ေရာဂါဆန္း

လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ တစ္ခုခု နင္ေနပံုရတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္ ...
“တစ္ခုခု နင္ေနတာပဲ ... ဘာစားမိလို႔လဲ?”
လူနာက စကားမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ သူနဲ႔ ပါလာတဲ႔ အေဖာ္လူနာရွင္ကပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္ ...
“ဘာမွမစားပါဘူးခင္ဗ်ာ ... ဒီလိုထင္ပါရဲ႕ ... ပါးစပ္နဲ႔ မဆန္႔တဲ႔ စကားလံုးေတြ ေျပာမိလို႔ ထင္ပါတယ္ ေဒါက္တာ ...”
“ဗ်ာ! ... ဘာ .. ဘာေတြမ်ား ေျပာမိလို႔လဲ?”
အဲဒီလူနာရွင္ကပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္ ...

“ က .. ခ .. ဂ .. ဃ .. င .. တဲ႔ ..... A .. B .. C .. တဲ႔ ..... + .. - .. x .. တဲ႔ ..... X .. Y .. Z .. တဲ႔ ..... ဋ .. ဌ .. ဍ .. တဲ႔ ..... အဲ ... တဲ႔ .. အဲ႔ အဲ႔ .. အု .. ၀ု .. ”

ေျပာရင္း ေျပာရင္း နဲ႔ အဲဒီလူလည္း လည္ေခ်ာင္းနင္သြားပါေတာ့တယ္။ ။

ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔အတူ ၄.၉.၂၀၀၈ တုန္းက တင္ခဲ႔တဲ႔ ၀တၱဳတိုအေဟာင္းေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။

ပါးစပ္

“၀ုန္း !!!”
အ႐ွိန္နဲ႔ေျပးလာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို အသားလြတ္ဝင္တိုက္တယ္။
သူေရာ ကြ်န္ေတာ္ပါ လဲက်။ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဆဲမလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့... ကြ်န္ေတာ္အံ့ဩသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဝင္တိုက္တာ လူမဟုတ္ပဲ ပါးစပ္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။
“ေဆာရီးဗ်ာ... ေနာက္က ကြ်န္ေတာ့္သခင္လိုက္လာလို႔ ထြက္ေျပးေနတာပါ ...”
ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုးခပ္ေဝးေဝးမွာ ဒီဘက္ကိုေျပးလာေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ရတယ္။ အဲ... ဟုတ္တယ္ဗ် ...သူ႕မွာ ပါးစပ္မပါဘူး။
“ေနပါဦး... မင္းကဘာလို႔ လူေပၚမွာမေနပဲ ထြက္ေျပးေန ရတာလဲ ?”
ကြ်န္ေတာ္မေနႏိုင္လို႔ ေမးမိေတာ့ ပါးစပ္ႀကီးက ျပန္ေျဖပါတယ္ ...
“အို... အဲဒီလူေပၚမွာ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ ... ဘယ့္ႏွယ္ ... လူကျဖင့္ အျဖစ္မ႐ွိပဲနဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ.. ၾကာေတာ့ သူမ႐ွက္ေပမယ့္... ကြ်န္ေတာ္႐ွက္ လာၿပီဗ်”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ပဲ ပါးစပ္ႀကီး ထြက္ေျပးသြားတယ္။ ။

လမ္းမွားတဲ႔ငွက္

“ကယ္ၾကပါဦးဗ်ိဳ႕ !!!”
ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေၾကာက္လန္႔တၾကား စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္လိုက္သံပါ။
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ? ငါ ဘာ ကူညီရမလဲ ??”
ကယ္တင္႐ွင္ ေတြ႔ၿပီဆိုၿပီး ငွက္ကလည္း ၀မ္းသာ အားရနဲ႔ ...
“ကမၻာႀကီးေပၚမွာ ေလေတြ နည္းသြားၿပီဗ် ... လုပ္ပါဦး ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပ်ံရတာ သိပ္အားမပါဘူး ျဖစ္ေနတယ္ ...”
“အင္း ... ဟုတ္ၿပီ ... ငါက လိုတရ နတ္မင္းႀကီးပဲ ... ကဲ ... အဲဒီေတာ့ မင္းဘာျဖစ္ခ်င္လဲ?”
“ေလေတြ အမ်ားႀကီး ဖန္ဆင္းေပးပါ အ႐ွင္!”
“ျဖစ္ပါတယ္ ... !!”
“၀ုန္း !!!”
“အား !!!”
အမွန္ကေတာ့ လိုတရနတ္မင္းႀကီးဆိုၿပီး ဟန္ေဆာင္ထားတဲ႔ မာရ္နတ္ပါ ...။ ေလေတြအမ်ားႀကီး လိုခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး မာရ္နတ္ကို ကိုးကြယ္မိတဲ႔ ငွက္ကေတာ့ ....
ေလမုန္တိုင္းထဲမွာ ဒလိမ့္ေကာက္ေကြး ေမွ်ာပါသြားေလရဲ႕ ....။ ။

၀ကၤဘာလမ္း

ငါ့အျဖစ္က ဇာတ္သိမ္းျပဖို႔ကို
စာမ်က္ႏွာေပ်ာက္ေနခဲ့တယ္။
ညတိုင္း ငါ့စိတ္႐ိုင္းေတြကို
အဲဒီ စားက်က္မွာ သြားေက်ာင္းရတာ အေမာ။
ေႏြကို ပူလြန္းလို႔ ေ႐ွာင္ေျပးခဲ႔တယ္
ခိုလံႈမိတဲ႔ အခန္းက ငရဲျဖစ္ေနေပါ႔ ...။
ျဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔လမ္းက ခါးတယ္ ...။
ေပ်ာက္ေနတဲ႔ စာမ်က္ႏွာမွာ
ငါ့အတြက္ အေျဖေတြ ႐ွိေနလိမ့္မယ္ ...။
လမ္းဆံုေရာက္ရင္ ဘယ္သြားရမလဲ ?
၀ကၤဘာတစ္ခုဆံုးရင္ ေနာက္၀ကၤဘာတစ္ခု
ေရာက္ေရာက္လာတတ္တာ ငါ့ဘ၀ေပါ့ ...။
တကယ္ဆို ေႏြက ဒီေလာက္မဟုတ္ပါဘူး
ေျခလွမ္း စ မယ္ျပင္တုိင္း ဇာတ္သိမ္းကို ႀကိဳေတြးမိရင္း
........... ေမာတယ္ .........။ ။

သူခိုးမ်ား

ပထမသူခိုး ။ ။ “ေတာက္ ! မေန႔ညက ငါထြက္ခိုးေနတုန္း ငါ့အိမ္သူခိုး၀င္သြားတယ္ ... ခိုးထားတာေလးေတြ ေျပာင္ေရာ ...”
ဒုတိယသူခိုး ။ ။ “ေတာက္ ! မေန႔ညက ငါထြက္ခိုးေနတုန္း ငါ့အိမ္သူခိုး၀င္သြားတယ္ ... ခိုးထားတာေလးေတြ ေျပာင္ေရာ ...”
တတိယသူခိုး ။ ။ “ ေတာက္ ! ........ ...... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ...... ။ ..... ..... ”
စတုတၳသူခိုး ။ ။ “ ေတာက္ ! ........ ...... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ..... ။ ..... ...... ။ ..... ..... ”
ပဥၥမသူခိုး ။ ။ “ ေတာက္ ! ..... ..... ..... ။ ..... ..... ..... ”
ဆဌမသူခိုး ။ ။ “ ေတာက္ ! ..... ..... ..... ။ ..... ..... ..... ”
မနက္မိုးအလင္းမွာ ၾကားရတဲ႔ မေက်မနပ္ ေရရြတ္သံ တခ်ိဳ႕ပါ။ ဘယ္သူခိုးအိမ္ကို ဘယ္သူခိုး၀င္ခိုးလည္းေတာ့ မသိဘူး။ ကိုယ္ေတာင္ ကိုယ့္အႀကံနဲ႔ကိုယ္ ႐ႈပ္လို႔ ........
“ ဒီေန႔ည ဘယ္အိမ္ ၀င္ခိုးရရင္ ေကာင္းမလဲ??? ” ။ ။

(ပံုေလးက aliyasking.wordpress.com ကပါ။)

Pause ႏိွပ္ထားတဲ႔ ျပဇာတ္

အခုခ်ိန္ထိ္
မိုးကေခါင္ေနတုန္းပဲ ေမေမ...
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါးတစ္ေကာင္
ေလနစ္ေနတာၾကာေပါ့...။

ကိုယ့္ကိုကို္ယ္ ေဆးေရာင္ျခယ္ပါဆိုမွ
အလင္းေရာင္ကိုမွ
၀တ္ဆင္ခ်င္ခဲ့တဲ႔ေကာင္ပါ
ဧည့္ခန္းက ပန္းခ်ီကားထဲမွာ
ကြက္လပ္ေလး ျဖစ္ က်န္ရစ္တယ္။

နာရီေလးပဲ လြဲတာပါ ...
ရက္ လ ေလးပဲ လြဲတာပါ ...
ဒီလိုနဲ႔ သားရဲ႕သကၠရာဇ္ေတြ
တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ပုပ္သိုးသြားခဲ႔ျပန္ၿပီ ေမေမ...။

ပန္းတိုင္ေတြသာ ေျပာင္းေျပာင္းသြားတယ္
လမ္းေဟာင္းထဲကကို မေရြ႕ႏိုင္ေသးဘူး။

အစက ျပန္ က ခြင့္ရရင္ေတာင္
ဇာတ္လိုက္ေနရာက မေနခ်င္ေတာ့ဘူး
ကံၾကမၼာေနရာက ေနမယ္ ...
ၿပီးေတာ့ ...
ဇာတ္သိမ္းခန္းက စ ပလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္... ။ ။

ေ၀းကြာျခင္း

ေတာဘုရင္ျခေသၤ့ႀကီးက ေတာင္ကုန္းထိပ္ကေန ေအာ္လိုက္တယ္ ...

“ငါ့ေတာအုပ္ထဲက သားရဲတိရစာၦန္မ်ား အဆင္ေျပၾကရဲ႕လား ?”

“ေျပပါတယ္ !!!”

သားရဲတိရစာၦန္ေတြရဲ႕ ၿပိဳင္တူေျဖလိုက္သံနဲ႔အတူ ေတာဘုရင္ ျခေသၤ့ႀကီး ေက်နပ္သြားတယ္။
“အဆင္မေျပပါဘူး . . . ကယ္ပါဦး !”
“အရွင္ကယ္ပါ . . . ဒုကၡေရာက္လြန္းလို႔ပါ !”
တိရစာၦန္ႀကီးေတြရဲ႕ေအာက္က ပုရြက္ဆိတ္ေလးေတြက အားကိုးတႀကီး ေအာ္ေျပာၾကတယ္။ အေကာင္ေသးေတာ့လည္း အသံမက်ယ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ ...။
ေတာင္ထိပ္ေပၚက ေတာဘုရင္ႀကီးကေတာ့ မၾကားဘူး ...။ ျမင္လည္းမျမင္ဘူး။ ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ သူ႔ေတာအုပ္သူ ေက်နပ္ေနေလရဲ႕။ ။

ျပဇာတ္

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အေမတို႔နဲ႔ ဇာတ္ပြဲလိုက္ၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ျပဇာတ္ကေနတဲ႔ အခ်ိန္ကိုေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း အိပ္ခ်င္ေနၿပီ။ လူေတြ ၾကပ္ၾကပ္နဲ႔ လွဲအိပ္လို႔မရေတာ့ အေမ့ကို ပူဆာမိတယ္ ...
“အေမ ... ျပန္ၾကပါစို႔ ... အိပ္ခ်င္လွၿပီ”
ဇာတ္ပြဲႀကိဳက္တတ္တဲ႔ အေမက မျပန္ခ်င္ေသးလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခ်ာ့ပါတယ္ ...
“ခဏေလးပါသားရယ္ ... မိုးေတာင္လင္းေတာ့မယ္ ... မိုးလင္းရင္ ျပန္တာေပါ့ ... အဲဒီေတာ့မွ သားစိတ္ႀကိဳက္ အိပ္ရမွာေပါ့ ...”
စင္ေပၚမွာ ျပဇာတ္ကေနတဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကလည္း သူတို႔ဇာတ္တိုက္ထားတဲ႔အတိုင္း ကျပ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနတုန္း။ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့ကို ထပ္ေမးလိုက္တယ္ ...
“မိုးက ဘယ္ေတာ့ လင္းမွာလဲ???”
“ဒီျပဇာတ္ ဇာတ္သိမ္းရင္ လင္းမွာေပါ့ ...”
သူတို႔ကေနတဲ့ဇာတ္ဆိုတာ သူတို႔ဇာတ္သိမ္းမွ ၿပီးမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္မယံုပါဘူး။ မိုးက တကယ္လင္းပါ့မလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္ခ်င္လွပါၿပီ။ ။

ေခတ္မီ အသီးတစ္ရာ အညွာတစ္ခု

တန္႔ႏွယ္ ... တန္ႏွယ္ ... တန္႔ႏွယ္ ... တန္႔ တန္ တန္႔ တန္ႏွယ္ ... တန္႔ႏွယ္ (တီးလံုးသံ)

Bell song သံ တညံညံ ေပး .... ရြာ School က Remember ေနတယ္ My Friend ေရ .... တို႔မ်ား Small Small တုန္းက ... Village ၀င္ရာ Street ဆီကေန ... Hand ခ်င္းယွက္ကာ Run ကာ Jump ကာ ... School တက္လာၾကတာေတြေလ ....... Forget မွာလား .... You တို႔ I တို႔ Small Small တုန္းကေလ .....

ေတာ့္ ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ့္ ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ္ ေတာ္... ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ္ (တီးလံုးသံ)

ၾကည္းေရေလ တပ္မေတာ္သားနဲ႔ လံုထိန္းေတြ ... ရဲရဲေတာက္ ဒိုင္းႀကီး ကာ ခါေလ ... ဆႏၵျပသူမ်ား မေၾကာက္ျငား ... နအဖ အတြက္ ျပည္သူပစ္သတ္ေန ... မင္းတို႔ အတြက္ ရင္နာရတယ္ေလ ...

ေတာ့္ ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ့္ ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ္ ေတာ္... ေတာ္ ေတာ္ ... ေတာ္ (တီးလံုးသံ)

(အားလံုး ၾကားဖူးမယ္ ထင္ပါတယ္။ တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ အသီးတစ္ရာ အညွာတစ္ခုေလ။ ပထမတစ္ပိုဒ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ထဲက ပ်င္းရင္ အဲလိုပဲ ဆိုေနက်ပါ။ ဒုတိယ အပိုဒ္ကိုေတာ့ ခုမွ အဲလို ဆိုခ်င္စိတ္ ေပါက္လာလို႔ပါ။)
(ဒီပို႔စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အႏူးအၫြတ္ ေျပာလိုတာကေတာ့ ျမန္မာ ဂႏၱ၀င္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဖ်က္လို ဖ်က္ဆီး လုပ္လိုတဲ႔စိတ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မရွိဘူးဆိုတာပါပဲ။ အားလံုး ေပ်ာ္ရေအာင္ ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ သေဘာေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူ စိတ္ေကာက္ေနတဲ႔ အခါ အဲဒီသီခ်င္း ဆိုျပလိုက္ရင္ စိတ္မေကာက္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ထ ရယ္ ေတာ့တာပဲ။ မယံုမ႐ွိနဲ႔ ... တကယ္ ...။ မိတ္ေဆြတို႔လည္း ကိုယ့္ခ်စ္သူ စိတ္ေကာက္ေနတဲ႔အခါ ဆိုျပၾကည့္ပါလား။ ဟဲ .. ဟဲ ...။ ။)

ရယ္သံမ်ား

ေန႔လည္ခင္းထဲမွာ ငါဟာ
မ်က္လံုးဖြင့္ရက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ႔ ...။

အိုစမာဘင္လာဒင္ ဆိုတာ
ကုလားမင္းသားသစ္လား ?
..... ငါမသိလို႔ပါကြာ။

အယ္နီၫိဳ ျပန္လာၿပီဆို
တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ေလ ....
..... ငါမသိလို႔ပါကြာ။

ေယာကၡမကား ၀င္ေငြ မနည္းဆိုပဲ
ဆိုက္ကားနင္းတဲ႔ ငါ့ ေယာကၡမေတာ့ မြဲလိုက္တာခ်ာလို႔ ...
..... ငါမသိလို႔ပါကြာ။

ျပင္သစ္ေတြ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိကၡာက်ၿပီတဲ႔
အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ႀကီး ၿပိဳက်လို႔လား ?
..... ငါမသိလို႔ပါကြာ။

ဒီလိုပါပဲ လူေတြနဲ႔ ေ၀းေ၀းလာလိုက္တာ ...
ငါ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ေန႔လည္ခင္းမွတ္လို႔ ...
တကယ္ေတာ့
မသိျခင္းေတြထဲမွာ ငါအိပ္ေပ်ာ္ေနတာပဲ။

သိျခင္းေတြထဲမွာ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္းနဲ႔
မသိျခင္းထဲမွာ ငါတကယ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပါ။ ။

(၂၀၀၂ က ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာေတြေရးထားမွန္း မသိႏိုင္ေတာ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြထဲမွာ သက္တမ္းအတိုဆံုး ကဗ်ာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက လတ္တေလာ ခံစားခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာပါ။ ျပန္ဖတ္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘာေတြေရးထားတယ္ ဆိုတာကိုေပါ့။)

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အ႐ူးဒႆန

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေလး႐ွိ ေစ်းပတ္၀န္းက်င္တြင္ အၿမဲ ႐ွိတတ္ေသာ အ႐ူးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ပါသည္။ ထိုသို႔ေျပာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အ႐ူးတစ္ေယာက္ဟု ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ ထိုအ႐ူးႏွင့္ ေတြ႔ရသည့္အခါမ်ား၌ သနားသျဖင့္ ပိုက္ဆံေလး၊ မုန္႔ေလးမ်ား ေပးတတ္ေသာေၾကာင့္ အ႐ူးက ကၽြန္ေတာ့္ကို မွတ္မိေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ထိုအ႐ူးသည္ ယခင္ကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးအ႐ူးျဖစ္ပါသည္။ ယခုေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ ပို၍ ႐ူးသြားသည္ဟု ေျပာရမလား၊ ႐ွယ္႐ူးသြားသည္ဟု ေျပာရမလားမသိ။ ယခုအခါ ထိုအ႐ူးသည္ စစ္ဗိုလ္႐ူး ႐ူးေနပါေတာ့သည္။
တေန႔တ၌ ထိုအ႐ူးထိုင္ေနေသာ ပလက္ေဖာင္းေ႐ွ႕ကလမ္းတြင္ စစ္ဗိုလ္္တစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာပါသည္။ ထိုစစ္ဗိုလ္သည္ လမ္းေဘး၌ ဗိုက္ဆာ၍ အိပ္ေနေသာ ေခြးပိန္မေလးတစ္ေကာင္အား အေၾကာင္းမဲ႔ ကန္ေက်ာက္သြားရာ ေခြးပိန္မေလးခင္မ်ာ တဂိန္ဂိန္ေအာ္၍ ေျပးထြက္သြားပါသည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္လိုက္ေသာ အ႐ူးမွာ စစ္ဗိုလ္အား အာဂ သတၱိခဲႀကီးဟူ၍ အထင္ေတြ စြတ္ႀကီးသြားပါေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ထိုအ႐ူးသည္ စစ္ဗိုလ္႐ူး ႐ူးပါေတာ့သည္။
တစ္ေန႔က ထိုအ႐ူးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ပါသည္။ မည္သူေပးသြားသည္မသိ။ အ႐ူးလက္ထဲမွာ ကေလးကစားစရာ ေသနတ္တစ္လက္ ေရာက္ေနပါသည္။ စစ္ဗိုလ္႐ူးလက္ထဲ ေသနတ္ေရာက္ေနသျဖင့္ မဲမဲျမင္ရာ ဒိုင္းေညႇာင့္ ဒိုင္းေညႇာင့္ႏွင့္ လိုက္ပစ္ေနပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ေတာ့ အပစ္ရပ္ၿပီး ၿပံဳးျပေနပါသည္။ အ႐ူးေပမယ့္ သူ႔ကို မုန္႔ေကၽြးသူကိုေတာ့ မွတ္မိေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုအ႐ူးကို စခ်င္လာေသာေၾကာင့္ ေျပာလိုက္သည္....
“ဟာ ဗိုလ္ႀကီး ... ေသနတ္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ပါလား၊ ကၽြန္ေတာ္ ခဏ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္လို႔ ေပးစမ္းပါဦးဗ်”
အ႐ူးသည္ ေသနတ္ကို ေက်ာေနာက္သို႔ ၀ွက္လိုက္ရင္း က်န္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ လက္ကာျပကာ ....
“ႏိုး ႏိုး ... လူကေလး ... ဒါေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူးကြ၊ ငါ့ေသနတ္က ႏွယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္ဘူး၊ သန္းေပါင္းမ်ားစြာတန္တဲ႔ ေ႐ႊနဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ ေသနတ္ကြ”
ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနေသာ အ႐ူးကို ၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ခ်င္သြားပါသည္။
“ဟုတ္လား ... ဒါဆို ဗိုလ္ႀကီးေသနတ္က သန္းေ႐ႊေသနတ္ေပါ့”
“ေအး ဟုတ္တယ္ကြ၊ သန္းေပါင္းမ်ားစြာတန္တဲ႔ ေ႐ႊနဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ ေသနတ္ဆိုေတာ့ မင္းေျပာသလို သန္းေ႐ႊေသနတ္လို႔ပဲ အလြယ္ေခၚေပါ့ကြာ”
အ႐ူးက အလာႀကီးပဲ။ အလြယ္ေခၚေပါ့ကြာတဲ႔။ ႐ုတ္တရက္ အ႐ူးက ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေမွာက္အိပ္ခ်ကာ ေအာ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ပင္ ေၾကာင္ၿပီး လန္႔သြားပါသည္။
“လူကေလး ... ၀ပ္ ၀ပ္ ... ဟုိမွာ ရန္သူေတြလာၿပီ ... ဒိုင္းေညႇာင့္ ကဲကြာ ဒိုင္းေညႇာင့္”
လမ္းေပၚမွ ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူမ်ားကို ၾကည့္ကာ ျမင္ျမင္ရာ လိုက္ပစ္ေနပါေတာ့သည္။
“ဟာ ... ဗိုလ္ႀကီးကလည္း အဲဒါ ရန္သူေတြမဟုတ္ပါဘူးဗ်၊ ျပည္သူေတြပါ”
“ျပည္သူလည္း ငါ့အတြက္ ရန္သူပဲကြ၊ ဒိုင္းေညႇာင့္ ဒိုင္းေညႇာင့္”
“ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ ဟုတ္ပါၿပီ ... ေရာ့ေရာ့ မုန္႔စားဦး ကၽြန္ေတာ္သြားလိုက္ဦးမယ္”
ကၽြန္ေတာ္ စားလက္စ ဘီစကြတ္မုန္႔ထုပ္ အက်န္ေလးကို ေပးၿပီး ထိုအ႐ူးနားမွ ထြက္လာခဲ႔ပါေတာ့သည္။ ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ကံ မေကာင္းေသာေၾကာင့္ စိတ္မမွန္ပဲ ႐ူးသြပ္ေန႐ွာေသာ ထိုစစ္ဗိုလ္႐ူးအား ကၽြန္ေတာ္ အလြန္သနားပါသည္။
မိတ္ေဆြတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ခဲ႔လ်င္ သနားစရာ ထိုအ႐ူးအား ဘီစကြတ္မုန္႔ထုပ္ေလးျဖစ္ျဖစ္၊ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ေလးျဖစ္ျဖစ္ ေပးခဲ႔ၾကေစခ်င္ပါသည္။ ။

ဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္မယ္

လမ္းျပပုလိပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေနျပည္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ဖြင့္သံေလးကို ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက အိမ္နဲ႔ ႏွစ္ျပေလာက္ပဲေ၀းတဲ႔ ေစ်းကို ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ထြက္ခဲ႔မိပါတယ္။ နီးနီးေလးလည္းျဖစ္ျပန္၊ ခဏပဲသြားမွာဆိုေတာ့ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ မပါတာကို သတိမထားမိပါဘူးတဲ႔။ အေၾကာင္းကိစၥကလည္း ေနသိပ္မေကာင္းလို႔ ေဆးသြား၀ယ္တာပါ။
အဲဒီမွာ လမ္းထိပ္အေရာက္မွာပဲ ယာဥ္ထိန္းရဲက တားၿပီး စစ္ပါေလေရာ။
“ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္နဲ႔ ဆိုင္ကယ္လိုင္စင္ျပပါ”
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ေအးရာေအးေၾကာင္းေျပာပါတယ္။
“ဆိုင္ကယ္လိုင္စင္ေတာ့ပါတယ္အစ္ကို၊ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ကေတာ့ ဒီနားခဏဆိုၿပီး မယူခဲ႔မိဘူး။”
“သြားျပန္ယူခ်ည္” ဆိုၿပီး ဆိုင္ကယ္ေသာ့ျဖဳတ္ၿပီး ထြက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလည္း သြားျပန္ယူရင္ အမႈမလုပ္ေလာက္ဘူးဆိုၿပီး ေနမေကာင္းရက္နဲ႔ အိမ္ကို ေျခက်င္ျပန္ေျပးရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ႀကီးက သေဘာေကာင္းသားပဲေပါ့။ ဟဲ ဟဲ။
ျပန္လာမွ အထင္နဲ႔အျမင္ တလြဲႀကီးျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။
“ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ မပါဆိုၿပီး ခ်လံေရးေပးလိုက္မယ္ ေနာက္ရက္ ဒဏ္ေငြသြားေဆာင္ပါ” တဲ႔။ ေနမေကာင္းရက္နဲ႔ အိမ္ကို ေျပးလိုက္ရလို႔ ေမာေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလည္း ေဒါသနဲနဲ ထြက္သြားပါတယ္။
“အဲဒါမ်ားဗ်ာ၊ အစကတည္းက ေျပာေပါ့ဗ်ာ၊ လိုင္စင္မပါလို႔ ဖမ္းမယ္ဆိုရင္လည္း ဘာလို႔ ျပန္သြားယူခိုင္းေသးလဲ”
“မင္းမွမဟုတ္ဘူး သူမ်ားေတြလည္း သြားျပန္ယူခိုင္းတာပဲ၊ မင္းကမွ အိမ္နဲ႔နီးလို႔၊ မနီးရင္လည္း ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီေတြ ဘတ္စ္ကားေတြနဲ႔ သြားျပန္ယူခုိင္းတာ”
အဲဒါေတာ့ ဒီေကာင္ေတြတရားလြန္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔ခြင္ထဲေရာက္တုန္း ျပည္သူကို ႏိွက္စက္သလို ျဖစ္ေနၿပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း ဒါမ်ိဳးဆို နဲနဲေလးမွ မခံခ်င္တာနဲ႔ ေတြ႔ၾကတာေပါ့။
“အဲဒါေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္ဗ်ာ၊ မပါလို႔ဖမ္းမယ္ ဖမ္းေပါ့၊ ခ်လံေရးေပးလိုက္ရင္ ၿပီးၿပီေပါ့၊ အဲလိုႀကီး သြားျပန္ယူခိုင္းေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔က ပါးစပ္ကေလးနဲ႔ ေျပာတယ္၊ ခံရတဲ႔လူမွာေတာ့ စိတ္ေမာလူေမာနဲ႔ ပင္ပန္းတႀကီး ျပန္ေျပးယူေပးရတယ္၊ ဘယ္လိုလဲဗ်၊ ကူညီပါရေစက အဲလိုႀကီးႏိွက္စက္တတ္သလား”
“ဟိတ္ေကာင္! မင္းကဘာေကာင္မို႔လို႔လဲ? ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္မပါရင္ ဆိုင္ကယ္သိမ္းလို႔ ရတယ္ကြ၊ ဆိုင္ကယ္အသိမ္းခံႏိုင္ရင္ေတာ့ ျပန္မယူနဲ႔ေလ ရတယ္။ မင္းက ဘာလဲ၊ ျပႆနာ႐ွာတာလား၊ ဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္မယ္၊ ဘာမွတ္ေနလဲ”
ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက စည္းကမ္းကို တန္ဖိုးထားတတ္သူတစ္ေယာက္ပါ။ သူလိုင္စင္မပါလို႔ အေရးယူတာကို သူခံႏိုင္ပါတယ္တဲ႔။ သူ႔ရဲ႕ေပါ့ဆမႈပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုႀကီး သက္သက္မဲ႔ ႏိွပ္ကြပ္တာေတာ့ မခံႏိုင္လို႔ စိတ္မထိန္းႏိုင္ပဲ ျပန္ေျပာမိသြားတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္လည္း အဲလိုႀကံဳခဲ႔ရင္ တစ္ခုခုေတာ့ ျပန္ေျပာမိမွာပါပဲ။
ၿပီးေတာ့ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္မပါရင္ ဆိုင္ကယ္သိမ္းလို႔ရတယ္ဆိုတာ ဘယ္တုန္းကထုတ္လိုက္တဲ႔ ဥပေဒလည္း မသိဘူး။ ဆိုင္ကယ္လိုင္စင္ မပါလို႔ လိုင္စင္မဲ့ဆိုင္ကယ္ထင္ၿပီး သိမ္းတယ္ဆိုလည္း ဟုတ္ေသး။
အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္မယ္ဆိုတဲ့စကားပဲ။ အာဏာ႐ွင္ႏိုင္ငံမွာ အလြယ္တကူ ဖမ္းခ်ဳပ္တတ္လြန္းေတာ့ ရာထူးေသးေသး ႀကီးႀကီး အဲဒီစကားက လက္သံုးစကားတစ္ခြန္းလိုကို ျဖစ္ေနၿပီ။ ဖမ္းခ်ဳပ္ရတာကို ဘ၀ထင္ေနၾကတဲ႔ လူမဆန္တဲ႔ အာဏာ႐ူးလူမိုက္ေတြေလ။

ေျမပံုအတု

နယ္ေျမသစ္႐ွာဖို႔ ခရီးထြက္လာတဲ႔ ရြာသူရြာသားေတြဟာ ေ႐ွ႕မွာျမင္ေနရတဲ႔ သူတို႔႐ြာေဟာင္းကို မင္သက္ၿပီး ေငးၾကည့္ေနၾကတယ္။ ရွည္လ်ားလွတဲ႔ခရီးကို ျဖတ္သန္းေမာပန္းၿပီးတဲ႔ေနာက္ သူတို႔ရဲ႕ ခရီးဆံုးဟာ နဂို ႐ြာေဟာင္းႀကီးပဲ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ဦးေဆာင္သူ သူႀကီးကိုပဲ ၀ိုင္းေမးၾကတာေပါ့။
“သူႀကီး ... ဘယ္လိုလဲဗ် ... နယ္ေျမသစ္႐ွာမယ္ဆိုၿပီး ခုေတာ့ က်ဳပ္တို႔ထြက္ခဲ႔တဲ႔ ႐ြာေဟာင္းႀကီးပဲ ျပန္ေရာက္ေနပါလား”
သူႀကီးက လက္ဆြဲေတာ္ ႏွစ္လံုးျပဴးႀကီးကိုင္ၿပီး စိတ္မ႐ွည္တဲ႔ ေလသံနဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။
“ဟ... မင္းတို႔ပဲ နယ္ေျမသစ္႐ွာခ်င္လွပါခ်ည္ရဲ႕ဆိုလို႔ ငါပဲ လမ္းျပေျမပံုထုတ္ၿပီး မင္းတို႔နဲ႔အတူ ခရီးထြက္ခဲ႔တာပဲေလ... ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ႐ြာေဟာင္းျပန္ေရာက္လာသလဲေတာ့ ငါလည္းမသိဘူး ... ကဲပါေလ ခရီးလည္းပန္းေနၾကၿပီဆိုေတာ့ ဒီမွာပဲ ျပန္ေနၾကေပါ့ ... ေနာက္ေအးေအးေဆးေဆးမွ ခရီးသစ္စတာေပါ့”
ေျပာရင္းဆိုရင္း သူႀကီးက သူ႔အိမ္၀င္းေဟာင္းထဲ ၀င္သြားတယ္။
႐ြာသူ႐ြာသားေတြလည္း မေက်နပ္ေပမယ့္ ခရီးကလည္းပန္း၊ သူႀကီးရဲ႕ ႏွစ္လံုးျပဴးကိုလည္း ေၾကာက္ရေတာ့ ကိုယ့္ထင္ျမင္ခ်က္ေလးေတြကို တိုးတိုးေျပာရင္း ေလးလံတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ႐ြာေဟာင္းဆီ ေလွ်ာက္ေနၾကတယ္။
“သူႀကီးေတာ့ လူလည္က် ၿပီကြာ”
“႐ြာသစ္မွာဆို သူ႔အတြက္ ေနရာေကာင္းရဖို႔ မေသခ်ာဘူးေလ၊ ဒီမွာေတာ့ သူ႔၀ိုင္းထဲမွာ ႏွစ္႐ွည္သီးပင္ေတြေရာ၊ ေရထြက္ေကာင္းတဲ႔ ေရတြင္းေရာ၊ ေဆာက္ထားတဲ႔ အိမ္ႀကီးကလည္း အေကာင္းစားႀကီး”
“ေၾသာ္... သူႀကီးရဲ႕ လမ္းျပေျမပံုဆိုတာ ႐ြာေ႐ွ႕ကထြက္ၿပီး ႐ြာေနာက္က ျပန္၀င္တဲ႔ စက္၀ိုင္းပံု ေျမပံုႀကီး ပါလားေနာ္”
ရြာေဟာင္းမွာ သူႀကီးေဟာင္းနဲ႔ အိမ္မက္အေဟာင္းကို ဆက္မက္ေနၾကေလရဲ႕။ ။

စိတ္ကူးေတြ႐ြာခ်တဲ႔သစ္ပင္

ပန္းခ်ီဆရာဟာ
သူ႔စိတ္ကို
ကင္းဘတ္စေပၚ ႀကဲခ်လိုက္တယ္။

ကဗ်ာဆရာဟာ
သူ႔ႏွလံုးသားကို
ကေလာင္သြားမွာ ေသြးျမလိုက္တယ္။

အႏုပညာဟာ
သူ႔ရနံ႔ကို
ပန္းေတြလို ပြင့္ျပလိုက္တယ္။

ေမွာ္ဆရာဟာ
သူ႔၀ိညာဥ္ကို
ဟင္းလင္းျပင္ထဲ လႊတ္တင္လိုက္တယ္။

အာဏာ႐ွင္ဟာ
သူ႔႐ူးသြပ္မႈအတြက္
ပန္းခ်ီဆရာကိုသတ္တယ္...
ကဗ်ာဆရာကိုသတ္တယ္...
ဒါေပမယ့္
အႏုပညာကို သတ္လို႔မရဘူး
ေမွာ္ဆရာကို သတ္လို႔မေသဘူး။

ေကာင္းၿပီ ... ငါ
သမိုင္းေပးတာ၀န္အတြက္
ေမွာ္ဆန္တဲ့ အႏုပညာလက္နဲ႔
အာဏာ႐ွင္ကို သတ္မယ္။ ။

ကၽြန္ေတာ္သိေသာအခ်စ္ဆိုသည္မွာ

ကိုရဲရင့္နီ tag လိုက္တဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေလးကိုက ကၽြန္ေတာ္သိေသာအခ်စ္ဆိုသည္မွာ တဲ႔။ အဲဒီေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ပဲ ေရးရမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အမ်ားႀကီးမွ မသိတာ။
ဒီေနရာမွာ အခ်စ္ဆိုတာကို ၅၂၈ ဆိုတဲ႔ အခ်စ္ေမတၱာကို ဖယ္ထားလိုက္ရေအာင္။ ဘာလို႔လဲဆို အဲဒီအေၾကာင္းက သပ္သပ္ေျပာမွ ေကာင္းမွာကိုး။ ၁၅၀၀ အခ်စ္နဲ႔ ေရာေထြးၿပီး ေျပာလို႔ မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီစာစုမွာေျပာမယ့္ အခ်စ္အေၾကာင္းဆိုတာ ဦးေက်ာ္ဟိန္းတို႔၊ ဦးခ်စ္ေကာင္းတို႔ ဆိုသလို ေအးျမတဲ႔ ၅၂၈ ခ်စ္ေမတၱာမဟုတ္ပဲ မီးလိုပူတဲ႔ ၁၅၀၀ အခ်စ္ကို ေျပာတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေယာက္်ားေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုျခင္းတစ္ခုပဲ ႐ွိတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီစကားလံုးက ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မ႐ွိေတာ့တဲ႔ေနာက္မွ လွလွပပေလး ေျဖသိမ့္တဲ႔ စကားလံုးလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ Plan B ေပါ့ဗ်ာ၊ ဟဲ ဟဲ။
ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ေတာ့ ပထမဆံုး ရယူပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရဖို႔ ႀကိဳးစားၾကမွာပါပဲ။ အခက္အခဲ အတားအဆီး တစ္ခုခု ႐ွိေနမွသာ အဲဒီစကားလံုး လွလွေလးကို သံုၿပီး ကြဲသြားၾကတာ။ သူတို႔ရဲ႕ အခ်စ္ခရီးလမ္းႀကီးက ေျဖာင့္ျဖဴးေနမွေတာ့ အလကားေနရင္း စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္ၿပီးေတာ့ ခ်စ္မေနဘူး။ စာေရးဆရာလိုလို၊ ကဗ်ာဆရာလိုလို အ႐ူး ႏွစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းေတြေတာ့ မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ။
ရည္းစားမ်ားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္သံုးစကားေလး တစ္ခြန္း႐ွိတယ္။ ဘယ္ပညာ႐ွိ ေျပာခဲ့တာမွ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ သူ႔ဟာသူ ထြင္ထားတာေနမွာ။ လူတစ္ေယာက္မွာ အခ်စ္စစ္ သံုးဆယ့္ေျခာက္ခါ ေပၚသတဲ႔။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့။ သံုးဆယ့္ေျခာက္ခါမဟုတ္ပဲ သံုးရက္ေျခာက္ခါ မဟုတ္ကံေကာင္း။ အဲဒီလို အခ်စ္ကို ကစားစရာလို သေဘာထားေနသူေတြအတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္က ေျပာလို႔ကို မရေတာ့တာ။
႐ွိတ္စပီယားရဲ႕ ႐ိုမီယို ဂ်ဴးလိယက္ လို အခ်စ္မ်ိဳး၊ ဒ႑ာရီထဲက ႐ွင္ေမြ႔ႏြန္း မင္းနႏၵာ လို အခ်စ္မ်ိဳး အျပင္မွာ တကယ္မ႐ွိဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာရဲပါဘူး။ ႐ွိေတာ့႐ွိမယ္၊ အင္မတန္႐ွားလိမ့္မယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ အခ်စ္ဆံုးပဲဗ်။
ဆရာမင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ကြဲပက္လက္လမ္းဆံု ထဲကလိုေပါ့။ သူ အင္မတန္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ ေကာင္မေလး ေရနစ္ေနတာကို ကယ္တယ္။ အဲဒီမွာ ေကာင္မေလးက ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ သူ႔ကို အတင္းဖက္ထားေတာ့ ဘယ္လိုမွ ကူးလို႔မရပဲ သူပါေရာၿပီး နစ္ေနတာေပါ့။ ေရေတြအရမ္းမြန္းၿပီး ေလေလးနဲနဲမွ မ႐ွဴရရင္ သူေသေတာ့မွာပါလားလို႔ ထိတ္လန္႔တၾကား သိလိုက္တဲ႔ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ ေကာင္မေလးကိုလဲ သတိမရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တအား႐ုန္းထြက္ၿပီး ေရေပၚကိုတက္၊ အသက္ကို တ၀ႀကီးရွဴၿပီး ေၾကာက္တဲ႔စိတ္ေျပမွ သူ႔ေကာင္မေလးကို သတိရလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေနာက္က်သြားၿပီ။ လူဆိုတာ သိစိတ္က ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္ပါတယ္ေျပာေျပာ၊ မသိစိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္တဲ႔ အခ်စ္စိတ္ေလး အၿမဲတမ္း႐ွိေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆရာမင္းခိုက္စိုးစန္ကို အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံပါတယ္။
ကဲ ... ကိုရဲရင့္နီေရ...။ အခ်စ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ေရးလိုက္ပါၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမုန္းေတြမ်ားတာထက္စာရင္ အခ်စ္ေတြမ်ားတာ ပိုမေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ အားလံုးပဲ ခ်စ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ။

လူႏွင့္အ႐ုပ္ဆိုင္

(၁)
`ကၽြန္ေတာ့္သားအတြက္ အ႐ုပ္၀ယ္ခ်င္လို႔ပါ။ ဘယ္လို အ႐ုပ္ေတြ ႐ွိလဲ ျပပါဦး´
သိပ္ၿပီးမႀကီးလွေသာ အ႐ုပ္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္တြင္ ျဖစ္သည္။ ေစ်း၀ယ္သူတစ္ေယာက္ ၀င္လာၿပီး ေမးေသာအခါ ဆိုင္႐ွင္က လိႈက္လွဲပ်ဴငွာစြာ ဆီးႀကိဳ၍ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
`အ႐ုပ္ေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႐ွိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ဒီအ႐ုပ္ေလးေတြက ဓါတ္ခဲ ထည့္ရပါတယ္။ ခလုတ္ဖြင့္လိုက္ရင္ ေျပာတာနားေထာင္ၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ျပတတ္တယ္၊ စာဖတ္စရာရွိရင္ ဖတ္ျပတတ္ပါတယ္။´
`ဟုတ္လား ... ဘာအ႐ုပ္ေလးေတြလဲဗ်´
ဆိုင္႐ွင္က မ်က္မွန္တပ္ထားေသာ အရုပ္ေလးမ်ားကို ထုတ္ျပရင္း ေျပာလိုက္သည္။
`ညီလာခံ ကိုယ္စားလွယ္႐ုပ္လို႔ ေခၚပါတယ္´
ေစ်း၀ယ္သူသည္ အ႐ုပ္ေလးမ်ားအား ကိုင္ၾကည့္ၿပီး ေစ်းေမးလိုက္သည္။
`...... ...... ......´

(၂)
`ေစ်းႀကီးလိုက္တာဗ်ာ၊ ၿပီးေတာ့ ဓါတ္ခဲဖိုးလည္း ႐ွိေသးတယ္။ တျခားအရုပ္ ျပပါဦး´
`ဟုတ္ပါတယ္။ ဓါတ္ခဲထည့္ရတဲ႔ အ႐ုပ္ေတြကေတာ့ ေစ်းနဲနဲ ႀကီးမယ္ဗ်။ ဒီသံပါတ္ေပးရတဲ႔ အ႐ုပ္ေလးေတြ ၾကည့္ပါဦး´
ဆိုင္႐ွင္က သံပါတ္ေပးရသည့္ စစ္သား႐ုပ္ေလးမ်ား ထုတ္ျပရင္း ေျပာလိုက္သည္။
`ဒီစစ္သား႐ုပ္ေတြက သံပါတ္သာ မွန္မွန္ေပး၊ ခိုင္းတာလုပ္တယ္။ မွန္ေအာင္ပစ္တယ္။ ေစ်းလည္း သိပ္မႀကီးဘူးဗ်။ ၾကည့္ဦးမလား´

(၃)
`ကၽြန္ေတာ့္သားက ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတယ္ဗ်။ သံပါတ္ေပးတတ္မွာ မဟုတ္ေသးဘူး။´
ေစ်း၀ယ္သူက ေျပာရင္း အ႐ုပ္မ်ားကို လွည့္ပတ္ ၾကည့္ေနေလသည္။
ထိုအခါ ဆိုင္႐ွင္သည္ ဗီ႐ိုေအာက္ဆံုးမွ အ႐ုပ္ေလးမ်ားအား ထုတ္ျပ၍...
`ဒါဆိုလည္း ဒီအ႐ုပ္ေလးေတြပဲ ၀ယ္သြားေတာ့ဗ်ိဳ႕။ ဓါတ္ခဲလည္း ထည့္စရာမလိုဘူး။ သံပါတ္လည္း ေပးစရာမလိုဘူး။ ေစ်းလည္း သိပ္မ႐ွိဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး နဲနဲေပးလိုက္၊ အစာေလး နဲနဲခြံ႔လိုက္လုပ္ၿပီး ခိုင္းခ်င္တာ ခိုင္းလို႔ရတယ္။´
ေစ်း၀ယ္သူက စိတ္တိုင္းက်သြားေသာအခါ ထိုအ႐ုပ္ေလးမ်ားသာ ၀ယ္လိုက္သည္။
`ဒါနဲ႔ .. ဒါက ဘာအ႐ုပ္ေလးေတြလဲဗ်´
ဆိုင္႐ွင္က အ႐ုပ္ဖိုးေခ်ထားေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို ေရတြက္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
`ႀကံ့ဖြတ္႐ုပ္နဲ႔ စြမ္းအား႐ွင္ရုပ္လို႔ ေခၚတယ္ဗ်´။ ။