ပန္းခ်ီဆရာဟာ
သူ႔စိတ္ကို
ကင္းဘတ္စေပၚ ႀကဲခ်လိုက္တယ္။
ကဗ်ာဆရာဟာ
သူ႔ႏွလံုးသားကို
ကေလာင္သြားမွာ ေသြးျမလိုက္တယ္။
အႏုပညာဟာ
သူ႔ရနံ႔ကို
ပန္းေတြလို ပြင့္ျပလိုက္တယ္။
ေမွာ္ဆရာဟာ
သူ႔၀ိညာဥ္ကို
ဟင္းလင္းျပင္ထဲ လႊတ္တင္လိုက္တယ္။
အာဏာ႐ွင္ဟာ
သူ႔႐ူးသြပ္မႈအတြက္
ပန္းခ်ီဆရာကိုသတ္တယ္...
ကဗ်ာဆရာကိုသတ္တယ္...
ဒါေပမယ့္
အႏုပညာကို သတ္လို႔မရဘူး
ေမွာ္ဆရာကို သတ္လို႔မေသဘူး။
ေကာင္းၿပီ ... ငါ
သမိုင္းေပးတာ၀န္အတြက္
ေမွာ္ဆန္တဲ့ အႏုပညာလက္နဲ႔
အာဏာ႐ွင္ကို သတ္မယ္။ ။
ကိုရဲရင့္နီ tag လိုက္တဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေလးကိုက ကၽြန္ေတာ္သိေသာအခ်စ္ဆိုသည္မွာ တဲ႔။ အဲဒီေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ပဲ ေရးရမွာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အမ်ားႀကီးမွ မသိတာ။
ဒီေနရာမွာ အခ်စ္ဆိုတာကို ၅၂၈ ဆိုတဲ႔ အခ်စ္ေမတၱာကို ဖယ္ထားလိုက္ရေအာင္။ ဘာလို႔လဲဆို အဲဒီအေၾကာင္းက သပ္သပ္ေျပာမွ ေကာင္းမွာကိုး။ ၁၅၀၀ အခ်စ္နဲ႔ ေရာေထြးၿပီး ေျပာလို႔ မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီစာစုမွာေျပာမယ့္ အခ်စ္အေၾကာင္းဆိုတာ ဦးေက်ာ္ဟိန္းတို႔၊ ဦးခ်စ္ေကာင္းတို႔ ဆိုသလို ေအးျမတဲ႔ ၅၂၈ ခ်စ္ေမတၱာမဟုတ္ပဲ မီးလိုပူတဲ႔ ၁၅၀၀ အခ်စ္ကို ေျပာတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေယာက္်ားေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ ရယူပိုင္ဆိုင္လိုျခင္းတစ္ခုပဲ ႐ွိတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီစကားလံုးက ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မ႐ွိေတာ့တဲ႔ေနာက္မွ လွလွပပေလး ေျဖသိမ့္တဲ႔ စကားလံုးလို႔ပဲ ထင္ပါတယ္။ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ Plan B ေပါ့ဗ်ာ၊ ဟဲ ဟဲ။
ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ေတာ့ ပထမဆံုး ရယူပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရဖို႔ ႀကိဳးစားၾကမွာပါပဲ။ အခက္အခဲ အတားအဆီး တစ္ခုခု ႐ွိေနမွသာ အဲဒီစကားလံုး လွလွေလးကို သံုၿပီး ကြဲသြားၾကတာ။ သူတို႔ရဲ႕ အခ်စ္ခရီးလမ္းႀကီးက ေျဖာင့္ျဖဴးေနမွေတာ့ အလကားေနရင္း စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္ၿပီးေတာ့ ခ်စ္မေနဘူး။ စာေရးဆရာလိုလို၊ ကဗ်ာဆရာလိုလို အ႐ူး ႏွစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္းေတြေတာ့ မသိဘူးေပါ့ဗ်ာ။
ရည္းစားမ်ားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္သံုးစကားေလး တစ္ခြန္း႐ွိတယ္။ ဘယ္ပညာ႐ွိ ေျပာခဲ့တာမွ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ သူ႔ဟာသူ ထြင္ထားတာေနမွာ။ လူတစ္ေယာက္မွာ အခ်စ္စစ္ သံုးဆယ့္ေျခာက္ခါ ေပၚသတဲ႔။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့။ သံုးဆယ့္ေျခာက္ခါမဟုတ္ပဲ သံုးရက္ေျခာက္ခါ မဟုတ္ကံေကာင္း။ အဲဒီလို အခ်စ္ကို ကစားစရာလို သေဘာထားေနသူေတြအတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္က ေျပာလို႔ကို မရေတာ့တာ။
႐ွိတ္စပီယားရဲ႕ ႐ိုမီယို ဂ်ဴးလိယက္ လို အခ်စ္မ်ိဳး၊ ဒ႑ာရီထဲက ႐ွင္ေမြ႔ႏြန္း မင္းနႏၵာ လို အခ်စ္မ်ိဳး အျပင္မွာ တကယ္မ႐ွိဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာရဲပါဘူး။ ႐ွိေတာ့႐ွိမယ္၊ အင္မတန္႐ွားလိမ့္မယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ အခ်စ္ဆံုးပဲဗ်။
ဆရာမင္းခိုက္စိုးစန္ရဲ႕ ဂ်စ္ပစီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ကြဲပက္လက္လမ္းဆံု ထဲကလိုေပါ့။ သူ အင္မတန္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ ေကာင္မေလး ေရနစ္ေနတာကို ကယ္တယ္။ အဲဒီမွာ ေကာင္မေလးက ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ သူ႔ကို အတင္းဖက္ထားေတာ့ ဘယ္လိုမွ ကူးလို႔မရပဲ သူပါေရာၿပီး နစ္ေနတာေပါ့။ ေရေတြအရမ္းမြန္းၿပီး ေလေလးနဲနဲမွ မ႐ွဴရရင္ သူေသေတာ့မွာပါလားလို႔ ထိတ္လန္႔တၾကား သိလိုက္တဲ႔ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာ ေကာင္မေလးကိုလဲ သတိမရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တအား႐ုန္းထြက္ၿပီး ေရေပၚကိုတက္၊ အသက္ကို တ၀ႀကီးရွဴၿပီး ေၾကာက္တဲ႔စိတ္ေျပမွ သူ႔ေကာင္မေလးကို သတိရလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေနာက္က်သြားၿပီ။ လူဆိုတာ သိစိတ္က ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္ပါတယ္ေျပာေျပာ၊ မသိစိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္တဲ႔ အခ်စ္စိတ္ေလး အၿမဲတမ္း႐ွိေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဆရာမင္းခိုက္စိုးစန္ကို အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံပါတယ္။
ကဲ ... ကိုရဲရင့္နီေရ...။ အခ်စ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ေရးလိုက္ပါၿပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမုန္းေတြမ်ားတာထက္စာရင္ အခ်စ္ေတြမ်ားတာ ပိုမေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ အားလံုးပဲ ခ်စ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ။
(၁)
`ကၽြန္ေတာ့္သားအတြက္ အ႐ုပ္၀ယ္ခ်င္လို႔ပါ။ ဘယ္လို အ႐ုပ္ေတြ ႐ွိလဲ ျပပါဦး´
သိပ္ၿပီးမႀကီးလွေသာ အ႐ုပ္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္တြင္ ျဖစ္သည္။ ေစ်း၀ယ္သူတစ္ေယာက္ ၀င္လာၿပီး ေမးေသာအခါ ဆိုင္႐ွင္က လိႈက္လွဲပ်ဴငွာစြာ ဆီးႀကိဳ၍ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
`အ႐ုပ္ေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႐ွိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ဒီအ႐ုပ္ေလးေတြက ဓါတ္ခဲ ထည့္ရပါတယ္။ ခလုတ္ဖြင့္လိုက္ရင္ ေျပာတာနားေထာင္ၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ျပတတ္တယ္၊ စာဖတ္စရာရွိရင္ ဖတ္ျပတတ္ပါတယ္။´
`ဟုတ္လား ... ဘာအ႐ုပ္ေလးေတြလဲဗ်´
ဆိုင္႐ွင္က မ်က္မွန္တပ္ထားေသာ အရုပ္ေလးမ်ားကို ထုတ္ျပရင္း ေျပာလိုက္သည္။
`ညီလာခံ ကိုယ္စားလွယ္႐ုပ္လို႔ ေခၚပါတယ္´
ေစ်း၀ယ္သူသည္ အ႐ုပ္ေလးမ်ားအား ကိုင္ၾကည့္ၿပီး ေစ်းေမးလိုက္သည္။
`...... ...... ......´
(၂)
`ေစ်းႀကီးလိုက္တာဗ်ာ၊ ၿပီးေတာ့ ဓါတ္ခဲဖိုးလည္း ႐ွိေသးတယ္။ တျခားအရုပ္ ျပပါဦး´
`ဟုတ္ပါတယ္။ ဓါတ္ခဲထည့္ရတဲ႔ အ႐ုပ္ေတြကေတာ့ ေစ်းနဲနဲ ႀကီးမယ္ဗ်။ ဒီသံပါတ္ေပးရတဲ႔ အ႐ုပ္ေလးေတြ ၾကည့္ပါဦး´
ဆိုင္႐ွင္က သံပါတ္ေပးရသည့္ စစ္သား႐ုပ္ေလးမ်ား ထုတ္ျပရင္း ေျပာလိုက္သည္။
`ဒီစစ္သား႐ုပ္ေတြက သံပါတ္သာ မွန္မွန္ေပး၊ ခိုင္းတာလုပ္တယ္။ မွန္ေအာင္ပစ္တယ္။ ေစ်းလည္း သိပ္မႀကီးဘူးဗ်။ ၾကည့္ဦးမလား´
(၃)
`ကၽြန္ေတာ့္သားက ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတယ္ဗ်။ သံပါတ္ေပးတတ္မွာ မဟုတ္ေသးဘူး။´
ေစ်း၀ယ္သူက ေျပာရင္း အ႐ုပ္မ်ားကို လွည့္ပတ္ ၾကည့္ေနေလသည္။
ထိုအခါ ဆိုင္႐ွင္သည္ ဗီ႐ိုေအာက္ဆံုးမွ အ႐ုပ္ေလးမ်ားအား ထုတ္ျပ၍...
`ဒါဆိုလည္း ဒီအ႐ုပ္ေလးေတြပဲ ၀ယ္သြားေတာ့ဗ်ိဳ႕။ ဓါတ္ခဲလည္း ထည့္စရာမလိုဘူး။ သံပါတ္လည္း ေပးစရာမလိုဘူး။ ေစ်းလည္း သိပ္မ႐ွိဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး နဲနဲေပးလိုက္၊ အစာေလး နဲနဲခြံ႔လိုက္လုပ္ၿပီး ခိုင္းခ်င္တာ ခိုင္းလို႔ရတယ္။´
ေစ်း၀ယ္သူက စိတ္တိုင္းက်သြားေသာအခါ ထိုအ႐ုပ္ေလးမ်ားသာ ၀ယ္လိုက္သည္။
`ဒါနဲ႔ .. ဒါက ဘာအ႐ုပ္ေလးေတြလဲဗ်´
ဆိုင္႐ွင္က အ႐ုပ္ဖိုးေခ်ထားေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို ေရတြက္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
`ႀကံ့ဖြတ္႐ုပ္နဲ႔ စြမ္းအား႐ွင္ရုပ္လို႔ ေခၚတယ္ဗ်´။ ။
သူ႔ျမင္းသူ စိုင္းေနတယ္ဆိုေပမယ့္
စစ္ကိုင္းမွ မဟုတ္ဘူး
ဘယ္ကိုမွလည္း မေရာက္ဘူး
သူေျပာေတာ့ တဟုန္ထိုးဆိုပဲ
အနားသိပ္မကပ္နဲ႔
အ႐ူးလက္ထဲမွာ ေသနတ္႐ွိတယ္။
ဆုပ္လည္းဆူး စားလည္း႐ူးမယ့္ဒုကၡ
အတၱနဲ႔ အေတာမသတ္ႏိုင္တဲ႔ ေလာဘ
ေလာကပါလ ေအာခ်ရပါတဲ႔
အိုဘယ့္... မဟာဥမၼ...။
ဇရာလည္းေထာင္းၿပီ
ခႏၶာလည္းေညာင္းၿပီ
သတိနဲ႔ယွဥ္ အသိ၀င္မွ
မရဏကို ဘ၀ကူးေကာင္းမယ္။
စိတ္မဆိုးၾကပါနဲ႔
ေျဗာင္လိမ္တာ မဟုတ္ပါဘူး
သူ႔ကိုယ္သူကို မသိေတာ့တာ...။
စုန္းစုန္းမျမဳပ္သေ႐ြ႕ေတာ႔
ေလွကေလွာ္ေကာင္းတုန္းေပါ့...
ပဲခူးပဲေရာက္ေတာ့မလိုလို
အမ်ိဳးပဲျမင့္ျမတ္သလိုလိုနဲ႔
တန္ခိုးအာဏာေတြက
ကစားစရာက်ေနတာပဲ။
ကိုေလးျဖဴေရ... ယံုၾကည္တာေတြကို
ေျမာင္းထဲလႊင့္ပစ္ဖို႔လည္း မႀကံဘူး
ယိုေနတာေတြကို
လက္ပိုက္ၾကည့္ေနတာလည္းမဟုတ္ဘူး
အဲဒီအ႐ူးလက္ထဲမွာ ေသနတ္႐ွိတယ္။ ။
‘ငါ့သားမ်ား စစ္ထဲ၀င္ရင္ေလ သူ႔ကိုေျပာလိုက္စမ္းပါကြာ၊ စစ္တပ္ဆိုတာ အမွန္သာလိုက္နာႏိုင္ရင္ တကယ့္ ေယာက္်ားျမတ္ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ႔ တရားေတြကို သင္ၾကားေပးတဲ႔ ေက်ာင္းႀကီးေပါ႔’
ေ၀ဖန္မယ္ ... ေစာင္းေျမာင္းမယ္
ကဲ႔ရဲ႕မယ္ ... တခါတခါ
မခိုင္လံုတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔
တည့္တည့္ပဲ ေစာ္ကားမယ္။
မထည့္ရင္ မထြက္ရ
ေဆာင္းပါးအပုပ္ေတြက
အ႐ွက္မ႐ွိဘူး ... လူရီတယ္။
ဒိုင္မ႐ွိဘူး၊ စည္းမ႐ွိဘူး
အဲဒီလက္ေ၀ွ႔သမားက
တစ္ဖက္သတ္ေတာ့ ဖိထိုးတာပဲ
ဒါေပမယ့္ ...
ေ႐ွာင္စရာမလိုေအာင္ကို လြဲပံုမ်ား။
ေမာေနၿပီလား ကိုယ့္လူ
စိတ္မေကာင္းပါဘူး ...
ပိုၿပီး၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက
ၾကည့္မယ့္လူ မ႐ွိဘူး။ ။
ျပတိုက္တံခါးမႀကီး ေသာ့ခေလာက္ဖြင့္သံနဲ႔အတူ စူး႐ွ႐ွေနေရာင္အလင္းက တံခါးခ်ပ္ႏွစ္ခုၾကားကေန တိုးဝင္ ျဖန္႔က်က္လာတယ္။
Old Model ေသနတ္အိုႀကီးဟာ အရင္ေန႔ေတြအတိုင္းပဲ မာန္ကို အျမင့္ဆံုးတင္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ ျပသအသံုးေတာ္ခံဖို႔ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။
“လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲတြင္ အသံုးျပဳခဲ႔ေသာ ေမာ္ကြန္း၀င္ေသနတ္”
ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ေအာက္က စာတန္းကို ျပန္ငံု႔ဖတ္ရင္း ဂုဏ္ယူေနစဥ္မွာပဲ သူ႔ကို လွမ္းၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္တဲ႔အသံ ၾကားရတယ္။
“မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ... ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မေန႔ညကမွ ဒီကိုေရာက္လာတာပါ ... အဘိုးရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ အေတြ႔အႀကံဳေလးေတြကို ျပန္ေျပာျပႏိုင္ရင္ သိပါရေစခင္ဗ်ာ”
ေသနတ္အိုႀကီးဟာ သူ႔ေဘးမွာ ခုမွေရာက္လာတဲ႔ ေသနတ္ကို ျပန္ၿပံဳးျပရင္း သူ႔အေၾကာင္းကို ဂုဏ္ယူဝင့္ႂကြားစြာနဲ႔ ျပန္ေျပာျပဖို႔ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ... အဲဒီအေၾကာင္းက သူအၿမဲ ျပန္ေျပာျပခ်င္ေနတဲ႔ အေၾကာင္းပဲေလ။ အခု ေမးတဲ႔သူ႐ွိတဲ႔အခါ တက္တက္ႂကြႂကြပဲ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္တယ္။
“..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... .....”
(ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ၿပီး လြတ္လပ္ေရးကို အရယူေပးခဲ႔တဲ႔ တိုက္ပြဲဝင္ေသနတ္တစ္လက္ရဲ႕ ေက်နပ္စရာအေကာင္းဆံုး ခ်ိဳျမိန္မႈကို မွီေအာင္ေရးျပစရာ စကားလံုးမ႐ွိလို႔ပါ။ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ပဲ တိုက္ပြဲဝင္ေသနတ္ေနရာကေန ဝင္ၿပီး စဥ္းစားေတြးေတာၾကည့္ၾကပါ။-- စာေရးသူ)
စကားအဆံုးမွာ ေသနတ္အိုၾကီးဟာ ဟိုးႏွစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ကေန ပစၥဳပၸန္ကို ခုမွျပန္ေရာက္လာရသလို ေမာလ်စြာ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္လို႔။
ၿပီးေတာ့မွ သူ႔ကိုေမးတဲ႔ ေသနတ္အသစ္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္ၿပီး...
“ဒါနဲ႔ ေနပါဦး ... မင္းကေရာ ဘယ္လိုတာဝန္ေတြမ်ား ေက်နပ္ေလာက္စရာ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ၿပီး ဒီကိုေရာက္လာတာတုန္း။ ဒါေပမယ့္ မင္းကိုၾကည့္ရတာ အေတာ္ငယ္ေသးတာပဲ... သံုးလို႔မရေတာ့လို႔ ေရာက္လာတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး... ေျပာပါဦး”
ေသနတ္အိုႀကီးရဲ႕ ျပန္ေမးလိုက္တဲ႔ ေမးခြန္းဆံုးေတာ့ ေသနတ္အသစ္ဟာ မသိမသာေခါင္းငံု႔သြားတယ္။ ၿပီးမွ ပင့္သက္တစ္ခ်က္႐ိႈက္လိုက္ရင္း သူ႔အေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။
“ဟုတ္ပါတယ္... အခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္က သံုးလို႔ရေသးတဲ႔ ေသနတ္ေကာင္းတစ္လက္ပါပဲ။ ေသနတ္တစ္လက္ရဲ႕ တာဝန္ဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕ ရန္သူကို တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းဖို႔ဆိုတာ အဘိုးလည္းသိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အရင္တုန္းကေတာ့ ရန္သူအစစ္အမွန္ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ႔ တိုက္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ျပည္သူ႔အတြက္ တာဝန္ေက်ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုတဲ႔စိတ္နဲ႔ အဘိုးလိုပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဂုဏ္ယူခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ထင္မထားပဲ အျပစ္မဲ႔ျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ခဲ႔ရတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ကို ကာကြယ္ရမယ့္အစား လက္နက္မဲ႔တဲ့ျပည္သူကို ျဖိဳခြင္းဖို႔ အသံုးခ်ခံခဲ႔ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ျပည္သူ႔ရဲ႕ေသနတ္မဟုတ္ေတာ့ပဲ လူတစ္စုရဲ႕ေသနတ္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိလိုက္ရတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေသနတ္မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို ဝမ္းနည္းနာၾကည္းခဲ႔ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ထဲက ေနာက္ထပ္ က်ည္ဆံထပ္ထြက္ခြင့္ မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို သံုးမရေတာ့ဘူးထင္ၿပီး ဒီကို ပို႔လိုက္ၾကတာပါပဲ။”
တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ေသနတ္ႏွစ္လက္လံုးဆီက ဘာသံမွ ထြက္မလာပဲ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ၿပီးမွ ေသနတ္အသစ္က ေၾကကြဲေနတဲ႔အသံနဲ႔ တိုးတိုးေလးဆက္ေျပာလိုက္တယ္ ...
“ကြ်န္ေတာ့္ေအာက္မွာ သူတို႔ ဘယ္လိုစာတန္းမ်ား ခ်ိတ္ၾကမလဲ မသိဘူးေနာ္...” ။ ။
ေဆာင္းဦးညေတြဟာ
ဟုိအရင္ႏွစ္ေတြအတိုင္းပဲ
အလြမ္းဖြဲ႔သံစဥ္ေတြကို
႐ိႈက္ငိုသီဆိုရင္း
ျပတင္းေပါက္ကို လာေခါက္ေနၾကၿပီ။
ၾကားခြင့္မရွိေတာ့တဲ႔
အသံတစံုတရာမ်ား
ႏွင္းစက္ေတြၾကားမွာ ပုန္းခိုေနတာလား။
မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးေလ...
အသံတစံုတရာဟာ
ဘယ္တုန္းကမ်ား ႐ိႈက္ငိုဖူးလို႔လဲ ...
ငါသာ... အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ
ေၾကကြဲျပခဲ့ဖူးတာ ...
ငါပါ ......။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ျပတင္းေပါက္ကိုဖြင့္လိုက္တယ္
ၿပီးေတာ့ အလြမ္းေတြနဲ႔အတူ
ငါ ကခုန္ပစ္လိုက္တယ္။
ေဆာင္း ... ည .... ေတြ
အရည္ေဖ်ာ္ပစ္တာေတာင္
ပူေလာင္ျပင္းျပတုန္း....။
အသံတစံုတရာေရ.....။
ဟယ္လို ... ၾကားရလား
အသံတစံုတရာေရ.........။
ျပန္လာခဲ႔ပါ
ဟိုး ......... အတိတ္ေတြထဲကေန
..... ျပန္လာခဲ႔ပါ။
အရင္လို တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔အခါ...
ငါ့ သက္ျပင္းခ်သံ တိုးတိုးေလး
နင္ျပန္ၾကားေယာင္တဲ႔အခါ...။ ။
အစ္မ ယမင္း က Tag ထားေတာ့လည္း ေရးရေတာ့မွာေပါ့ေလ။ ေတာ္ၾကာ သြား... ခင္စရာလည္း မေကာင္းဘူးဆိုၿပီး အေပါင္းအသင္း မလုပ္ေတာ့ရင္ မိတ္ေဆြေလ်ာ့သြားဦးမယ္... ေနာ။
Ten Things ဆိုေပမယ့္ တကယ္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ မေကာင္းဘူးထင္ရတဲ႔ အက်င့္က ဆယ္ခုမကဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ စဥ္းစားရသမွ် ေရးၾကည့္လိုက္ပါတယ္။
၁။ေန႔နဲ႔ညမွားေနတာ (မိုးလင္းခါနီးမွအိပ္ၿပီး ၁၂၊ ၁ ေလာက္မွထတယ္)
၂။ဆရာႀကီးလုပ္တတ္တာ(နားရြက္ေတာ့ပါပါတယ္)
၃။မီးမလာရင္ မေနတတ္ေတာ့တာ
၄။ဂိမ္းေဆာ့ရင္၅ႏွစ္အရြယ္တူေလးကိုေတာင္အ႐ံႈးမေပးခ်င္တာ
၅။မူးရင္စကားတအားမ်ားတာ(ေ႐ွ႕ေနာက္မၾကည့္ဘူး)
၆။ဖဲ႐ိူက္ရင္႐ံႈးမွာေၾကာက္ၿပီးပံုမေအာရဲတာ
၇။အတိတ္ကိုျပန္တမ္းတေနတတ္တာ
၈။လူစည္တဲ႔ေနရာေတြကိုေရွာင္တာ (ပြဲလမ္းသဘင္မ်ိဳးေတြ)
၉။ကိုယ့္ကိုကိုယ္အထင္ႀကီးတာ(တကယ္က ဘာမွအသံုးမက်ဘူး)
၁၀။အေဆာင္ေရွ႕ဂစ္တာတီးရင္တစ္ေယာက္တည္းဆိုခ်င္တာ (အသံကျဖင့္မေကာင္းပဲနဲ႔)
အား... တကယ္ေတာ့ စဥ္းစားရတာ အေတာ္ခက္တယ္။ ေျပာပါတယ္... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးပါတယ္လို႔။ မေကာင္းဘူးထင္ရေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ေနရတာ တကယ္ခက္ပါတယ္။
လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္မျမင္ဆံုးပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေလာက္ပဲေရးတတ္ပါတယ္...။
ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ခဲ႔ရေပမယ့္ အစ္ကိုေတာ္ ေနာင္ေတာ္မ်ား ေျပာျပၾကလို႔ သိရတဲ႔ အေၾကာင္းေလးပါ။
႐ွစ္ဆယ့္႐ွစ္တုန္းက ဆႏၵျပေက်ာင္းသားေတြ ျပည္သူေတြကို စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ၿဖိဳခြင္းၿပီး ေသတဲ႔အေလာင္းေတြကို ညေတြမွာ ဧရာ၀တီျမစ္ထဲ ပစ္ခ်ေမွ်ာခဲ႔သတဲ႔။
အဲဒီအခ်ိန္က ငယ္ေသးလို႔ ေသခ်ာမသိခဲ႔ေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားတတ္ၿပီ။ နာၾကည္းတတ္ပါၿပီ။ စစ္အစိုးရရဲ႕ ရက္စက္မႈကိုလည္း မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ခဲ႔ဖူးၿပီ။ ထားလုိက္ပါေတာ့...။
ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဆရာျမင့္မိုးေအာင္ေရးၿပီး ကိုေလးျဖဴဆိုခဲ႔တဲ႔ ဧရာ၀တီညမ်ား သီခ်င္းအေၾကာင္းပါ။ ဇာတ္၀င္သီခ်င္းမို႔ ဇာတ္ကားနဲ႔လိုက္ဖက္ေအာင္ ေရးသားသီဆိုထားတယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္လိုက္ရတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီထက္မက ပိုခံစားမိပါတယ္။
ဧရာ၀တီညမ်ားကို နားေထာင္ရင္း အေပၚမွာေရးခဲ႔သလို ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးထားတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ ကိုေလးျဖဴရဲ႕ နာနာၾကည္းၾကည္း ေၾကေၾကကြဲကြဲနဲ႔ ဆိုလိုက္တဲ႔ အသံေတြကိုက တကယ့္ျဖစ္ရပ္ေတြကို ျပန္ေျပာျပေနတဲ႔ အတိုင္းပဲ။ ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းသံၾကားက ေသနတ္သံေတြ၊ ကိုလြင္မိုးရဲ႕ ငိုသံေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ကို ပိုျမင့္သြားေစတယ္။
ဧရာ၀တီဟာ တကယ္ပဲ နာက်င္စြာ ညည္းတြားခဲ႔တာလား? ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ အနာခံေပးဆပ္ျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ သူရဲေကာင္းေတြ အနာခံ ေပးဆပ္ခဲ႔ၾကတယ္။ အတိတ္ေတြ မေပ်ာက္ကြယ္ပါ၊ အသက္႐ွင္ ျမစ္ေရလိုစီး .... ။
ကဲ ... မိတ္ေဆြတို႔ေရာ ... ကၽြန္ေတာ့လို ခံစားလို႔ရသလား? သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။ ။
နအဖအစိုးရက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အ႐ြယ္မေရာက္ေသးတဲ႔ ကေလးစစ္သားေတြ မ႐ွိပါဘူးလို႔ ေျဗာင္လိမ္ေနေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ေနျမင္ေနၾကရတာ အားလံုးအသိပါ။ ေလ့က်င့္ေရးတပ္ေတြမွာ ပိုၿပီးေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြကို ႀကိဳက္တဲ႔အခ်ိန္သြားေမးၾကည့္၊ မင္းအသက္ဘယ္ေလာက္႐ွိၿပီလဲဆိုရင္ (၁၈) ႏွစ္္လို႔ပဲ ေျဖလိမ့္မယ္။
ၾကားဖူးတဲ႔ စစ္ခ်ီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။ ‘‘မင္းရဲေက်ာ္စြာ တပင္ေ႐ႊထီးပံုတည္’’ ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းပါ။ အင္း၀ဘုရင္မင္းေခါင္ရဲ႕ သားေတာ္ မင္းရဲေက်ာ္စြာဟာ ရခိုင္ကို စစ္ခ်ီတုန္းက သက္ေတာ္ (၁၃)ႏွစ္ပဲ ႐ွိေသးတယ္။ မြန္ဘုရင္ ရာဇဓိရာဇ္နဲ႔တိုက္ေတာ့ သက္ေတာ္(၁၇)ႏွစ္ပဲ ႐ွိပါေသးတယ္။
အဲဒီလိုပဲ တပင္ေ႐ႊထီးဟာလည္း သက္ေတာ္(၁၇)ႏွစ္ အ႐ြယ္မွာ ရန္သူ႔နယ္ေျမျဖစ္တဲ႔ ေ႐ႊေမာ္ေဓါဘုရားေပၚမွာ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့နဲ႔ နားထြင္းေတာ္္မူခဲ့တယ္။
ေျပာရရင္ေတာ့ စစ္ခ်ီသီခ်င္းမွာပါတဲ့ မင္းရဲေက်ာ္စြာနဲ႔ တပင္ေ႐ႊထီးတို႔ဟာ အသက္(၁၈)ႏွစ္ မျပည့္ခင္မွာပဲ သူတို႔ရဲ႕ စြမ္းရည္သတၱိကို အျပည့္အ၀ ေတြ႔ျမင္ၾကရပါတယ္။
ကဲ ... နအဖစစ္တပ္မွာ ကေလးစစ္သားေတြ႐ွိေနတာကို မေျပာၾကပါနဲ႔။ ေတြ႔ခဲ့ျမင္ခဲ့ရင္လည္း ‘‘မင္းရဲေက်ာ္စြာ တပင္ေ႐ႊထီးပံုတည္ ဘုရင့္ေနာင္နဲ႔ အေလာင္းဘုရားတို႔သည္’’ ဆိုၿပီး အက်ယ္ႀကီး သီခ်င္းေအာ္ဆိုလိုက္ၾကပါေတာ့ခင္ဗ်ား။ ။
(ပံုေလးက Google Image Search ကေန ႐ွာထားတာပါ။)
ေမွာင္မည္းေနတဲ႔ ေတာနက္ႀကီးတစ္ခုထဲမွာ ခရီးသြားတစ္စု လမ္းေပ်ာက္ေနၾကတယ္။ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ဟိုဘက္သြားရမလို ဒီဘက္သြားရမလိုနဲ႔ပဲ ညလည္းနက္ခဲ႔ၿပီ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေတာမွီရဟန္းတစ္ပါးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၾကတယ္။ ခရီးသြားတစ္စု လမ္းေပ်ာက္ေနမွန္းသိတဲ႔ ရဟန္းက လမ္းၫႊန္ျပတယ္။
"ဟိုးမွာ ျမင္ရလား ... အလင္းေရာင္ပ်ပ်နဲ႔ ျမင္ရတဲ႔ၿမိဳ႕ ဟာ ဒကာတို႔သြားမယ့္ လမ္းမွန္ေရာက္တဲ႔ ၿမိဳ႕ ပဲ"
ရဟန္းၫႊန္ျပရာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမဴႏွင္းျမဴခိုးေတြ ပိန္းပိတ္ေနလို႔ ဘာမွမျမင္ၾကရဘူး။
"အ႐ွင္ဘုရား ... ျမဴခိုးျမဴႏွင္းေတြနဲ႔ ပိတ္ေနလို႔ အ႐ွင္ဘုရားျပတဲ႔ ၿမိဳ႕ ကို မျမင္ၾကရပါဘူးဘုရား"
ခရီးသြားတစ္စုေလွ်ာက္ေတာ့ ရဟန္းက မိန္႔တယ္.....
"ရဟန္းက အဲဒီပိန္းပိတ္ေနတဲ႔ ျမဴခိုးေတြကို ေဖာက္ၿပီးၾကည့္လို႔ အလင္းေရာင္႐ွိတဲ႔ၿမိဳ႕ ကို ၫႊန္ျပႏိုင္တာပါ ... အဲဒီကို ဒကာတို႔ေရာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ပိတ္ကာေနတဲ႔ ျမဴခိုးျမဴႏွင္းေတြကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေဖာက္ထြက္ၾကရလိမ့္မယ္ ... ကဲ .. အခ်ိန္ေတြလင့္ေတာ့မယ္ ... သြားၾကေပေတာ့ ဒကာတို႔ ...."
ခရီးသြားတစ္စုလည္း ရဟန္းၫႊန္ျပတဲ႔လမ္းအတိုင္း အလင္းေရာင္႐ွိတဲ႔ၿမိဳ႕ ကိုေရာက္ဖို႔ ျမဴခိုးျမဴႏွင္းေတြကို ဖယ္႐ွားတိုး၀င္ၿပီး တေ႐ြ ႔ေ႐ြ ႔ နဲ႔ ခရီးဆက္ေနၾကေလရဲ ႔။
ပိတ္ကာေနတဲ႔ ျမဴခိုးေတြကို ထြင္းေဖာက္ၾကည့္ႏိုင္သူတိုင္း အလင္းေရာင္ေတာက္ပတဲ႔ ၿမိဳ ႔ ျပကို ျမင္ၾကရမွာပါပဲ။ ။
အာ႐ံုထဲက ရည္မွန္းကာ
ေပးေ၀ ေမတၱာ က႐ုဏာ။
႐ူးသြပ္ ေလာဘ ေဒါသမီး
ကင္းေ၀းပါေစ ကမၻာေျမႀကီး။
သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရၾကေစ
ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တ ေငြနဲ႔ေရႊ။
ေသဆံုးေနတဲ႔ အိပ္မက္ကမၻာ
ျပန္ရွင္သန္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါ ...
ေစလိုရာေစ အိပ္မက္မ်ား
အျမန္ဆံုးနဲ႔ ေရာက္ေစသား။ ။
(အားလံုးအတြက္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္လို႔ေကာင္းေအာင္ ကေလးကဗ်ာေတြလို ကာရန္ေလးနဲ႔ ႀကိဳးစားေရးထားပါတယ္။ က်ိန္ဆဲခ်င္ရင္ေတာ့ တစ္ေၾကာင္း ၿပီး တစ္ေၾကာင္း အစ အဆံုး ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။)
ကန္လယ္မွာ ေလွတစ္စင္း ႐ုန္းရင္းဆန္ခပ္ ျဖစ္ေနတယ္ ...
ကေလးေတြ ကစားရင္း မာလိန္မွဴး သူလုပ္မယ္ ငါလုပ္မယ္နဲ႔ ျငင္းခုံ ရန္ျဖစ္ေနၾကတာပါ...။
ကန္ကလည္းငယ္ပါတယ္၊ ေလွကလည္း ေသးပါတယ္။
ေလွက ကေလးေတြနဲ႔တင္ ျပည့္က်ပ္ေနၿပီ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရကူးေနတဲ႔ ကေလးစိတ္မကုန္ေသးတဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ေလွေပၚတက္လာပါတယ္...။
“ကေလးေတြ ... ေလွာ္တက္ငါ့ကိုေပး ၊ မင္းတို႔ မာလိန္မွဴး ေ႐ြးလို႔ၿပီးရင္ ျပန္ေပးမယ္... ”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ေလွာ္တက္ကိုအတင္းလုၿပီး ေလွာ္ေနေတာ့တယ္။ လူႀကီးဆိုေတာ့လည္း ဘာမွမေျပာရဲၾကဘူး။
ေလွကေလးကျဖင့္ သူတက္လိုက္လို႔ ေရေတြစိမ့္၀င္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နစ္ေတာ့မယ္။ လူႀကီးကေတာ့ ေလွာ္ေကာင္းတုန္း။ ။
လိမ္ဆင္ႀကီးမွန္းသိရက္နဲ႔ေတာ့
ဘ၀ကိုပံုေလာင္းရေလာက္ေအာင္ထိ
ငါတို႔ေတြမိုက္႐ူးရဲမဆန္ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ...
အခ်ိန္ေတြအၾကာႀကီး
ငါတို႔ေတြေမွာင္ခဲ႔ရဖူးၿပီ။
တြင္းဆံုးက်ေနတဲ႔
ဘ၀ေတြအားလံုးအတြက္
ထြက္ေပါက္တစ္ခုကို
ကူ႐ွာေပး႐ံုေလးပါ။
မိုးေခါင္ေနတာကို
လြန္ဆြဲေန႐ံုနဲ႔ေတာ့
မ႐ြာႏိုင္မွန္း သိခဲ႔ၾကၿပီ။
ေထာင္ေခ်ာက္ေတြၾကားမွာ
ကိုယ့္အမွန္တရားနဲ႔ကိုယ္
ေပ်ာ္ေမြ႔႐ွင္သန္ေနၾကတဲ့
လူငယ္ေတြေလ ...
အားမတန္ေပမယ့္
ဘယ္ေတာ့မွ မာန္မေလွ်ာ့ဘူး။ ။
