ျဖတ္လမ္း

ငါ့ကို ခြင့္လြတ္ပါ ... ကဗ်ာ ရယ္ ...။

မိုး ..... ဆိုေတာ့လည္း ...
... ငါ့ စိတ္ေတြ ... ရြဲတယ္။

ျပန္မက္ခ်င္စရာေကာင္းတဲ႔
အိပ္မက္ေဟာင္း တစ္ပုဒ္တေလေလာက္ေတာင္
ငါ့ ဒိုင္ယာရီေထာင့္မွာ ခိုကပ္မေနဘူး။

ခပ္ယိုင္ယိုင္ ဘဝေလးကို
ခိုင္မတ္ေအာင္ ေက်ာင္းေနရတာနဲ႔တင္
စကားေတြလည္း နာခဲ့ၿပီ။

တံခါးေတြကို လိုက္ရွာေဖြသူဟာ
ေသာ့ကို ရွာဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ .....။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ...
ေမာ/တိုးလ်စြာ ကံၾကမၼာကို ေမးမယ္ ...
ေသျခင္းကို သြားဖို႔ရာ ...
ဘယ္လမ္းက ... အနီးဆံုးလဲ?။     ။

သူတို႔ ငါ့ကို စ ညာေနၾကၿပီ

 

အၿပံဳးတ၀က္ ဆိုေပမယ့္ ...

က်ေနာ္ ... ယံုေပးလိုက္ပါတယ္ ...။

ဒီလိုပါပဲ ... ေလာကႀကီးရယ္ .....။

က်ေနာ္က ...

`ဗ´ထက္ခ်ိဳက္ေလာက္ေတာင္

ဟန္ေဆာင္ မေကာင္းတဲ႔ ေကာင္ပါ ...။

ေျပာင္းျပန္ ျမင္ေနၾကသူေတြကို

.... .... ေျပာခ်င္တယ္ ...။

က်ေနာ္က ... `၀´လံုးေလးဗ် ...။

(ခြင့္လႊတ္ၾကပါ ...)

အဲဒါ ... က်ေနာ္ `မဲ႔´ လိုက္တာ ...။      ။

တကယ္မရွိတဲ႔ ကဗ်ာ

ေခ်ာင္းကို ပစ္ၿပီး ...
ျမစ္ကို ရွာတာ မဟုတ္ရပါဘူး ...။

ေျမႀကီးကို ပစ္ၿပီး
ေကာင္းကင္ကို ရွာမိတာပါ ...။

ပံုျပင္ထဲမွာ ....
... က်န္ရစ္တယ္ ....။

ျပန္ေျပာလို႔ မရမယ့္ အတူတူ ....။

တကယ္ေတာ့ ...
က်ေနာ္လည္း မရွိခဲ႔ဘူး ....။

ဒီကဗ်ာလည္း ....
ရွိခဲ႔မွာ မဟုတ္ဘူး ......။      ။

ေဘာ္လံုးကြင္း

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္လို႔
ထင္ေနမိခဲ့တာ ...
အေရွ႕အေနာက္လွဲေလ်ာင္းေနတဲ႔
ကန္႔လန္႔ေကာင္ ျဖစ္ေနမွန္း
ေနာက္မွ သိရတယ္ ...။

ဒါနဲ႔ ... ေစာဒကတက္မိေတာ့
ကံၾကမၼာဒိုင္လူႀကီးက
ေနာက္တစ္ဝါ ျပတယ္ ...။

ခင္ဗ်ားတို႔ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန ...။

က်ေနာ္က ...
ေဘာ္လံုးသမား ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ကို
ထားရစ္ၿပီး ...
အနီကတ္ အျပခံရတဲ႔
ေဘာ္လံုးကြင္း တစ္ကြင္းပါပဲ ...။     ။

ဘယ္သူမွ မဖတ္ခ်င္တဲ႔ ကဗ်ာ

က်ေနာ္က ...
အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ
သီခ်င္းပါ ...။

လင္းခြင့္မရွိတဲ႔အခါ
ေမွာင္ရမယ္လို႔ ...
ဘယ္သူက ေျပာလဲ ?

ေတးသြားေတြ `က´မေနတဲ႔
နံနက္ခင္းေလးတစ္ခုလို
စကား နည္းခဲ႔ရတယ္ ...။

ဘုရားသခင္က
တားျမစ္မထားေပမယ့္
မစားေကာင္းတဲ႔ သစ္သီးေလးတစ္လံုး
...... ရွိတယ္။

ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေတြ႔ခ်င္တာ
မဟုတ္ရပါဘူး ...
ဘယ္သူကမွ
အေတြ႕မခံတာပါ ...။ ။

နင့္အၿပံဳးေတြကို ငါ ေကာက္သိမ္းထားတယ္

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးကြယ္ ...
တခါတေလ
နင္ရယ္စရာေျပာတဲ႔အခါ
ဝင္ၿပီး ရယ္ေမာေပးတတ္သူလိုမ်ိဳးေလးပဲ
နင့္အတြက္ အသံုးဝင္ရင္ ...
ေက်နပ္ပါတယ္ ...။

အခ်စ္ဆိုတာကို ...
ရယူပိုင္ဆိုင္ျခင္းလိုလို
စြန္႔လြတ္ေပးဆပ္ျခင္းလိုလို
ျငင္းခုန္ေနၾကသူေတြကို ...
ငါ ... မုန္းတယ္ ...။

တကယ္ေတာ့ ...
ေကာင္မေလးရယ္ ...။

အခ်စ္ဆိုတာ ...။

ဖြင့္ေျပာစရာ မလိုေတာ့ေလာက္ေအာင္
နင့္ကို ေငးၾကည့္ေနမိတဲ႔အခါ ...
ၾကယ္တာရာ အားလံုးကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္သလိုမ်ိဳး .......
.............. ..................။

ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ...
ငါ့ကို “အ႐ူး”လို႔ ေခၚပါကြယ္ ...။     ။

ရင္ကြဲ ပက္လက္ ကဗ်ာ

ငါ့ကို ... ထားခဲ႔လိုက္ပါ ...
ဧရာဝတီ .....။

လူသားအားလံုးအတြက္
အသက္ရွင္ခြင္႔ မရမွေတာ့ ...
သမိုင္းတစ္ခုလို
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စာအုပ္ေလးလို
ပိတ္ေနလိုက္ပါေတာ့ ...။

အတၱေတြ စီးဆင္းေနမယ့္
ျမစ္ႀကီးတစ္ခုကို
ငါတို႔ ...
မျမင္ခ်င္တဲ႔ အခါ ...။

သဘာဝတရားကို
ငါတို႔ ...
ကယ္တင္ခြင့္ မရေတာ့တဲ႔ အခါ ...။

ထားလိုက္ပါ ... ဧရာဝတီရယ္
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔
ဆက္ ... စီးဆင္းၾကတာေပါ့ ...။ ။

၃၀ . ၉ . ၂၀၁၁

ထူးထူးဆန္းဆန္း ေစာေစာစီးစီး ႏိုးေနတဲ႔ ဒီမနက္က ေရးလိုက္တဲ႔ ကဗ်ာပါ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ျဖစ္သြားတယ္။

အေရာင္ မရွိတဲ႔ ကဗ်ာ

ငါဟာ... ပြင့္စရာ အပင္မရွိတဲ႔
ဂ်စ္ပစီ ပန္းတစ္ပြင္႔ရယ္ပါ ...။

ငါ စိုက္ပ်ိဳးခ်င္တဲ႔
အိပ္မက္သစ္ပင္ေလးက
ရာသီဥတုနဲ႔ မကိုက္ညီခဲ႔ဘူး ...။

ေကာင္မေလးေရ ...။

လူေတြကိုက
မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာပါကြယ္ ...။

နာမ၀ိေသသန မရွိတဲ႔ ေကာင္ကလည္း
သူလို ကိုယ္လိုေလာက္ေတာ့
ေမႊးျပႏိုင္ပါတယ္ ...။ ။

အတၳဳပတၱိ

ဗီလိန္မပါတဲ႔
ပံုျ႔ပင္တစ္ပုဒ္ေလာက္
ေျပာျပၾကစမ္းပါ ....

အဲဒီထဲမွာ
လူစြမ္းေကာင္းလုပ္ခ်င္လို႔ ...။ ။



(က်ေနာ္ ပထမဆံုး ျမင္ဖူးတဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ ပံုႏွိပ္ကဗ်ာေလး ျဖစ္ပါတယ္ ....
အဲဒီအတြက္ အစ္မ မေနာ္ဟရီကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္ ...)

ဒီထက္ပိုၿပီး ဘာမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ႔ ကဗ်ာ

ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးေနရတဲ႔
ပင္လယ္တစ္ေကာင္လို
ငါ့ကိုငါ မုန္းေနတယ္ ...။

ဒဏ္ရာေတြကို
အနက္႐ိႈင္းဆံုးမွာ သိုဝွက္ရင္း
တည္ၿငိမ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ႔ရ ...။

မုန္တိုင္းမေလးေရ .......။

ငါ့ရင္ခြင္မွာေတာ့
နင္ဟာ ....
ဝုန္းဒိုင္းႀကဲ နတ္သမီးေပါ့ ...။

လိႈင္းေတြ ခါတဲ႔အထိ
နာက်င္ရတာေတာင္
ငါ .....
နင့္ကို ခ်စ္သြားခဲ႔မိတယ္ ။ ။

အတၱမ်က္ရည္

ေႏြဦးရာသီ တဲ႔ ...
အာရပ္ကမၻာမွာ
အာဏာရွင္ေတြကို
ဆႏၵျပလႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔
ျဖဳတ္ခ်ေနသလိုမ်ားလား ...?

သူ႔ကို ခ်ုဳပ္ကိုင္ အုပ္စိုးခ်င္တဲ႔
လူသတၱဝါေတြကို
ကမၻာႀကီးက ဆႏၵျပေနတယ္ ...။

ပ်က္စီးျခင္း၊ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း၊
ေသဆံုးျခင္း၊ ....ျခင္း၊ ... ျခင္း ...
မ်က္ရည္ေတြ ... မ်က္ရည္ေတြ ...
လူေတြ ငိုေနတယ္ ...။
ဟုတ္တယ္ ...
ကမၻာႀကီးလည္း ငို ... ေန ... တယ္ ...။

က်ေနာ္တို႔ “လူသား”ေတြ
အတၱစိတ္ေတြ ေလွ်ာ့ၾကရမယ္ ...။

ကမၻာႀကီး
ျပန္ ...
စိမ္း .. လန္း .. ပါ .. ေစ ...။ ။

(ဂ်ပန္ ငလ်င္ ... သို႔ ...)

အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ အိပ္မက္

ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ဝင္သက္ထြက္သက္တိုင္း
ႏွင္းေတြလို ... အလြမ္းေတြ စြတ္စိုတယ္ ...။

ၾကာခဲ႔ပါၿပီေလ ...
ေဆာင္းခိုငွက္ေတြလို
ငါမေျပးပုန္းခဲ႔ပါဘူးကြယ္ ...
မင္းထားခဲ႔တဲ႔ တံခါးဝမွာ
သံေခ်ာင္းေလးလို တိတ္ဆိတ္
ငါအိပ္ေနလိုက္ေတာ့တယ္ ...။

ေျပာျပစရာ ပံုျပင္ေတြလည္း
အိပ္ရာဝင္ကုန္ၾကၿပီဆိုေတာ့
ျပကၡဒိန္ေတြပဲ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု
ခ်ိတ္ဆြဲျပေနလိုက္တယ္ .......။

ကဲ ...
Happy New year! ။ ။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိသြားတဲ႔ ကဗ်ာ

မင္းတို႔ကို ထမ္းထားရတာ
ငါ မေလးပါဘူးလို႔ ... ေအာ္ဟစ္ရင္း
ပင္လယ္ဟာ က်န္ရစ္တယ္။

လိႈင္းေတြကေတာ့ တဝုန္းဝုန္းနဲ႔
ပင္လယ္ကို ထားၿပီး
ထြက္ေျပးေနၾကတုန္း .....။

အဲဒီမွာ ....
ငါ စဥ္းစားေတာ့တာပဲ ....။

ေဟး .... ေကာင္မေလးေတြေရ ....။

ငါဟာ ...
လူမဟုတ္ဘူးကြဲ႕
တကယ္ေတာ့ ...
ပင္လယ္ႀကီး တစ္ခုပါ .....။ ။

လက္ေဆာင္

ႏွင္းဆီပန္းေတြပါ ...
လြင္ျပင္တစ္ခုလံုး စိမ္းလန္း
လြင္တီးေခါင္ေတာင္ စိုေျပလို႔ ...။

အေျဖဆိုတာကလည္း
တြက္ရင္းနဲ႔ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတတ္တာမ်ိဳး .....။

ခ်စ္တဲ႔ ကမၻာေျမႀကီးက
ပစ္စရာမရွိေအာင္ လွပလြန္းေတာ့
သူမ်ားေတြအတြက္ မနာလိုဘူး
ဆူးေတြ အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ဖူးပြင့္သြားတယ္ ...။ ။


အသစ္မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ .. ခု ရြာျပန္ေရာက္ေနတုန္း ဟိုးတုန္းက စာအုပ္အေဟာင္းၾကားက ကဗ်ာစာရြက္အေဟာင္းေလး ျပန္ေတြ႕တာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ေရးထားတာလား .. ကူးထားတာလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကူးထားရင္ေတာ့ ေရးတဲ႔လူကို အၿမဲ ကူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ေရးထားတာပဲ ျဖစ္မွာပါ။ တျခားမွာ ေတြ႔ဖူးရင္ ေျပာသြားေပးၾကပါ။

ေျပာရဦးမယ္ .. ခု က်ေနာ္တို႔ ရြာမွာ အင္တာနက္ရေနၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ခု ရြာကေန တင္ေပးလိုက္တာပါ။ ပံုတင္ဖို႔ အခက္အခဲ ရွိလို႔ ပံုေတာ့ မပါေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ကဗ်ာေလးပဲ ဖတ္သြားၾကပါေတာ့။ ေနာက္လည္း ပံုမွန္ အသစ္ေတြ ေရးၿပီး တင္ေပးေနမွာ ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးလိုက္ပါတယ္ အရပ္ကတို႔ေရ ...။

တခါတခါ အခ်စ္ဆိုတာ

တန္းစီထားတဲ႔ လူေတြထဲ မၾကည့္ပါနဲ႔ ...
ဟိုး ... ေနာက္ဆံုးမွာေတာင္
ကိုယ္က ရပ္ခြင့္မရွိတဲ႔ ဘဝပါ ....။

စိုက္ၾကည့္ေနတဲ႔ လူေတြထဲ မရွာပါနဲ႔ ...
ဟိုး ... ေခ်ာင္ထဲကေတာင္
ကိုယ္က ေမွ်ာ္ခြင့္မရွိတဲ႔ ဘဝပါ ....။

ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္သိလို႔
မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး
မင္းနဲ႔ ေဝး ... ရာ ...... ထြက္ ....... ေျပး .......
အား !!! ဘယ္လိုမွ မရပါဘူး ....။

ခ်စ္ျခင္းနတ္သမီးေလးေရ ....

ဖြင့္မေျပာတဲ႔ အခ်စ္ကလည္း
အခ်စ္တစ္ခုပဲ မဟုတ္လားကြယ္ ....

ေသခ်ာပါတယ္ .... တိတ္တိတ္ေလးေပါ့ .......။ ။

မီးျပတိုက္ရဲ႕ အလြမ္းသီခ်င္း

လိႈင္းေတြ တသီတတန္းနဲ႔ဆိုေတာ့
ငါ့ ရင္ခြင္ အကန္းကလည္း
ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ကို ေငးလို႔ .....။

ငါက ဘယ္မွ မသြားခဲ႔သလို
သူကလည္း ဘယ္မွ မသြားခဲ႔ဘူး ...
အစကတည္းက ...
ငါ့တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား
ပင္လယ္တစ္ကမ္း ေကာင္းကင္တစ္ခုစာ
ေဝးခဲ့ၾကၿပီးသားပါ။

ေကာင္မေလးေရ ...
ငါက မုတ္သံုေျပာင္းျပန္နဲ႔ ေကာင္ပါ
စိတ္ေတြက ေလႏွင္ရာ လႊင့္လြန္းတယ္ ...။

ခုေတာ့လည္း ...
ငါ့အိပ္မက္ေလးကို လြတ္ခ်ထားလိုက္ၿပီ ...။

ေတးမသီေတာ့တဲ႔ ငွက္ကေလးလို ...
ဟိုး .... ခပ္ေဝးေဝးကို
ပ်ံ ... သန္း .... ရင္း .......
ေနတတ္သလို ေနဖို႔ .......။ ။

ကဗ်ာ မဆန္တဲ႔ ကဗ်ာ

ငါ့ရဲ႕ ကစားပြဲတိုင္း အ႐ံွဳးေတြခ်ည္း ထပ္ခဲ႔
ဒါေပမယ့္ .... အခြင့္သင့္ရင္
ဝွက္ထားတဲ႔ စပိတ္တစ္ကို ထုတ္အသံုးခ်ခ်င္တယ္ ...
လွည့္ျဖားတတ္တဲ႔ ကံၾကမၼာကို
တခါတေလေတာ့ ျပန္ၿပီး ေကာက္က်စ္သင့္တယ္ေလ။

ဒီလိုနဲ႔ ... လဲက်ေနတဲ႔အထိ
ကံဇာတာက တက္မလာဘူး .....
အတိတ္တစ္ခုလံုးလည္း ေမွာင္လွၿပီ။

ေနာင္တေတြနဲ႔ မြန္းက်ပ္ဖူးပါရဲ႕ ....
အဲဒီလြတ္လပ္မႈေတြကိုပဲ အျပစ္တင္ရင္း
မေျဖခ်င္တဲ႔ ေမးခြန္းကို
ထပ္ခါတလဲလဲ ေျဖေနရ .....။

တကယ္ဆို ဒီေနရာက ထြက္သြားသင့္ၿပီ
ငါဘာကို ေၾကာက္ေနတာလဲ?
ေလာကမွာ ဘာကို ေၾကာက္လို႔ ေၾကာက္ရမွန္းမသိတာ
ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ။

အတၱႀကီးလြန္းတဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။

မွန္အၿမဲၾကည့္ေနတဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။

ကယ္တင္ရွင္ေယာင္ ေဆာင္တဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ...
လူမဆန္တဲ႔ လူေတြကို ငါ မုန္း တယ္။ ။

ျပတင္းေပါက္က ေလေတြ အရမ္းတိုက္တယ္

၁။ ျပန္စာမလာပဲ မိုးလင္းခဲ့ရေသာ ညမ်ား ...

၂။ သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ ဖြင့္ျဖစ္တဲ႔ အလြမ္းသီခ်င္း ...

၃။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ အသည္းခြဲတဲ႔ အသံ ...

၄။(ရင္ဘတ္မပါပဲ) မ်က္လံုးနဲ႔ ဖတ္ခဲ႔တဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့ အခ်စ္ဝတၱဳ ...

၅။ ေရေႏြးမ်ားသြားတဲ႔ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ...

၆။ ျခင္ေဆးထြန္းဖို႔ ေမ႔ေနတဲ႔ ေျခေထာက္မ်ား ...

၇။ အဆင့္ခ်င္းကြာလြန္းေပမယ့္ သိပ္မဆိုးတဲ႔ ေဘာလံုးပြဲ ...

၈။ အဆက္မျပတ္ ဝါးေနတုန္းက မသိပဲ
ကုန္လို႔ စားစရာမရွိေတာ့မွ အရသာသိတဲ႔
ေထြးခံအျပည့္နဲ႔ ကြမ္းေသြးေတြ ...

၉။ အရာရာဟာ ... ငါ မဟုတ္ပဲ
လႊင့္ေမွ်ာ ေပ်ာက္ ဆံုး ခဲ႔ ရ တဲ႔ ...
ည ..... ။ ။



ခင္ဗ်ားတို႔ သေဘာတူသည္ ျဖစ္ေစ၊ သေဘာမတူသည္ ျဖစ္ေစ ... က်ေနာ္ကေတာ့ ဒါကို ကဗ်ာလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။

က်ေနာ့္ရဲ႕ အတိတ္တခ်ိဳ႕မွာ အရာရာ လႊင့္ေမွ်ာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႔ရတဲ႔ ညေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အတိတ္ဆိုတာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ Rewrite ျပန္လုပ္ခ်င္တဲ႔ CD တစ္ခ်ပ္ပါပဲ။ သူလို ကိုယ္လိုပါပဲ ... က်ေနာ္လည္း မွားခဲ႔ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ ... က်ေနာ့္ ျပတင္းေပါက္က ေလစိမ္းေတြပဲ တိုက္ေတာ့တယ္ ....။

၁။ ျပန္စာကို မေမွ်ာ္လင့္ရဲေတာ့တဲ႔ ဘဝမွာ က်ေနာ္ ... ဖုန္းေလးကို သံေယာဇဥ္ ကင္းကင္းနဲ႔ပဲ ပိတ္ထားတတ္ခဲ႔ၿပီ။

၂။ သန္းေခါင္မေက်ာ္လည္း က်ေနာ့္ဘဝ အစိတ္အပိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အလြမ္းသီခ်င္းေတြနဲ႔ အသားက်ေနပါၿပီ။

၃။ အသံ တစံုတရာေရ ... ဟယ္လို .. အသံ တစံုတရာေရ ... ၾကားရလား?

၄။ ခပ္ညံ့ညံ့ အခ်စ္ဝတၱဳေတြ ဖတ္ၿပီးရင္ က်ေနာ္ညံ့ေၾကာင္း ပိုသိလာတယ္။

၅။ ေကာင္မေလးေရ ... ခုေတာ့ ဘဝခါးခါးထက္ ဘယ္ေကာ္ဖီကမွ ပိုမခါးႏိုင္ေတာ့ဘူးကြဲ႕။

၆။ အဲဒီေန႔ကစၿပီး က်ေနာ္ ျခင္ေဆးမထြန္းေတာ့ဘူး။ ေသြးအလွဴႀကီး ေပးပစ္တယ္။ အို ... ျခင္ထီး .. ျခင္မ ... ျခင္ၾကားအေပါင္းတို႔ ... ကၽြႏု္ပ္၏ ေသြးအား ၿမိန္ရည္ ရွက္ရည္ လာေရာက္ သံုးေဆာင္ၾကပါေလာ့ ....။ “ကဲကြာ ... ျဖန္း .... ကြိ ...”
ျခင္။ ။ “ဟင္ .. ခင္ဗ်ားႀကီး ... က်ဳပ္တို႔ကို မာယာနဲ႔ လွည့္စားတယ္ေပါ့ ... ဟုတ္လား ... ျမႇဴဆြယ္ျဖားေယာင္းမႈနဲ႔ ခင္ဗ်ားကို တရားစြဲမယ္ .... ဟင့္ ..”
ႏုပ္။ ။ “မဟုတ္ .. မဟုတ္ပါဘူးကြာ ... အက်င့္ပါသြားလို႔ပါ ... ေဆာတီးေနာ္ ... ဆက္လက္ သံုးေဆာင္ေတာ္မူပါ ကိုကိုျခင္ရယ္ ...”
(ေတာက္! ဒီေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ စိတ္ကေတာ့ကြာ ... အလြမ္းစာေရးတာေတာင္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း မေရးရဘူး ... ဟင္း .... ကဲ ထူးပါဘူးကြာ ...)
(မွတ္ခ်က္။ ။ဤကဗ်ာသည္ သိပၸံနည္းက် ကဗ်ာ မဟုတ္ပါ)

၇။ ခုေတာ့ က်ေနာ္ ေဘာလံုးပြဲ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ တင္းနစ္ပြဲေတြ ေျပာင္းၾကည့္တတ္လာတယ္။ (အို ... ရွာရာပိုဗာ ... သင္ အားႀကိဳးမာန္တက္ ႀကံဳးဝါး၍ ႐ိုက္လိုက္ေသာ ေဘာ္လံုးကား ဆရီနာဆီသို႔ မေရာက္ပဲ ကၽြႏု္ပ္၏ ႏွလံုးသားထံသို႔သာ အရွိန္ႏွင့္ ျပင္းစြာ လာေရာက္ ထိမွန္ခဲ႔ပါေတာ့တယ္ ...)

၈။ က်ေနာ္ .... ခု ... ကြမ္းမစားေတာ့ဘူး ...။ လမ္းထိပ္က ဝယ္စားေနက် ကြမ္းယာသည္မေလး လင္ေနာက္လိုက္ေျပးသြားကတည္းက က်ေနာ္ ကြမ္း ျပတ္ေတာ့တာပဲ .... :-)

၉။ ၿပီးပါၿပီ ....။ ။

က်ေနာ္ ထာဝရဦးညႊတ္ေနမယ့္ ေနာက္ထပ္ ေကာင္းကင္

မာန္ကို အျမင့္ဆံုးတင္ၿပီး
ထုဆစ္ခဲ႔တဲ႔ ေကာင္းကင္ေတြ
ထာဝရ လွပေနဦးမယ္။

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စာတည္းကေလးဟာ
အမွန္တရားနဲ႔ ေပြ႕ဖက္ထားသူသာ ...
...... ျဖစ္ရဲ႕ ........။

ေလာကဓံရဲ႕ ....
အထုအေထာင္းေတြ ...
အ႐ိုက္အပုတ္ေတြ ...
ဘယ္ေလာက္လဲ ? .........။

တစ္စစီ လိုက္ေကာက္ဖူးတယ္ ...
တစ္ေကာက္စီ လိုက္စုဖူးတယ္ ...။

ကိုယ့္တူ ကိုယ့္သား အရြယ္က
ဟုတ္တာေျပာေျပာ မဟုတ္တာေျပာေျပာ
ဟုတ္ကဲ႔လို႔ ... မေျပာေတာ့ဘူးဗ်ာ .......။

ပေလတိုးရဲ႕ ဂႏၱဝင္သာလိကာ ...
ထာဝရ ... ပ်ံသန္းသြားေတာ့တယ္ ...။ ။

( ၂၁.၃.၂၀၁၀ ေန႔က ကြယ္လြန္သြားေသာ ဆရာ မာန္ျမင့္ သို႔ အမွတ္တရ ...)

ေကာင္းကင္မရွိတဲ႔ ငွက္တစ္ေကာင္အတြက္ အရိပ္

ငါ့ကိုငါ တားဆီးခဲ႔တယ္ ...
အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ ....။

လမိုက္ညလို ဘဝထဲကို
ပ်ိဳးမႀက ဲပါနဲ႔လို႔ (မင္းကို)
ျငင္းဆန္ခဲ႔တာလည္း တစ္ခါမက။

ဒီပန္းကို မလိုခ်င္လို႔
ေမာ့မၾကည့္တာ မဟုတ္ပါဘူး
လမ္းေတြက ဆူးအျပည့္နဲ႔မို႔
ေခါင္းမေမာ့မိတာကို ၾကာပါၿပီ။

ေကာင္းကင္ရဲ႕ မိုးေရစက္ေတြက
ေအးျမမယ္မွန္း သိရက္နဲ႔
ခဏခဏ မိုးခိုေနတဲ႔ေကာင္ပါ။

ငါ့ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ေလးေရ ....။

ငါဟာ ေက်ာက္႐ုပ္မဟုတ္ဘူးကြဲ႕
မင္းအတြက္ အလံျဖဴေတြကို
ရင္ခြင္နဲ႔ အျပည့္ သိမ္းထားသူပါ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ...
ႏွင္းဆီအနီေတြကို
မင္းအိပ္မက္ လိပ္စာတပ္ၿပီး
အေရာက္ပို႔လိုက္ပါ့မယ္။ ။