ဒီေန႔ က်ေနာ္ ဆရာနတ္မွဴး ရဲ႕ သမိုင္းမဲ႔ ေကာင္းကင္ ဝတၱဳတိုစု စာအုပ္ ကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳက္သြားပါတယ္။ မိတ္ေဆြေတြကို မွ်ေဝခံစားေပးခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာနဲ႔ မွ်ေဝျခင္းဆိုတဲ့ က႑ေလးတစ္ခု ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ဆရာနတ္မွဴးကို အရင္က မဖတ္ဖူးပါဘူး။ မဂၢဇင္းေတြမွာ ပါေပမယ့္ က်ေနာ္ မဖတ္ျဖစ္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သံုးသပ္မိပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ စာဖတ္တာ မဟုတ္ပဲ စာေရးဆရာ ဖတ္ေနတာပဲ။ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ ကို မာတိကာ လွန္ၾကည့္ၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ႔ စာေရးဆရာရဲ႕ စာကိုသာ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို စာပဲ ဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါေတာ့မယ္။
ခု ဆရာနတ္မွဴးရဲ႕ ဝတၱဳတိုေလးကို ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ စာေရးဆရာ ေပးခ်င္တဲ႔ မက္ေဆ့ခ်္ ေလးက ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လက္ေညာင္းေအာင္ ရိုက္ထားတဲ့ စာေလးကို အားနာပါးနာ ဖတ္သြားၾကပါဗ်ာ။ က်ေနာ့္လိုပဲ ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
စီတီဒဗလ်ဴ
“မဂၤလာပါရွင္၊ ဟာ႐ိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းမွ ႀကိဳဆိုပါတယ္” ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးသည္မ်ား ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေနရာယူၿပီးသည္ႏွင့္ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလးက အၿပံဳးႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။ “ယခု ခရီးစဥ္က စီတီဒဗလ်ဴေခၚတဲ႔ စာေရးဆရာၿမိဳ႕ေတာ္ကို ပ်ံသန္းမယ့္ ခရီးစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။
စီတီဒဗလ်ဴနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မ အနည္းငယ္ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္က မစၥတာ အာႏိုး ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ စာအလြန္ဖတ္ၿပီး ကမၻာ့စာေပ အရပ္ရပ္မွာ ႏွံ႔စပ္သူ တစ္ဦး ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားကိုလည္း အင္မတန္ ေလးစား ခ်စ္ခင္သူ ျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အစည္းအေဝး တစ္ခုမွာ သူက ဒီလို တင္ျပ လာပါတယ္။ “ကမၻာႀကီးမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ မရွိတဲ႔ တိုင္းျပည္ရယ္လို႔ မရွိဘူး။ သမိုင္းဆရာက အတိတ္က ျဖစ္ရပ္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္တယ္။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေနေတြကို ေရးသား ေဖာ္က်ဴးၿပီး လူ႔ေလာက တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနသူမ်ား ျဖစ္တယ္။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ ရွိေနသမွ် ကမၻာႀကီးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပန္းပြင့္ေတြနဲ႔ ေဝဆာေမႊးပ်ံ႕ေနမယ္။ လူေတြ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ႔ အခ်က္က သမိုင္းေပးတာဝန္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔တဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳဖို႔ပါပဲ။ စာေပ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို အထူးတလည္ ဂုဏ္ျပဳမယ့္ အစီအစဥ္တစ္ရပ္ ေရးဆြဲထားပါတယ္။” သူက ဆက္ၿပီး “စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကို စီတီဒဗလ်ဴ (City of Writers) စာေရးဆရာ ၿမိဳ႕ေတာ္ လို႔ မွည့္ေခၚပါမယ္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေနရာေတြ၊ လုပ္ငန္းေတြကိုလည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားရဲ႕ နာမည္မ်ား ႏွင္းအပ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေတာ္(လ)စတိြဳင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၊ ရွိတ္စပီးယား တကၠသိုလ္၊ ခ်က္ေကာ့(ဗ) ေဆး႐ံု၊ အာသာေဟလီေလဆိပ္၊ ဟာ႐ိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းလိုင္း၊ ေဂၚကီလမ္းမ စသျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္လိုသူမ်ား အေနျဖင့္လည္း ဂ်က္လန္ဒန္ ကားအေရာင္းအဝယ္ကုမၸဏီ၊ မာယာေကာ့စကီ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းဆိုင္ စသျဖင့္ မိမိႏွစ္သက္ရာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာတို႔ရဲ႕ နာမည္မ်ား မွည့္ေခၚသြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အဆိုကို ၿမိဳ႕ေနလူထုက ေထာက္ခံမဲေပးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ထူးထူးကဲကဲ ဂုဏ္ျပဳတဲ႔ ပထမဦးဆံုး စာေရးဆရာၿမိဳ႕ေတာ္ စီတီဒဗလ်ဴ ျဖစ္လာပါမယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။”
“ၿမိဳ႕ေနလူထုကလည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ရဲ႕ အဆိုကို တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ စီတီဒဗလ်ဴလို႔ အမည္ရတဲ႔ စာေရးဆရာၿမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ေနရာ အသီးသီးမွာလည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ အမည္ေတြ ပလူပ်ံလာပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အဓိက ဝင္ေငြရတဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းက ဟိုတယ္နဲ႔ ခရီးသြားလာေရး လုပ္ငန္းပါ။ ကမၻာအရပ္ရပ္က စာေပခ်စ္သူေတြဟာ စီတီဒဗလ်ဴကို ႏွစ္စဥ္ အေျမာက္အျမား လာေရာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ ခ်စ္တဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ နာမည္နဲ႔ ေနရာေတြကို လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈၾကတယ္။ ကိုယ္ေလးစားတဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳထားတာကို ၾကည့္ၿပီး စီတီဒဗလ်ဴကို လာေရာက္ၾကတဲ႔ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ေတြဟာ အေတာ္ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါကေတာ့ စီတီဒဗလ်ဴရဲ႕ သမိုင္းအက်ဥ္း ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာမီ ကၽြန္မတို႔ ေလယာဥ္ႀကီးဟာ စီတီဒဗလ်ဴကို စတင္ ပ်ံသန္းေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စီတီဒဗလ်ဴမွာ လူႀကီးမင္းတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ႏိုင္ပါေစ”
ကၽြန္ေတာ့္နံေဘး ထိုင္ေနသူမွာ မိုးေဝေခတ္က နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ မာန္ျမင့္ ျဖစ္သည္။ သူက အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းႏွင့္ ခံ့ညားေသာ ႐ုပ္ရည္ရွိၿပီး ဥေရာပဝတ္စံုျဖင့္ အေတာ္ သားနားေနသည္။ သူ၏ ျမန္မာျပည္တြင္လုပ္သည္ႏွင့္ အျခား ဝတၱဳတိုမ်ား ကို အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုခဲ႔သည္။ ထိုစာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီး စီတီဒဗလ်ဴမွ ဟိုတယ္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက မာန္ျမင့္ကို သေဘာ အက်ႀကီး က်သြားၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ သူတို႔၏ ပင္လယ္ကမ္းေျခ ဟိုတယ္တစ္ခုကို မာန္ျမင့္ ကမ္းေျခဟိုတယ္ (Marn Myint Beach Resort) အျဖစ္ မွည့္ေခၚရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုနာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာကို ဟိုတယ္ ဖြင့္ပြဲ တက္ေရာက္ရန္အတြက္ ဖိတ္ေခၚလိုက္သည္။ ေဒၚလာ တေထာႀကီး ပြသြားေသာ ထိုစာေရးဆရာက “မင္း လိုက္ခဲ႔ဦးကြ” ဟု လက္တို လက္ေတာင္းခိုင္းရန္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အပါေခၚသည္။
ကမၻာေက်ာ္ စီတီဒဗလ်ဴသို႔ ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မကုန္ဘဲ သြားရမည့္ အခြင့္အေရးကို ဘယ္သူက လက္လြတ္ခံမည္နည္း။ သို႔ႏွင့္ ဆရာမာန္ျမင့္ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္က ေလယာဥ္ေပၚသို႔ ေရာက္ခဲ႔ရသည္။ ဟာ႐ိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းမွ ေလယာဥ္မယ္ေလးမ်ားမွာ လွပသေလာက္ အလြန္ ေဖာ္ေရြသည္။ ေလယာဥ္ေပၚ ေကၽြးေသာ အစားအစာမ်ားမွာလဲ အရသာ ထူးကဲလွသည္။
ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္းမရွိပဲ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ ညေနေျခာက္နာရီခန္႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလယာဥ္ စီတီဒဗလ်ဴ၏ အာသာေဟလီေလဆိပ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ခဲ႔သည္။ ေလဆိပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လာႀကိဳသူမ်ား အဆင္သင့္ ေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ကားျဖင့္ လာခဲ႔ၾကရာ နာရီဝက္ခန္႔ အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္းခိုရမည့္ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္သို႔ ေရာက္လာသည္။
ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္မွာ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိ ဟုိတယ္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္မွ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္ဟု မွည့္ေခၚထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဟိုတယ္ အဝင္ဝတြင္ ေဆးတံေသာက္ေနေသာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ႐ုပ္ထုႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရာ ၾကည္ႏူးစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တုန္လႈပ္သြားသည္။ ဆရာႀကီးသာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိခဲ႔လွ်င္ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳမွည့္ေခၚထားေသာ ဤဟိုတယ္ႀကီးကို ၾကည့္၍ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဝမ္းသာအားရ ျဖစ္လိုက္မည္နည္း။
ထိုေန႔ညစာကို ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ဤဟိုတယ္ရွိ ေသာ္တာေဆြ ခန္းမမွာ တည္ခင္းဧည့္ခံသည္။ စာေရးဆရာႀကီး ေသာ္တာေဆြကို ဂုဏ္ျပဳမွည့္ေခၚထားေသာ ခန္းမ ျဖစ္ၿပီး ခန္းမ အလည္ေကာင္က ေရပန္းမ်ားၾကားတြင္ ဆရာေသာ္တာေဆြ၏ ပံုတူ ႐ုပ္ထုကို ေတြ႕ရသည္။ ေသာ္တာေဆြမွာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ တပည့္ရင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦးကို ဟိုတယ္တစ္ခုအတြင္း ယွဥ္တြဲ ေတြ႕ရသည္မွာ စီတီဒဗလ်ဴမွ လူႀကီးမ်ား၏ စိတ္ကူး ေကာင္းမႈဟု ယူဆႏိုင္သည္။ ဆရာေသာ္တာေဆြ၏ ႐ုပ္ထုရွိရာသို႔ အရက္ခြက္ကို ေျမွာက္လိုက္ၿပီး ဆရာ ေကာင္းရာ သုဂတိ လားပါေစဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္း ေနမိသည္။ ထိုညက ဆရာမာန္ျမင့္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးစလံုး ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္။ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းႏွင့္ ဆရာေသာ္တာေဆြတို႔၏ စာမ်ားအေၾကာင္း ညဥ့္နက္သည္အထိ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္စာကို မႏၱေလးမုန္႔တီျဖင့္ ဧည့္ခံသည္။ မုန္႔တီမွာ လွ်ာစြဲေအာင္ ေကာင္းလွသည္။ ဆရာမာန္ျမင့္မွာ အလြန္စပ္စုသူ ျဖစ္သည္။ “မႏၱေလး မုန္႔တီကို ဒီမွာ ဘယ္လို ေခၚသလဲ မသိဘူးကြ၊ ေမးၾကည့္ရေအာင္” ဆိုၿပီး ဟိုတယ္ စားပြဲထိုးကို ေမးေနသည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက “ေခ်ာအိမာန္ မႏၱေလး မုန္႔တီလို႔ ေခၚပါတယ္ ခင္ဗ်ာ“ ဟု ျပန္ေျဖသည္။ ဆရာမာန္ျမင့္က လက္မေထာင္လိုက္ၿပီး “ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား၊ ငါတို႔ မာန္ေတြ စီတီဒဗလ်ဴမွာ ေကာင္းစားေနတယ္ကြ” ဟု ဂုဏ္ယူ ဝင့္ႂကြားစြာ ေျပာလိုက္သည္။
ထိုေန႔ တစ္ေန႔လံုး စီတီဒဗလ်ဴကို လည္ပတ္ရမည့္ ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ကားတစ္စီးႏွင့္ ဧည့္လမ္းညႊန္တစ္ေယာက္ ေပးထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ျမန္မာ စာေရးဆရာႏွင့္ ကဗ်ာဆရာမ်ား၏ နာမည္ႏွင့္ ေနရာမ်ားသို႔ လိုက္ပို႔ရန္ ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားသည္ ပန္းၿခံႀကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္လာသည္။
ပန္းၿခံ၏ အဝင္ဝမွာ မိႈင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိမာန္ ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ေတြ႕ရသည္။ ကားထဲမွ ဆင္းလိုက္ၾကရာ ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ပန္းရနံ႔တို႔က ဆီးႀကိဳေနသည္။ လွပေသာ ေရာင္စံုပန္းမ်ားမွာ မနက္ခင္း ေနျခည္ ႏုႏုေအာက္တြင္ အလွခ်င္း ၿပိဳင္ေနၾကသည္။ ပန္းၿခံ၏ အလယ္တြင္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ႐ုပ္ထုႀကီးကို ေတြ႕ရသည္။ ေခါင္းတြင္ အုပ္ေပါင္းေပါင္းထားၿပီး ျမန္မာဆန္ဆန္ တိုက္ပံု၊ ေတာင္ရွည္ပုဆိုးတို႔ကို ဝတ္ဆင္ထားသည္။ ညာလက္ကို ေဘးသို႔ ဆန္႔တန္းထားၿပီး ထိုလက္ေပၚတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်ိဳးငွက္တစ္ေကာင္ နားေနဟန္ ထုလုပ္ထားသည္။
ကြမ္းအစ္တစ္လံုး ေသွ်ာင္တစ္ထံုးႏွင့္၊ ရင္ဖံုးအကၤ်ီ ဖ်င္ပင္နီႏွင့္၊ ေယာထည္ပုဆိုး မင္ေၾကာင္ထိုးႏွင့္၊ အဘိုးကဝိ ပညာရွိ ကို သတိရမိေနသည္။
အဘိုး ေမတၱာ ေစတနာႏွင့္ သစၥာဉာဏ္ေရာင္ ေနႏွယ္ေျပာင္၍ ျပည္ေထာင္တစ္လႊား ေဝးေျမျခားတိုင္ ထင္ရွားေက်ာ္ေစာ ခဲ႔ေလၿပီ။ ဆရာမာန္ျမင့္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသား သမိုင္းတြင္သည့္ မိႈင္းသခင္ကို ႐ိုက်ိဳးစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ၾကသည္။
ထိုပန္းၿခံႏွင့္ ကပ္လ်က္တြင္ ျမသန္းတင့္ သစ္ခြဥယ်ာဥ္ႀကီး ရွိေနသည္။ ကမၻာေပၚရွိ သစ္ခြပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို စုေဆာင္းျပသ ထားသည္။ သစ္ခြပန္းမ်ားမွာ ျဖဴနီညိဳျပာ ေရာင္စံုျဖာလ်က္ အလွေပၚ အယဥ္ဆင့္ၿပီး တင့္ခ်င္တိုင္း တင့္တယ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသား ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီ ျဖစ္ေသာ ဆရာျမကို သတိရေနမိသည္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ လူခ်င္း တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးခဲ႔။ သို႔ေသာ္ သူ႔စာမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဓားေတာင္ကို ေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကို ျဖတ္မည္ ပင္ကိုေရးဝတၱဳက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို လႈပ္ခတ္ခဲ႔သည္။ စစ္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေလ႐ူးသုန္သုန္၊ ခန္းေဆာင္နီအိပ္မက္၊ သုခၿမိဳ႕ေတာ္၊ အခ်စ္မိုးေကာင္းကင္ စေသာ ဘာသာျပန္ ဝတၱဳမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကမၻာစာေပေလာကထဲ ဆြဲေခၚသြားခဲ႔သည္။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ အစားထိုးမရေသာ စာေပ ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီး ျဖစ္သည္။
သူ၏ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ အံ့ဩသည္။ သူလို စာေတြအမ်ားႀကီး ေရးဖို႔ မဆိုထားႏွင့္၊ သူေရးၿပီးေသာ စာမ်ားကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ ကုန္ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္။ သူေရးခဲ႔ေသာ စာမ်ားသည္ ဤသစ္ခြ ဥယ်ာဥ္ႀကီးထက္ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနား၍ ဤသစ္ခြပင္မ်ားထက္ အဆမ်ားစြာ လွပသည္။ အို ဥယ်ာဥ္မွဴး၊ အသင္ကား ကမၻာေျမ၏ လာျခင္းေကာင္းသူ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး သင္ေသသြားေတာ့လည္း လူ႔သမိုင္းအတြက္ အဖိုးထိုက္တန္ ပန္းပြင့္မ်ားကို ခ်န္ရစ္ထားခဲ႔သူ အံ့ဖြယ္ သူရဲေကာင္းပါ တကား။
ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ငါးထပ္ အေဆာက္အအံုႀကီးတစ္ခုသို႔ ေခၚလာပါသည္။ “ဒါ လူထု စာၾကည့္တိုက္” ဟု ေျပာသည္။ စာၾကည့္တိုက္ေရွ႕တြင္ လူထုဦးလွႏွင့္ ေဒၚအမာ ယွဥ္တြဲ ရပ္ေနပံု ႐ုပ္ထုႀကီးကို ေတြ႕ရသည္။ ျမန္မာဆန္ဆန္ အလြန္ က်က္သေရ ရွိလွသည္။ “သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ တစ္သက္လံုး စာေပအလုပ္ပဲ လုပ္သြားၾကတယ္။ လူထုဆိုတဲ႔ နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ လူထုဘက္က ရပ္တည္ခဲ႔ၾကတယ္။ သူတို႔ စာေတြမွာ အမွန္တရား၊ ႐ိုးသားမႈနဲ႔ ေစတနာေတြကို ရွာေဖြေတြ႕ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို႔ စာေတြဟာ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခါမွ ႐ိုးမသြားဘူး။ သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ အဖိုးတန္ စိန္ပြင့္ေတြလို လင္းလက္ေတာက္ပေနခဲ႔တယ္” စာၾကည့္တိုက္တြင္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ အသီးသီးမွ စာအုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ စီဒီမ်ားစြာ ေတြ႔ရသည္။ လူမ်ားစြာ ဖတ္႐ႈေလ့လာ ေနၾကသည္။ လူထုကား ယခုအခ်ိန္အထိ လူမ်ားစြာ၏ နား မ်က္စိကို ဖြင့္ေပးေနဆဲ ျဖစ္သည္။
ေန႔လယ္စာ စားရန္အတြက္ ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက စားေသာက္ဆိုင္ႀကီး တစ္ခုသို႔ ေခၚလာသည္။ “ဒီဆိုင္က ျမန္မာထမင္းဟင္း ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္“ ဟု လည္း ေျပာသည္။ ဆိုင္နာမည္က ထူးထူးဆန္းဆန္း MOE (G) ZAW MYANMAR FOOD CENTER တဲ့။ ဆိုင္နာမည္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ ဝမ္းသာသြားသည္။ ဂေဇာ္ဆိုမွေတာ့ အရက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရႏိုင္မည္။ အရက္ေကာင္းေကာင္း ေသာက္ရေတာ့မည္ ျဖစ္၍ အူျမဴးေနသည္။
“ဒီဆိုင္ဖြင့္တာ မၾကာေသးဘူး ခင္ဗ်၊ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက နာမည္ႀကီး ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ လာဖြင့္သြားတာ။ ဆံပင္ ရွည္ရွည္နဲ႔ ႐ုပ္က ေတာ္ေတာ္ေျဖာင့္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဒီစီတီဒဗလ်ဴက ေကာင္မေလးေတြဆို သူ႔ကို ျမင္ေတာ့ သည္းသည္းကို လႈပ္ေနတာပဲ“
ဧည့္လမ္းညႊန္၏စကားေၾကာင့္ မိုးဂေဇာ္ဆိုေသာ ကဗ်ာဆရာကို စဥ္းစားေနမိသည္။ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္ဟု ေတြးရင္း ဆိုင္ထဲသို႔ ဝင္လာရာ စပို႔ရွပ္လက္တို၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္ဆင္ထားေသာ ကဗ်ာဆရာ မိုးဃ္းေဇာ္၏ ပံုတူ႐ုပ္ထုႀကီးက ၿပံဳး၍ ႏႈတ္ဆက္ေနသည္။ “အရက္ရလား” ဟု ေမးရာ “မရပါဘူးခင္ဗ်ာ” ဆိုေသာ အေျဖေၾကာင့္ ထိုယစ္ေကာင္ ကဗ်ာဆရာကို ေဒါပြမိသည္။ သို႔ေသာ္ မိုးဃ္းေဇာ္၏ ထမင္းႏွင့္ ဟင္းက အလြန္ေကာင္းပါဘိ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗိုက္ကားေအာင္ စားလိုက္ၾကသည္။
ထမင္းစားၿပီး ကားျဖင့္ လာခဲ႔ၾကရာ ျမစ္ကူးတံတားတစ္ခုသို႔ ေရာက္လာသည္။ အဝင္ဝမွာ ရွိေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို ညႊန္ျပရင္း ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက “ဒါ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ျမစ္ကူးတံတားေလ” ဟု ေျပာျပေနသည္။ “လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမိုင္းကို ေခတ္ႀကီးက သူ႔ပခံုးေပၚ တင္ေပးလိုက္တဲ႔ တာဝန္ကို သူ ဘယ္ေလာက္ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔သလဲဆိုတဲ႔ အခ်က္နဲ႔ တိုင္းတာရမယ္” ဆိုေသာ ထိုစာေရးဆရာကို သတိရေနမိသည္။ ေလာကဓံ၏ အထုအေထာင္းကို ခံရင္း သူက ေခတ္သစ္ႀကီးတစ္ခုကို ထုဆစ္ေနခဲ႔သည္။ ယခုေတာ့ သူက တံတားႀကီး တစ္စင္း။ ေခတ္ေဟာင္းႏွင့္ ေခတ္သစ္ကို ေပါင္းကူးေပးခ်င္ေသာ ထိုစာေရးဆရာက တကယ္လည္း တံတားႀကီး တစ္စင္းပါ။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ တံတားေပၚကို ျဖတ္သြားရင္း ေသြးျခင္းျခင္းရဲ႕ေနသည့္ သူ႔ေက်ာေပၚက ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားကို ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ အို စာေရးဆရာ၊ သင့္သမိုင္းကား ဘယ္ေတာ့မွ မေသ၊ ကမၻာေျမႏွင့္အမွ် ထာဝရ တည္တံ့ေနပါမည္။
ညိဳ႕ညိဳ႕ဆိုင္းဆိုင္း ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုသို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားကေလး ေရာက္လာသည္။ “အဲဒီ ေတာအုပ္ႀကီးကို မင္းသုဝဏ္ ေဘးမဲ႔ေတာလို႔ ေခၚတယ္။ ေတာအုပ္ရဲ႕ ဟိုးေနာက္ဘက္က မိႈင္းပ်ပ် ေတာင္တန္းႀကီးကို ေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒါ ေဇာ္ဂ်ီေတာင္တန္းေပါ့” ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာျပေနသည္။ ေတာအုပ္ႏွင့္ ေတာင္တန္း၊ ေတာင္တန္းႏွင့္ ေတာအုပ္။ ေခတ္စမ္းညီေနာင္က ဟိုအရင္ကလို အၿမဲမခြဲ တတြဲတြဲ ရွိေနပါကလား။
ထေလာ့ ျမန္မာ၊ ျမန္မာ ထေလာ့အားမေလ်ာ့ႏွင့္၊ မေလွ်ာ့လုံ႔လသူက စ၍၊ ငါက အားလံုးလက္႐ံုးျမားေျမာင္၊ ဉာဏ္ျမားေျမာင္ႏွင့္စြမ္းေဆာင္ၾကေလ ေဆာင္ၾကေလေလာ့။ကၽြန္ေတာ္က ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ ‘တို႔တိုင္းျပည္’ ကဗ်ာမွ ကဗ်ာတစ္ပိုဒ္ကို ရြတ္ဆိုေနမိသည္။
သူ႔ေခါင္းမွာတဲ႔ သေျပညိဳငါ့ေခါင္းမွာတဲ႔ သေျပညိဳတို႔ေျပမွာ တို႔ေမ ကမ္းပါတဲ႔သေျပညိဳ ေရႊဘိုပန္းရယ္ကလန္းလ်က္ပါကို။တစ္ဆက္တည္းပင္ ဆရာမင္းသုဝဏ္၏ ‘သေျပညိဳ’ ကဗ်ာေလးကို ေရရြတ္မိျပန္သည္။ တိုင္းျပည္အေပၚမွာ ထားခဲ႔ေသာ ထိုဆရာႏွစ္ဦး၏ ေစတနာ ေမတၱာကား ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးလို ဘယ္ေတာ့မွ ခန္းေျခာက္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ သူတို႔၏ စာေပ၊ ကဗ်ာေတြကလည္း သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမစ္ဧရာလို တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနမည္ မုခ် ျဖစ္သည္။
ေတာအုပ္အတြင္းသို႔ ဝင္ခဲ႔ၾကရာ စမ္းေခ်ာင္းေလးတစ္ခု၏နံေဘးသို႔ ေရာက္လာသည္။ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ စီးဆင္းေနေသာ စမ္းေရမွာ အလြန္ၾကည္လင္လွသည္။ ဟိုးေဝးေဝးမွာ စမ္းေရေသာက္ေနေသာ သမင္ေလးမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။
“ဒါ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ စမ္းေခ်ာင္းေပါ့။ ဟိုး ေဇာ္ဂ်ီ ေတာင္တန္းေပၚက စတင္ၿပီး ဒီ မင္းသုဝဏ္ေတာအုပ္ကို ျဖတ္စီးသြားတယ္” စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာ လာေရာက္ အပန္းေျဖသူမ်ား ထိုင္ရန္အတြက္ ကြန္ကရစ္ခံုရွည္ႀကီးမ်ား ေဆာက္လုပ္ထားသည္။ နီးစပ္ရာ ခံုရွည္တစ္ခုကို ၾကည့္လိုက္ရာ ခံု၏ ေက်ာမွီေပၚတြင္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ၏ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အဂၤလိပ္လို ေရးသားထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
Fish
I'd been finishing
Nearly my whole a single fish
Look!
What I'd caught was the universe.
As I pulled it up My fishing rod was bent.
And Turned to a rainbow.
I was fished.
အလို ... ‘ငါး’ ကဗ်ာေလးပါလား။ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာကို ျမန္မာလို ေရရြတ္ေနမိသည္။
တစ္ဘဝလံုးလိုလို မွ်ားေနခဲ႔။ငါးရယ္လို႔ တစ္ေကာင္တေလမွ မမိၾကည့္စမ္း။မိမယ့္မိေတာ့ စၾကဝဠာႀကီးအေပၚကို ဆြဲတင္လိုက္ေတာ့ငါ့ ငါးမွ်ားတံဟာ ကိုင္းညႊတ္ၿပီးသက္တံ ျဖစ္သြား၊ ငါ့ကို ျပန္မွ်ားခဲ႔ေပါ့။ကၽြန္ေတာ္က ခ်ီလီကဗ်ာဆရာ ဘလိုနီ႐ူဒါ၏ “သစ္ခုတ္သမား ႏိုးၾကားေလာ့” ကဗ်ာကို သတိရလာျပန္သည္။
လာမည့္ ဆည္းဆာခ်ိန္မ်ားအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဝိုင္အရက္မ်ားအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေပါင္မုန္႔ႏိုးၾကားခ်ိန္ျဖစ္တဲ႔ ၿမိဳ႕လည္ေကာင္ မနက္ခင္းအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ လယ္ကြင္းေတြက ေမြးဖြားလာေတာ့မယ့္ ေကာက္ႏွံေတြ အားလံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ မုန္တိုင္းမိေနတဲ႔ ငွက္ငယ္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ မိခင္ရဲ႕ ပါးျပင္ထက္က မ်က္ရည္စက္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေလေကာင္းေလသန္႔နဲ႔ တူတဲ႔ စာအုပ္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ငါ့ညီငယ္ရဲ႕ ရွပ္အကၤ်ီအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေသသူတိို႔ရဲ႕ ျပာမႈန္႕ေတြအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အသက္ရွင္ေနသူ အားလံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး။ အို စမ္းေခ်ာင္း ကဗ်ာဆရာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အားလံုးအတြက္ ေတးဆို၍ စီးဆင္းပါေလာ့။
ထိုညက ဘားနက္ေရွာ ျပဇာတ္႐ံုမွ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ ၾကည့္ရသည္။ ျပဇာတ္က ပြတ္ရွကင္၏ ပစၥတို ပစ္ခ်က္ (PISTOL SHOT)။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးၿပီးသား ဝတၱဳျဖစ္ေသာ္လည္း ျပဇာတ္အေနႏွင့္ ၾကည့္ရေသာအခါ အလြန္ သ႐ုပ္ပါၿပီး အရသာ ရွိလွသည္။ လူငယ္ႏွစ္ဦး ရည္းစားလုရာမွ ရန္ျဖစ္ၿပီး အလွည့္က် ေသနတ္ ပစ္ရသည္။ ပထမ ပစ္ရေသာလူက ဒုတိယလူကို မွန္ေအာင္ မပစ္ႏိုင္ခဲ႔။ ဒုတိယလူက သူပစ္ရမည့္ တစ္ခ်က္ကို အေႂကြးအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ပထမလူက ေသရမွာကို မေၾကာက္၊ ေသျခင္းကို မထီမဲ႔ျမင္ ျပဳေနသည္။ ခ်က္ေကာင္းကို ေစာင့္ေနရာ ထိုလူ မေသခ်င္သည့္ ပူပူေႏြးေႏြး မိန္းမရခါစ အခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ပ်ားရည္ဆမ္းခရီး ထြက္လာေသာ ေနရာသို႔ ဒုတိယလူက အေႂကြးတစ္ခ်က္ လာေတာင္းေသာ ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယလူက ပထမလူကို ငဲ႔ညွာေသာအားျဖင့္ ေသနတ္တစ္ခ်က္ ထပ္မံ ေပးပစ္ျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ပထမတစ္ခ်က္နည္းတူ လြဲေခ်ာ္ခဲ႔သည္။ သူက စိတ္လႈပ္ရွားေနတာကိုး။ ဒုတိယလူ ပစ္ရမည့္ အလွည့္။ ထိုသူက မွန္ေအာင္ ပစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း တမင္ လြဲေခ်ာ္ပစ္သြားခဲ႔သည္။ ရန္သူတစ္ေယာက္အေပၚမွာ အေကာင္းဆံုး ကလဲ႔စားေခ်နည္းမွာ ခြင့္လြတ္ျခင္း မဟုတ္ပါလား။ ကမၻာေပၚမွာ ဒုတိယလူလို လူေတြမ်ားမ်ား ရွိပါေစဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္း ေနမိသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ ဆရာမာန္ျမင့္ ဖြင့္ပြဲ လုပ္ရမည့္ ကမ္းေျခဟိုတယ္သို႔ ကားႏွင့္ လာခဲ႔ၾကသည္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိ ထုိဟိုတယ္ႀကီးမွာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလွသည္။ ဖြင့္ပြဲမွာ အထူးစည္ကားၿပီး ပင္လယ္ကမ္းေျခမွ ေဒသခံ ျပည္သူမ်ားက ဆရာမာန္ျမင့္ကို တစ္ခဲနက္ လက္ခုပ္ဩဘာ ေပးၾကသည္။ ဟိုတယ္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ဆရာမာန္ျမင့္ကို လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳသည္။ ထိုမာန္ျမင့္ ကမ္းေျခဟိုတယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေန႔လယ္စာျဖင့္ ဧည့္ခံသည့္ ပင္လယ္အစားအစာမ်ားမွာ အလြန္စားေကာင္းလွသည္။ ေန႔လယ္စာစားၿပီး ေနာက္ ဟိုတယ္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္းခိုရာ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္သို႔ ျပန္ခဲ႔ၾကသည္။
ဟိုတယ္ဧည့္ခမ္းတြင္ လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းဟု မိတ္ဆက္သည္။ ေဘာ္လံုးစတား ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းႏွင့္ နာမည္တူေသာ္လည္း သူ႔ပံုစံမွာ ညႇင္းသိုးသိုးႏွင့္ ညႇိဳးညိႇဳးႏြမ္းႏြမ္း ျဖစ္သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို “လူႀကီးမင္းကေကာ ဒီကေန႔ ဖြင့္ပြဲလုပ္တဲ႔ ဒီက မစၥတာ မာန္ျမင့္လို စာေရးဆရာ ဟုတ္ပါသလား” ဟု ေမးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က “စာေရးဆရာ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေရးမပါတဲ႔ ေဝေလေလ စာေရးဆရာပါ” ဟု ျပန္ေျဖသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေျဖကို ၾကားေသာအခါ သူ႔မ်က္ႏွာ ဝင္းလက္သြားသည္။
“ေဝေလေလ စာေရးဆရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးမင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီပါ”
“ကၽြန္ေတာ္ ဘာမ်ား ကူညီရမလဲ”
“ဒီလိုပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္တဲ႔ ေနရာေလးကို နာမည္ ေပးခ်င္လို႔ပါ။ လူႀကီးမင္းက စာေရးဆရာဆိုေတာ့ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္ေလးကို အသံုးျပဳခ်င္ပါတယ္”
“မစၥတာ ဘက္ခမ္း ဘာအလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာ သိပါရေစ”
သူက အိုးတိုးအမ္းတမ္းျဖင့္ -
“ကၽြန္ေတာ္က သုဘရာဇာ လုပ္ပါတယ္”
မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္က -
“ဒါဆို ခင္ဗ်ား အလုပ္လုပ္တဲ႔ ေနရာက သုသာန္ေပါ့၊ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”
“ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား လာေနာက္ေနတာလား”
“မေနာက္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ၊ တကယ္ ေျပာတာပါ။ လူႀကီးမင္းတို႔ ျမန္မာျပည္က သုသာန္ေတြမွာ နာမည္ ရွိတယ္ မဟုတ္လား”
“အင္း ရွိပါတယ္၊ ေရေဝးသုသာန္၊ ၾကာနီကန္သုသာန္ စသျဖင့္ေပါ့”
“ဒီမွာေတာ့ သုသာန္နာမည္ကို ႀကံဳသလို မွည့္လို္႔ မရဘူးခင္ဗ်၊ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္မွည့္မွ ျဖစ္ေနတယ္”
“မမွည့္ဘဲ ေနပါလားဗ်ာ”
“ကိုယ္ အလုပ္လုပ္တဲ႔ ေနရာေလးေတာ့လည္း သူမ်ားနည္းတူ နာမည္ေလးတစ္ခု ေပးခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။ လူေသလို႔ အသုဘခ်ေတာင္မွ ဘယ္သုသာန္မွာ သၿဂဳႌဟ္မွာလဲဆိုရင္ နာမည္မရွိေတာ့ လိုက္ပို႔ရတဲ႔ လူေတြ ေတာင္သြားရမလို ေျမာက္သြားရမလို ခြက်တာေပါ့။ အဲဒါ စာေရးဆရာရဲ႕ နာမည္ေလး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုသာန္အတြက္ ခ်ီးျမႇင့္ေစခ်င္ပါတယ္”
မ်က္ႏွာႀကီး နီေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာမာန္ျမင့္က ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည့္ေနသည္။ “ကိုယ့္လူေတာ့ ထီေပါက္ၿပီ၊ ပြတာပဲ။ လက္လြတ္မခံနဲ႔” ဟု ေျပာၿပီး ပစၥည္းမ်ား သိမ္းဆည္းရန္ ဟိုတယ္ခန္းဆီိသို႔ ထြက္သြားေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းကို ေခါင္းယမ္းျပလိုက္ၿပီး -
“ဝမ္းနည္းပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သုသာန္ကို မဂၤလာမရွိတဲ႔ အမဂၤလာေနရာတစ္ခုလို႔ ယူဆပါတယ္။ ဒီလို အမဂၤလာ ေနရာမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ကို အတပ္မခံႏိုင္ပါဘူး။ လူႀကီးမင္း ျပန္ပါေတာ့”
မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ သူက -
“စဥ္းစားပါဦး စာေရးဆရာရယ္၊ တကယ္ေတာ့ သုသာန္က အမဂၤလာ ေနရာ မဟုတ္ပါဘူး။ အလြန္ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေနရာတစ္ခုပါ”
“ဘာဗ် … သုသာန္က အလြန္ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေနရာ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ သုသာန္ဆိုတာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လူတိုင္းသြားရမယ့္ ေနရာပါ။ အေမရိကန္လည္း သြားရမယ္။ ျမန္မာလည္း သြားရမယ္။ ဂ်ပန္လည္း သြားရမယ္။ ခရစ္ယာန္လည္း သြားရမယ္။ မြတ္စလင္လည္း သြားရမယ္။ ဗုဒၶဘာသာလည္း သြားရမယ္။ ေမြးကင္းစကေလးလည္း သြားရမယ္။ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြလည္း သြားရမယ္။ ေယာက္်ားလည္း သြားရမယ္။ မိန္းမလည္း သြားရမယ္။ လူမည္းလည္း သြားရမယ္။ လူျဖဴလည္း သြားရမယ္။ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာတဲ႔ ဘီလ်ံနာေတြလည္း သြားရမယ္။ ကုန္းေကာက္စရာ မရွိတဲ႔ လူမြဲေတြလည္း သြားရမယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ အဂၤလိပ္လို မိတ္ေဆြေတြလည္း သြားရမယ္။ အစၥေရးနဲ႔ ပါလက္စတိုင္းလို ရန္သူေတြလည္း သြားရမယ္။ ဆရာတို႔လို ပညာတတ္တဲ႔ မဟာကဝိေတြလည္း သြားရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို နကန္းတစ္လံုး မသိတဲ႔ ပညာမဲ့ေတြလည္း သြားရမယ္”
“ဒီလို လူတိုင္း သြား႐ံုနဲ႔ မဂၤလာ ရွိေရာလားဗ်”
“စာေရးဆရာ စဥ္းစားပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒီကမၻာႀကီးရဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာ ပဋိပကၡေတြ၊ စစ္ပြဲေတြ၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ၊ ဖိႏွိပ္အႏိုင္က်င့္မႈေတြ၊ ရက္စက္ယုတ္မာမႈေတြ၊ လူမ်ိဳးအသားအေရာင္ အဆင့္အတန္း ခြဲျခားမႈေတြကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ မနက္တိုင္း သတင္းစာ လွန္လိုက္ရင္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြ အၿမဲတေစ ပါေနတယ္ဆိုတာ လူႀကီးမင္း ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု၊ ဘာသာေပါင္းစံု၊ အသက္အရြယ္ေပါင္းစံု၊ ေယာက္်ားေပါင္းစံု၊ မိန္းမေပါင္းစံု၊ လူျဖဴလူမည္းေပါင္းစံု၊ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ ေပါင္းစံု၊ မိတ္ေဆြရန္သူ ေပါင္းစံု၊ ပညာရွိ ပညာမဲ႔ ေပါင္းစံု ဘာပဋိပကၡ ဘာစစ္ပြဲမွ မရွိပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲ ေနႏိုင္တဲ႔ ေနရာတစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သုသာန္ပါ”
“သုသာန္ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ အသက္ရွင္ရတာ ဒုကၡမ်ားသေလာက္ ေသျခင္းတရားက ၿငိမ္းခ်မ္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သုသာန္ဟာ အလြန္ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေနရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာေပါ့။ ေနာက္ လူႀကီးမင္းလည္း သိတဲ႔ အတိုင္း ျမင့္ျမတ္တဲ႔ ဘဝတစ္ပါးကို ကူးေျပာင္းဖို႔အတြက္ ဒီသုသာန္ဆိုတဲ႔ ေနရာကို မျဖတ္ဘဲ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သုသာန္ဆိုတာ အမဂၤလာဆိုတဲ႔ ေရွး႐ိုးအယူစြဲကို ေဖ်ာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မဂၤလာရွိတဲ႔ သုသာန္ေလးအတြက္ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္ကို ခ်ီးျမႇင့္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္”
ေျပာေျပာဆိုဆို သူက အိတ္ကပ္ထဲမွ ေငြစကၠဴအခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ကမ္းလိုက္ၿပီး -
“မ်ားေတာ့ မမ်ားဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ငယ္သားေတြ တစ္လစာရတဲ႔ က်င္းတူးခပါ။ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္အသံုးျပဳခအတြက္ ပူေဇာ္တယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္ပါ”
ကၽြန္ေတာ္ ခါးခါးသီးသီး လက္ကာလိုက္ၿပီး -
“ဝမ္းနည္းပါတယ္ မစၥတာ ဘက္ခမ္း၊ ခင္ဗ်ားေျပာသလို သုသာန္ဟာ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေနရာ ျဖစ္ဦးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို အဲဒီေနရာအတြက္ လံုးဝ အသံုး မခံႏိုင္ပါဘူး”
“သုသာန္အတြက္ နာမည္တစ္ခု ေပးလိုက္ရတာ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ လူ႔က်င့္ဝတ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္တဲ႔ အလုပ္ကသာ ရွက္စရာပါ။ သုသာန္အတြက္ နာမည္ေပးလိုက္ျခင္းဟာ အလြန္ရဲဝံ႔တဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ၿပီး ေတြးၾကည့္ရင္ ဂုဏ္ယူစရာေတာင္ ေကာင္းပါတယ္။”
“ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကေတာ့ ဂုဏ္ယူႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို သုသာန္တစ္ခုအတြက္ ေပးခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔ သတင္း သူ ၾကားရင္ မိုးမီးေလာင္လိမ့္မယ္။ ကဲကဲ ခင္ဗ်ာ ျပန္ပါေတာ့”
ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျပန္ရန္ျပင္သည္။ မျပန္ခင္ သူက “စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အထင္လည္း ႀကီးတယ္၊ ေလးလည္း ေလးစားတယ္။ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ အမ်ားႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုသာန္အတြက္ နာမည္ေပးဖို႔ ကမ္းလွမ္းခဲ႔ဖူးတယ္။ သူတို႔လည္း ခင္ဗ်ားလိုပဲ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျငင္းပယ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အျမင္က်ယ္တဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သုသာန္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ တီေကာင္ကို ဆားနဲ႔တို႔သလို တြန္႔သြားၾကတယ္။ အမွန္တရားအတြက္ ရဲရင့္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ သုသာန္တစ္ခုအတြက္ေတာ့ လံုးလံုးႀကီး သတၱိမရွိၾကဘူး။ ပညာရွိႀကီး ဆိုခရက္တီးလို အမွန္တရားအတြက္ အဆိပ္ေသာက္ရဲတဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ သုသာန္တစ္ခုအတြက္ေတာ့ သူတို႔ နာမည္ေလးကို အပြန္းအပဲ႔ အထိအရွ မခံႏိုင္ၾကဘူး။ သုသာန္ဆိုတာ အ မဂၤလာပါကြာ ဆိုတဲ႔ ဥခြံထဲက ႐ုန္းထြက္ႏိုင္တဲ႔ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ ေပၚလာႏိုးႏိုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ သဲထဲ ေရသြန္ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စီတီဒဗလ်ဴ ၿမိဳ႕သားတစ္ေယာက္ပါ။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ခ်စ္ဆဲ၊ ေလးစားဆဲပဲ၊ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုသာန္ေလးအတြက္ နာမည္တစ္လံုး စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံမယ့္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတုန္းပဲ”
သူက သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ -
“အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားေနတာက ဆရာသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမည္မဲ႔ သုသာန္ေလးအတြက္ ဂုဏ္ယူစရာ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဂုဏ္ယူစရာ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲဆိုတဲ႔ အခ်က္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ငဲ႔ညႇာေသာအားျဖင့္ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ ဆရာ စဥ္းစားေပးပါဦး။”
သူက အားကိုးတႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနျပန္သည္။
ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းယမ္းလိုက္ၿပီး -
“ခင္ဗ်ား လုပ္ငန္းက စာအုပ္အေဟာင္း ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကေလး ျဖစ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို အသံုးျပဳဖို႔ ဝန္မေလးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုဟာက သုသာန္တစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားေျပာသလို ခင္ဗ်ားတို႔ သုသာန္ကို ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေပးလုိက္ပါၿပီတဲ႔။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြ စာေရးဆရာေတြ စီတီဒဗလ်ဴကို လာလည္ၾကမယ္ဗ်ာ။ ၿမိဳ႕ေတာ္လမ္းညႊန္စာအုပ္မွာ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ သုသာန္ကို ေတြ႕သြားၾကမယ္။ “စီတီဒဗလ်ဴ မွာ ခင္မ်ားနာမည္နဲ႔ ေနရာကို ေတြ႕ခဲ႔ရတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားမလည္ခဲ႔ဘူး။ ဒီလို ေနရာမ်ိဳးကလည္း လည္ဖို႔ပတ္ဖို႔ထက္ တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲ သြားဖို႔ ေကာင္းတာကိုးဗ်” လို႔ ၿပံဳးစိစိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝိုင္းေနာက္တဲ႔ ဒဏ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မည္ကာမတၱ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ဆိုတာ ေျပာခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ ေနာက္ ခင္ဗ်ား ေမွ်ာ္လင့္သလို ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ႔ သူရဲေကာင္း စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ မဟုတ္တာ ဝမ္းနည္းပါတယ္”
ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းက နီးစပ္ရာ ခံုတစ္ခုေပၚတြင္ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။
“ဘုရား … ဘုရား အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးၿပီး ေလာကေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္မယ္ ဆိုတဲ႔ စာေရးဆရာေတြက နာမည္ တစ္လံုးက် ေတာ္ေတာ္ ႏွေျမာပါလား။ ေလာကႀကီးအတြက္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ” မ်က္ႏွာကို လက္ဝါးႏွင့္ အုပ္ရင္းက တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ မတ္တတ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ တေရြ႕ေရြ႕ ေက်ာခိုင္း ထြက္ခြာသြားေလသည္။
နတ္မွဴး
သမိုင္းမဲ႔ ေကာင္းကင္ ဝတၱဳတိုစု စာအုပ္မွ
ေနာက္လည္း ဆရာနတ္မွဴးရဲ႕ ခုလို အေတြးဆန္းဆန္း ဝတၱဳတိုေလးေတြ ဖတ္ခ်င္ရင္ ေအာ္ၿပီး ေတာင္းဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အားမနာပါနဲ႔ လက္ေညာင္းရင္လည္း က်ေနာ္ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒီဝတၱဳတိုထဲမွာ ပါတဲ႔ ဆရာမာန္ျမင့္ရဲ႕ ျမန္မာျပည္မွာ လုပ္သည္ႏွင့္ အျခား ဝတၱဳတိုမ်ား စာအုပ္က ရြာမွာက်န္ခဲ႔လို႔ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ပေလတိုး၏ဂႏၱဝင္ သာလိကာ ဆိုတဲ႔ ဝတၱဳတိုေလးလဲ မွ်ေဝ ေပးခ်င္ပါတယ္။
