‘ငါ့သားမ်ား စစ္ထဲ၀င္ရင္ေလ သူ႔ကိုေျပာလိုက္စမ္းပါကြာ၊ စစ္တပ္ဆိုတာ အမွန္သာလိုက္နာႏိုင္ရင္ တကယ့္ ေယာက္်ားျမတ္ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ႔ တရားေတြကို သင္ၾကားေပးတဲ႔ ေက်ာင္းႀကီးေပါ႔’
စစ္သည္ေတာ္ေဟာင္းတစ္ဦး
ဧည့္ခန္းမွာ ေရႊေရာင္ေဖာင္းႂကြစာလံုးေတြနဲ႔ ေရးသားခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ႔ စာသားေတြကို ေမာ့ဖတ္ရင္း စစ္သည္ေတာ္ေဟာင္းႀကီး အၿမဲ ဂုဏ္ယူေနက်ေပါ့။ လူ႔ဘ၀တုန္းက သူေရးခဲ႔တဲ႔ ဒီစာသားေလးေတြဟာ တမလြန္ဘံုက သူ႔အိမ္အတြက္ ဂုဏ္တက္ေစတဲ႔ အရာတစ္ခုလည္း ျဖစ္တယ္။
“စာ ဗ်ိဳ႕ ...စာ”
အိမ္ေ႐ွ႕ထြက္ၿပီး စာပို႔သမားဆီက စာကို ယူလိုက္တယ္။
“ေၾသာ္... လူ႔ဘံုမွာ ႐ွိေသးတဲ႔ ငါ့ေျမးဆီက စာပါလား၊ ဒီေကာင္က စာေရးရမွာ တကယ္ပ်င္းတဲ႔ေကာင္ပါ၊ ခုမွ ဘာအေရးႀကီးလို႔ ေရးလိုက္လဲ မသိဘူး”
ဧည့္ခန္းက ထိုင္ခံုမွာထိုင္ရင္း စာအိတ္ကို ေဖာက္လိုက္တယ္။
‘အဘိုး.....
ဒီစာကို စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။ အေၾကာင္းက အဘိုးေရးခဲ႔တဲ႔ စာသားေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္မွာ အျပည့္အ၀ မမွန္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အဘိုးေျမး ကၽြန္ေတာ္လည္း စစ္ထဲမ၀င္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔စစ္တပ္ဟာ အဘိုးတို႔ ေခတ္က စစ္တပ္လို မဟုတ္ေတာ့လို႔ပါပဲ။ အဘိုးလို စစ္ထဲမ၀င္ခဲ႔ေပမယ္႔ အဘိုးလို ဂႏၱ၀င္ေျမာက္တဲ႔ စာသားေလးကို ေရးၿပီး အဘိုးေျခရာနင္းႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အဘိုးေရးခဲ႔တဲ႔ စာသားကို ေျမးက ေခတ္နဲ႔ညီေအာင္ ျပဳျပင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုေလ...
ငါ့သားမ်ား စစ္ထဲ၀င္ရင္ေလ သူ႔ကိုေျပာလိုက္စမ္းပါကြာ၊ စစ္တပ္ဆိုတာ အာဏာ႐ူးလူတစ္စုခိုင္းတိုင္း မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ပဲ လိုက္လုပ္ေနရင္ တကယ့္ျပည္သူ႔သစၥာေဖာက္ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ႔ မတရားမႈေတြကို သင္ၾကားေပးတဲ႔ ေက်ာင္းႀကီးေပါ့။’
စာဖတ္ၿပီး စစ္သည္ေတာ္ေဟာင္းႀကီး ေတြေ၀သြားတယ္။ သူ႔ဧည့္ခန္းက ေရႊေရာင္စာသားေတြကို ဒီအတိုင္းထားလိုက္ရ ေကာင္းမလား၊ သူ႔ေျမးေျပာသလို ေခတ္နဲ႔ညီေအာင္ ျပင္လိုက္ရ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားရင္း။ ။
