Thursday, November 18, 2010

Eleven ကေတာ့ Eleven ပါပဲ

SUNDERLAND FREEZE CHELSEA

UNITED STUNNED BY VILLA &

ARSENAL ADVANCE TO GRAB THEIR HOPE



အဲဒါကေတာ့ ေနာက္ဆံုးထုတ္ First Eleven ဂ်ာနယ္မ်က္ႏွာဖံုးက စာသားပါ

ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ စာလံုးေတြ အေရာင္ခြဲၿပီး ႐ိုက္ထားတာပါပဲ

အေရာင္ခြဲထားတဲ႔ စာလံုးေတြခ်ည္းပဲ ျပန္ေရးမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုရပါတယ္ ...



SU FREE

UNITE &

ADVANCE TO GRAB THE HOPE



လို႔ ဖတ္လို႔ ရပါတယ္ ...... က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာသာျပန္သိပ္မကၽြမ္းက်င္ပါဘူး ...

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ခုလို ဘာသာျပန္ေပးပါတယ္ ...



ေဒၚစု လြတ္ၿပီ...

ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြကိုဖမ္းဆုပ္ကိုင္ႏုိင္ဖို႔ အေသးစိတ္ေပါင္းစည္းပါ စုစည္းပါ



Eleven ကေတာ့ Eleven ပါပဲ ....

ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ္ရပ္အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ဂုဏ္ယူစြာ အားေပးလိုက္ၾကပါစို႔ .......။ ။

(ေနာက္ဆက္တြဲ ......)



ခုမွ ေကာ္နက္ရွင္ေကာင္းလို႔ en2mm7@gmail.com ရဲ႔ အကူအညီကို ယူလိုက္တာကေတာ့ ဒီလိုရပါတယ္ .....



skinny: free



en2mm7: EN2MM:(adj) ၁။ (က) လြတ္လပ္ေသာ။ ပြင့္ေသာ။ ရွင္းေသာ။ လြတ္ေသာ(မၿငိေသာ)။ လြတ္ၿငိမ္းေသာ။(v) လြတ္လပ္(adv) အခမဲ့



skinny: unite



en2mm7: EN2MM:(v) ေပါင္းစည္း



skinny: advance



en2mm7: EN2MM:(n) ခ်ီစစ္။ ခ်ီတက္ျခင္း။ တိုးဝင္လာမႈ။ ျပန္႔ပြားလာမႈ။ တိုးပြားမႈ။ တိုးတက္ လာမႈ။ တိုးတက္မႈ။ ႀကိဳတင္ေပးေငြ။ စရန္။ တိုးေပးမႈ။ တိုးတက္မႈ။



skinny: grab



en2mm7: EN2MM:(vt,vi) လုယူသည္။(n) လုယူျခင္း။(v) လုယူ



skinny: hope



en2mm7: EN2MM:(n) ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္။(vt,vi) ေမွ်ာ္လင့္သည္။ အားထားသည္။(v) ေမၽွာ္လင့္



grab ကိုေတာ့ က်ေနာ္ကုိယ္တိုင္ သိဖူးတာက ဆုပ္ကိုင္ျခင္း ဖမ္းဆုပ္ျခင္းပါပဲ ....။ ကိုယ္တိုင္ပဲ ဘာသာျပန္ၾကည့္လိုက္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။

Thursday, October 21, 2010

လက္ေဆာင္

ႏွင္းဆီပန္းေတြပါ ...
လြင္ျပင္တစ္ခုလံုး စိမ္းလန္း
လြင္တီးေခါင္ေတာင္ စိုေျပလို႔ ...။

အေျဖဆိုတာကလည္း
တြက္ရင္းနဲ႔ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတတ္တာမ်ိဳး .....။

ခ်စ္တဲ႔ ကမၻာေျမႀကီးက
ပစ္စရာမရွိေအာင္ လွပလြန္းေတာ့
သူမ်ားေတြအတြက္ မနာလိုဘူး
ဆူးေတြ အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ဖူးပြင့္သြားတယ္ ...။ ။


အသစ္မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ .. ခု ရြာျပန္ေရာက္ေနတုန္း ဟိုးတုန္းက စာအုပ္အေဟာင္းၾကားက ကဗ်ာစာရြက္အေဟာင္းေလး ျပန္ေတြ႕တာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ေရးထားတာလား .. ကူးထားတာလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကူးထားရင္ေတာ့ ေရးတဲ႔လူကို အၿမဲ ကူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ေရးထားတာပဲ ျဖစ္မွာပါ။ တျခားမွာ ေတြ႔ဖူးရင္ ေျပာသြားေပးၾကပါ။

ေျပာရဦးမယ္ .. ခု က်ေနာ္တို႔ ရြာမွာ အင္တာနက္ရေနၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ခု ရြာကေန တင္ေပးလိုက္တာပါ။ ပံုတင္ဖို႔ အခက္အခဲ ရွိလို႔ ပံုေတာ့ မပါေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ကဗ်ာေလးပဲ ဖတ္သြားၾကပါေတာ့။ ေနာက္လည္း ပံုမွန္ အသစ္ေတြ ေရးၿပီး တင္ေပးေနမွာ ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးလိုက္ပါတယ္ အရပ္ကတို႔ေရ ...။

Sunday, September 5, 2010

မိုးပ်ံပူေဖာင္း



“ မိုးပ်ံပူေဖာင္းလိုေကာင္ !”

က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက လူတစ္ေယာက္ကို ဆဲခ်င္ရင္ အဲဒီလို ဆဲတတ္ပါတယ္။

“ မင္းဟာကလဲကြာ ... အဲဒါ ဆဲတာလား ? မိုးပ်ံပူေဖာင္းဆိုတာ မိုးေပၚကို ျမင့္ျမင့္တက္ေနတဲ႔ အရာေလကြာ ... မင္းဆဲတာက ခ်ီးက်ဴးသလို ျဖစ္ေနၿပီ ...”

က်ေနာ္ ေမးမိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္ ...

“ မင္းဘာသိလို႔လဲ ... မိုးပ်ံပူေဖာင္းဆိုတာ သူ႔အစြမ္းသတၱိနဲ႔သူ မိုးေပၚကို တက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ... အထဲမွာ ေလထက္ေပါ့တဲ႔ ဓါတ္ေငြ႔တစ္ခုခု ထည့္ထားလို႔ မဟုတ္လား ...”

“ ေအးေလ ... အဲေလာက္ကေတာ့ ကေလးေတာင္ သိတယ္ ...”

“ ေအး ... အဲဒါ မိုးေပၚတက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ ... ေလေပၚ ေပါေလာေပၚေနတာ ... မင္းစဥ္းစားၾကည့္ ... ေလာကႀကီးမွာ သူလိုကိုယ္လို ေလထဲမွာ မေနႏိုင္ပဲ ေလေပၚေပါေလာေပၚေနရေလာက္ေအာင္ ေပါ့ရႊတ္ေနတဲ႔ေကာင္က ဘယ္ကလာၿပီး အသံုးက်ေတာ့မွာလဲ ... ဒီၾကားထဲ ေလႏွင္ရာ လႊင့္လႊင့္ သြားတတ္ေသးတယ္ ... မဟုတ္ဘူးလား ...”

အင္း ... သူဆဲတာလဲ ဟုတ္သလိုလိုပဲေနာ္ ...။ ။

Saturday, August 28, 2010

တခါတခါ အခ်စ္ဆိုတာ


တန္းစီထားတဲ႔ လူေတြထဲ မၾကည့္ပါနဲ႔ ...
ဟိုး ... ေနာက္ဆံုးမွာေတာင္
ကိုယ္က ရပ္ခြင့္မရွိတဲ႔ ဘဝပါ ....။

စိုက္ၾကည့္ေနတဲ႔ လူေတြထဲ မရွာပါနဲ႔ ...
ဟိုး ... ေခ်ာင္ထဲကေတာင္
ကိုယ္က ေမွ်ာ္ခြင့္မရွိတဲ႔ ဘဝပါ ....။

ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္သိလို႔
မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး
မင္းနဲ႔ ေဝး ... ရာ ...... ထြက္ ....... ေျပး .......
အား !!! ဘယ္လိုမွ မရပါဘူး ....။

ခ်စ္ျခင္းနတ္သမီးေလးေရ ....

ဖြင့္မေျပာတဲ႔ အခ်စ္ကလည္း
အခ်စ္တစ္ခုပဲ မဟုတ္လားကြယ္ ....

ေသခ်ာပါတယ္ .... တိတ္တိတ္ေလးေပါ့ .......။ ။

Sunday, August 22, 2010



ကၽြန္ေတာ္ေရးထုတ္လိုက္တဲ႔ စာအုပ္ေၾကာင့္ အေတာ္ေလး ပြက္ေလာ႐ိုက္သြားပါတယ္။ ကဲ႔ရဲ႕သံေတြ၊ ႐ႈတ္ခ်မႈေတြ၊ ေတြေဝမႈ၊ အံ့ၾသမႈ၊ နားမလည္ႏိုင္မႈေတြ ဆူညံသြားပါတယ္ ...

“အဓိပၸာယ္မရွိဘူး ... ဒါ စာေပ ဒႆနကို အေရာင္ဆိုးတာပဲ ...”

“ဘယ္လိုႀကီးလဲဟ ... ဒီေကာင္ အ႐ူးလား? ”

တခ်ိဳ႕ကက် ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ကို ျဖစ္သြားၾကပါတယ္ ...

“ ......... .......... ...........”

သြက္သြက္လက္လက္ရွိတဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အေတာ္ေလး သည္းညည္းခံထားရတဲ႔ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေမးပါတယ္ ...

“ ဒီစာအုပ္ကို ဘာရည္ရြယ္ခ်က္၊ ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ ထုတ္လိုက္တယ္ဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္?”

ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တိုတိုပဲ ျပန္ေျဖခဲ႔ပါတယ္ ...

“က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ အရမ္းလိုအပ္တဲ႔ အရာေတြကို ေရးထုတ္လိုက္တာပါ ...”

ဂ်ာနယ္လစ္လည္း မႈန္ကုတ္ကုတ္နဲ႔ ျပန္လွည့္ထြက္သြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာအုပ္ထဲမွာ ညီမွ်ျခင္းေတြက လြဲလို႔ ဘာမွ ေရးမထားပါဘူး ။ ။

Monday, August 16, 2010

မီးျပတိုက္ရဲ႕ အလြမ္းသီခ်င္း



လိႈင္းေတြ တသီတတန္းနဲ႔ဆိုေတာ့
ငါ့ ရင္ခြင္ အကန္းကလည္း
ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ကို ေငးလို႔ .....။

ငါက ဘယ္မွ မသြားခဲ႔သလို
သူကလည္း ဘယ္မွ မသြားခဲ႔ဘူး ...
အစကတည္းက ...
ငါ့တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား
ပင္လယ္တစ္ကမ္း ေကာင္းကင္တစ္ခုစာ
ေဝးခဲ့ၾကၿပီးသားပါ။

ေကာင္မေလးေရ ...
ငါက မုတ္သံုေျပာင္းျပန္နဲ႔ ေကာင္ပါ
စိတ္ေတြက ေလႏွင္ရာ လႊင့္လြန္းတယ္ ...။

ခုေတာ့လည္း ...
ငါ့အိပ္မက္ေလးကို လြတ္ခ်ထားလိုက္ၿပီ ...။

ေတးမသီေတာ့တဲ႔ ငွက္ကေလးလို ...
ဟိုး .... ခပ္ေဝးေဝးကို
ပ်ံ ... သန္း .... ရင္း .......
ေနတတ္သလို ေနဖို႔ .......။ ။

Wednesday, August 11, 2010

သူငယ္ခ်င္းေရ .. ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး


နိဒါန္း

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက .........

စာကိုယ္

ကိုယ္ေစာင့္နတ္ကေလး ခါရာ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနေလသည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူ႔သခင္ ေႏြဆူးလကၤာ အပ်င္းႀကီး၍ ဘာစာ ဘာကဗ်ာမွ မေရးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ေစာင့္နတ္ကေလး ခါရာ ေရရြတ္လိုက္သည္ .....

“ေတာက္ ! ဒီလူ အပ်င္းႀကီးၿပီး ဘာစာမွ မေရးပဲနဲ႔ အေဟာင္းႀကီးကို အသစ္လိုလိုနဲ႔ ျပန္တင္ထားတာ သူမရွက္ေပမယ့္ ... ငါ ရွက္တယ္” (မွတ္ခ်က္။ ။ တစ္ခါတည္းပါ။ အရင္တင္ထားတဲ႔ ကံၾကမၼာအတုက အေဟာင္းႀကီးဗ်။ ဘာမန္႔မွ မရလို႔ အသစ္လိုလို ျပန္တင္ထားတာ ... ဟီး ဟီး)

ထိုစဥ္ ....
ေဖာက္ကနဲ အသံႏွင့္အတူ ခါရာ့ေဘးသို႔ နတ္တစ္ပါး ေပၚလာေလသည္။

“ ..... ..... ..... ..... ”

ခါရာ။ ။ “ဟင္ ... နင္ ... နင္ ဘယ္လို ေရာက္လာတာလဲ? သူ သူ .. ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္လာၿပီလား?”

ထို ကိုယ္ေစာင့္နတ္မေလး၏ အမည္မွာ ဗာေဒ ျဖစ္ပါသည္။ ခါရာ့သခင္ ေႏြဆူးလကၤာ၏ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ရေသာ ကိုယ္ေစာင့္နတ္မေလးျဖစ္ပါသည္။

ဗာေဒ။ ။ “ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ? မေရာက္ပါဘူးဟာ”

ခါရာ။ ။ “ဟင္ ... ဒါဆို ... နင္က ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ? ေလယာဥ္နဲ႔လား?”

ဗာေဒ။ ။ “ဟဲ႔ ... နတ္ဟဲ႔ နတ္ ... ဘယ္က ေလယာဥ္စီးစရာ လိုမွာလဲ”

ခါရာ။ ။ “ေအး ... ဟုတ္သားပဲ ... ထားေတာ့ဟာ နင္လာတာ ဘာကိစၥလဲ?”

ဗာေဒ။ ။ “ေအာင္မယ္ ... နင့္ဆီကို ငါက ကိစၥမရွိပဲ လာရမွာလား?”

ခါရာ။ ။ “ေအး ... အဲဒါေတာ့ ဟုတ္တယ္ ... ဒါဆို ဘာကိစၥလဲ?”

ဗာေဒ။ ။ “ငါ့သခင္မရဲ႕ ေမြးေန႔ နီးၿပီေလ ... အဲဒါ နင့္သခင္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ခုခု ေရးရေအာင္ လာသတိေပးတာ”

ခါရာ။ ။ “အဲဒါ ငါသိတယ္ ... သတိလည္း ရတယ္ ... ခက္တာက နင့္သခင္မက ငါ့သခင္ကို စကားမေျပာဘူးဟ ... အဲဒါေၾကာင့္ ငါ့သခင္က ေရးရခက္ေနတယ္ ”

ဗာေဒ။ ။ “ေအး ... ဟုတ္တယ္ ... ဒါေပမယ့္ ... မေရးလို႔ မရဘူး ... ေရးကို ေရးရမယ္ ... အဲဒါ နင့္မွာ ဘာအႀကံရွိလဲ?”

ခါရာ။ ။ “ဒီလိုလုပ္ ... အရင္ဆံုး နင့္သခင္မက ငါ့သခင္ကို စကားေျပာေအာင္ လုပ္မယ္ အဲဒါမွ ငါ့သခင္က နင့္သခင္မကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ တစ္ခုခု ေရးလာလိမ့္မယ္”

ဗာေဒ။ ။ “ေအးဟ ... အဲလိုပဲ ႀကိဳးစားၾကည့္တာေပါ့”

ထို႔ေနာက္ ခါရာႏွင့္ ဗာေဒတို႔သည္ အိပ္မက္နတ္သမီးထံ သြားေရာက္၍ ဗာေဒ၏သခင္မအား အိပ္မက္တစ္ခုခု ေပးရန္ စီစဥ္ၾကေလသည္။

အိပ္မက္နတ္သမီး။ ။ “ဘယ္လို အိပ္မက္မ်ိဳး ေပးေစခ်င္လဲ?”

ဗာေဒ။ ။ “ေႏြဆူးလကၤာနဲ႔ ပတ္သက္တာ တစ္ခုခုေပါ့”

အိပ္မက္နတ္သမီး။ ။ “အင္း အင္း ... ဟုတ္ၿပီ ... ဒီေန႔ည ေပးလိုက္မယ္”

(ဘယ္လို အိပ္မက္လည္းေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိဘူး။ သူကလည္း ေျပာမျပဘူး သတ္ခ်င္သတ္ပစ္လိုက္လို႔ ျပန္ေျပာတယ္ဗ် :-)

ဤသို႔ျဖင့္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ........

သူငယ္ခ်င္း။ ။ “ .............. ............ ”

ေႏြဆူးလကၤာ။ ။ “ ............... ............ .........”

သူတို႔ အရင္အတိုင္း သူငယ္ခ်င္း အစစ္မ်ား ျပန္ျဖစ္သြားၾကေလသည္ ...။

ထို႔ေၾကာင့္ ေႏြဆူးလကၤာက ထိုသူယ္ခ်င္းမေလးအတြက္ ဤဝတၱဳအား ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးေပးလိုက္ေလသည္။

နိဂံုး

ၿပီးပါၿပီ ..................
ဒန္ တန္႔ တန္ ...........။ ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာနီကိုရဲ၏ နတ္ငယ္အား အေျခခံပါသည္။)


Friday, August 6, 2010

ကံၾကမၼာ အတု



ညတစ္ည ... ကြင္းျပင္က်ယ္ထဲမွာ မိုးေပၚကို ခဲနဲ႔လွမ္းလွမ္းပစ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို အဘိုးအိုက နားမလည္ႏိုင္စြာ ေမးလိုက္တယ္။

"လူကေလးရယ္... ဘာအက်ိဳးရွိမွာမို႔ မိုးေပၚကို ခဲနဲ႔ လွမ္းပစ္ေနရတာလဲ?"

ေကာင္ေလးကလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးတဲ့ေလသံနဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။

"ကၽြန္ေတာ္က ေယာက္်ားတံခြန္ လူရည္ခၽြန္ဆိုတာမ်ိဳးေလ ... အဲဒါ ၾကယ္ကိုလွမ္းဆြတ္ေနတာေပါ့ ... ရမွာပါ ..."

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပင္ ခဲတစ္လံုးပစ္အၿပီး မၾကာမီ ၾကယ္တစ္စင္း ေၾကြက်သြားသည္။ ေကာင္ေလးက ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာျဖင့္ အဘိုးအိုကို လွည့္ၾကည့္ကာ ...

"ျမင္လား အဘိုး ... ၊ အဘိုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္အထင္ေသးတာပဲ .. အင္းေလ... အဘိုးတို႔ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ့္လို မေတာ္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္တာကို အဘိုးတို႔ ဘယ္ယံုၾကည္ႏိုင္ပါ့မလဲ..."

ေျပာၿပီး ေကာင္ေလးလွည့္ထြက္သြားသည္။ အဘိုးအို ဆက္ေျပာေသာ စကားကိုေတာ့ ၾကားမသြားပါေခ်။

"အင္း ... ကံၾကမၼာဆိုတဲ့ နားကန္းေကာင္ကလည္း လူမိုက္ကို ေျမႇာက္ထိုးပင့္ေကာ္ လုပ္ေပးတတ္ပါလား"။ ။

Sunday, August 1, 2010

ကဗ်ာ မဆန္တဲ႔ ကဗ်ာ


ငါ့ရဲ႕ ကစားပြဲတိုင္း အ႐ံွဳးေတြခ်ည္း ထပ္ခဲ႔
ဒါေပမယ့္ .... အခြင့္သင့္ရင္
ဝွက္ထားတဲ႔ စပိတ္တစ္ကို ထုတ္အသံုးခ်ခ်င္တယ္ ...
လွည့္ျဖားတတ္တဲ႔ ကံၾကမၼာကို
တခါတေလေတာ့ ျပန္ၿပီး ေကာက္က်စ္သင့္တယ္ေလ။

ဒီလိုနဲ႔ ... လဲက်ေနတဲ႔အထိ
ကံဇာတာက တက္မလာဘူး .....
အတိတ္တစ္ခုလံုးလည္း ေမွာင္လွၿပီ။

ေနာင္တေတြနဲ႔ မြန္းက်ပ္ဖူးပါရဲ႕ ....
အဲဒီလြတ္လပ္မႈေတြကိုပဲ အျပစ္တင္ရင္း
မေျဖခ်င္တဲ႔ ေမးခြန္းကို
ထပ္ခါတလဲလဲ ေျဖေနရ .....။

တကယ္ဆို ဒီေနရာက ထြက္သြားသင့္ၿပီ
ငါဘာကို ေၾကာက္ေနတာလဲ?
ေလာကမွာ ဘာကို ေၾကာက္လို႔ ေၾကာက္ရမွန္းမသိတာ
ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ။

အတၱႀကီးလြန္းတဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။

မွန္အၿမဲၾကည့္ေနတဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။

ကယ္တင္ရွင္ေယာင္ ေဆာင္တဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ...
လူမဆန္တဲ႔ လူေတြကို ငါ မုန္း တယ္။ ။

Sunday, July 25, 2010

မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း အဘရယ္



က်ေနာ့္ မ်က္စိေရွ႕တင္ လူတစ္ေယာက္ အက္ဆီးဒင့္ ျဖစ္ၿပီး ေဆး႐ံုေရာက္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ ပေယာဂလည္း မကင္းဘူးဆိုေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတာေပါ့။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်။

က်ံဳးေဘး ၂၆လမ္း၊ အေနာက္ကေန အေရွ႕ကို အသြား ၇၈လမ္းေထာင့္က် မီးပိြဳင့္မိလို႔ ရပ္ေနတုန္း က်ေနာ့္ဆိုင္ကယ္ေဘးမွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး လာရပ္တယ္။ ေတာက အဘႀကီးတစ္ေယာက္ထင္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ တျခားဆိုင္ကယ္ေတြ ကားေတြ ညာဘက္ ၇၈လမ္းထဲကို ဝွီးကနဲ ဝွီးကနဲ ေကြ႕ေမာင္း သြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အဘႀကီးက ...

“ဟ ... မီးနီေနတာေတာင္ ဒီေကာင္ေတြ မရပ္ပဲ ေကြ႕သြားၾကပါလား ...”

က်ေနာ္ကိုက မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ေျပာမိတာပါ ...။

“အဲဒီလမ္းက မီးနီလည္း ေကြ႕လို႔ရတယ္ေလ ... GIVE WAY ...”

“ေဟ ! ဟုတ္ဟ ... အဲဒါဆို ငါလည္း သြားၿပီေဟ့ ...”

အံ႔ၾသတႀကီး ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ေကြ႕သြားေလရဲ႕။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထင့္ကနဲ ...။

အဲဒီေန႔ အဲဒီမီးပိြဳင့္မွာပဲ အဲဒီအဘႀကီးကို ျပန္ေတြ႕ရေလရဲ႕။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အေရွ႕ကေန အေနာက္ကို ေမာင္းလာတာပါ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထင့္ကနဲ ...။

က်ေနာ့္ေဘးကေန အဲဒီအဘႀကီး မီးနီျဖတ္ေမာင္ၿပီး ၇၈လမ္းထဲ အေကြ႕ ......

“ ဒုန္း ” ...... “ဟာ ! တိုက္ၿပီေဟ့”

“ ရႊီ ” ..................

“မီးနီျဖတ္ေမာင္းတာ .... တိုက္ၿပီေဟ့ ...”

လမ္းထဲက ထြက္လာတဲ႔ ကားနဲ႔ တိုက္ၾကပါေလေရာ ....။

က်ေနာ္ တကယ္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ္ကိုက မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ေျပာမိတာကိုး ....။ ။

Monday, July 19, 2010

မွတ္သားေလာက္ပါတယ္


သရပါ မဂၢဇင္းက အယ္ဒီတာ ေခၚတဲ႔ ေၾကျငာကို သေဘာက်လို႔ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ The Voice ဂ်ာနယ္မွာ ဖတ္ရတာပါ။

သရပါ ရသ စာေပမဂၢဇင္းအတြက္ အမ်ိဳးသမီး အယ္ဒီတာ ေခၚယူျခင္း
၁။ ႐ုပ္ရည္ ေျပျပစ္ရမည္။
၂။ ျမန္မာစကားကို ယဥ္ေက်း သိမ္ေမြ႔စြာ ေျပာဆိုတတ္ရမည္။
၃။ အိမ္ေထာင္မရွိသူ ျဖစ္ရမည္။
၄။ မည္သည့္ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းတိုက္တြင္မွ အလုပ္လုပ္ဖူးသူ မျဖစ္ေစရ။
၅။ (၁၀)တန္းေအာင္ရန္ မလိုပါ။
၆။ အသက္ (၂၀) ႏွစ္မွ (၂၈) ႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ရမည္။

ကဲဗ်ာ မမိုက္ဘူးလား။ အေတြ႔အႁကံု မလိုဘူးတဲ႔။ ရွိရင္ေတာင္ မခန္႔ဘူး ဆိုတဲ႔ သေဘာဗ်။ အယ္ဒီတာေတြ ျဖစ္တဲ႔ အစ္မ မေနာ္ဟရီတို႔ အစ္မ ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး) တို႔ ထိုင္ငိုေလာက္တယ္။
စကားမစပ္ အဲဒီ သရပါ မဂၢဇင္းဆိုတာ သ႐ုပ္ေဆာင္ သူေဌး မင္းအုပ္စိုး လုပ္တဲ႔ မဂၢဇင္းပါ။ မဂၢဇင္း အသစ္တစ္ခု ထြက္ေပၚလာတဲ႔အတြက္ေတာ့ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ တကယ္ ရသ အစစ္ေတြ ေပးႏိုင္မယ့္ မဂၢဇင္း ျဖစ္လာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ဗ်ာ။ မိန္းကေလးအယ္ဒီတာ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ နဲ႔ မဂၢဇင္းကို က်ေနာ္ေတာ့ လတိုင္း အားေပးေနပါတယ္ ဟီဟိ ...။ ။

Wednesday, June 30, 2010

မုတ္သံု

အပြင့္မရွိတဲ႔
ပိေတာက္ပင္ေလးက
ျမစ္ကို ဒီလိုပဲ
တစ္သက္လံုး ေငးၾကည့္ေနမွာလား။

သဲလြန္စ ဆိုလို႔
သဲပြင့္တစ္မႈန္ေတာင္ မထတဲ႔
ေသာင္ျပင္ႀကီးကလည္း
အခ်စ္ကို မ်ိဳသိပ္ႏိုင္လြန္းပါတယ္။

ေလာကသံုးပါး ဥတုသံုးပါး
အရြယ္သံုးပါးမွာ
အေကြ႕အခ်ိဳးေတြ မ်ားလြန္းေတာ့
ေရစီးသံက မႏြဲ႕ေႏွာင္းဘူး။

ေလညင္းကို အပိုင္ရလိုမႈနဲ႔ေလ
အျငင္းပြားၾကတယ္
စြန္လြတ္ေနတဲ႔ ကေလးငယ္တစ္စုနဲ႔
ရြက္ေလွတခ်ိဳ႕ ။ ။

ေမာင္သိန္းေဇာ္
ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ (ေမ၊ ၂၀၁၀)

Saturday, May 15, 2010

ျပတင္းေပါက္က ေလေတြ အရမ္းတိုက္တယ္


၁။ ျပန္စာမလာပဲ မိုးလင္းခဲ့ရေသာ ညမ်ား ...

၂။ သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ ဖြင့္ျဖစ္တဲ႔ အလြမ္းသီခ်င္း ...

၃။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ အသည္းခြဲတဲ႔ အသံ ...

၄။(ရင္ဘတ္မပါပဲ) မ်က္လံုးနဲ႔ ဖတ္ခဲ႔တဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့ အခ်စ္ဝတၱဳ ...

၅။ ေရေႏြးမ်ားသြားတဲ႔ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ...

၆။ ျခင္ေဆးထြန္းဖို႔ ေမ႔ေနတဲ႔ ေျခေထာက္မ်ား ...

၇။ အဆင့္ခ်င္းကြာလြန္းေပမယ့္ သိပ္မဆိုးတဲ႔ ေဘာလံုးပြဲ ...

၈။ အဆက္မျပတ္ ဝါးေနတုန္းက မသိပဲ
ကုန္လို႔ စားစရာမရွိေတာ့မွ အရသာသိတဲ႔
ေထြးခံအျပည့္နဲ႔ ကြမ္းေသြးေတြ ...

၉။ အရာရာဟာ ... ငါ မဟုတ္ပဲ
လႊင့္ေမွ်ာ ေပ်ာက္ ဆံုး ခဲ႔ ရ တဲ႔ ...
ည ..... ။ ။



ခင္ဗ်ားတို႔ သေဘာတူသည္ ျဖစ္ေစ၊ သေဘာမတူသည္ ျဖစ္ေစ ... က်ေနာ္ကေတာ့ ဒါကို ကဗ်ာလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။

က်ေနာ့္ရဲ႕ အတိတ္တခ်ိဳ႕မွာ အရာရာ လႊင့္ေမွ်ာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႔ရတဲ႔ ညေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အတိတ္ဆိုတာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ Rewrite ျပန္လုပ္ခ်င္တဲ႔ CD တစ္ခ်ပ္ပါပဲ။ သူလို ကိုယ္လိုပါပဲ ... က်ေနာ္လည္း မွားခဲ႔ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ ... က်ေနာ့္ ျပတင္းေပါက္က ေလစိမ္းေတြပဲ တိုက္ေတာ့တယ္ ....။

၁။ ျပန္စာကို မေမွ်ာ္လင့္ရဲေတာ့တဲ႔ ဘဝမွာ က်ေနာ္ ... ဖုန္းေလးကို သံေယာဇဥ္ ကင္းကင္းနဲ႔ပဲ ပိတ္ထားတတ္ခဲ႔ၿပီ။

၂။ သန္းေခါင္မေက်ာ္လည္း က်ေနာ့္ဘဝ အစိတ္အပိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အလြမ္းသီခ်င္းေတြနဲ႔ အသားက်ေနပါၿပီ။

၃။ အသံ တစံုတရာေရ ... ဟယ္လို .. အသံ တစံုတရာေရ ... ၾကားရလား?

၄။ ခပ္ညံ့ညံ့ အခ်စ္ဝတၱဳေတြ ဖတ္ၿပီးရင္ က်ေနာ္ညံ့ေၾကာင္း ပိုသိလာတယ္။

၅။ ေကာင္မေလးေရ ... ခုေတာ့ ဘဝခါးခါးထက္ ဘယ္ေကာ္ဖီကမွ ပိုမခါးႏိုင္ေတာ့ဘူးကြဲ႕။

၆။ အဲဒီေန႔ကစၿပီး က်ေနာ္ ျခင္ေဆးမထြန္းေတာ့ဘူး။ ေသြးအလွဴႀကီး ေပးပစ္တယ္။ အို ... ျခင္ထီး .. ျခင္မ ... ျခင္ၾကားအေပါင္းတို႔ ... ကၽြႏု္ပ္၏ ေသြးအား ၿမိန္ရည္ ရွက္ရည္ လာေရာက္ သံုးေဆာင္ၾကပါေလာ့ ....။ “ကဲကြာ ... ျဖန္း .... ကြိ ...”
ျခင္။ ။ “ဟင္ .. ခင္ဗ်ားႀကီး ... က်ဳပ္တို႔ကို မာယာနဲ႔ လွည့္စားတယ္ေပါ့ ... ဟုတ္လား ... ျမႇဴဆြယ္ျဖားေယာင္းမႈနဲ႔ ခင္ဗ်ားကို တရားစြဲမယ္ .... ဟင့္ ..”
ႏုပ္။ ။ “မဟုတ္ .. မဟုတ္ပါဘူးကြာ ... အက်င့္ပါသြားလို႔ပါ ... ေဆာတီးေနာ္ ... ဆက္လက္ သံုးေဆာင္ေတာ္မူပါ ကိုကိုျခင္ရယ္ ...”
(ေတာက္! ဒီေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ စိတ္ကေတာ့ကြာ ... အလြမ္းစာေရးတာေတာင္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း မေရးရဘူး ... ဟင္း .... ကဲ ထူးပါဘူးကြာ ...)
(မွတ္ခ်က္။ ။ဤကဗ်ာသည္ သိပၸံနည္းက် ကဗ်ာ မဟုတ္ပါ)

၇။ ခုေတာ့ က်ေနာ္ ေဘာလံုးပြဲ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ တင္းနစ္ပြဲေတြ ေျပာင္းၾကည့္တတ္လာတယ္။ (အို ... ရွာရာပိုဗာ ... သင္ အားႀကိဳးမာန္တက္ ႀကံဳးဝါး၍ ႐ိုက္လိုက္ေသာ ေဘာ္လံုးကား ဆရီနာဆီသို႔ မေရာက္ပဲ ကၽြႏု္ပ္၏ ႏွလံုးသားထံသို႔သာ အရွိန္ႏွင့္ ျပင္းစြာ လာေရာက္ ထိမွန္ခဲ႔ပါေတာ့တယ္ ...)

၈။ က်ေနာ္ .... ခု ... ကြမ္းမစားေတာ့ဘူး ...။ လမ္းထိပ္က ဝယ္စားေနက် ကြမ္းယာသည္မေလး လင္ေနာက္လိုက္ေျပးသြားကတည္းက က်ေနာ္ ကြမ္း ျပတ္ေတာ့တာပဲ .... :-)

၉။ ၿပီးပါၿပီ ....။ ။

Tuesday, March 23, 2010

က်ေနာ္ ထာဝရဦးညႊတ္ေနမယ့္ ေနာက္ထပ္ ေကာင္းကင္


မာန္ကို အျမင့္ဆံုးတင္ၿပီး
ထုဆစ္ခဲ႔တဲ႔ ေကာင္းကင္ေတြ
ထာဝရ လွပေနဦးမယ္။

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စာတည္းကေလးဟာ
အမွန္တရားနဲ႔ ေပြ႕ဖက္ထားသူသာ ...
...... ျဖစ္ရဲ႕ ........။

ေလာကဓံရဲ႕ ....
အထုအေထာင္းေတြ ...
အ႐ိုက္အပုတ္ေတြ ...
ဘယ္ေလာက္လဲ ? .........။

တစ္စစီ လိုက္ေကာက္ဖူးတယ္ ...
တစ္ေကာက္စီ လိုက္စုဖူးတယ္ ...။

ကိုယ့္တူ ကိုယ့္သား အရြယ္က
ဟုတ္တာေျပာေျပာ မဟုတ္တာေျပာေျပာ
ဟုတ္ကဲ႔လို႔ ... မေျပာေတာ့ဘူးဗ်ာ .......။

ပေလတိုးရဲ႕ ဂႏၱဝင္သာလိကာ ...
ထာဝရ ... ပ်ံသန္းသြားေတာ့တယ္ ...။ ။

( ၂၁.၃.၂၀၁၀ ေန႔က ကြယ္လြန္သြားေသာ ဆရာ မာန္ျမင့္ သို႔ အမွတ္တရ ...)

Friday, February 19, 2010

ေကာင္းကင္မရွိတဲ႔ ငွက္တစ္ေကာင္အတြက္ အရိပ္


ငါ့ကိုငါ တားဆီးခဲ႔တယ္ ...
အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ ....။

လမိုက္ညလို ဘဝထဲကို
ပ်ိဳးမႀက ဲပါနဲ႔လို႔ (မင္းကို)
ျငင္းဆန္ခဲ႔တာလည္း တစ္ခါမက။

ဒီပန္းကို မလိုခ်င္လို႔
ေမာ့မၾကည့္တာ မဟုတ္ပါဘူး
လမ္းေတြက ဆူးအျပည့္နဲ႔မို႔
ေခါင္းမေမာ့မိတာကို ၾကာပါၿပီ။

ေကာင္းကင္ရဲ႕ မိုးေရစက္ေတြက
ေအးျမမယ္မွန္း သိရက္နဲ႔
ခဏခဏ မိုးခိုေနတဲ႔ေကာင္ပါ။

ငါ့ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ေလးေရ ....။

ငါဟာ ေက်ာက္႐ုပ္မဟုတ္ဘူးကြဲ႕
မင္းအတြက္ အလံျဖဴေတြကို
ရင္ခြင္နဲ႔ အျပည့္ သိမ္းထားသူပါ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ...
ႏွင္းဆီအနီေတြကို
မင္းအိပ္မက္ လိပ္စာတပ္ၿပီး
အေရာက္ပို႔လိုက္ပါ့မယ္။ ။