နဲ႔စြာ ရပ္လို႔ ... ။ ။

The Voice Weekly ဂ်ာနယ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပခ်က္

The Voice Weekly ဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ႔ေသာ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စြပ္စြဲခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာကို စာေရးသူတို႔ ရရွိခဲ႔ပါသည္။ “ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ျပည္သူလူထုမပါလို႔ မရဘူး။ ျပည္သူလူထုမႀကိဳက္တဲ႔ အယူအဆကို ေျပာေနတဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဟာ ဘယ္မွ မေရာက္ဘူး။”ဟု ေျပာဆိုမႈမ်ား ရွိပါသည္။
အမွန္အားျဖင့္ The Voice Weekly တြင္ေဖာ္ျပေနေသာ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးအားလံုး၏ ပထမဦးစားေပးရည္ရြယ္ခ်က္မွာ Rule of the game ကို ရွင္းျပရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး ေရခံေျမခံ ေပးထားခ်က္ကို ၾကည့္လွ်င္ Rule of the game ကို ျပည္သူလူထုက ျပ႒ာန္းျခင္းမဟုတ္ပဲ Guardian ျဖစ္သူ တပ္မေတာ္က ျပ႒ာန္းေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ႏိုင္ငံေရးတို႔၏ထံုးစံအတိုင္း Game Plan ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မျမင္သာသည္ျဖစ္ရာ စာေရးသူတို႔က မည္သို႔ေသာ Rule of the game ျဖစ္သည္၊ မည္သို႔ေသာ Game Plan ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ရွင္းလင္းတင္ျပေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိ Game Plan သည္ ‘စနစ္ေျပာင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း’ ျဖစ္ေၾကာင္း ‘စာဖတ္သူမ်ားသို႔’ ဟု အမည္ေပးထားေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ႔ဖူးပါသည္။ (ရွင္းလင္းတင္ျပခြင့္ ရေနေသးသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။)
ပို၍ရွင္းေအာင္ေျပာရလွ်င္ စာေရးသူတို႔၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ လက္ရွိျဖစ္ေပၚလာေသာ အေျခအေနကို ေပးထားခ်က္အျဖစ္ ေကာက္ယူ၍ ျပည္သူမ်ား ဤ Rule of the game အတိုင္း ကစားရလိမ့္မည္။ မည္သို႔ေသာ Game Plan ရွိေနသည္ ဆိုသည္မ်ားကို အေျခအေနေပးသေရြ႕ ရွင္းလင္းတင္ျပေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤ Rule of the game ေကာင္း၏၊ ဆိုး၏၊ တရား၀င္၏၊ မ၀င္၏၊ ျပန္လည္၍ Review လုပ္သင့္၊ မလုပ္သင့္ Justify(အဆံုးအျဖတ္ေပးေနျခင္း) လုပ္ေနျခင္းမဟုတ္ပါ။
စာေရးသူတို႔တြင္ Justify လုပ္ရန္ အေျခအေနမရွိသကဲ႔သို႔ လက္ေတြ႕က်သည္ဟုလည္း မထင္မိေပ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ စာေရးသူတို႔သည္ ဘာသာျပန္ဆရာမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး ေ၀ဖန္ေရးစာေရးဆရာေနရာကို ယူေနျခင္းမဟုတ္ေပ။ ေ၀ဖန္ေရးဆရာအခ်ိဳ႕က စာေရးသူတို႔ကို ေ၀ဖန္ေရးဆရာအမွတ္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ျပည္သူလူထုမပါေသာ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္သြားလွ်င္ ပဋိပကၡမ်ား ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ရွည္ၾကာသြားႏိုင္ေသာေၾကာင့္ Rule of the game အေၾကာင္း ျပည္သူလူထုကို ရွင္းလင္းတင္ျပရန္ ႀကိဳးစားေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမ်ိဳးသားညီလာခံကိစၥကို ဥပမာအျဖစ္ စဥ္းစားလွ်င္ စာေရးသူတို႔ ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ႏိုင္ငံေရးတည္ေဆာက္ေရးအခ်ိန္မ်ားကို ျဖဳန္းပစ္လိုက္ရန္ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း သင္ခန္းစာ ယူသင့္ပါသည္။ ယခု အေျခခံဥပေဒကို စာေရးသူတို႔ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္က ရရွိခဲ႔လွ်င္ ယေန႔ Rule of the game သည္ ယခုထက္ပို၍ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။

ယခုတစ္ပါတ္ The Voice Weekly ဂ်ာနယ္ Vol.5/No.36 ပါ ဆရာေအာင္ထြဋ္ေရးသားေသာ ဘာသာျပန္ဆရာႏွင့္ ေ၀ဖန္ေရးဆရာ အမည္ရွိ ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္မိသမွ်ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေ၀မွ်ေပးခ်င္တဲ႔ ေစတနာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဆရာေအာင္ထြဋ္ကို အသိမေပးပဲနဲ႔ (ဘယ္လို ဆက္သြယ္ အသိေပးရမလဲ မသိတဲ႔ အတြက္) ဆရာနားလည္ ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဂ်ာနယ္ကို ရွာဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ(သီခ်င္း)

ျခင္ေထာင္ခ်ၿပီး အသံသြင္းထားတဲ႔သီခ်င္းကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေအာက္က သီခ်င္းစာသားနဲ႔ တြဲဖက္ခံစားႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ ... မလုပ္တတ္ လုပ္တတ္မို႔ နားေထာင္လို႔ အဆင္မေျပရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

pyanlootpay.mp3 -

ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ

ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ

ေတးေရး - ေႏြဆူးလကၤာ
Key - C
Intro : C Am F G_ _ o

.............................. C .......................................... Am
verse 1 : ၾကည္လင္တဲ႔မိုးသားေကာင္းကင္ထက္မွာ ဟိုတခ်ိန္ကေပ်ာ္ျမဴးခဲ႔ၾကတာ
.............. F .................................... G
.............. ငွက္ကေလးေပါင္းမ်ားစြာ ေတးသံခ်ိဳသာ
..................... C .................................. Am
............... ဒီလိုနဲ႔ဆိုး၀ါးလြန္းတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ေလထန္မုန္တိုင္းႀကီးက်လာ
.............. F .................................... G
.............. ငွက္ကေလးမ်ားလည္း ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခား
..................... Am .......... Em .............. F .............. C
.............. ဒီအခ်ိန္မွာ ခ်ိဳးျဖဴငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ လမ္းျပေခၚေဆာင္ကာ
....................... F ............. G ......... C .......... Go
............... လံုၿခံဳေအးခ်မ္းလွတဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးဆီေရာက္လာ

verse 2: ကယ္တင္ရွင္ခ်ိဳးငွက္ကေလးကဦးေဆာင္ညီညာတဲ႔ငွက္ကေလးမ်ားဟာ
............. လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္လႈပ္ရွား
............. ဒီလိုနဲ႔ဆိုး၀ါးလြန္းတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ လူမဆန္တဲ႔မုဆိုးႀကီးမ်ားဟာ
............. ပိုက္ကြန္မ်ားနဲ႔ ပစ္ခတ္ကာ အဖမ္းမွာ
............. ဒီအခ်ိန္မွာ ခ်ိဳးျဖဴငွက္ကေလးဟာ အားလံုးရဲ႕ အနစ္နာခံကာ
............. ခိုင္မာႀကီးမားလွတဲ႔ ပိုက္ကြန္ထဲကို တိုး၀င္

........................ C ..................................... Am
Chorus : ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ိဳးငွက္ကေလးကို ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ
........................ F .................... G
............. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္ေလးပါ
............. Am ...... Em .......... Am ......... Em
............. အေမွာင္ေတြ လာတုန္းက မုန္တိုင္းၾကမ္းတုန္းက
...................... F ............ G ............. C ... Go
............. ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားကိုးရတဲ႔ မီးအိမ္ရွင္ေလးပါ

................ C ............. G ... Am ....... Em ....... F .......... G ... C G
preCho: တခ်ိဳ႕ငွက္ကေလးမ်ား အေ၀းကိုေျပးသြား တခ်ိဳ႕လည္း ပိုက္ကြန္ထဲမွာ မိၾကရွာ
................ C .......... G ...... Am ...... Em ....... F ........ G ... C Go
...... ဒါေပမယ့္ အားလံုးရဲ႕ႏႈတ္က အၿမဲတမ္း တမ္းတ တခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္ျခင္းကို ရၾကမွာ

..... ....... ........ .......... ........ ..........

သီခ်င္းစာသားပဲတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေရးထားတာကေတာ့ group song အျဖစ္ေရးထားတာပါ။ သံစဥ္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသံဆိုးႀကီးနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းဆိုထားတဲ႔ အၾကမ္းသီခ်င္းသံပဲ ရွိပါတယ္။ သိတယ္မဟုတ္လား .. ရြာမွာဆိုေတာ့ studio လည္းမရွိဘူး။ အၾကည္ေတာ္ ၀တၱဳထဲကလို ျခင္ေထာင္ခ်ၿပီး အသံဖမ္းထားတာ။ အခုတခါတည္းတင္မထားတာက လာတည္တဲ႔သူေတြ ဖြင့္နားေထာင္မိရင္ ကၽြန္ေတာ့္အသံႀကီးၾကားၿပီး ဒီတစ္သက္ ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ႔ အျပတ္ပဲ ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ပါ:-) ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိတယ္ထင္သူေတြကေတာ့ နားေထာင္ရဲရင္ cbox မွာျဖစ္ျဖစ္ ၊ comment မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္းယူနားဆင္ႏိုင္ပါေၾကာင္း၊ နားေထာင္ၿပီး ျဖစ္လာမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြအတြက္ တာ၀န္မယူပါေၾကာင္း ...... ။ ။

သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲ

မုသားေတြနဲ႔ အသားက်ေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးထဲမွာ ပါးစပ္ႀကီးေတြ ထင္ရာစိုင္းေနၾကတယ္...။
အဲဒီထဲမွာမွ မုသားအမ်ားဆံုး ငံုထားတဲ႔ ပါးစပ္ႀကီး ႏွစ္ခု သံုးခုက သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲလုပ္သတဲ႔ ...။
သူတို႔ရဲ႕ ဆရာႀကီးေတြက သူတို႔အတြက္ က်င့္ႀကံ လုပ္ေဆာင္စရာ ေဆာင္ပုဒ္ေတြေရးၿပီး လည္ပင္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲ ... ေခါင္းထဲကို ႐ိုက္ထၫ္႔ေပးလိုက္ၾကတယ္။ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ မ်က္စိႀကီးေတြ မွိတ္ၿပီး သူတို႔ ေျပာတာက ...
“ခင္ဗ်ားတို႔က ... ေမးခ်င္တာ ေမး ...
က်ဳပ္တို႔က ေျဖခ်င္မွ ေျဖမယ္ ...။”
“ခင္ဗ်ားတို႔က ... ေမးသင့္တာ ေမး ...
က်ဳပ္တို႔က ေျဖခ်င္သလို ေျဖမယ္ ...။”
“ခင္ဗ်ာတို႔ကို ေမးခိုင္းထားတာ ေမး ...
က်ဳပ္တို႔က အားရပါးရႀကီးကို ေျဖပစ္လိုက္ဦးမယ္ ...။”

ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔အတူ ၁၀.၉.၂၀၀၈ တုန္းက တင္ခဲ႔တဲ႔ ၀တၱဳတိုအေဟာင္းေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။

“လကၤာႀကီးေခ်ာ”

မိတ္ေဆြကသူ၏ ကိုယ္တိုင္ေရး ဆိုေသာ လကၤာတစ္ပုဒ္လာျပ၏။
"........ ........ ........"
"ဟင္ ... ခင္ဗ်ားဟာကလည္း တခ်ိဳ႕အခ်က္ေတြက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္ဗ်..."
ကြ်န္ေတာ္က စိတ္ထဲ႐ွိသည့္အတိုင္းေဝဖန္မိေသာအခါ ထိုမိတ္ေဆြကျပန္ေျပာသည္။
"ဟဲ ဟဲ.. ဒီေလာက္ေတာ့႐ွိမွာေပါ႔ဗ်ာမုသား မပါလကၤာမေခ်ာတဲ့ဗ်..."
"ဪ ဒီလိုလား ... အင္း အင္း ဟုတ္ၿပီ"
ေနာက္တစ္ေန႔က် ကြ်န္ေတာ္၏ကိုယ္တိုင္ေရးလကၤာကို သူ႔အားျပလိုက္သည္...။
"... ..... .... ..... ...."
ထိုမိတ္ေဆြကေဒါသတႀကီးႏွင္႔ ...
"ဘာေတြလဲဗ်ာ ခင္ဗ်ားဟာက မျဖစ္ႏိုင္တာေတြခ်ည္းပဲ...."
"ဟင္... ခင္ဗ်ားပဲမုသားမပါလကၤာမေခ်ာဆိုဗ် ... အဲဒါေၾကာင္႔ အေခ်ာတကာ့အေခ်ာဆံုးလကၤာႀကီး ျဖစ္သြားေအာင္ မုသား ေတြခ်ည္းေရးထည့္လိုက္တာေပါ့ဗ်.. ဟဲ... ဟဲ"
႐ွဴးသိုးသိုးႏွင့္ ထိုမိတ္ေဆြလွည့္ျပန္သြားေသာအခါသူၾကားေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ေအာ္ေျပာလိုက္သည္...
"ကြ်န္ေတာ္ စကားပံုကို ျပင္ထားတယ္ဗ် မုသားခ်ည္းပါလကၤာႀကီးေခ်ာ လို႔မေကာင္းဘူးလား"။ ။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ႀကိမ္လံုး

(၁)

ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ ကံဆိုးသည့္ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ျဖစ္ပါသည္။ မႏွစ္က ေျခာက္တန္းႏွစ္အထိ ကစားလိုက္၊ နားလိုက္၊ စာသင္လိုက္ျဖင့္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကပါသည္။
ႏွစ္စဥ္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ႔ရေသာ အတန္းပိုင္ဆရာမမ်ားကလည္း လြန္စြာ သေဘာေကာင္းၾကပါသည္။ ကေလးမ်ားကို ေျခာက္လန္႔ရန္ ဝါးျခမ္းျပား ခပ္ငယ္ငယ္ တစ္ေခ်ာင္းကိုသာ ဟန္ျပ ကိုင္တတ္ၾကပါသည္။ အျပစ္ အရမ္းႀကီးေနမွသာ မလႊဲသာ၍ အလြန္ဆံုး တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္သာ ႐ိုက္တတ္ၾကပါသည္။
ယခုႏွစ္တြင္ေတာ့ ထိုသို႔မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတန္းပိုင္က အလြန္မ်က္ႏွာခက္ထန္ေသာ ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သူႏွင့္အတူ ကြၽန္ေတာ္တို႔အ႐ြယ္ႏွင့္စာလွ်င္ အလြန္ႀကီးမားေသာ ႀကိမ္လံုးႀကီးတစ္ေခ်ာင္းလည္း ပါလာပါသည္။
ဆရာ၏ ခႏၶာကိုယ္အ႐ြယ္အစားက ပုညက္ညက္၊ ပိန္ေညာင္ေညာင္ေလးမို႔ လူႏွင့္စာလွ်င္ ႀကိမ္လံုးက ပိုထည္ေနပါသည္။ အစကေတာ့ သူ႔ကို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ မေလးစားၾကမွာစိုး၍ ႀကိမ္လံုးႀကီးကို ဟန္ျပကိုင္ထားသည္ဟု ထင္ေနၾကပါသည္။
သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုမွာ ဆရာ႔ကို နာမည္ေတာင္ မသိရေသးခင္ ထိုႀကိမ္လံုး၏ အရသာကို အရင္ ျမည္းခဲ႔ၾကရပါသည္။

(၂)

ထိုေန႔က ေက်ာင္းစဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ လူလည္းမစံုေသး၍ မည္သၫ္႔အတန္းမွ် စာမသင္ၾကေသးပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္မွာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ အ႐ွိန္မေသေသး၍ ေဘာ္လံုးကန္ ေကာင္းေနၾကပါေသးသည္။ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားေသာ္လည္း ဆရာဝင္ဦးမည္မဟုတ္ဟုထင္ကာ ဆက္ကန္ေနၾကပါသည္။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ... မင္းတို႔ကို အတန္းပိုင္ဆရာႀကီးေခၚေနတယ္”
အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ လာေခၚေနေသာအခါမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေဘာ္လံုးပြဲကိုရပ္၍ လိုက္ခဲ႔ၾကပါသည္။ ေၾကာက္စိတ္ေတာ့ မ႐ွိေသးပါ။ ေက်ာင္းစဖြင့္သည့္ေန႔ ျဖစ္သည့္အျပင္ အျခားအတန္းမွ ကေလးမ်ားလည္း ေဆာ့ကစား၍ ေကာင္းတုန္းပင္ ႐ွိေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
အတန္းထဲကို ဝင္လိုက္ေသာအခါ ဆရာက ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုင္၍ ေစာင့္ေနပါသည္။
“ဒီကို လာစမ္း ... တန္းစီ ... လက္ပိုက္ထားၾက...!”
ဆရာ့အသံက ေညာင္နာနာႏွင့္ ဩဇာသံမေပါက္ပါ။ ႀကိမ္လံုးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆရာ့ေ႐ွ႕တြင္ လက္ပိုက္၍ ရပ္လိုက္ေသာအခါ... ဆရာက...

“ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ အတန္းထဲမွာမေနပဲ ... မင္းတို႔ ဘယ္သြားေနၾကတာလ?ဲ တစ္ေယာက္ခ်င္း စတိတ္ေပၚတက္ၿပီး ေ႐ွ႕လွည့္စမ္း... !”

“မဟုတ္ဘူး ဆရာ... ဟို... ဟို”
“တိတ္စမ္း ...! ကဲ မင္းအရင္တက္... ဟိုဘက္လွည့္ ...”
ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပဖို႔ ႀကိဳးစားပါေသးသည္။ ဆရာက စကားဆံုးေအာင္ပင္ နားမေထာင္ပဲ အတင္း စတိတ္ေပၚတက္ရပ္ခိုင္းကာ တင္ပါးကို ႀကိမ္လံုးႏွင့္ တြယ္ပါေတာ့သည္။
“ဝွစ္... ေျဖာင္း ... !”
“ဝွစ္... ေျဖာင္း ...!”
“ဝွစ္... ေျဖာင္း ...!”
တစ္ေယာက္ သံုးခ်က္စီ တြယ္ခံလိုက္ရပါသည္။ ဖင္လည္း နာပါသည္။ ရင္လည္း နာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကစ၍ ဆရာ႔ကို ႐ြံေၾကာက္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။

(၃)

“အားလံုးမွတ္ထားၾက... ငါက... အခုလက္ရွိ မင္းတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာပဲ... ဒီအတန္းကို တရားဝင္ ကိုင္ရမယ့္ ဆရာမက သင္တန္းသြားေနလို႔ ငါက ခဏ ဝင္ကိုင္ေနရတာ... သူျပန္လာရင္ ျပန္ေပးလိုက္မယ္... ငါက အတန္းပိုင္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး... ေခါင္း႐ႈပ္လို႔ ... ေအး အထူးသျဖင့္ မင္းတို႔အတန္း... စာေတာ့ ေတာ္ပါရဲ႕ ... ပညာေလးမွ စံုေအာင္တတ္မယ္ မႀကံေသးဘူး... ဟိုဆရာ႔ ပုန္ကန္ခ်င္... ဒီဆရာ႔ မေကာင္းေျပာခ်င္နဲ႔... ၾကပ္ၾကပ္သတိထားၾက... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္... အခုခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းတို႔အတန္းပိုင္ဆရာက ငါပဲ... အဲဒီေတာ့ ငါထုတ္ထားတဲ႔ စည္းကမ္းက မင္းတို႔အတြက္ စည္းကမ္းပဲ... ဂ႐ုတစိုက္ လိုက္နာၾက... တျခားအတန္းေတြ ဘယ္လိုပဲေနေန မင္းတို႔ကေတာ့ ငါေျပာသလို ေနရမယ္... ငါ့စည္းကမ္းကို မလိုက္နာတဲ႔ေကာင္ေတာ့ ႀကိမ္လံုးၾကည့္ထား...”
အတန္းထဲက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ရဲၾက။ အၾကည့္ေတြကေတာ့ ႀကိမ္လံုးႀကီးဆီပဲ စုၿပံဳေနၾကေလသည္။
စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာလိုက္ရ၍ ဆရာ ေမာသြားဟန္ တူပါသည္။ အတန္းေထာင့္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေသာက္ရမည့္ ေရအိုးထဲက ေရေတြကို ဂလု ဂလုႏွင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေသာက္ခ်လိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ ဆရာက စာစသင္ရန္ ျပင္လိုက္သည္...
“မင္းတို႔ကို ငါသင္ရမယ့္ဘာသာက သမိုင္းပဲ... သမိုင္းမွာ ျမန္မာ့သမိုင္းနဲ႔ ကမၻာ႔သမိုင္းဆိုၿပီး ႏွစ္ဘာသာရွိတာ မင္းတို႔သိၿပီး ျဖစ္တယ္... ငါကေတာ့ မင္းတို႔ကို ျမန္မာ့သမိုင္းပဲ သင္မယ္... ကမၻာ႔သမိုင္းကိုေတာ့ တျခားဆရာတစ္ေယာက္ သင္လိမ့္မယ္... ကဲ... စာအုပ္ထုတ္ၾက...”
သမိုင္း သင္မည္ဆို၍ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ေပ်ာ္သြားၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ သႀကၤန္ၿပီးကတည္းက ၿမိဳ႕ထဲရွိ က်ဴရွင္တစ္ခုသို႔ အိမ္က လိုက္အပ္ေပးခဲ႔သည္။ က်ဴရွင္ဆရာက အၿငိမ္းစား ေက်ာင္းဆရာႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ျမန္မာစာကလြဲ၍ ဘာသာစံု သင္ေပးပါသည္။ ျမန္မာ့သမိုင္းကိုလည္း က်ဴရွင္က သင္ေပးထားသျဖင့္ ေရွ႕ပိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလြတ္ရၿပီး ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အတန္းပိုင္ဆရာက စာေမးလွ်င္ အလြယ္တကူ ေျဖဆိုႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႀကိမ္လံုးရန္ အနည္းငယ္ ေအးသြားမည္ ျဖစ္သည္။

(၄)

ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး တစ္ပတ္ခန္႔အၾကာ...
ဆရာက စာတစ္ပုဒ္သင္ေပး၍ အတန္းထဲ၌ပင္ အလြတ္ရေအာင္ က်က္ခိုင္းထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ထိုအပုဒ္ကို ရၿပီးျဖစ္၍ ဟန္ျပသာ က်က္ေနၾကပါသည္။
ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို တိုးတိုးေလး စကား စ ေျပာသည္...
“ေဟ့ေကာင္... ငါတို႔ အတန္းေျပာင္းရေအာင္ကြာ... ငါတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာက အုပ္ခ်ဳပ္ပံုက ၫံ့ေသး... အသင္အျပလည္း မေကာင္းဘူး... ဒီၾကားထဲ အ႐ိုက္လည္း ၾကမ္းေသးတယ္”
“အတန္းက ကိုယ္ေျပာင္ခ်င္တိုင္း ေျပာင္းလို႔ရတာ မဟုတ္ဘူးကြ... အဲဒီကိစၥကလည္း သူ႔လက္ထဲမွာပဲ ရွိတာ... ၿပီးေတာ့ ဒီဆရာက ခဏပါပဲ... သင္တန္းသြားတက္တဲ႔ ဆရာမ ျပန္လာရင္ အတန္းပိုင္ ေျပာင္းသြားမွာပဲ... ဒီအေတာအတြင္းေတာ့ ေအာင့္အီးၿပီး ေနၾကတာေပါ့”
ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း၏ မ်က္လံုးေတြ ဖ်က္ကနဲ အေရာင္ ေတာက္သြားကာ...
“ေအးကြေနာ္... ဒါနဲ႔ မင္းသိၿပီးၿပီလား? အဲဒီဆရာမက ငါတို႔ က်ဴရွင္ဆရာႀကီးရဲ႔ သမီးတဲ႔ကြ... က်ဴရွင္မွာလည္း ျမန္မာစာကို အဲဒီဆရာမ သင္မွာပဲတဲ႔... အရမ္းလည္း သေဘာေကာင္းတယ္ ေျပာတယ္”
အဲဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ မသိရေသးပါ။ ႐ုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္လည္း အံ့ဩ ဝမ္းသာ သြားသည္
“ဟုတ္လား အဲဒါဆို ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့... ဆရာမကလည္း ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ မသိပါဘူးကြာ... သင္တန္း ျမန္ျမန္ၿပီး ၿပီး ျမန္ျမန္ ျပန္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရမွာပဲ”
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အတန္းပိုင္ဆရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခံုနား ေရာက္လာသည္။ ႀကိမ္လံုးႀကီး တကိုင္ကိုင္ႏွင့္ပင္...
“မင္းတို႔ စာရၿပီလား?”
ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ငါးေယာက္စလံုး ခံုတန္းတစ္ခုတည္းမွာပင္ အတူထိုင္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
“ရပါၿပီ ဆရာ...!”
ၿပိဳင္တူ ေျဖလိုက္ၾကပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆရာက တစ္ေယာက္ခ်င္း စာျပန္ခိုင္းပါသည္။
“ေအး ဟုတ္ၿပီ... မင္းတို႔ၾကည့္ရတာ ဉာဏ္ေကာင္းမယ့္ပံုပဲ...”
မေျပာစဖူး ဆရာက ခ်ီးမြမ္းလိုက္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝမ္းသာ သြားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာက ဆက္ေျပာသည္...
“မနက္ျဖန္ မနက္ ေျခာက္နာရီ အိမ္ကို လာခဲ႔ၾက... ငါ့ က်ဴရွင္လာတက္... မင္းတို႔ ဒီထက္ ပိုေတာ္သြားေစရမယ္...”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ ... က်ဴရွင္ .. ရွိ.. . ၿပီးသား...”
ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက လြတ္ခနဲ ေျပာမိသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္မီ သူ႔ေျခေထာက္ကို နင္း၍ သတိေပးရသည္
သို႔ေသာ္ ဆရာ ၾကားသြားပါသည္။ မ်က္ႏွာလည္း ေတာ္ေတာ္ တင္းသြားသည္။
“ေအး မင္းတို႔ ဘယ္မွာ တက္တက္ပါ... ရတယ္ ကိစၥမရွိဘူး... ဒါေပမယ့္ ႀကိဳေျပာထားမယ္ေနာ္... ငါသင္တဲ႔ သမိုင္းက ငါ့သမိုင္းပဲ... စာေမးပြဲမွာလည္း ငါပဲ ေမးခြန္းထုတ္မွာ... ငါသင္ထားတဲ႔ ငါ့သမိုင္းအတိုင္း မေျဖလို႔ကေတာ့... ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႔”
မႈန္သိုးသိုးႏွင့္ ဆရာလွည့္ထြက္သြားသည္။
ေနာက္မနက္က် ဆရာ့က်ဴရွင္ကို ေျပးတက္ၾကရပါသည္။ ဆရာကိုင္ထားေသာ ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုလည္း ေၾကာက္ရပါသည္။ ဆရာသင္ေသာ သမိုင္းကိုလည္း ၏ သည္ မေရြးက်က္၍ က်ဴရွင္၌ အရင္သိခဲ႔ေသာ သမိုင္းကို ေမ့ပစ္ရပါသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စာေမးပြဲ ေအာင္ခ်င္ပါသည္။

(၅)

ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ အခ်ိန္ေတြတျဖည္ျဖည္း ကုန္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာ ဆရာမလည္း သင္တန္းၿပီး၍ ျပန္ေရာက္ေနပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိပါ။ ႀကိမ္လံုးႀကီးႏွင့္ ဆရာကသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းပိုင္ ဆက္လုပ္ေနပါေသးသည္။
“မင္းတို႔ ဆရာမက... သင္တန္းမွာ အရမ္း ပင္ပန္းလို႔တဲ႔... ငါ့ကို ခဏေလာက္ ဆက္ၿပီး ကိုင္ထားေပးပါဦးလို႔ ေျပာတယ္”
ဆရာကေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ ေျပာပါသည္။
က်ဴရွင္မွာ ျမန္မာစာ သင္ေနတာ တစ္လေလာက္ ရွိပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း မဝံ့မရဲႏွင့္ အားမလိုအားမရျဖစ္ကာ ဆရာမကို ေမးၾကည့္ၾကသည္
“ဆရာမ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းကို လႊဲမကိုင္ေသးဘူးလား? ဆရာကေျပာေတာ့ ... ဆရာမ ပင္ပန္းေနလို႔ သူ႔ကိုပဲ ဆက္ကိုင္ခိုင္းထားတာဆို...”
ဆရာမက ၿပံဳးၿပံဳးေလး ျပန္ေျဖပါသည္
“ေအးကြယ္... သင္တန္းက ပင္ေတာ့ ပင္ပန္းတာေပါ့” ... တဲ႔။
ေမးလိုက္တိုင္း ထိုသို႔ပင္ ျပံဳး၍ ျပန္ေျဖသည္။ ဆရာမ အၿပံဳးက အရမ္း ေအးခ်မ္းပါသည္။ ၾကားထားသကဲ႔သို႔ပင္ သေဘာလည္း အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆႏၵကေတာ့ အတန္းကို ျမန္ျမန္ လႊဲယူေစခ်င္ပါသည္။ ဆရာ့ ႀကိမ္လံုးဒဏ္လည္း ခံရတာ မ်ားလွပါၿပီ။

(၆)

အျပန္လမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ကေလးအေတြးမ်ား ေတြး၍ ကေလးစကားမ်ား ေျပာျဖစ္ၾကသည္...
“မင္း ဘယ္လိုထင္လဲ? ငါတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာက ဘာလို႔ ...ဆရာမကို အခုခ်ိန္ထိ အတန္းလႊဲ မေပးေသးတာလ?”
ကြ်န္ေတာ္ကေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျပာသည္...
“မသိပါဘူးကြာ... တျခား ဆရာ ဆရာမေတြ ေျပာသံၾကားတာေတာ့... ငါတို႔ အတန္းက... သူေဌးသားသမီးေတြ မ်ားလို႔ ဆရာက ျပန္မေပးခ်င္တာတဲ႔... သူ႔အတြက္ အရမ္း အဆင္ေျပလို႔တဲ႔ကြာ”
“ဘာဆိုင္လို႔လည္း မသိဘူး... ငါတို႔လည္း နားမလည္ပါဘူးကြာ... ဒါနဲ႔မ်ား အစက သူေျပာေတာ့ ... သူက အတန္းပိုင္ေတြဘာေတြ လုပ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးဆို...”
“ေအး... အခုမွ လုပ္ဖူးေတာ့... အတန္းပိုင္ဆရာ ဘဝကို ... သူသေဘာက်ေနတာ ျဖစ္မွာေပါ့ကြ... ဆရာမကို ျပန္ေတာင္ ေပးပါဦးမလား မသိဘူး...”
“ေအးကြာ... စိတ္ညစ္ပါတယ္... ဟိုးအရင္ႏွစ္ေတြက အတန္းပိုင္ေတြနဲ႔ လံုးဝ မတူဘူးကြာ... သူ႔က်မွ ႀကိမ္လံုးႀကီး တရမ္းရမ္းနဲ႔ ... အာဏာေတြ အရမ္းျပတာပဲကြာ...”
သက္ျပင္းခ်သံ ၾကားရသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ သက္ျပင္းခ်မိတာလား၊ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းဆီကလားေတာ့ မသိပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္တန္းလံုး ပစၥဳပၸန္ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ပင္ လက္ခံထားၾကရပါသည္။

(၇)

ထိုေန႔ညက ကြ်န္ေတာ္ အိပ္မက္ မက္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းပိုင္ဆရာမက ျမန္မာစာ သင္ေနပါသည္။
ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ အားလံုး ရႊင္လန္း တက္ၾကြလို႔ ။
“ေဒါင္...!”
အခ်ိန္ေျပာင္း ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားရသည္။
“ေနာက္အခ်ိန္က ဘယ္သူ႔အခ်ိန္လဲ?”
ဆရာမက ေမးလိုက္ေတာ့ အားလံုး မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ ျပန္ေျဖၾကသည္...
“ျမန္မာ့သမိုင္း...!”
ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာက္လြန္း၍ ေယာင္ရမ္း ေအာ္မိသည္...
“အား ... !!!”

(၈)

အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာသည္။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ငါးနာရီခြဲ...။
ကြ်န္ေတာ္ ထေနက် အခ်ိန္ျဖစ္သည္။
အတန္းပိုင္ဆရာ၏ သမိုင္းက်ဴရွင္ကို ေျပးရဦးမည္။
ဆရာ၏ ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုလည္း ေၾကာက္လွပါသည္။ ။

နာရီလူသား

အရမ္း အပ်င္းထူတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက ဆံုးမပါတယ္ ...။
“ေလာကႀကီးမွာ နာရီလို ေနစမ္းပါ သားရယ္...”
ပညာ႐ွိစကားလိုလို ... ပညာ႐ွိေလသံလိုလို နဲ႔ပါ...။
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မေခတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ့ သူ႕ ပညာ႐ွိလိုလို ေလသံစကားကို နားလည္ပါတယ္။ နာရီေတြက အခ်ိန္တိုင္း မရပ္မနား အလုပ္လုပ္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ ...။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ႔သလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မေခတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ... ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...
“ဟာ ... နာရီလိုေတာ့ မေနခ်င္ပါဘူး အေဖရာ ... ဆယ့္ႏွစ္နာရီျပည့္တိုင္း အစကေန ျပန္ျပန္ စ ေနရမွာေပါ့ ...”
ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ပညာ႐ွိႀကီး မ်က္ေမွာင္ကုတ္သြားပါေတာ့တယ္။ ။

အထီးက်န္ ေမြးေန႔

(၁)

ျပကၡဒိန္ေတြရဲ႕ အလိုအရေတာ့
ဒီလ ဒီရက္ ဟာ ...
ငါ့ ေမြးေန႔ဆိုပဲ။

(၁)
ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ျပည့္တာလဲလို႔
ငါ့ကို လာမေမးနဲ႔
ငါေျဖႏိုင္တာကေတာ့
ကမၻာေျမႀကီးနဲ႔ ငါနဲ႔
အသက္အတူတူပဲ ထင္တယ္။

(၁)
ဖေယာင္းတိုင္မီးကို မႈတ္ၿငိမ္းၿပီး
ကိတ္မုန္႔ကို ဓားနဲ႔ လွီးလိုက္တယ္
ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။

(၁)
ဟတ္ပီး ဘတ္ေဒး ... ဟတ္ပီး ဘတ္ေဒး ...
စႏၵရားတီးသံနဲ႔အတူ
သီခ်င္းသံေတြ ၾကားရတယ္
ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။

(၁)
အားလံုးကို ေျပာမယ္ ...
ဘ၀မွာ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔က
ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ ...
ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။

(၁)
..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ။

(၁)
ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။
လက္ခုပ္ ဘယ္သူတီးတာလဲ?

(၁)
ငါ့ေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မ႐ွိဘူး။ ။