tag:blogger.com,1999:blog-25571853098615190592012-01-30T19:05:41.753+06:30စိတ္ကူးေတြ႐ြာခ်တဲ့သစ္ပင္ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.comBlogger1231100tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-40265814921665482642011-12-27T16:39:00.005+06:302012-01-30T19:05:41.807+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/--mjoBQrrvs0/Tvmb0P7GFLI/AAAAAAAAAUE/ILEoo8TN4-M/s1600/smile.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/--mjoBQrrvs0/Tvmb0P7GFLI/AAAAAAAAAUE/ILEoo8TN4-M/s200/smile.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690750926089229490" border="0" /></a><br /><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><p><span style="font-size:100%;">ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးကြယ္ ...</span></p><p><span style="font-size:100%;">တခါတေလ</span></p><p><span style="font-size:100%;">နင္ရယ္စရာ ေျပာတဲ႔အခါ</span></p><p><span style="font-size:100%;">ဝင္ၿပီး ရယ္ေမာေပးတတ္သူလိုမ်ိဳးေလးပဲ</span></p><p><span style="font-size:100%;">နင့္အတြက္ အသံုးဝင္ရင္ ..</span></p><p><span style="font-size:100%;">ေက်နပ္ပါတယ္ ...။</span></p><p><br /></p><p><span style="font-size:100%;">အခ်စ္ဆိုတာကို ...</span></p><p><span style="font-size:100%;">ရယူပိုင္ဆိုင္ျခင္းလိုလို</span></p><p><span style="font-size:100%;">စြန္႔လြတ္ေပးဆပ္ျခင္းလိုလို</span></p><p><span style="font-size:100%;">ျငင္းခုန္ေနၾကသူေတြကို ...</span></p><p><span style="font-size:100%;">ငါ .... မုန္းတယ္ ....။</span></p><p><br /></p><p><span style="font-size:100%;">တကယ္ေတာ့ ...</span></p><p><span style="font-size:100%;">ေကာင္မေလးရယ္ ....။</span></p><p><br /></p><p><span style="font-size:100%;">အခ်စ္ဆိုတာ ....။</span></p><p><br /></p><p><span style="font-size:100%;">ဖြင့္ေျပာစရာ မလိုေတာ့ေလာက္ေအာင္</span></p><p><span style="font-size:100%;">နင့္ကို ေငးၾကည့္ေနမိတဲ႔အခါ ...</span></p><p><span style="font-size:100%;">ၾကယ္တာရာ အားလံုးကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္သလိုမ်ိဳး ......</span></p><p><span style="font-size:100%;">..................... .........................။</span></p><p><br /></p><p><span style="font-size:100%;">ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ...</span></p><p><span style="font-size:100%;">ငါ့ကို 'အ႐ူး' လို႔ ေခၚပါကြယ္ ...။ ။<br /></span></p><p><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:100%;"><br /></span></p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4026581492166548264?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-11803997470712560422011-12-11T12:16:00.004+06:302011-12-31T16:24:22.928+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-IVPs8mu_l4o/Tv7bh_eJaTI/AAAAAAAAAUc/UokmzsINDus/s1600/images.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 133px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-IVPs8mu_l4o/Tv7bh_eJaTI/AAAAAAAAAUc/UokmzsINDus/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692228356062931250" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">ငါ့ကို ... ထားခဲ႔လိုက္ပါ ...<br />ဧရာဝတီ .....။<br /><br />လူသားအားလံုးအတြက္<br />အသက္ရွင္ခြင္႔ မရမွေတာ့ ...<br />သမိုင္းတစ္ခုလို<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စာအုပ္ေလးလို<br />ပိတ္ေနလိုက္ပါေတာ့ ...။<br /><br />အတၱေတြ စီးဆင္းေနမယ့္<br />ျမစ္ႀကီးတစ္ခုကို<br />ငါတို႔ ...<br />မျမင္ခ်င္တဲ႔ အခါ ...။<br /><br />သဘာဝတရားကို<br />ငါတို႔ ...<br />ကယ္တင္ခြင့္ မရေတာ့တဲ႔ အခါ ...။<br /><br />ထားလိုက္ပါ ... ဧရာဝတီရယ္<br />မ်က္ရည္ေတြနဲ႔<br />ဆက္ ... စီးဆင္းၾကတာေပါ့ ...။ ။<br /><br />၃၀ . ၉ . ၂၀၁၁<br /><br />ထူးထူးဆန္းဆန္း ေစာေစာစီးစီး ႏိုးေနတဲ႔ ဒီမနက္က ေရးလိုက္တဲ႔ ကဗ်ာပါ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ျဖစ္သြားတယ္။<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-1180399747071256042?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-47098858788319273032011-12-02T18:22:00.002+06:302011-12-02T18:35:17.372+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-oaD1aTUy8mQ/Tti-zh14QtI/AAAAAAAAATo/b8gP2cQKEUI/s1600/8624_crumpled_white_paper_texture_by_melemel.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-oaD1aTUy8mQ/Tti-zh14QtI/AAAAAAAAATo/b8gP2cQKEUI/s200/8624_crumpled_white_paper_texture_by_melemel.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681500722394841810" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">ငါဟာ... ပြင့္စရာ အပင္မရွိတဲ႔<br />ဂ်စ္ပစီ ပန္းတစ္ပြင္႔ရယ္ပါ ...။<br /><br />ငါ စိုက္ပ်ိဳးခ်င္တဲ႔<br />အိပ္မက္သစ္ပင္ေလးက<br />ရာသီဥတုနဲ႔ မကိုက္ညီခဲ႔ဘူး ...။<br /><br />ေကာင္မေလးေရ ...။<br /><br />လူေတြကိုက<br />မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာပါကြယ္ ...။<br /><br />နာမ၀ိေသသန မရွိတဲ႔ ေကာင္ကလည္း<br />သူလို ကိုယ္လိုေလာက္ေတာ့<br />ေမႊးျပႏိုင္ပါတယ္ ...။ ။<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4709885878831927303?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-39487801820021870072011-11-25T18:09:00.004+06:302011-11-25T18:25:49.225+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-Fy1bHuRd9-E/Ts-AROfh5KI/AAAAAAAAATc/frWf2mgUmMc/s1600/affas.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 208px; height: 118px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Fy1bHuRd9-E/Ts-AROfh5KI/AAAAAAAAATc/frWf2mgUmMc/s200/affas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678898688573957282" border="0" /></a><br />ဗီလိန္မပါတဲ႔<br />ပံုျ႔ပင္တစ္ပုဒ္ေလာက္<br />ေျပာျပၾကစမ္းပါ ....<br /><br />အဲဒီထဲမွာ<br />လူစြမ္းေကာင္းလုပ္ခ်င္လို႔ ...။ ။<br /><br /><br /><br />(က်ေနာ္ ပထမဆံုး ျမင္ဖူးတဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ ပံုႏွိပ္ကဗ်ာေလး ျဖစ္ပါတယ္ ....<br />အဲဒီအတြက္ အစ္မ မေနာ္ဟရီကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္ ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3948780182002187007?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-79328895123798577392011-04-10T11:55:00.000+06:302011-04-10T11:56:36.830+06:30ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးေနရတဲ႔<br />ပင္လယ္တစ္ေကာင္လို<br />ငါ့ကိုငါ မုန္းေနတယ္ ...။<br /><br />ဒဏ္ရာေတြကို<br />အနက္႐ိႈင္းဆံုးမွာ သိုဝွက္ရင္း<br />တည္ၿငိမ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ႔ရ ...။<br /><br />မုန္တိုင္းမေလးေရ .......။<br /><br />ငါ့ရင္ခြင္မွာေတာ့<br />နင္ဟာ ....<br />ဝုန္းဒိုင္းႀကဲ နတ္သမီးေပါ့ ...။<br /><br />လိႈင္းေတြ ခါတဲ႔အထိ<br />နာက်င္ရတာေတာင္<br />ငါ .....<br />နင့္ကို ခ်စ္သြားခဲ႔မိတယ္ ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7932889512379857739?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-73434362774138743622011-03-24T13:11:00.001+06:302011-03-24T14:09:18.234+06:30ဟိုတေလာက ELEVEN ဂ်ာနယ္မွာ ေဆာင္းပါးေလး တစ္ပုဒ္ဖတ္မိၿပီး စဥ္းစားမိတာေလး ေျပာပါရေစ။<br /><br />ဒီလိုဗ် ...။<br /><br />၂၀၁၁ ႏိုဝင္ဘာလမွာ SEA Games ဆိုတဲ႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွအားကစားၿပိဳင္ပြဲႀကီး လာေတာ့မယ္ေလ။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း အိမ္ရွင္ႏိုင္ငံေတြဟာ အိုလံပစ္အားကစားနည္းေတြ မဟုတ္တဲ႔ ႐ိုးရာအားကစားနည္းေတြကို ထည့္သြင္းၿပီး ေရႊတံဆိပ္ေတြ ယူၾကတယ္တဲ့ဗ်။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဆုမရႏိုင္တဲ႔ အိုလံပစ္အားကစားနည္းေတြကိုလည္း ျဖဳတ္ထားတတ္တယ္တဲ႔ဗ်။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ အိမ္ရွင္ႏိုင္ငံေတြက ႏိုင္ငံအလိုက္ ရပ္တည္မႈထိပ္ဆံုးေနရာကို ယူတတ္ၾကတယ္တဲ႔။<br /><br />ထားပါေတာ့ ....။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ၂၀၁၁ မဟုတ္ပါဘူး။ ၂၀၁၃ SEA Games ကို ျမန္မာႏိုင္ငံက အိမ္ရွင္အျဖစ္ လက္ခံက်င္းပမွာေလ။ အဲဒီအခါ က်ေနာ္တို႔လည္း ေရႊတံဆိပ္ေတြ ႀကံဖန္ယူဖို႔ လိုလာၿပီ မဟုတ္လား။ အဲဒါေၾကာင့္ ႐ိုးရာအားကစားနည္းျဖစ္မယ္ထင္တဲ႔ ဟာေလးေတြကို ဉာဏ္မွီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္ဗ်။<br /><br />၁။ ေခါင္းအံုး႐ိုက္ၿပိဳင္ပြဲ<br />(ဝါးလံုးတန္းေပၚ တက္ၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေခါင္းအံုးနဲ႔ ႐ိုက္ရတာေလ။ ေအာက္က်သူအ႐ံႈး ...)<br /><br />၂။ ေခ်ာတိုင္တက္ၿပိဳင္ပြဲ<br />(ဒါေတာ့ ျမင္ဖူးၾကမွာပါ ...)<br /><br />၃။ပုဆိုးကြင္းစြပ္ အေျပးၿပိဳင္ပြဲ<br />(ႏွစ္ေယာက္တြဲ ၿပိဳင္ပြဲေပါ့ ... ဒါလဲ ျမင္တယ္မဟုတ္လား ...)<br /><br />၄။ ထုပ္ဆီးတိုး ၿပိဳင္ပြဲ<br />( အသင္းလိုက္ အားကစားနည္းေပါ့ဗ်ာ ...)<br /><br />၅။ ဇယ္ခံုၿပိဳင္ပြဲ<br />(လက္ေတာက္ခံုေပါ့ဗ်ာ ... စႏူကာနဲ႔ ဘိလိယက္ၿပိဳင္ပြဲကို ျဖဳတ္မယ္ဗ်ာ ... အမယ္ .. ခုေနာက္ပိုင္း လက္ေတာက္ခံုေတြကလည္း pool table ေတြလို က်င္းေျခာက္က်င္း ျဖစ္ေနၿပီဗ် ..)<br /><br />၆။ က်ားထိုးၿပိဳင္ပြဲ<br />(ဒါလည္း အတူတူပဲေလ ... စစ္တုရင္ၿပိဳင္ပြဲကို ျဖဳတ္မယ္ ...)<br /><br />ၿပီးေတာ့ ...<br />ျမန္မာေတြ ဆုမရႏိုင္မယ့္ အားကစားနည္းေတြကိုလည္း အရွက္မရွိ ျဖဳတ္ဖို႔ လိုမယ္ဗ်။ ခု လာမယ့္ အင္ဒိုနီရွား SEA Games မွာ သူတို႔ ဆုမရႏိုင္တဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ေဘာ္လံုးၿပိဳင္ပြဲကို ျဖဳတ္သလို က်ေနာ္တို႔လည္း အမ်ိဳးသားေဘာ္လံုးၿပိဳင္ပြဲကိုု ျဖဳတ္ထားဖို႔ လိုမယ္ :-) <br /><br />ဒါပါပဲဗ်ာ...<br />က်ေနာ့္ စာကို ဖတ္မိတဲ႔ သူေတြကလည္း စဥ္းစားမိသမွ် ႐ိုးရားအားကစားနည္းေလးေတြကို ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္ ...။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7343436277413874362?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-55064572070960682732011-03-17T15:09:00.000+06:302011-03-17T15:14:29.426+06:30ေႏြဦးရာသီ တဲ႔ ...<br />အာရပ္ကမၻာမွာ<br />အာဏာရွင္ေတြကို<br />ဆႏၵျပလႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔<br />ျဖဳတ္ခ်ေနသလိုမ်ားလား ...?<br /><br />သူ႔ကို ခ်ုဳပ္ကိုင္ အုပ္စိုးခ်င္တဲ႔<br />လူသတၱဝါေတြကို<br />ကမၻာႀကီးက ဆႏၵျပေနတယ္ ...။<br /><br />ပ်က္စီးျခင္း၊ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း၊<br />ေသဆံုးျခင္း၊ ....ျခင္း၊ ... ျခင္း ...<br />မ်က္ရည္ေတြ ... မ်က္ရည္ေတြ ...<br />လူေတြ ငိုေနတယ္ ...။<br />ဟုတ္တယ္ ...<br />ကမၻာႀကီးလည္း ငို ... ေန ... တယ္ ...။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ “လူသား”ေတြ<br />အတၱစိတ္ေတြ ေလွ်ာ့ၾကရမယ္ ...။<br /><br />ကမၻာႀကီး<br />ျပန္ ...<br />စိမ္း .. လန္း .. ပါ .. ေစ ...။ ။<br /><br />(ဂ်ပန္ ငလ်င္ ... သို႔ ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-5506457207096068273?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-34746329722891927952011-03-11T14:14:00.002+06:302011-03-11T14:51:34.240+06:30၁။ လတ္တေလာ က်ေနာ့္ ေန႔စဥ္အလုပ္<br /><br />မနက္တိုင္း သတင္းစာဖတ္၍ ရယ္ေမာျခင္း<br />(ရယ္ေသာသူ အသက္ရွည္၏တဲ႔ ... လိုက္လုပ္ၾကည့္ပါလား ....။)<br /><br /><br />၂။ လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေဝးဆိုသည္မွာ<br /><br />(က) လတ္တေလာတြင္ စာေပစိစစ္ေရးလုပ္ငန္းသည္ ၎အစည္းအေဝးသို႔ ေရာက္ရွိေနျခင္း<br /><br />(ခ) လိမ္ထားသည္မ်ားကို ထပ္မံအတည္ျပဳျခင္း<br /><br />(ဂ) အစီအစဥ္ ရွိမရွိဟူေသာ အဆိုမ်ားကို ေနာင္လာမည့္ အစိုးရသစ္ဝန္ႀကီးမ်ားကမဟုတ္ပဲ မၾကာခင္ ႏႈတ္ထြက္ရေတာ့မည့္ လက္ရွိအစိုးရ ဝန္ႀကီးအေဟာင္းမ်ားက ျပန္လည္ရွင္းလင္း၍ ကတိမ်ားေပးေနျခင္းေၾကာင့္ ဟာသလႊတ္ေတာ္ ျဖစ္ေနျခင္း<br /><br /><br />၃။ မွ်ေဝျခင္း<br /><br />(၁၁.၃.၂၀၁၁ ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာမွ ေခါင္းႀကီး ...)<br /><br />သတင္းစာေစာင္ေရ ေန႔စဥ္ သံုးသိန္းေက်ာ္၊ တစ္လလွ်င္ ကိုးသန္းေက်ာ္ႏွင့္ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ေစာင္ေရ တစ္သန္းေက်ာ္ ျဖဳန္းတီးလ်က္ရွိ<br /><br />ျမန္မာ ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား၊ အသိဗဟုသုတမ်ား၊ ေဖ်ာ္ေျဖမႈမ်ားကို ကမၻာ့ျပည္သူမ်ားနည္းတူ မျပည့္မဝ ရရွိခံစားႏိုင္<br />(က်ေနာ္က မ်က္လံုးမေကာင္းဘူး ...။)<br /><br /><br />၄။ ခ်င္းအမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္<br /><br />(သိဘူးေလ ... ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခ်င္းေတြပဲ ေတာင္းေနတာပဲ ... တျခားျပည္နယ္၊ တိုင္းေတြမွာ လိုေလေသးမရွိ ျပည့္စံုေနလို႔ ျဖစ္မွာေပါ့ ...။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3474632972289192795?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-82596256973283625052011-03-08T15:49:00.003+06:302011-03-08T16:10:17.036+06:30သိၾကားမင္းက ျမန္မာ့အလင္းဖတ္ၿပီး ေခါင္းခါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေရွ႕မွာ ရွိေနတဲ႔ တာဝတႎသာ သတင္းေထာက္ကို ေျပာတယ္ ...<br /><br /> “ဟဲ႔ ... ျမန္မာျပည္မွာ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝးက တစ္ရက္ကို ခဏေလးလုပ္လုပ္ၿပီး ရက္ေတြ ၾကာလွပါလားဟဲ႔ ... အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ မင္းနဲနဲ သြားစံုစမ္းစမ္း ...”<br /><br /> “Yes , Boss”<br /><br /> တာဝတႎသာသတင္းေထာက္လည္း Harry Potter ဇာတ္ကားထဲကလို ေဖာက္ကနဲ ေပ်ာက္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ လႊတ္ေတာ္ခန္းမထဲက က်ိဳင္းႀကီးေရွ႕မွာ ဘြားကနဲ ေပၚလာတယ္ ...<br /><br /> “ဟဲ႔ .. ပလုတ္တုတ္”<br /><br /> စာရြက္ထဲက စာသားကို အပီအျပင္ ဖတ္ျပဖို႔ျပင္ေနတဲ႔ လႊတ္ေတာ္နာယကႀကီး လန္႔ေအာ္တယ္ ...<br /><br /> “ဟင္” “ဟာ”<br /><br /> လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြထဲကလည္း ကၽြတ္စီကၽြတ္စီနဲ႔ အသံေတြ ထြက္လာတယ္။ အိပ္ငိုက္ေနတဲ႔ အမတ္ေတြလည္း မ်က္လံုးပြတ္ၿပီး အံ့ဩသြားၾကတယ္။ ေနာက္မွ လႊတ္ေတာ္နာယကႀကီးက သတိဝင္လာၿပီး ...<br /><br /> “ဟဲ႔ .. လႊတ္ေတာ္ထဲကို ဘယ္သတင္းေထာက္မွ ေပးမဝင္ပါနဲ႔ဆိုတာ မင္းက ဘယ္လိုေရာက္လာတာတုန္း ... လံုၿခံဳေရးေတြ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”<br /><br /> “ငွဲ ငွဲ ငွဲ ... က်ဳပ္ကို ဘယ္လံုၿခံဳေရးကမွ တားလို႔မရဘူးဗ် ... က်ဳပ္က သာမန္လူ႔ျပည္က ဂ်ာနယ္လစ္မဟုတ္ဘူး .. တာဝတႎသာသတင္းေထာက္ဗ် .. သိၾကားမင္းက ျမန္မာျပည္မွာ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝး ဘာေၾကာင့္ၾကာေနရလဲဆိုတာ ေမးခိုင္းလို႔ လာေမးတာ .. ကဲ .. လႊတ္ေတာ္နာယကႀကီး ရွင္းစမ္းပါဦးဗ် ...”<br /><br /> လႊတ္ေတာ္နာယကႀကီး ေတြေဝသြားတယ္ …။ ၿပီးမွ မ်က္မွန္ကိုခၽြတ္ ေခါင္းရမ္းရင္း ... <br /><br /> “က်ဳပ္လည္းမသိဘူးဗ် ... ေနဦး .. ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌႀကီးမ်ား သိမလားမသိဘူး ... သြားေမးၾကည့္ပါလား ...”<br /><br /> အဲဒီေတာ့ တာဝတႎသာသတင္းေထာက္လည္း ရွာေမးရေတာ့တာေပါ့ ...<br /><br /> “.........?”<br /><br /> “ဘာေတြ လာေမးေနတာလဲ .. သမၼတမလုပ္ရလို႔ တင္းေနတယ္ေနာ္ .. က်ဳပ္လည္းမသိဘူး .. သြားဗ်ာ ... သိခ်င္ရင္ သမၼတႀကီးကိုသာ သြားေမးေပေတာ့ ...”<br /><br /> တာဝတႎသာသတင္းေထာက္လည္း မိန္႔မိန္႔ႀကီး အိပ္ငိုက္ေနတဲ႔ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း၊ ဘာေဟာင္း ညာေဟာင္း လက္ရွိသမၼတ အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္ႀကီးကို သြားေမးရတယ္ ...<br /><br /> သူကေတာ့ ျပတ္တယ္။ တစ္လံုးတည္း ေျဖတယ္ ...<br /><br /> “မသိဘူး”<br /><br /> ျပတ္ကေရာ ...။<br /><br /><br /><br /> <br /> အဲဒါနဲ႔ တာဝတႎသာသတင္းေထာက္လည္း ေခါင္းေျခာက္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ သိၾကားမင္းကို အစီရင္ခံစာ တင္လိုက္တယ္ ...<br /> “သိၾကားမင္းႀကီးခင္ဗ်ား .. ျမန္မာျပည္က လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝး ဘာေၾကာင့္ ၾကာေနရသလဲဆိုတာ ျမန္မာႏိုင္ငံ သမၼတႀကီးေတာင္ မသိရတဲ႔အတြက္ သိၾကားမင္းႀကီးလည္း မသိခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့လို႔ အစီရင္ခံ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ား ...”<br /><br /> ျပတ္ကေရာ ... ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-8259625697328362505?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-72511461022275312872010-12-29T19:46:00.000+06:302010-12-29T19:51:22.843+06:30ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ဝင္သက္ထြက္သက္တိုင္း<br />ႏွင္းေတြလို ... အလြမ္းေတြ စြတ္စိုတယ္ ...။<br /><br />ၾကာခဲ႔ပါၿပီေလ ...<br />ေဆာင္းခိုငွက္ေတြလို<br />ငါမေျပးပုန္းခဲ႔ပါဘူးကြယ္ ...<br />မင္းထားခဲ႔တဲ႔ တံခါးဝမွာ<br />သံေခ်ာင္းေလးလို တိတ္ဆိတ္<br />ငါအိပ္ေနလိုက္ေတာ့တယ္ ...။<br /><br />ေျပာျပစရာ ပံုျပင္ေတြလည္း<br />အိပ္ရာဝင္ကုန္ၾကၿပီဆိုေတာ့<br />ျပကၡဒိန္ေတြပဲ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု<br />ခ်ိတ္ဆြဲျပေနလိုက္တယ္ .......။<br /><br />ကဲ ...<br />Happy New year! ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7251146102227531287?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-26647918313148035012010-12-04T13:32:00.001+06:302010-12-04T13:43:43.932+06:30မင္းတို႔ကို ထမ္းထားရတာ<br />ငါ မေလးပါဘူးလို႔ ... ေအာ္ဟစ္ရင္း<br />ပင္လယ္ဟာ က်န္ရစ္တယ္။<br /><br />လိႈင္းေတြကေတာ့ တဝုန္းဝုန္းနဲ႔<br />ပင္လယ္ကို ထားၿပီး <br />ထြက္ေျပးေနၾကတုန္း .....။<br /><br />အဲဒီမွာ ....<br />ငါ စဥ္းစားေတာ့တာပဲ ....။<br /><br />ေဟး .... ေကာင္မေလးေတြေရ ....။<br /><br />ငါဟာ ...<br />လူမဟုတ္ဘူးကြဲ႕ <br />တကယ္ေတာ့ ...<br />ပင္လယ္ႀကီး တစ္ခုပါ .....။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2664791831314803501?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-16651452919189007312010-11-18T19:48:00.002+06:302010-11-18T20:12:37.475+06:30SUNDERLAND FREEZE CHELSEA<br /><br />UNITED STUNNED BY VILLA &<br /><br />ARSENAL ADVANCE TO GRAB THEIR HOPE<br /><br /> <br /><br />အဲဒါကေတာ့ ေနာက္ဆံုးထုတ္ First Eleven ဂ်ာနယ္မ်က္ႏွာဖံုးက စာသားပါ<br /><br />ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ စာလံုးေတြ အေရာင္ခြဲၿပီး ႐ိုက္ထားတာပါပဲ<br /><br />အေရာင္ခြဲထားတဲ႔ စာလံုးေတြခ်ည္းပဲ ျပန္ေရးမယ္ဆိုရင္ ဒီလိုရပါတယ္ ...<br /><br /> <br /><br />SU FREE<br /><br />UNITE &<br /><br />ADVANCE TO GRAB THE HOPE<br /><br /> <br /><br />လို႔ ဖတ္လို႔ ရပါတယ္ ...... က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာသာျပန္သိပ္မကၽြမ္းက်င္ပါဘူး ...<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ခုလို ဘာသာျပန္ေပးပါတယ္ ...<br /><br /> <br /><br />ေဒၚစု လြတ္ၿပီ...<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြကိုဖမ္းဆုပ္ကိုင္ႏုိင္ဖို႔ အေသးစိတ္ေပါင္းစည္းပါ စုစည္းပါ <br /><br /> <br /><br />Eleven ကေတာ့ Eleven ပါပဲ ....<br /><br />ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ္ရပ္အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ဂုဏ္ယူစြာ အားေပးလိုက္ၾကပါစို႔ .......။ ။<br /><br />(ေနာက္ဆက္တြဲ ......)<br /><br /> <br /><br />ခုမွ ေကာ္နက္ရွင္ေကာင္းလို႔ en2mm7@gmail.com ရဲ႔ အကူအညီကို ယူလိုက္တာကေတာ့ ဒီလိုရပါတယ္ .....<br /><br /> <br /><br /> skinny: free<br /><br /> <br /><br /> en2mm7: EN2MM:(adj) ၁။ (က) လြတ္လပ္ေသာ။ ပြင့္ေသာ။ ရွင္းေသာ။ လြတ္ေသာ(မၿငိေသာ)။ လြတ္ၿငိမ္းေသာ။(v) လြတ္လပ္(adv) အခမဲ့<br /><br /> <br /><br /> skinny: unite<br /><br /> <br /><br /> en2mm7: EN2MM:(v) ေပါင္းစည္း<br /><br /> <br /><br /> skinny: advance<br /><br /> <br /><br />en2mm7: EN2MM:(n) ခ်ီစစ္။ ခ်ီတက္ျခင္း။ တိုးဝင္လာမႈ။ ျပန္႔ပြားလာမႈ။ တိုးပြားမႈ။ တိုးတက္ လာမႈ။ တိုးတက္မႈ။ ႀကိဳတင္ေပးေငြ။ စရန္။ တိုးေပးမႈ။ တိုးတက္မႈ။<br /><br /> <br /><br /> skinny: grab<br /><br /> <br /><br /> en2mm7: EN2MM:(vt,vi) လုယူသည္။(n) လုယူျခင္း။(v) လုယူ<br /><br /> <br /><br /> skinny: hope<br /><br /> <br /><br /> en2mm7: EN2MM:(n) ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္။(vt,vi) ေမွ်ာ္လင့္သည္။ အားထားသည္။(v) ေမၽွာ္လင့္<br /><br /> <br /><br />grab ကိုေတာ့ က်ေနာ္ကုိယ္တိုင္ သိဖူးတာက ဆုပ္ကိုင္ျခင္း ဖမ္းဆုပ္ျခင္းပါပဲ ....။ ကိုယ္တိုင္ပဲ ဘာသာျပန္ၾကည့္လိုက္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-1665145291918900731?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-32958307515667825902010-10-21T17:35:00.001+06:302010-10-21T17:50:02.824+06:30ႏွင္းဆီပန္းေတြပါ ...<br />လြင္ျပင္တစ္ခုလံုး စိမ္းလန္း<br />လြင္တီးေခါင္ေတာင္ စိုေျပလို႔ ...။<br /><br />အေျဖဆိုတာကလည္း<br />တြက္ရင္းနဲ႔ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတတ္တာမ်ိဳး .....။<br /><br />ခ်စ္တဲ႔ ကမၻာေျမႀကီးက<br />ပစ္စရာမရွိေအာင္ လွပလြန္းေတာ့<br />သူမ်ားေတြအတြက္ မနာလိုဘူး <br />ဆူးေတြ အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ဖူးပြင့္သြားတယ္ ...။ ။<br /><br /><br />အသစ္မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ .. ခု ရြာျပန္ေရာက္ေနတုန္း ဟိုးတုန္းက စာအုပ္အေဟာင္းၾကားက ကဗ်ာစာရြက္အေဟာင္းေလး ျပန္ေတြ႕တာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ္ေရးထားတာလား .. ကူးထားတာလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ကူးထားရင္ေတာ့ ေရးတဲ႔လူကို အၿမဲ ကူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ေရးထားတာပဲ ျဖစ္မွာပါ။ တျခားမွာ ေတြ႔ဖူးရင္ ေျပာသြားေပးၾကပါ။<br /><br />ေျပာရဦးမယ္ .. ခု က်ေနာ္တို႔ ရြာမွာ အင္တာနက္ရေနၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ခု ရြာကေန တင္ေပးလိုက္တာပါ။ ပံုတင္ဖို႔ အခက္အခဲ ရွိလို႔ ပံုေတာ့ မပါေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ကဗ်ာေလးပဲ ဖတ္သြားၾကပါေတာ့။ ေနာက္လည္း ပံုမွန္ အသစ္ေတြ ေရးၿပီး တင္ေပးေနမွာ ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးလိုက္ပါတယ္ အရပ္ကတို႔ေရ ...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3295830751566782590?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-60157759963430266792010-09-05T19:54:00.004+06:302010-09-05T20:03:51.474+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.cats-grin.co.uk/Birthdays.htm"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 102px; height: 209px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/TIOcGTLOx0I/AAAAAAAAASQ/1HRgl6gFY6g/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513422000872146754" border="0" /></a><br /><br />“ မိုးပ်ံပူေဖာင္းလိုေကာင္ !”<br /><br />က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက လူတစ္ေယာက္ကို ဆဲခ်င္ရင္ အဲဒီလို ဆဲတတ္ပါတယ္။<br /><br />“ မင္းဟာကလဲကြာ ... အဲဒါ ဆဲတာလား ? မိုးပ်ံပူေဖာင္းဆိုတာ မိုးေပၚကို ျမင့္ျမင့္တက္ေနတဲ႔ အရာေလကြာ ... မင္းဆဲတာက ခ်ီးက်ဴးသလို ျဖစ္ေနၿပီ ...”<br /><br />က်ေနာ္ ေမးမိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္ ...<br /><br />“ မင္းဘာသိလို႔လဲ ... မိုးပ်ံပူေဖာင္းဆိုတာ သူ႔အစြမ္းသတၱိနဲ႔သူ မိုးေပၚကို တက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ... အထဲမွာ ေလထက္ေပါ့တဲ႔ ဓါတ္ေငြ႔တစ္ခုခု ထည့္ထားလို႔ မဟုတ္လား ...”<br /><br />“ ေအးေလ ... အဲေလာက္ကေတာ့ ကေလးေတာင္ သိတယ္ ...”<br /><br />“ ေအး ... အဲဒါ မိုးေပၚတက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးကြ ... ေလေပၚ ေပါေလာေပၚေနတာ ... မင္းစဥ္းစားၾကည့္ ... ေလာကႀကီးမွာ သူလိုကိုယ္လို ေလထဲမွာ မေနႏိုင္ပဲ ေလေပၚေပါေလာေပၚေနရေလာက္ေအာင္ ေပါ့ရႊတ္ေနတဲ႔ေကာင္က ဘယ္ကလာၿပီး အသံုးက်ေတာ့မွာလဲ ... ဒီၾကားထဲ ေလႏွင္ရာ လႊင့္လႊင့္ သြားတတ္ေသးတယ္ ... မဟုတ္ဘူးလား ...”<br /><br />အင္း ... သူဆဲတာလဲ ဟုတ္သလိုလိုပဲေနာ္ ...။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-6015775996343026679?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-20049893222357321452010-08-28T18:32:00.003+06:302010-08-28T18:42:47.870+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/THj9Dwjz_EI/AAAAAAAAASA/QRt2Vc1cXyU/s1600/index.jpeg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 200px; height: 165px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/THj9Dwjz_EI/AAAAAAAAASA/QRt2Vc1cXyU/s200/index.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5510432385104346178" border="0" /></a><br />တန္းစီထားတဲ႔ လူေတြထဲ မၾကည့္ပါနဲ႔ ...<br />ဟိုး ... ေနာက္ဆံုးမွာေတာင္<br />ကိုယ္က ရပ္ခြင့္မရွိတဲ႔ ဘဝပါ ....။<br /><br />စိုက္ၾကည့္ေနတဲ႔ လူေတြထဲ မရွာပါနဲ႔ ...<br />ဟိုး ... ေခ်ာင္ထဲကေတာင္<br />ကိုယ္က ေမွ်ာ္ခြင့္မရွိတဲ႔ ဘဝပါ ....။<br /><br />ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ္သိလို႔<br />မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး<br />မင္းနဲ႔ ေဝး ... ရာ ...... ထြက္ ....... ေျပး .......<br />အား !!! ဘယ္လိုမွ မရပါဘူး ....။<br /><br />ခ်စ္ျခင္းနတ္သမီးေလးေရ ....<br /><br />ဖြင့္မေျပာတဲ႔ အခ်စ္ကလည္း<br />အခ်စ္တစ္ခုပဲ မဟုတ္လားကြယ္ ....<br /><br />ေသခ်ာပါတယ္ .... တိတ္တိတ္ေလးေပါ့ .......။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2004989322235732145?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-51551718570506864622010-08-22T19:17:00.001+06:302010-08-22T19:19:15.255+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://etc.usf.edu/clipart/41700/41725/fc_notequal_41725.htm"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 155px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/THEcpV1xTzI/AAAAAAAAAR4/HkCxE5sCj3Y/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508215315813715762" border="0" /></a><br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေရးထုတ္လိုက္တဲ႔ စာအုပ္ေၾကာင့္ အေတာ္ေလး ပြက္ေလာ႐ိုက္သြားပါတယ္။ ကဲ႔ရဲ႕သံေတြ၊ ႐ႈတ္ခ်မႈေတြ၊ ေတြေဝမႈ၊ အံ့ၾသမႈ၊ နားမလည္ႏိုင္မႈေတြ ဆူညံသြားပါတယ္ ...<br /><br />“အဓိပၸာယ္မရွိဘူး ... ဒါ စာေပ ဒႆနကို အေရာင္ဆိုးတာပဲ ...”<br /><br />“ဘယ္လိုႀကီးလဲဟ ... ဒီေကာင္ အ႐ူးလား? ”<br /><br />တခ်ိဳ႕ကက် ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ကို ျဖစ္သြားၾကပါတယ္ ...<br /><br />“ ......... .......... ...........”<br /><br />သြက္သြက္လက္လက္ရွိတဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အေတာ္ေလး သည္းညည္းခံထားရတဲ႔ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေမးပါတယ္ ...<br /><br />“ ဒီစာအုပ္ကို ဘာရည္ရြယ္ခ်က္၊ ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ ထုတ္လိုက္တယ္ဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္?”<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တိုတိုပဲ ျပန္ေျဖခဲ႔ပါတယ္ ...<br /><br />“က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ အရမ္းလိုအပ္တဲ႔ အရာေတြကို ေရးထုတ္လိုက္တာပါ ...”<br /><br />ဂ်ာနယ္လစ္လည္း မႈန္ကုတ္ကုတ္နဲ႔ ျပန္လွည့္ထြက္သြားတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စာအုပ္ထဲမွာ ညီမွ်ျခင္းေတြက လြဲလို႔ ဘာမွ ေရးမထားပါဘူး ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-5155171857050686462?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-73902838189056170792010-08-16T19:14:00.005+06:302010-08-16T19:23:11.399+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.art.com/products/p10007548-sa-i1650640/possibilities-lighthouse.htm"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 157px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/TGk0pGsLOpI/AAAAAAAAARw/8Wc0GJmO4Ug/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5505989900212320914" border="0" /></a><br /><br />လိႈင္းေတြ တသီတတန္းနဲ႔ဆိုေတာ့<br />ငါ့ ရင္ခြင္ အကန္းကလည္း<br />ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ကို ေငးလို႔ .....။<br /><br />ငါက ဘယ္မွ မသြားခဲ႔သလို<br />သူကလည္း ဘယ္မွ မသြားခဲ႔ဘူး ...<br />အစကတည္းက ...<br />ငါ့တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား<br />ပင္လယ္တစ္ကမ္း ေကာင္းကင္တစ္ခုစာ<br />ေဝးခဲ့ၾကၿပီးသားပါ။<br /><br />ေကာင္မေလးေရ ...<br />ငါက မုတ္သံုေျပာင္းျပန္နဲ႔ ေကာင္ပါ<br />စိတ္ေတြက ေလႏွင္ရာ လႊင့္လြန္းတယ္ ...။<br /><br />ခုေတာ့လည္း ...<br />ငါ့အိပ္မက္ေလးကို လြတ္ခ်ထားလိုက္ၿပီ ...။<br /><br />ေတးမသီေတာ့တဲ႔ ငွက္ကေလးလို ...<br />ဟိုး .... ခပ္ေဝးေဝးကို<br />ပ်ံ ... သန္း .... ရင္း .......<br />ေနတတ္သလို ေနဖို႔ .......။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7390283818905617079?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-23541656451795403012010-08-11T10:33:00.004+06:302010-08-11T21:56:16.633+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://creativeanduniquegiftideas.com/free-printable-color-gift-tags.php"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 159px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/TGIhyScHCdI/AAAAAAAAARg/hugAWNi3L_0/s200/index.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5503998842427083218" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">နိဒါန္း<br /><br />ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက .........<br /><br />စာကိုယ္<br /></div><br />ကိုယ္ေစာင့္နတ္ကေလး ခါရာ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနေလသည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူ႔သခင္ ေႏြဆူးလကၤာ အပ်င္းႀကီး၍ ဘာစာ ဘာကဗ်ာမွ မေရးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ေစာင့္နတ္ကေလး ခါရာ ေရရြတ္လိုက္သည္ .....<br /><br />“ေတာက္ ! ဒီလူ အပ်င္းႀကီးၿပီး ဘာစာမွ မေရးပဲနဲ႔ အေဟာင္းႀကီးကို အသစ္လိုလိုနဲ႔ ျပန္တင္ထားတာ သူမရွက္ေပမယ့္ ... ငါ ရွက္တယ္” (မွတ္ခ်က္။ ။ တစ္ခါတည္းပါ။ အရင္တင္ထားတဲ႔ ကံၾကမၼာအတုက အေဟာင္းႀကီးဗ်။ ဘာမန္႔မွ မရလို႔ အသစ္လိုလို ျပန္တင္ထားတာ ... ဟီး ဟီး)<br /><br />ထိုစဥ္ ....<br />ေဖာက္ကနဲ အသံႏွင့္အတူ ခါရာ့ေဘးသို႔ နတ္တစ္ပါး ေပၚလာေလသည္။<br /><br />“ ..... ..... ..... ..... ”<br /><br />ခါရာ။ ။ “ဟင္ ... နင္ ... နင္ ဘယ္လို ေရာက္လာတာလဲ? သူ သူ .. ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္လာၿပီလား?”<br /><br />ထို ကိုယ္ေစာင့္နတ္မေလး၏ အမည္မွာ ဗာေဒ ျဖစ္ပါသည္။ ခါရာ့သခင္ ေႏြဆူးလကၤာ၏ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ရေသာ ကိုယ္ေစာင့္နတ္မေလးျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ဗာေဒ။ ။ “ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ? မေရာက္ပါဘူးဟာ”<br /><br />ခါရာ။ ။ “ဟင္ ... ဒါဆို ... နင္က ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ? ေလယာဥ္နဲ႔လား?”<br /><br />ဗာေဒ။ ။ “ဟဲ႔ ... နတ္ဟဲ႔ နတ္ ... ဘယ္က ေလယာဥ္စီးစရာ လိုမွာလဲ”<br /><br />ခါရာ။ ။ “ေအး ... ဟုတ္သားပဲ ... ထားေတာ့ဟာ နင္လာတာ ဘာကိစၥလဲ?”<br /><br />ဗာေဒ။ ။ “ေအာင္မယ္ ... နင့္ဆီကို ငါက ကိစၥမရွိပဲ လာရမွာလား?”<br /><br />ခါရာ။ ။ “ေအး ... အဲဒါေတာ့ ဟုတ္တယ္ ... ဒါဆို ဘာကိစၥလဲ?”<br /><br />ဗာေဒ။ ။ “ငါ့သခင္မရဲ႕ ေမြးေန႔ နီးၿပီေလ ... အဲဒါ နင့္သခင္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ တစ္ခုခု ေရးရေအာင္ လာသတိေပးတာ”<br /><br />ခါရာ။ ။ “အဲဒါ ငါသိတယ္ ... သတိလည္း ရတယ္ ... ခက္တာက နင့္သခင္မက ငါ့သခင္ကို စကားမေျပာဘူးဟ ... အဲဒါေၾကာင့္ ငါ့သခင္က ေရးရခက္ေနတယ္ ”<br /><br />ဗာေဒ။ ။ “ေအး ... ဟုတ္တယ္ ... ဒါေပမယ့္ ... မေရးလို႔ မရဘူး ... ေရးကို ေရးရမယ္ ... အဲဒါ နင့္မွာ ဘာအႀကံရွိလဲ?”<br /><br />ခါရာ။ ။ “ဒီလိုလုပ္ ... အရင္ဆံုး နင့္သခင္မက ငါ့သခင္ကို စကားေျပာေအာင္ လုပ္မယ္ အဲဒါမွ ငါ့သခင္က နင့္သခင္မကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ တစ္ခုခု ေရးလာလိမ့္မယ္”<br /><br />ဗာေဒ။ ။ “ေအးဟ ... အဲလိုပဲ ႀကိဳးစားၾကည့္တာေပါ့”<br /><br />ထို႔ေနာက္ ခါရာႏွင့္ ဗာေဒတို႔သည္ အိပ္မက္နတ္သမီးထံ သြားေရာက္၍ ဗာေဒ၏သခင္မအား အိပ္မက္တစ္ခုခု ေပးရန္ စီစဥ္ၾကေလသည္။<br /><br />အိပ္မက္နတ္သမီး။ ။ “ဘယ္လို အိပ္မက္မ်ိဳး ေပးေစခ်င္လဲ?”<br /><br />ဗာေဒ။ ။ “ေႏြဆူးလကၤာနဲ႔ ပတ္သက္တာ တစ္ခုခုေပါ့”<br /><br />အိပ္မက္နတ္သမီး။ ။ “အင္း အင္း ... ဟုတ္ၿပီ ... ဒီေန႔ည ေပးလိုက္မယ္”<br /><br />(ဘယ္လို အိပ္မက္လည္းေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိဘူး။ သူကလည္း ေျပာမျပဘူး သတ္ခ်င္သတ္ပစ္လိုက္လို႔ ျပန္ေျပာတယ္ဗ် :-)<br /><br />ဤသို႔ျဖင့္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ........<br /><br />သူငယ္ခ်င္း။ ။ “ .............. ............ ”<br /><br />ေႏြဆူးလကၤာ။ ။ “ ............... ............ .........”<br /><br />သူတို႔ အရင္အတိုင္း သူငယ္ခ်င္း အစစ္မ်ား ျပန္ျဖစ္သြားၾကေလသည္ ...။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ေႏြဆူးလကၤာက ထိုသူယ္ခ်င္းမေလးအတြက္ ဤဝတၱဳအား ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးေပးလိုက္ေလသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">နိဂံုး<br /><br />ၿပီးပါၿပီ ..................<br />ဒန္ တန္႔ တန္ ...........။ ။<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 204, 51);">(မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာနီကိုရဲ၏ နတ္ငယ္အား အေျခခံပါသည္။)</span><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2354165645179540301?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-49892162318061288752010-08-06T19:31:00.004+06:302010-08-06T19:44:59.862+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.myspace.com/jessefoerster"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 217px; height: 163px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/TFwIzeruNHI/AAAAAAAAARY/bT03TojaRho/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502282525242700914" border="0" /></a><br /><br />ညတစ္ည ... ကြင္းျပင္က်ယ္ထဲမွာ မိုးေပၚကို ခဲနဲ႔လွမ္းလွမ္းပစ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို အဘိုးအိုက နားမလည္ႏိုင္စြာ ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />"လူကေလးရယ္... ဘာအက်ိဳးရွိမွာမို႔ မိုးေပၚကို ခဲနဲ႔ လွမ္းပစ္ေနရတာလဲ?"<br /><br />ေကာင္ေလးကလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ႀကီးတဲ့ေလသံနဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။<br /><br />"ကၽြန္ေတာ္က ေယာက္်ားတံခြန္ လူရည္ခၽြန္ဆိုတာမ်ိဳးေလ ... အဲဒါ ၾကယ္ကိုလွမ္းဆြတ္ေနတာေပါ့ ... ရမွာပါ ..."<br /><br />တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပင္ ခဲတစ္လံုးပစ္အၿပီး မၾကာမီ ၾကယ္တစ္စင္း ေၾကြက်သြားသည္။ ေကာင္ေလးက ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာျဖင့္ အဘိုးအိုကို လွည့္ၾကည့္ကာ ...<br /><br />"ျမင္လား အဘိုး ... ၊ အဘိုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္အထင္ေသးတာပဲ .. အင္းေလ... အဘိုးတို႔ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ့္လို မေတာ္ၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္တာကို အဘိုးတို႔ ဘယ္ယံုၾကည္ႏိုင္ပါ့မလဲ..."<br /><br />ေျပာၿပီး ေကာင္ေလးလွည့္ထြက္သြားသည္။ အဘိုးအို ဆက္ေျပာေသာ စကားကိုေတာ့ ၾကားမသြားပါေခ်။<br /><br />"အင္း ... ကံၾကမၼာဆိုတဲ့ နားကန္းေကာင္ကလည္း လူမိုက္ကို ေျမႇာက္ထိုးပင့္ေကာ္ လုပ္ေပးတတ္ပါလား"။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4989216231806128875?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-4505258311074320722010-08-01T19:59:00.004+06:302010-08-01T20:13:48.698+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.wopc.co.uk/alfcooke/index.html"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 147px; height: 219px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/TFV5uqAQEqI/AAAAAAAAARM/aWIlYRapc5Y/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500436362359214754" border="0" /></a><br />ငါ့ရဲ႕ ကစားပြဲတိုင္း အ႐ံွဳးေတြခ်ည္း ထပ္ခဲ႔<br />ဒါေပမယ့္ .... အခြင့္သင့္ရင္<br />ဝွက္ထားတဲ႔ စပိတ္တစ္ကို ထုတ္အသံုးခ်ခ်င္တယ္ ...<br />လွည့္ျဖားတတ္တဲ႔ ကံၾကမၼာကို<br />တခါတေလေတာ့ ျပန္ၿပီး ေကာက္က်စ္သင့္တယ္ေလ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ... လဲက်ေနတဲ႔အထိ<br />ကံဇာတာက တက္မလာဘူး .....<br />အတိတ္တစ္ခုလံုးလည္း ေမွာင္လွၿပီ။<br /><br />ေနာင္တေတြနဲ႔ မြန္းက်ပ္ဖူးပါရဲ႕ ....<br />အဲဒီလြတ္လပ္မႈေတြကိုပဲ အျပစ္တင္ရင္း<br />မေျဖခ်င္တဲ႔ ေမးခြန္းကို<br />ထပ္ခါတလဲလဲ ေျဖေနရ .....။<br /><br />တကယ္ဆို ဒီေနရာက ထြက္သြားသင့္ၿပီ<br />ငါဘာကို ေၾကာက္ေနတာလဲ?<br />ေလာကမွာ ဘာကို ေၾကာက္လို႔ ေၾကာက္ရမွန္းမသိတာ<br />ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ။<br /><br />အတၱႀကီးလြန္းတဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။<br /><br />မွန္အၿမဲၾကည့္ေနတဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။<br /><br />ကယ္တင္ရွင္ေယာင္ ေဆာင္တဲ႔ လူေတြကို ငါမုန္းတယ္။<br /><br />ေသခ်ာတာကေတာ့ ...<br />လူမဆန္တဲ႔ လူေတြကို ငါ မုန္း တယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-450525831107432072?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-26174898603547045042010-07-25T14:23:00.003+06:302010-07-25T14:46:26.203+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://sepedamotorkuno.blogspot.com/2009_12_01_archive.html"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 155px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/TEvymVH7fEI/AAAAAAAAARE/3JiIu19Q2QA/s200/2004supercub.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497754510455176258" border="0" /></a><br /><br />က်ေနာ့္ မ်က္စိေရွ႕တင္ လူတစ္ေယာက္ အက္ဆီးဒင့္ ျဖစ္ၿပီး ေဆး႐ံုေရာက္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ ပေယာဂလည္း မကင္းဘူးဆိုေတာ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတာေပါ့။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်။<br /><br />က်ံဳးေဘး ၂၆လမ္း၊ အေနာက္ကေန အေရွ႕ကို အသြား ၇၈လမ္းေထာင့္က် မီးပိြဳင့္မိလို႔ ရပ္ေနတုန္း က်ေနာ့္ဆိုင္ကယ္ေဘးမွာ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး လာရပ္တယ္။ ေတာက အဘႀကီးတစ္ေယာက္ထင္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ တျခားဆိုင္ကယ္ေတြ ကားေတြ ညာဘက္ ၇၈လမ္းထဲကို ဝွီးကနဲ ဝွီးကနဲ ေကြ႕ေမာင္း သြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အဘႀကီးက ...<br /><br />“ဟ ... မီးနီေနတာေတာင္ ဒီေကာင္ေတြ မရပ္ပဲ ေကြ႕သြားၾကပါလား ...”<br /><br />က်ေနာ္ကိုက မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ေျပာမိတာပါ ...။<br /><br />“အဲဒီလမ္းက မီးနီလည္း ေကြ႕လို႔ရတယ္ေလ ... GIVE WAY ...”<br /><br />“ေဟ ! ဟုတ္ဟ ... အဲဒါဆို ငါလည္း သြားၿပီေဟ့ ...”<br /><br />အံ႔ၾသတႀကီး ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ေကြ႕သြားေလရဲ႕။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထင့္ကနဲ ...။<br /><br />အဲဒီေန႔ အဲဒီမီးပိြဳင့္မွာပဲ အဲဒီအဘႀကီးကို ျပန္ေတြ႕ရေလရဲ႕။ ဒီတစ္ခါေတာ့ အေရွ႕ကေန အေနာက္ကို ေမာင္းလာတာပါ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ ထင့္ကနဲ ...။<br /><br />က်ေနာ့္ေဘးကေန အဲဒီအဘႀကီး မီးနီျဖတ္ေမာင္ၿပီး ၇၈လမ္းထဲ အေကြ႕ ......<br /><br /><span style="font-size:180%;">“ ဒုန္း ”</span> ...... “ဟာ ! တိုက္ၿပီေဟ့”<br /><br /><span style="font-size:130%;">“ ရႊီ ”</span> ..................<br /><br />“မီးနီျဖတ္ေမာင္းတာ .... တိုက္ၿပီေဟ့ ...”<br /><br />လမ္းထဲက ထြက္လာတဲ႔ ကားနဲ႔ တိုက္ၾကပါေလေရာ ....။<br /><br />က်ေနာ္ တကယ္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ္ကိုက မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ဝင္ေျပာမိတာကိုး ....။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2617489860354704504?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-42658550067717739722010-07-19T18:04:00.003+06:302010-07-19T18:19:06.674+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.pamf.org/preteen/share/magazines/discovery.html"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 215px; height: 163px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/TEQ7g1N6sWI/AAAAAAAAAQ4/aHvD0t1XUXk/s200/girlreadingmagazine.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495582880526152034" border="0" /></a><br />သရပါ မဂၢဇင္းက အယ္ဒီတာ ေခၚတဲ႔ ေၾကျငာကို သေဘာက်လို႔ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ The Voice ဂ်ာနယ္မွာ ဖတ္ရတာပါ။<br /><br />သရပါ ရသ စာေပမဂၢဇင္းအတြက္ အမ်ိဳးသမီး အယ္ဒီတာ ေခၚယူျခင္း<br />၁။ ႐ုပ္ရည္ ေျပျပစ္ရမည္။<br />၂။ ျမန္မာစကားကို ယဥ္ေက်း သိမ္ေမြ႔စြာ ေျပာဆိုတတ္ရမည္။<br />၃။ အိမ္ေထာင္မရွိသူ ျဖစ္ရမည္။<br />၄။ မည္သည့္ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းတိုက္တြင္မွ အလုပ္လုပ္ဖူးသူ မျဖစ္ေစရ။<br />၅။ (၁၀)တန္းေအာင္ရန္ မလိုပါ။<br />၆။ အသက္ (၂၀) ႏွစ္မွ (၂၈) ႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ရမည္။<br /><br />ကဲဗ်ာ မမိုက္ဘူးလား။ အေတြ႔အႁကံု မလိုဘူးတဲ႔။ ရွိရင္ေတာင္ မခန္႔ဘူး ဆိုတဲ႔ သေဘာဗ်။ အယ္ဒီတာေတြ ျဖစ္တဲ႔ အစ္မ မေနာ္ဟရီတို႔ အစ္မ ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး) တို႔ ထိုင္ငိုေလာက္တယ္။<br />စကားမစပ္ အဲဒီ သရပါ မဂၢဇင္းဆိုတာ သ႐ုပ္ေဆာင္ သူေဌး မင္းအုပ္စိုး လုပ္တဲ႔ မဂၢဇင္းပါ။ မဂၢဇင္း အသစ္တစ္ခု ထြက္ေပၚလာတဲ႔အတြက္ေတာ့ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ တကယ္ ရသ အစစ္ေတြ ေပးႏိုင္မယ့္ မဂၢဇင္း ျဖစ္လာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ဗ်ာ။ မိန္းကေလးအယ္ဒီတာ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ နဲ႔ မဂၢဇင္းကို က်ေနာ္ေတာ့ လတိုင္း အားေပးေနပါတယ္ ဟီဟိ ...။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4265855006771773972?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-4756954635991877552010-06-30T19:25:00.004+06:302010-06-30T19:33:42.859+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photography.nationalgeographic.com/photography/enlarge/meghna-river-fishing-boat_pod_image.html"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 244px; height: 183px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/TCtAh3gfz2I/AAAAAAAAAQw/gP7TX5RkkaI/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488551521461194594" border="0" /></a>အပြင့္မရွိတဲ႔<br />ပိေတာက္ပင္ေလးက<br />ျမစ္ကို ဒီလိုပဲ<br />တစ္သက္လံုး ေငးၾကည့္ေနမွာလား။<br /><br />သဲလြန္စ ဆိုလို႔<br />သဲပြင့္တစ္မႈန္ေတာင္ မထတဲ႔<br />ေသာင္ျပင္ႀကီးကလည္း<br />အခ်စ္ကို မ်ိဳသိပ္ႏိုင္လြန္းပါတယ္။<br /><br />ေလာကသံုးပါး ဥတုသံုးပါး<br />အရြယ္သံုးပါးမွာ<br />အေကြ႕အခ်ိဳးေတြ မ်ားလြန္းေတာ့<br />ေရစီးသံက မႏြဲ႕ေႏွာင္းဘူး။<br /><br />ေလညင္းကို အပိုင္ရလိုမႈနဲ႔ေလ<br />အျငင္းပြားၾကတယ္<br />စြန္လြတ္ေနတဲ႔ ကေလးငယ္တစ္စုနဲ႔<br />ရြက္ေလွတခ်ိဳ႕ ။ ။<br /><br />ေမာင္သိန္းေဇာ္<br />ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ (ေမ၊ ၂၀၁၀)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-475695463599187755?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-58169993160592488332010-05-15T19:30:00.006+06:302010-05-22T17:54:38.367+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.aperfectworld.org/nature.html"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 144px; height: 93px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S-6g41m73lI/AAAAAAAAAQg/VXkJ-QZS7QA/s200/images.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471487495625236050" border="0" /></a><br />၁။ ျပန္စာမလာပဲ မိုးလင္းခဲ့ရေသာ ညမ်ား ...<br /><br />၂။ သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ ဖြင့္ျဖစ္တဲ႔ အလြမ္းသီခ်င္း ...<br /><br />၃။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ အသည္းခြဲတဲ႔ အသံ ...<br /><br />၄။(ရင္ဘတ္မပါပဲ) မ်က္လံုးနဲ႔ ဖတ္ခဲ႔တဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့ အခ်စ္ဝတၱဳ ...<br /><br />၅။ ေရေႏြးမ်ားသြားတဲ႔ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ...<br /><br />၆။ ျခင္ေဆးထြန္းဖို႔ ေမ႔ေနတဲ႔ ေျခေထာက္မ်ား ...<br /><br />၇။ အဆင့္ခ်င္းကြာလြန္းေပမယ့္ သိပ္မဆိုးတဲ႔ ေဘာလံုးပြဲ ...<br /><br />၈။ အဆက္မျပတ္ ဝါးေနတုန္းက မသိပဲ<br /> ကုန္လို႔ စားစရာမရွိေတာ့မွ အရသာသိတဲ႔<br /> ေထြးခံအျပည့္နဲ႔ ကြမ္းေသြးေတြ ...<br /><br />၉။ အရာရာဟာ ... ငါ မဟုတ္ပဲ<br /> လႊင့္ေမွ်ာ ေပ်ာက္ ဆံုး ခဲ႔ ရ တဲ႔ ...<br /> ည ..... ။ ။<br /><br /><br /><br />ခင္ဗ်ားတို႔ သေဘာတူသည္ ျဖစ္ေစ၊ သေဘာမတူသည္ ျဖစ္ေစ ... က်ေနာ္ကေတာ့ ဒါကို ကဗ်ာလို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ရဲ႕ အတိတ္တခ်ိဳ႕မွာ အရာရာ လႊင့္ေမွ်ာ ေပ်ာက္ဆံုးခဲ႔ရတဲ႔ ညေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အတိတ္ဆိုတာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ Rewrite ျပန္လုပ္ခ်င္တဲ႔ CD တစ္ခ်ပ္ပါပဲ။ သူလို ကိုယ္လိုပါပဲ ... က်ေနာ္လည္း မွားခဲ႔ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ ... က်ေနာ့္ ျပတင္းေပါက္က ေလစိမ္းေတြပဲ တိုက္ေတာ့တယ္ ....။<br /><br />၁။ ျပန္စာကို မေမွ်ာ္လင့္ရဲေတာ့တဲ႔ ဘဝမွာ က်ေနာ္ ... ဖုန္းေလးကို သံေယာဇဥ္ ကင္းကင္းနဲ႔ပဲ ပိတ္ထားတတ္ခဲ႔ၿပီ။<br /><br />၂။ သန္းေခါင္မေက်ာ္လည္း က်ေနာ့္ဘဝ အစိတ္အပိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အလြမ္းသီခ်င္းေတြနဲ႔ အသားက်ေနပါၿပီ။<br /><br />၃။ အသံ တစံုတရာေရ ... ဟယ္လို .. အသံ တစံုတရာေရ ... ၾကားရလား?<br /><br />၄။ ခပ္ညံ့ညံ့ အခ်စ္ဝတၱဳေတြ ဖတ္ၿပီးရင္ က်ေနာ္ညံ့ေၾကာင္း ပိုသိလာတယ္။<br /><br />၅။ ေကာင္မေလးေရ ... ခုေတာ့ ဘဝခါးခါးထက္ ဘယ္ေကာ္ဖီကမွ ပိုမခါးႏိုင္ေတာ့ဘူးကြဲ႕။<br /><br />၆။ အဲဒီေန႔ကစၿပီး က်ေနာ္ ျခင္ေဆးမထြန္းေတာ့ဘူး။ ေသြးအလွဴႀကီး ေပးပစ္တယ္။ အို ... ျခင္ထီး .. ျခင္မ ... ျခင္ၾကားအေပါင္းတို႔ ... ကၽြႏု္ပ္၏ ေသြးအား ၿမိန္ရည္ ရွက္ရည္ လာေရာက္ သံုးေဆာင္ၾကပါေလာ့ ....။ “ကဲကြာ ... ျဖန္း .... ကြိ ...”<br />ျခင္။ ။ “ဟင္ .. ခင္ဗ်ားႀကီး ... က်ဳပ္တို႔ကို မာယာနဲ႔ လွည့္စားတယ္ေပါ့ ... ဟုတ္လား ... ျမႇဴဆြယ္ျဖားေယာင္းမႈနဲ႔ ခင္ဗ်ားကို တရားစြဲမယ္ .... ဟင့္ ..”<br />ႏုပ္။ ။ “မဟုတ္ .. မဟုတ္ပါဘူးကြာ ... အက်င့္ပါသြားလို႔ပါ ... ေဆာတီးေနာ္ ... ဆက္လက္ သံုးေဆာင္ေတာ္မူပါ ကိုကိုျခင္ရယ္ ...”<br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);">(ေတာက္! ဒီေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ စိတ္ကေတာ့ကြာ ... အလြမ္းစာေရးတာေတာင္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း မေရးရဘူး ... ဟင္း .... ကဲ ထူးပါဘူးကြာ ...)</span><br />(မွတ္ခ်က္။ ။ဤကဗ်ာသည္ သိပၸံနည္းက် ကဗ်ာ မဟုတ္ပါ)<br /><br />၇။ ခုေတာ့ က်ေနာ္ ေဘာလံုးပြဲ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ တင္းနစ္ပြဲေတြ ေျပာင္းၾကည့္တတ္လာတယ္။ (အို ... ရွာရာပိုဗာ ... သင္ အားႀကိဳးမာန္တက္ ႀကံဳးဝါး၍ ႐ိုက္လိုက္ေသာ ေဘာ္လံုးကား ဆရီနာဆီသို႔ မေရာက္ပဲ ကၽြႏု္ပ္၏ ႏွလံုးသားထံသို႔သာ အရွိန္ႏွင့္ ျပင္းစြာ လာေရာက္ ထိမွန္ခဲ႔ပါေတာ့တယ္ ...)<br /><br />၈။ က်ေနာ္ .... ခု ... ကြမ္းမစားေတာ့ဘူး ...။ လမ္းထိပ္က ဝယ္စားေနက် ကြမ္းယာသည္မေလး လင္ေနာက္လိုက္ေျပးသြားကတည္းက က်ေနာ္ ကြမ္း ျပတ္ေတာ့တာပဲ .... :-)<br /><br />၉။ ၿပီးပါၿပီ ....။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-5816999316059248833?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-60142463771474760032010-03-23T19:02:00.003+06:302010-03-23T19:14:18.075+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.awdlibrary.co.cc/2009/07/blog-post_18.html"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 188px; height: 156px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S6i3jgc3u0I/AAAAAAAAAQY/jSs7o9qyyHs/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5451809169566317378" border="0" /></a><br />မာန္ကို အျမင့္ဆံုးတင္ၿပီး<br />ထုဆစ္ခဲ႔တဲ႔ ေကာင္းကင္ေတြ<br />ထာဝရ လွပေနဦးမယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စာတည္းကေလးဟာ<br />အမွန္တရားနဲ႔ ေပြ႕ဖက္ထားသူသာ ...<br />...... ျဖစ္ရဲ႕ ........။<br /><br />ေလာကဓံရဲ႕ ....<br />အထုအေထာင္းေတြ ...<br />အ႐ိုက္အပုတ္ေတြ ...<br />ဘယ္ေလာက္လဲ ? .........။<br /><br />တစ္စစီ လိုက္ေကာက္ဖူးတယ္ ...<br />တစ္ေကာက္စီ လိုက္စုဖူးတယ္ ...။<br /><br />ကိုယ့္တူ ကိုယ့္သား အရြယ္က<br />ဟုတ္တာေျပာေျပာ မဟုတ္တာေျပာေျပာ<br />ဟုတ္ကဲ႔လို႔ ... မေျပာေတာ့ဘူးဗ်ာ .......။<br /><br />ပေလတိုးရဲ႕ ဂႏၱဝင္သာလိကာ ...<br />ထာဝရ ... ပ်ံသန္းသြားေတာ့တယ္ ...။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);">( ၂၁.၃.၂၀၁၀ ေန႔က ကြယ္လြန္သြားေသာ ဆရာ မာန္ျမင့္ သို႔ အမွတ္တရ ...)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-6014246377147476003?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-37179071238729786022010-02-19T17:53:00.004+06:302010-02-19T18:00:08.512+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.edborg.com/Nature/index.html"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 153px; height: 161px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S351ywLYUWI/AAAAAAAAAQQ/se4hsTRDwgY/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439914914696679778" border="0" /></a><br />ငါ့ကိုငါ တားဆီးခဲ႔တယ္ ...<br />အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ ....။<br /><br />လမိုက္ညလို ဘဝထဲကို<br />ပ်ိဳးမႀက ဲပါနဲ႔လို႔ (မင္းကို)<br />ျငင္းဆန္ခဲ႔တာလည္း တစ္ခါမက။<br /><br />ဒီပန္းကို မလိုခ်င္လို႔<br />ေမာ့မၾကည့္တာ မဟုတ္ပါဘူး<br />လမ္းေတြက ဆူးအျပည့္နဲ႔မို႔<br />ေခါင္းမေမာ့မိတာကို ၾကာပါၿပီ။<br /><br />ေကာင္းကင္ရဲ႕ မိုးေရစက္ေတြက<br />ေအးျမမယ္မွန္း သိရက္နဲ႔<br />ခဏခဏ မိုးခိုေနတဲ႔ေကာင္ပါ။<br /><br />ငါ့ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ေလးေရ ....။<br /><br />ငါဟာ ေက်ာက္႐ုပ္မဟုတ္ဘူးကြဲ႕<br />မင္းအတြက္ အလံျဖဴေတြကို<br />ရင္ခြင္နဲ႔ အျပည့္ သိမ္းထားသူပါ။<br /><br />တစ္ေန႔ေတာ့ ...<br />ႏွင္းဆီအနီေတြကို<br />မင္းအိပ္မက္ လိပ္စာတပ္ၿပီး<br />အေရာက္ပို႔လိုက္ပါ့မယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3717907123872978602?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-14629206607575664962010-02-15T18:00:00.003+06:302010-02-15T18:13:28.769+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.revolution8888.co.cc/2009/06/blog-post_3232.html"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 210px; height: 154px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S3kzHebTDPI/AAAAAAAAAQI/uB5jZoKNy6o/s200/cmnat-june-10-09.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438434228546243826" border="0" /></a><br />လမ္းေဘးမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ ငိုေနတဲ႔ ႐ုကၡစိုးတစ္ပါးကို ေတြ႔လို႔ က်ေနာ္ စပ္စုဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္။ လက္အုပ္ေလး ခ်ီရင္း …<br /><br />“အရွင္ ႐ုကၡစိုး နတ္မင္းႀကီး က်ေနာ့္သားေလးကို ေဗြမယူပါနဲ႔ … အယ္ မွားကုန္ၿပီ … အရွင္ ႐ုကၡစိုးနတ္မင္းႀကီး … ဘာလို႔ ငိုေနတာလဲဗ်”<br /><br />႐ုကၡစိုးႀကီးက “ေအာင္မာ ေအာင္မာ ဘယ္သူလဲေဟ့” လို႔ ျပန္မေျပာပါဘူး။ တ႐ႈံ႕႐ႈံ႕ ငိုရင္း ႏွပ္ေခ်းအရႊဲသားနဲ႔ သူ႔အျဖစ္ကို ဒီလို ျပန္ေျပာပါတယ္...<br /><br />“ဟိုတစ္ေန႔က ငါ့ဆီကို လူတစ္ေယာက္ .. အဲ .. ဝိဉာဥ္တစ္ခု ေရာက္လာတယ္ … သူ႔ကို နတ္ျပည္ေရာ ငရဲျပည္ကပါ လက္မခံလို႔တဲ႔ .. အဲဒါ ငါ့သစ္ပင္မွာ ခဏ ခိုေနပါရေစ ဆိုလို႔ ငါလည္း သနားတတ္ေတာ့ ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္ … ၿပီးမွ .. မဟုတ္ေသးပါဘူး … သူ႔အတြက္ ေျပာေပးလို႔ရရင္ ေျပာေပးဦးမယ္ ဆိုၿပီး .. ငါ ငရဲျပည္နဲ႔ နတ္ျပည္ကို စံုစမ္းဖို႔ ထြက္ခဲ႔တယ္…”<br /><br />“ဟုတ္လား … အဲေတာ့ ငရဲျပည္နဲ႔ နတ္ျပည္က .. ဘာျပန္ေျပာလဲ?”<br /><br />“နတ္ျပည္ေတာင္ မေရာက္လိုက္ပါဘူးကြာ .. ငရဲျပည္ေရာက္ေတာ့ ယမမင္းက ေျပာတယ္ … ဟဲ႔ လူမိုက္ … အဲ .. ႐ုကၡစိုးမိုက္ .. နင္မို႔ သူ႔ကို လက္ခံထားရဲတယ္ .. ငါေတာင္ မထားရဲဘူး … ငါ့မွာ ယမမင္းစည္းစိမ္ေတာင္ အားရေအာင္ မခံစားရေသးဘူး .. အဲဒီေကာင္ကို လက္ခံထား … မၾကာခင္ နင္ ဘံု ေပ်ာက္လိမ့္မယ္ သိလား ..တဲ႔ … အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း စိုးရိမ္ၿပီး ငါ့သစ္ပင္ေလးဆီ ျပန္ေျပးလာတာကြာ .. ဒီေရာက္ေတာ့ ေနာက္က်သြားၿပီ ဟင့္ …”<br /><br />“ဗ်ာ .. ဘယ္ .. ဘယ္လို … ေနာက္က်သြားတယ္ ဟုတ္လား?”<br /><br />“ငါ့သစ္ပင္ေလးကို ဒီေကာင္ အပိုင္သိမ္းသြားၿပီေလ ..”<br /><br />က်ေနာ္ သိလိုက္ပါၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ …<br /><br />“ဟဲဟဲ … သူ႔နာမည္က ေရႊေရႊ မဟုတ္လား ႐ုကၡစိုးႀကီး”<br /><br />႐ုကၡစိုးမင္း အံအားသင့္သြားၿပီး …<br /><br />“ဟင္ .. ဟုတ္တယ္ .. ဟုတ္တယ္ .. မင္း ဘယ္လိုလုပ္ သိတာလဲ?”<br /><br />သူ႔အေမးကို က်ေနာ္ ျပန္မေျဖေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ကို ယမမင္းေျပာသလို ေျပာၿပီး ထြက္ခဲ႔လိုက္တယ္ …<br /><br />“လူမိုက္ … အဲ .. ႐ုကၡစိုးမိုက္ … မိုက္ခ်က္ကေတာ့ ကမ္းကုန္ ႐ုကၡစိုး”။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-1462920660757566496?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-74951223428634904892010-02-10T18:39:00.003+06:302010-02-10T18:40:40.491+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.flickr.com/photos/emabearrr/4083908021/"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 138px; height: 124px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S3KiJo_5CsI/AAAAAAAAAP4/FojpILmEyW4/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436585986697530050" border="0" /></a><br />“မင္းက စကားအရမ္း မ်ားတာပဲ ...”<br /><br />က်ေနာ့္ အိပ္မက္က က်ေနာ့္ကို ေျပာပါတယ္။<br /><br />“ငါ့ ပါးစပ္နဲ႔ ငါ ေျပာတာ ... ဘာျဖစ္လဲကြာ ... ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ေနစမ္း ... ေနရာတကာ ဝင္မပါနဲ႔ ...”<br /><br />က်ေနာ္ ျပန္ေဟာက္လိုက္ေတာ့ အိပ္မက္ ၿငိမ္သြားပါတယ္။<br /><br />အိပ္မက္ထဲမွာ က်ေနာ္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ထပ္ေျပာပစ္တယ္။<br /><br />“.... ....... ........... ................ ..... ...........”<br /><br />“သားေရ .. ဘယ္အခ်ိန္ရွိၿပီလဲ ထေတာ့ေလ ..”<br /><br />အေမလာႏိႈးလို႔ က်ေနာ့္ အိပ္မက္ ရပ္သြားတယ္။<br /><br />“သြား ... မ်က္ႏွာသစ္ ... ေအာက္မွာ အေမ မနက္စာ ျပင္ထားတယ္”<br /><br />အိပ္ရာႏိုးစ ၾကည္လင္တဲ႔ အၿပံဳးနဲ႔ အေမ့ကို ၿပံဳးျပၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ရင္း က်ေနာ္ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ....<br /><br />“အား ဘား ဘား ... အာ ဘား ဘား ... အ ဘား ဘား ...”။ ။<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ဒီဝတၱဳေလး ေရးၿပီး က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတယ္။ ေမြးရာပါ မ်က္စိမျမင္တဲ႔သူေတြ အိပ္မက္ မက္ရင္ ဘာေတြ မက္ၾကသလဲ လို႔ေလ။ သူတို႔ အိပ္မက္ေတြကို က်ေနာ္ ျမင္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ။</span> <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ကံနည္းတဲ႔ ေမြးရာပါ အလင္းမဲ႔ေလးေတြကို အေတြးနဲ႔တင္ အရမ္းကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ဘာေတြ မက္သလဲ ဆိုတာ သိတဲ႔သူမ်ားရွိရင္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေျပာျပေပးသြားၾကပါ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7495122342863490489?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-32228452070932615212010-02-06T18:05:00.002+06:302010-02-06T18:58:09.651+06:30ႂကြေရာက္လာၾကေသာ သဘာပတိႀကီးႏွင့္တကြ ... အဲ ဟုတ္ေသးဘူးေနာ္ ... ႂကြေရာက္ဖတ္႐ႈလာၾကေသာ မိတ္ေဆြ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားခင္ဗ်ား .... ယခု နာမည္ႀကီးေနေသာ ဘေလာ့ဂ္ အကယ္ဆုႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရွင္းလင္းတင္ျပခ်င္ပါသျဖင့္ ဤစာကို အတင္းေရးလိုက္ပါၿပီ ခင္ဗ်ား။<br /><br />ပထမဆံုး ရွင္းျပခ်င္တာကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္အကယ္ဒမီဆုႀကီးဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ႏိုင္မွန္း သိလို႔ ေဝးေဝးေရွာင္ေနခဲ႔တာပါ။ မဲပိတ္ခ်ိန္နီးမွ သြားၿပီး ထိပ္ဆံုးက ဦးေဆာင္ေနတဲ႔ လူေတြကို မဲေပး .... ၿပီးမွ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ကြန္ဂရက္က်ဴေလးရွင္း လုပ္ၿပီး က်ေနာ္ထင္လို႔ကို မဲေပးခဲ႔တာေလ လုပ္မလို႔ပါ။ ခုေတာ့ .....<br /><br />မေရႊဇင္ဦးရဲ႕ အကယ္ဒမီ အပိုင္း ၃ ကို ဖတ္ၿပီးမွ က်ေနာ္လည္း အေျခအေနေလး ဝင္ေလ့လာဦးမွဆိုၿပီး အဲဒီကို ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ သြားလိုက္မိပါတယ္။ လား လား အဲေတာ့မွ မ်က္လံုးျပဴးေတာ့တာပဲ .... အေကာင္းဆံုး ရင္တြင္းျဖစ္ ခံစားမႈ စာစုမ်ားဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ က်ေနာ့္နာမည္ႀကီး ဘြားကနဲ ေတြ႔လိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။ ဘေလာ့ဂ္အစုတ္ေလးကို စာရင္းသြားေပးဖို႔ စဥ္းကို မစဥ္းစားခဲ႔ပါဘူးဗ်ာ။ ဟို ေကာ္လံေပၚကႏႈတ္ခမ္းနီ သီခ်င္းထဲကလို တရားခံဘယ္သူလဲေဟ့ လို႔ ေအာ္ဆိုရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။<br /><br />ဒါက စာရင္းသြားမေပးေၾကာင္း ရွင္းတမ္းေပါ့ဗ်ာ။ ေတာ္ၾကာ မသိတဲ႔ လူေတြက ဒီေကာင္ ဘာေၾကာင္တာလဲ .. သူ႔ဘေလာ့ဂ္အစုတ္ကိုမ်ား အရွက္မရွိ စာရင္းသြားေပးထားတယ္လို႔ ေကာလဟာလေတြ ထြက္ကုန္မွာ စိုးလို႔ပါ။<br /><br />ထားပါ။ ဒါနဲ႔ မေရႊစင္ဦးေတာ့ မဲေလးမဲ ရေနၿပီတဲ႔ (အဲတုန္းက) ငါလည္း ၾကည့္ဦးမွ ဆိုၿပီး ၾကည့္ပါတယ္။ ဟီးဟီး အားရစရာႀကီးဗ် ... မဲတစ္မဲ ႀကီးေတာင္ ရေနပါတယ္(ငါကြ)။ ေနာက္ေတာ့ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးက သူေပးတာလို႔ ေျပာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း အားနာလို႔ သူ႔ကို မဲျပန္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ (ခု မေရႊစင္ဦး အပိုင္း ၄ ကို ဖတ္မိမွ သူလည္း အဲဒီဗ်ဴဟာ သံုးတာလား မသိဘူးလို႔ ျပန္ေတြးမိပါတယ္ ... ဟီးဟီး ဂ်ီးေတာ္ေရ .. ဟုတ္ဘူးမို႔လား)။<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ ရခ်င္လြန္းလို႔ မဟုတ္ေပမယ့္ က်ေနာ္လည္း အမ်ားနည္းတူ မဲဆြယ္ရပါေတာ့တယ္။ မဲမရရင္လည္း ေကာင္းတယ္ ဒီေကာင္ အရွက္မရွိ စာရင္းေပးၿပီး ဘယ္သူမွ မဲမေပးဘူး မဟုတ္လား မွတ္ကေရာလို႔ ေျပာၾကမွာလည္း ေၾကာက္ေသးတယ္ခင္ဗ်။<br /><br />က်ေနာ့္ မဲဆြယ္နည္းကေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚတက္လာသမွ် သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားအား မအားအား ခ်က္ခ်င္း သြားေပးခိုင္းတာပဲ :-) အဲဒီအထဲမွာ ဘေလာ့ဂ္ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြေတာ့ မပါဘူးခင္ဗ် .. ရွက္လို႔ ခြိခြိ။ (ဒီပို႔စ္ဖတ္ၿပီးရင္ အလိုက္သိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ခင္ဗ်ား ဟီးဟီး) ေနာက္ ေမးလ္ပို႔ၿပီး မဲဆြယ္ပါတယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိတဲ႔ လူေတြ ပါေနေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာကို မဲသြားေပးနည္း လမ္းၫႊန္နဲ႔ တကြ ေမးလ္ပို႔လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ခုထိေတာ့ မဲဆယ္မဲ ရေနပါၿပီ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ မရႏိုင္ဘူးဆိုတာကို အားရဝမ္းသာစြာနဲ႔ ကိုယ့္အေျခအေနကို သိလိုက္ရတာပါပဲ။ ေတာ္ၾကာ ရေနရင္ ဟိုအကယ္ဒမီလို ဟိုလူလာနမ္း ဒီလူလာနမ္းနဲ႔ ဆို ရွက္စရာႀကီးေလ :-)<br /><br />ကဲ ရွင္းတမ္း ၿပီးပါၿပီ။ ဒီေကာင္ မရႏိုင္ေတာ့လို႔ အရွက္ေျပ ေရးထားတာလို႔ ေျပာရင္လည္း ခံ႐ံုေပါ့ဗ်ာ။ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ကိုယ္ကိုက စပ္စပ္ေဆာ့ေဆာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂင္းခ်င္တာကိုး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်ပါခင္ဗ်။ က်ေနာ္က မဲမႏိုင္ရင္ ႏိုင္ရာမဲတတ္တဲ႔ တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။<br /><br />ဘေလာ့ဂါအခ်င္းခ်င္း ႏွိပ္စက္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။<br />ဘေလာ့ဂါအခ်င္းခ်င္း အပုပ္ခ်ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။<br />ဘေလာ့ဂါအခ်င္းခ်င္း ေသြးထိုးျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3222845207093261521?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-40638785074300589852010-02-03T17:55:00.006+06:302010-02-03T19:14:31.935+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S2lipynZyaI/AAAAAAAAAPw/mkPleSFfIvg/s1600-h/yay.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 182px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S2lipynZyaI/AAAAAAAAAPw/mkPleSFfIvg/s200/yay.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433982895500413346" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><a href="http://gypsydoll.myanmarbloggers.org/">ေမအိ</a>ရဲ႕ တက္ဂ္ ေလးပါ။ ကေလးျပန္လုပ္ၾကမလား ဆိုလို႔ က်ေနာ္ ကေလးလည္း ျပန္လုပ္ထားတယ္။ လူႀကီးလိုလဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(255, 204, 51);">အေပၚက ငါးတန္းကေလးလို</span> ေတြးၿပီး <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေအာက္က အခုအရြယ္</span>ကို ေရးထားတာပါ။<br /><br />(၁) ကိုယ့္ကို ဒီလို ေခၚၾကတယ္ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေဟ့ေကာင္</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေဂါက္ေၾကာင္ </span><br /><br />(၂) အဝတ္အစားအေပၚ ကိုယ့္ သတ္မွတ္ခ်က္က …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">အျဖဴအစိမ္းကလြဲၿပီး အကုန္ ဝတ္ခ်င္တယ္</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">လူျဖစ္ေနလို႔ ဝတ္ရတာ (တခ်ိဳ႕ ေခြးေလးေတြ ေၾကာင္ေလးေတြကို အဝတ္ ဝတ္ေပးထားရင္ အားႀကီး အညင္ကပ္တယ္) </span><br /><br />(၃) အႀကိဳက္ဆံုး စားစရာနဲ႔ ေသာက္စရာ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေရခဲမုန္႔ နဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီလက္ေဖ်ာ္ </span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေကာက္ညႇင္းေပါင္းနဲ႔ အေၾကာ္ ေသာက္စရာကေတာ့ ဟဲဟဲ</span><br /><br />(၄) အႀကိဳက္ဆံုးပစၥည္း …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေဘာ္လံုးကန္ဖိနပ္ ေကာင္းေကာင္း </span><br />- <span style="color: rgb(255, 102, 102);"><span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေဘာ္လံုးကန္ဖိနပ္ ေကာင္းေကာင္း (ခုထိ မပိုင္ေသးဘူး)</span> </span><br /><br />(၅) လိုခ်င္တဲ႔ လက္ေဆာင္ …<br />-<span style="color: rgb(255, 204, 51);"> ႀကိဳးမဲ႔ ကြန္ထ႐ိုးကား </span><br />- <span style="color: rgb(255, 102, 102);"> <span style="color: rgb(0, 204, 204);">အေမရိကန္သမၼတရာထူး (အိုဘားမားကမ်ား စိတ္႐ူးေပါက္ၿပီး လာေပးရင္ ေကာင္းမွာပဲ)</span></span></span><span style="font-size:100%;"><br /><br />(၆) အႀကိဳက္ဆံုး ဇာတ္ကား …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ပါဝါရိန္းဂ်ား </span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">Johnny English</span><br /><br />(၇) အႀကိဳက္ဆံုး ဟာသဇာတ္ေကာင္ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ႂကြက္ ဂ်ယ္ရီ</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">တာယာပြႀကီး</span><br /><br />(၈) အႀကိဳက္ဆံုး စာေရးဆရာ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ဘိုဘို (မင္းေဇာ္) </span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ဆုျမတ္မြန္မြန္ (တစ္အုပ္မွ မဖတ္ဖူးဘူး ဒါေပမယ့္ ဟဲဟဲ) </span><br /><br />(၉) အခိုက္ဆံုး စာအုပ္ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">မင္းလူ (ဦးမင္းလူ ေကာင္းမႈ ကဗ်ာစာအုပ္)</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေမာင္သာရ (က်ဥ္တုပ္ခံဝံ႔ မခံဝံ႔) </span><br /><br />(၁၀) အခ်စ္ဆံုးသူ ရွိရင္ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">(……) ေပါ့ </span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">တားတားက ငယ္ေသးတယ္ေလ အဲဒါေတြ စဥ္းစားေသးဘူး (ေျပာင္းျပန္ေရးမိတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္) </span><br /><br />(၁၁) ရင္အခုန္ဆံုး အခ်ိန္ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ဆရာမက တစ္ေယာက္ခ်င္း စာေမးမယ္ ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေအာထားတဲ႔ ေဘာ္လံုးပြဲကို ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ </span><br /><br />(၁၂) ဘဝဆိုတာ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">Life</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းေတြနဲ႔ ဘြဲ႕ရၿပီးတဲ႔အခါ Unseen ေတြခ်ည္း ေျဖဆိုရတဲ႔ စာေမးပြဲေပါ့ </span><br /><br />(၁၃) စိတ္တိုရင္ ဘာလုပ္ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">သီခ်င္း အက်ယ္ႀကီး ဖြင့္ပစ္တယ္</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">အဲဒီေန႔က နဲနဲ မ်ားသြားတယ္</span><br /><br />(၁၄) အႀကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း …<br />-<span style="color: rgb(255, 204, 51);"> ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေလး (ေလးျဖဴ) </span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">မီးေဘးေရွာင္လို႔ မေလာင္ခင္ တားၾကပါ </span><br /><br />(၁၅) ဝါသနာ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေဘာ္လံုးကန္တာ</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">တစ္ ႏွစ္ သံုး အလံုးမ်ား </span><br /><br />(၁၆) မီးခြက္ေစာင့္ ဘီလူးနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ေတာင္းမယ့္ဆု …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ဘယ္ေတာ့မွ အ႐ိုက္မခံရပါေစနဲ႔</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေလာင္းတိုင္းေအာင္၊ ထိုးတိုင္းေပါက္၊ တြက္သမွ်ကြက္တိ ျဖစ္ပါေစသား </span><br /><br />(၁၇) လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္ …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ရိုးရိုးက်င့္ ျမင့္ျမင့္ႀကံ</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ေနရာတိုင္းလည္း မ႐ိုးသားနဲ႔၊ အမ်ားႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ရင္လည္း အမ်ားႀကီး ဆံုး႐ံႈးႏိုင္တယ္</span><br /><br />(၁၈) အိပ္ေရးပ်က္ရတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းက …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">အိမ္စာေတြ မၿပီးလို႔</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">ခ်န္ပီယံလိဂ္ေတြ ညနက္တယ္ေလ</span><br /><br />(၁၉) ခ်စ္သူကို ဆိုျပခ်င္တဲ႔ သီခ်င္း …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">အသံမေကာင္းဘူး ေျပာမွာ ေၾကာက္တယ္</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">တိတ္စမ္းပါဟာ နင့္အသံဆိုးႀကီးနဲ႔</span><br /><br />(၂၀) ေျပာျပခ်င္တဲ႔ ဟာသတိုေလး …<br />- <span style="color: rgb(255, 204, 51);">၂၀၁၀ ေလာက္က် လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ သံုးရာေလာက္ ျဖစ္မယ္တဲ႔</span><br />- <span style="color: rgb(0, 204, 204);">လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္က လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ ၅ က်ပ္ကြဲ႔ သား႐ို႕ သမီး႐ို႕ ရဲ႕ (သုေမာင္ ေရးနည္းေလ)</span><br /><br />ေမအိက လူလည္လုပ္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြက် ကေလးျပန္လုပ္ခိုင္းၿပီး သူက် ငါးတန္းကေလးေတြ ေရးတဲ႔ဟာေတြနဲ႔ ၿပီးသြားပါတယ္။ သူ႔ကိုလည္း ကေလးျပန္လုပ္ခိုင္းပါမယ္။ ေရးေပေတာ့ ေမအိေရ။ ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4063878507430058985?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-28341206508812756832010-01-31T18:09:00.003+06:302010-01-31T18:17:53.943+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://blog.lib.umn.edu/kais0099/architecture/"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 122px; height: 165px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S2VtxvWiliI/AAAAAAAAAPo/1A4fWu90Zj4/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432869226784396834" border="0" /></a><br />ၿပိဳလဲေနတဲ႔ မိုးေကာင္းကင္ကို<br />ထူမတ္ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားသတဲ႔ ...<br />သူ ကိုယ္တိုင္ပဲ<br />သကၠရာဇ္ မ်ဥ္းေစာင္းေတြမွာ<br />ေနာက္ျပန္ လဲ က်န္ ေနရစ္ ....။<br /><br />မနက္ျဖန္အတြက္ ဆိုၿပီး<br />သူဟာ သီခ်င္းေတြ ေရးဖြဲ႔<br />သန္းေခါင္မတိုင္ခင္ပဲ<br />ပုပ္သိုး သြား ခဲ႔ ....။<br /><br />က်က္ခဲ႔တဲ႔ စာေတြ<br />ေမးခြန္းထဲ ပါမလာေတာ့<br />သူ ၿပံဳးလိုက္တယ္ .....။<br /><br />သူ႔ေလာကမွာ အရာရာဟာ<br />ဗလာခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနေလရဲ႕<br />ဒါေပမယ့္ အျဖဴေရာင္ေတာ့<br />မဟုတ္ဘူးတဲ႔ ...။<br /><br />ကဲ ... ျပဇာတ္သိမ္းၿပီလား?<br />သူကေတာ့ အိပ္ခ်င္ေနၿပီတဲ႔ ....။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2834120650881275683?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-25272879725251935552010-01-27T18:07:00.002+06:302010-01-27T18:57:50.253+06:30<span style="color: rgb(255, 204, 51);">ဒီေန႔ က်ေနာ္ ဆရာနတ္မွဴး ရဲ႕ သမိုင္းမဲ႔ ေကာင္းကင္ ဝတၱဳတိုစု စာအုပ္ ကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳက္သြားပါတယ္။ မိတ္ေဆြေတြကို မွ်ေဝခံစားေပးခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာနဲ႔ မွ်ေဝျခင္းဆိုတဲ့ က႑ေလးတစ္ခု ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ဆရာနတ္မွဴးကို အရင္က မဖတ္ဖူးပါဘူး။ မဂၢဇင္းေတြမွာ ပါေပမယ့္ က်ေနာ္ မဖတ္ျဖစ္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သံုးသပ္မိပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ စာဖတ္တာ မဟုတ္ပဲ စာေရးဆရာ ဖတ္ေနတာပဲ။ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ ကို မာတိကာ လွန္ၾကည့္ၿပီး ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ႔ စာေရးဆရာရဲ႕ စာကိုသာ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို စာပဲ ဖတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါေတာ့မယ္။<br />ခု ဆရာနတ္မွဴးရဲ႕ ဝတၱဳတိုေလးကို ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ စာေရးဆရာ ေပးခ်င္တဲ႔ မက္ေဆ့ခ်္ ေလးက ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လက္ေညာင္းေအာင္ ရိုက္ထားတဲ့ စာေလးကို အားနာပါးနာ ဖတ္သြားၾကပါဗ်ာ။ က်ေနာ့္လိုပဲ ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">စီတီဒဗလ်ဴ</span><br /></div><br />“မဂၤလာပါရွင္၊ ဟာ႐ိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းမွ ႀကိဳဆိုပါတယ္” ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးသည္မ်ား ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေနရာယူၿပီးသည္ႏွင့္ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလးက အၿပံဳးႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။ “ယခု ခရီးစဥ္က စီတီဒဗလ်ဴေခၚတဲ႔ စာေရးဆရာၿမိဳ႕ေတာ္ကို ပ်ံသန္းမယ့္ ခရီးစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />စီတီဒဗလ်ဴနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မ အနည္းငယ္ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္က မစၥတာ အာႏိုး ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ စာအလြန္ဖတ္ၿပီး ကမၻာ့စာေပ အရပ္ရပ္မွာ ႏွံ႔စပ္သူ တစ္ဦး ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားကိုလည္း အင္မတန္ ေလးစား ခ်စ္ခင္သူ ျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အစည္းအေဝး တစ္ခုမွာ သူက ဒီလို တင္ျပ လာပါတယ္။ “ကမၻာႀကီးမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ မရွိတဲ႔ တိုင္းျပည္ရယ္လို႔ မရွိဘူး။ သမိုင္းဆရာက အတိတ္က ျဖစ္ရပ္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္တယ္။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေနေတြကို ေရးသား ေဖာ္က်ဴးၿပီး လူ႔ေလာက တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနသူမ်ား ျဖစ္တယ္။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ ရွိေနသမွ် ကမၻာႀကီးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပန္းပြင့္ေတြနဲ႔ ေဝဆာေမႊးပ်ံ႕ေနမယ္။ လူေတြ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ႔ အခ်က္က သမိုင္းေပးတာဝန္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔တဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳဖို႔ပါပဲ။ စာေပ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို အထူးတလည္ ဂုဏ္ျပဳမယ့္ အစီအစဥ္တစ္ရပ္ ေရးဆြဲထားပါတယ္။” သူက ဆက္ၿပီး “စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကို စီတီဒဗလ်ဴ (City of Writers) စာေရးဆရာ ၿမိဳ႕ေတာ္ လို႔ မွည့္ေခၚပါမယ္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေနရာေတြ၊ လုပ္ငန္းေတြကိုလည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ားရဲ႕ နာမည္မ်ား ႏွင္းအပ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေတာ္(လ)စတိြဳင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ၊ ရွိတ္စပီးယား တကၠသိုလ္၊ ခ်က္ေကာ့(ဗ) ေဆး႐ံု၊ အာသာေဟလီေလဆိပ္၊ ဟာ႐ိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းလိုင္း၊ ေဂၚကီလမ္းမ စသျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္လိုသူမ်ား အေနျဖင့္လည္း ဂ်က္လန္ဒန္ ကားအေရာင္းအဝယ္ကုမၸဏီ၊ မာယာေကာ့စကီ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းဆိုင္ စသျဖင့္ မိမိႏွစ္သက္ရာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာတို႔ရဲ႕ နာမည္မ်ား မွည့္ေခၚသြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အဆိုကို ၿမိဳ႕ေနလူထုက ေထာက္ခံမဲေပးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ထူးထူးကဲကဲ ဂုဏ္ျပဳတဲ႔ ပထမဦးဆံုး စာေရးဆရာၿမိဳ႕ေတာ္ စီတီဒဗလ်ဴ ျဖစ္လာပါမယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။”<br /><br />“ၿမိဳ႕ေနလူထုကလည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ခ်စ္ခင္ေလးစားၾကေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္ရဲ႕ အဆိုကို တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ စီတီဒဗလ်ဴလို႔ အမည္ရတဲ႔ စာေရးဆရာၿမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ေနရာ အသီးသီးမွာလည္း စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ အမည္ေတြ ပလူပ်ံလာပါတယ္။ ဒီၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အဓိက ဝင္ေငြရတဲ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းက ဟိုတယ္နဲ႔ ခရီးသြားလာေရး လုပ္ငန္းပါ။ ကမၻာအရပ္ရပ္က စာေပခ်စ္သူေတြဟာ စီတီဒဗလ်ဴကို ႏွစ္စဥ္ အေျမာက္အျမား လာေရာက္ၾကတယ္။ သူတို႔ ခ်စ္တဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ နာမည္နဲ႔ ေနရာေတြကို လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈၾကတယ္။ ကိုယ္ေလးစားတဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳထားတာကို ၾကည့္ၿပီး စီတီဒဗလ်ဴကို လာေရာက္ၾကတဲ႔ ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္ေတြဟာ အေတာ္ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါကေတာ့ စီတီဒဗလ်ဴရဲ႕ သမိုင္းအက်ဥ္း ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကာမီ ကၽြန္မတို႔ ေလယာဥ္ႀကီးဟာ စီတီဒဗလ်ဴကို စတင္ ပ်ံသန္းေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စီတီဒဗလ်ဴမွာ လူႀကီးမင္းတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ႏိုင္ပါေစ”<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္နံေဘး ထိုင္ေနသူမွာ မိုးေဝေခတ္က နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ မာန္ျမင့္ ျဖစ္သည္။ သူက အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းႏွင့္ ခံ့ညားေသာ ႐ုပ္ရည္ရွိၿပီး ဥေရာပဝတ္စံုျဖင့္ အေတာ္ သားနားေနသည္။ သူ၏ ျမန္မာျပည္တြင္လုပ္သည္ႏွင့္ အျခား ဝတၱဳတိုမ်ား ကို အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုခဲ႔သည္။ ထိုစာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီး စီတီဒဗလ်ဴမွ ဟိုတယ္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက မာန္ျမင့္ကို သေဘာ အက်ႀကီး က်သြားၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ သူတို႔၏ ပင္လယ္ကမ္းေျခ ဟိုတယ္တစ္ခုကို မာန္ျမင့္ ကမ္းေျခဟိုတယ္ (Marn Myint Beach Resort) အျဖစ္ မွည့္ေခၚရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ ထိုနာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာကို ဟိုတယ္ ဖြင့္ပြဲ တက္ေရာက္ရန္အတြက္ ဖိတ္ေခၚလိုက္သည္။ ေဒၚလာ တေထာႀကီး ပြသြားေသာ ထိုစာေရးဆရာက “မင္း လိုက္ခဲ႔ဦးကြ” ဟု လက္တို လက္ေတာင္းခိုင္းရန္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အပါေခၚသည္။<br /><br />ကမၻာေက်ာ္ စီတီဒဗလ်ဴသို႔ ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မကုန္ဘဲ သြားရမည့္ အခြင့္အေရးကို ဘယ္သူက လက္လြတ္ခံမည္နည္း။ သို႔ႏွင့္ ဆရာမာန္ျမင့္ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္က ေလယာဥ္ေပၚသို႔ ေရာက္ခဲ႔ရသည္။ ဟာ႐ိုးေရာ္ဘင္ ေလေၾကာင္းလိုင္းမွ ေလယာဥ္မယ္ေလးမ်ားမွာ လွပသေလာက္ အလြန္ ေဖာ္ေရြသည္။ ေလယာဥ္ေပၚ ေကၽြးေသာ အစားအစာမ်ားမွာလဲ အရသာ ထူးကဲလွသည္။<br /><br />ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ျခင္းမရွိပဲ ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ ညေနေျခာက္နာရီခန္႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလယာဥ္ စီတီဒဗလ်ဴ၏ အာသာေဟလီေလဆိပ္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ခဲ႔သည္။ ေလဆိပ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လာႀကိဳသူမ်ား အဆင္သင့္ ေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ ကားျဖင့္ လာခဲ႔ၾကရာ နာရီဝက္ခန္႔ အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္းခိုရမည့္ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္သို႔ ေရာက္လာသည္။<br /><br />ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္မွာ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိ ဟုိတယ္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္မွ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္ဟု မွည့္ေခၚထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဟိုတယ္ အဝင္ဝတြင္ ေဆးတံေသာက္ေနေသာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ႐ုပ္ထုႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရာ ၾကည္ႏူးစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တုန္လႈပ္သြားသည္။ ဆရာႀကီးသာ သက္ရွိထင္ရွား ရွိခဲ႔လွ်င္ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳမွည့္ေခၚထားေသာ ဤဟိုတယ္ႀကီးကို ၾကည့္၍ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဝမ္းသာအားရ ျဖစ္လိုက္မည္နည္း။<br /><br />ထိုေန႔ညစာကို ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ဤဟိုတယ္ရွိ ေသာ္တာေဆြ ခန္းမမွာ တည္ခင္းဧည့္ခံသည္။ စာေရးဆရာႀကီး ေသာ္တာေဆြကို ဂုဏ္ျပဳမွည့္ေခၚထားေသာ ခန္းမ ျဖစ္ၿပီး ခန္းမ အလည္ေကာင္က ေရပန္းမ်ားၾကားတြင္ ဆရာေသာ္တာေဆြ၏ ပံုတူ ႐ုပ္ထုကို ေတြ႕ရသည္။ ေသာ္တာေဆြမွာ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ တပည့္ရင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦးကို ဟိုတယ္တစ္ခုအတြင္း ယွဥ္တြဲ ေတြ႕ရသည္မွာ စီတီဒဗလ်ဴမွ လူႀကီးမ်ား၏ စိတ္ကူး ေကာင္းမႈဟု ယူဆႏိုင္သည္။ ဆရာေသာ္တာေဆြ၏ ႐ုပ္ထုရွိရာသို႔ အရက္ခြက္ကို ေျမွာက္လိုက္ၿပီး ဆရာ ေကာင္းရာ သုဂတိ လားပါေစဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္း ေနမိသည္။ ထိုညက ဆရာမာန္ျမင့္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးစလံုး ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္။ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းႏွင့္ ဆရာေသာ္တာေဆြတို႔၏ စာမ်ားအေၾကာင္း ညဥ့္နက္သည္အထိ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္စာကို မႏၱေလးမုန္႔တီျဖင့္ ဧည့္ခံသည္။ မုန္႔တီမွာ လွ်ာစြဲေအာင္ ေကာင္းလွသည္။ ဆရာမာန္ျမင့္မွာ အလြန္စပ္စုသူ ျဖစ္သည္။ “မႏၱေလး မုန္႔တီကို ဒီမွာ ဘယ္လို ေခၚသလဲ မသိဘူးကြ၊ ေမးၾကည့္ရေအာင္” ဆိုၿပီး ဟိုတယ္ စားပြဲထိုးကို ေမးေနသည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက “ေခ်ာအိမာန္ မႏၱေလး မုန္႔တီလို႔ ေခၚပါတယ္ ခင္ဗ်ာ“ ဟု ျပန္ေျဖသည္။ ဆရာမာန္ျမင့္က လက္မေထာင္လိုက္ၿပီး “ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား၊ ငါတို႔ မာန္ေတြ စီတီဒဗလ်ဴမွာ ေကာင္းစားေနတယ္ကြ” ဟု ဂုဏ္ယူ ဝင့္ႂကြားစြာ ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />ထိုေန႔ တစ္ေန႔လံုး စီတီဒဗလ်ဴကို လည္ပတ္ရမည့္ ေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ဟိုတယ္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ကားတစ္စီးႏွင့္ ဧည့္လမ္းညႊန္တစ္ေယာက္ ေပးထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ျမန္မာ စာေရးဆရာႏွင့္ ကဗ်ာဆရာမ်ား၏ နာမည္ႏွင့္ ေနရာမ်ားသို႔ လိုက္ပို႔ရန္ ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားသည္ ပန္းၿခံႀကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္လာသည္။<br /><br />ပန္းၿခံ၏ အဝင္ဝမွာ မိႈင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗိမာန္ ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ေတြ႕ရသည္။ ကားထဲမွ ဆင္းလိုက္ၾကရာ ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ပန္းရနံ႔တို႔က ဆီးႀကိဳေနသည္။ လွပေသာ ေရာင္စံုပန္းမ်ားမွာ မနက္ခင္း ေနျခည္ ႏုႏုေအာက္တြင္ အလွခ်င္း ၿပိဳင္ေနၾကသည္။ ပန္းၿခံ၏ အလယ္တြင္ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ႐ုပ္ထုႀကီးကို ေတြ႕ရသည္။ ေခါင္းတြင္ အုပ္ေပါင္းေပါင္းထားၿပီး ျမန္မာဆန္ဆန္ တိုက္ပံု၊ ေတာင္ရွည္ပုဆိုးတို႔ကို ဝတ္ဆင္ထားသည္။ ညာလက္ကို ေဘးသို႔ ဆန္႔တန္းထားၿပီး ထိုလက္ေပၚတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခ်ိဳးငွက္တစ္ေကာင္ နားေနဟန္ ထုလုပ္ထားသည္။ <span style="font-weight: bold;">ကြမ္းအစ္တစ္လံုး ေသွ်ာင္တစ္ထံုးႏွင့္၊ ရင္ဖံုးအကၤ်ီ ဖ်င္ပင္နီႏွင့္၊ ေယာထည္ပုဆိုး မင္ေၾကာင္ထိုးႏွင့္၊ အဘိုးကဝိ ပညာရွိ</span> ကို သတိရမိေနသည္။ <span style="font-weight: bold;">အဘိုး ေမတၱာ ေစတနာႏွင့္ သစၥာဉာဏ္ေရာင္ ေနႏွယ္ေျပာင္၍ ျပည္ေထာင္တစ္လႊား ေဝးေျမျခားတိုင္ ထင္ရွားေက်ာ္ေစာ ခဲ႔ေလၿပီ</span>။ ဆရာမာန္ျမင့္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသား သမိုင္းတြင္သည့္ မိႈင္းသခင္ကို ႐ိုက်ိဳးစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ၾကသည္။<br /><br />ထိုပန္းၿခံႏွင့္ ကပ္လ်က္တြင္ ျမသန္းတင့္ သစ္ခြဥယ်ာဥ္ႀကီး ရွိေနသည္။ ကမၻာေပၚရွိ သစ္ခြပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို စုေဆာင္းျပသ ထားသည္။ သစ္ခြပန္းမ်ားမွာ ျဖဴနီညိဳျပာ ေရာင္စံုျဖာလ်က္ အလွေပၚ အယဥ္ဆင့္ၿပီး တင့္ခ်င္တိုင္း တင့္တယ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသား ကြယ္လြန္သြားရွာၿပီ ျဖစ္ေသာ ဆရာျမကို သတိရေနမိသည္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ လူခ်င္း တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးခဲ႔။ သို႔ေသာ္ သူ႔စာမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဓားေတာင္ကို ေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကို ျဖတ္မည္ ပင္ကိုေရးဝတၱဳက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို လႈပ္ခတ္ခဲ႔သည္။ စစ္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေလ႐ူးသုန္သုန္၊ ခန္းေဆာင္နီအိပ္မက္၊ သုခၿမိဳ႕ေတာ္၊ အခ်စ္မိုးေကာင္းကင္ စေသာ ဘာသာျပန္ ဝတၱဳမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကမၻာစာေပေလာကထဲ ဆြဲေခၚသြားခဲ႔သည္။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ အစားထိုးမရေသာ စာေပ ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီး ျဖစ္သည္။<br /><br />သူ၏ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ အံ့ဩသည္။ သူလို စာေတြအမ်ားႀကီး ေရးဖို႔ မဆိုထားႏွင့္၊ သူေရးၿပီးေသာ စာမ်ားကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ ကုန္ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္။ သူေရးခဲ႔ေသာ စာမ်ားသည္ ဤသစ္ခြ ဥယ်ာဥ္ႀကီးထက္ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနား၍ ဤသစ္ခြပင္မ်ားထက္ အဆမ်ားစြာ လွပသည္။ အို ဥယ်ာဥ္မွဴး၊ အသင္ကား ကမၻာေျမ၏ လာျခင္းေကာင္းသူ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး သင္ေသသြားေတာ့လည္း လူ႔သမိုင္းအတြက္ အဖိုးထိုက္တန္ ပန္းပြင့္မ်ားကို ခ်န္ရစ္ထားခဲ႔သူ အံ့ဖြယ္ သူရဲေကာင္းပါ တကား။<br /><br />ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ငါးထပ္ အေဆာက္အအံုႀကီးတစ္ခုသို႔ ေခၚလာပါသည္။ “ဒါ လူထု စာၾကည့္တိုက္” ဟု ေျပာသည္။ စာၾကည့္တိုက္ေရွ႕တြင္ လူထုဦးလွႏွင့္ ေဒၚအမာ ယွဥ္တြဲ ရပ္ေနပံု ႐ုပ္ထုႀကီးကို ေတြ႕ရသည္။ ျမန္မာဆန္ဆန္ အလြန္ က်က္သေရ ရွိလွသည္။ “သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ တစ္သက္လံုး စာေပအလုပ္ပဲ လုပ္သြားၾကတယ္။ လူထုဆိုတဲ႔ နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ လူထုဘက္က ရပ္တည္ခဲ႔ၾကတယ္။ သူတို႔ စာေတြမွာ အမွန္တရား၊ ႐ိုးသားမႈနဲ႔ ေစတနာေတြကို ရွာေဖြေတြ႕ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို႔ စာေတြဟာ ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခါမွ ႐ိုးမသြားဘူး။ သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ အဖိုးတန္ စိန္ပြင့္ေတြလို လင္းလက္ေတာက္ပေနခဲ႔တယ္” စာၾကည့္တိုက္တြင္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ အသီးသီးမွ စာအုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ စီဒီမ်ားစြာ ေတြ႔ရသည္။ လူမ်ားစြာ ဖတ္႐ႈေလ့လာ ေနၾကသည္။ လူထုကား ယခုအခ်ိန္အထိ လူမ်ားစြာ၏ နား မ်က္စိကို ဖြင့္ေပးေနဆဲ ျဖစ္သည္။<br /><br />ေန႔လယ္စာ စားရန္အတြက္ ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက စားေသာက္ဆိုင္ႀကီး တစ္ခုသို႔ ေခၚလာသည္။ “ဒီဆိုင္က ျမန္မာထမင္းဟင္း ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္“ ဟု လည္း ေျပာသည္။ ဆိုင္နာမည္က ထူးထူးဆန္းဆန္း MOE (G) ZAW MYANMAR FOOD CENTER တဲ့။ ဆိုင္နာမည္ကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ ဝမ္းသာသြားသည္။ ဂေဇာ္ဆိုမွေတာ့ အရက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရႏိုင္မည္။ အရက္ေကာင္းေကာင္း ေသာက္ရေတာ့မည္ ျဖစ္၍ အူျမဴးေနသည္။<br /><br />“ဒီဆိုင္ဖြင့္တာ မၾကာေသးဘူး ခင္ဗ်၊ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက နာမည္ႀကီး ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ လာဖြင့္သြားတာ။ ဆံပင္ ရွည္ရွည္နဲ႔ ႐ုပ္က ေတာ္ေတာ္ေျဖာင့္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဒီစီတီဒဗလ်ဴက ေကာင္မေလးေတြဆို သူ႔ကို ျမင္ေတာ့ သည္းသည္းကို လႈပ္ေနတာပဲ“<br />ဧည့္လမ္းညႊန္၏စကားေၾကာင့္ မိုးဂေဇာ္ဆိုေသာ ကဗ်ာဆရာကို စဥ္းစားေနမိသည္။ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္ဟု ေတြးရင္း ဆိုင္ထဲသို႔ ဝင္လာရာ စပို႔ရွပ္လက္တို၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္ဆင္ထားေသာ ကဗ်ာဆရာ မိုးဃ္းေဇာ္၏ ပံုတူ႐ုပ္ထုႀကီးက ၿပံဳး၍ ႏႈတ္ဆက္ေနသည္။ “အရက္ရလား” ဟု ေမးရာ “မရပါဘူးခင္ဗ်ာ” ဆိုေသာ အေျဖေၾကာင့္ ထိုယစ္ေကာင္ ကဗ်ာဆရာကို ေဒါပြမိသည္။ သို႔ေသာ္ မိုးဃ္းေဇာ္၏ ထမင္းႏွင့္ ဟင္းက အလြန္ေကာင္းပါဘိ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗိုက္ကားေအာင္ စားလိုက္ၾကသည္။<br /><br />ထမင္းစားၿပီး ကားျဖင့္ လာခဲ႔ၾကရာ ျမစ္ကူးတံတားတစ္ခုသို႔ ေရာက္လာသည္။ အဝင္ဝမွာ ရွိေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို ညႊန္ျပရင္း ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက “ဒါ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ျမစ္ကူးတံတားေလ” ဟု ေျပာျပေနသည္။ “လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမိုင္းကို ေခတ္ႀကီးက သူ႔ပခံုးေပၚ တင္ေပးလိုက္တဲ႔ တာဝန္ကို သူ ဘယ္ေလာက္ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔သလဲဆိုတဲ႔ အခ်က္နဲ႔ တိုင္းတာရမယ္” ဆိုေသာ ထိုစာေရးဆရာကို သတိရေနမိသည္။ ေလာကဓံ၏ အထုအေထာင္းကို ခံရင္း သူက ေခတ္သစ္ႀကီးတစ္ခုကို ထုဆစ္ေနခဲ႔သည္။ ယခုေတာ့ သူက တံတားႀကီး တစ္စင္း။ ေခတ္ေဟာင္းႏွင့္ ေခတ္သစ္ကို ေပါင္းကူးေပးခ်င္ေသာ ထိုစာေရးဆရာက တကယ္လည္း တံတားႀကီး တစ္စင္းပါ။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ တံတားေပၚကို ျဖတ္သြားရင္း ေသြးျခင္းျခင္းရဲ႕ေနသည့္ သူ႔ေက်ာေပၚက ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားကို ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ အို စာေရးဆရာ၊ သင့္သမိုင္းကား ဘယ္ေတာ့မွ မေသ၊ ကမၻာေျမႏွင့္အမွ် ထာဝရ တည္တံ့ေနပါမည္။<br /><br />ညိဳ႕ညိဳ႕ဆိုင္းဆိုင္း ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုသို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားကေလး ေရာက္လာသည္။ “အဲဒီ ေတာအုပ္ႀကီးကို မင္းသုဝဏ္ ေဘးမဲ႔ေတာလို႔ ေခၚတယ္။ ေတာအုပ္ရဲ႕ ဟိုးေနာက္ဘက္က မိႈင္းပ်ပ် ေတာင္တန္းႀကီးကို ေတြ႕တယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒါ ေဇာ္ဂ်ီေတာင္တန္းေပါ့” ဧည့္လမ္းညႊန္ေလးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာျပေနသည္။ ေတာအုပ္ႏွင့္ ေတာင္တန္း၊ ေတာင္တန္းႏွင့္ ေတာအုပ္။ ေခတ္စမ္းညီေနာင္က ဟိုအရင္ကလို အၿမဲမခြဲ တတြဲတြဲ ရွိေနပါကလား။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />ထေလာ့ ျမန္မာ၊ ျမန္မာ ထေလာ့</span><br /><span style="font-weight: bold;">အားမေလ်ာ့ႏွင့္၊ မေလွ်ာ့လုံ႔လ</span><br /><span style="font-weight: bold;">သူက စ၍၊ ငါက အားလံုး</span><br /><span style="font-weight: bold;">လက္႐ံုးျမားေျမာင္၊ ဉာဏ္ျမားေျမာင္ႏွင့္</span><br /><span style="font-weight: bold;">စြမ္းေဆာင္ၾကေလ ေဆာင္ၾကေလေလာ့။</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ ‘တို႔တိုင္းျပည္’ ကဗ်ာမွ ကဗ်ာတစ္ပိုဒ္ကို ရြတ္ဆိုေနမိသည္။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />သူ႔ေခါင္းမွာတဲ႔ သေျပညိဳ</span><br /><span style="font-weight: bold;">ငါ့ေခါင္းမွာတဲ႔ သေျပညိဳ</span><br /><span style="font-weight: bold;">တို႔ေျပမွာ တို႔ေမ ကမ္းပါတဲ႔</span><br /><span style="font-weight: bold;">သေျပညိဳ ေရႊဘိုပန္းရယ္က</span><br /><span style="font-weight: bold;">လန္းလ်က္ပါကို။</span><br /><br />တစ္ဆက္တည္းပင္ ဆရာမင္းသုဝဏ္၏ ‘သေျပညိဳ’ ကဗ်ာေလးကို ေရရြတ္မိျပန္သည္။ တိုင္းျပည္အေပၚမွာ ထားခဲ႔ေသာ ထိုဆရာႏွစ္ဦး၏ ေစတနာ ေမတၱာကား ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးလို ဘယ္ေတာ့မွ ခန္းေျခာက္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ သူတို႔၏ စာေပ၊ ကဗ်ာေတြကလည္း သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမစ္ဧရာလို တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနမည္ မုခ် ျဖစ္သည္။<br /><br />ေတာအုပ္အတြင္းသို႔ ဝင္ခဲ႔ၾကရာ စမ္းေခ်ာင္းေလးတစ္ခု၏နံေဘးသို႔ ေရာက္လာသည္။ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ စီးဆင္းေနေသာ စမ္းေရမွာ အလြန္ၾကည္လင္လွသည္။ ဟိုးေဝးေဝးမွာ စမ္းေရေသာက္ေနေသာ သမင္ေလးမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။<br /><br />“ဒါ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ စမ္းေခ်ာင္းေပါ့။ ဟိုး ေဇာ္ဂ်ီ ေတာင္တန္းေပၚက စတင္ၿပီး ဒီ မင္းသုဝဏ္ေတာအုပ္ကို ျဖတ္စီးသြားတယ္” စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာ လာေရာက္ အပန္းေျဖသူမ်ား ထိုင္ရန္အတြက္ ကြန္ကရစ္ခံုရွည္ႀကီးမ်ား ေဆာက္လုပ္ထားသည္။ နီးစပ္ရာ ခံုရွည္တစ္ခုကို ၾကည့္လိုက္ရာ ခံု၏ ေက်ာမွီေပၚတြင္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ ၏ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အဂၤလိပ္လို ေရးသားထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။<br /><br />Fish<br />I'd been finishing<br />Nearly my whole a single fish<br />Look!<br />What I'd caught was the universe.<br />As I pulled it up My fishing rod was bent.<br />And Turned to a rainbow.<br />I was fished.<br /><br />အလို ... ‘ငါး’ ကဗ်ာေလးပါလား။ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာကို ျမန္မာလို ေရရြတ္ေနမိသည္။<br /><span style="font-weight: bold;"><br />တစ္ဘဝလံုးလိုလို မွ်ားေနခဲ႔။</span><br /><span style="font-weight: bold;">ငါးရယ္လို႔ တစ္ေကာင္တေလမွ မမိ</span><br /><span style="font-weight: bold;">ၾကည့္စမ္း။</span><br /><span style="font-weight: bold;">မိမယ့္မိေတာ့ စၾကဝဠာႀကီး</span><br /><span style="font-weight: bold;">အေပၚကို ဆြဲတင္လိုက္ေတာ့</span><br /><span style="font-weight: bold;">ငါ့ ငါးမွ်ားတံဟာ ကိုင္းညႊတ္ၿပီး</span><br /><span style="font-weight: bold;">သက္တံ ျဖစ္သြား၊ ငါ့ကို ျပန္မွ်ားခဲ႔ေပါ့။</span><br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ခ်ီလီကဗ်ာဆရာ ဘလိုနီ႐ူဒါ၏ “သစ္ခုတ္သမား ႏိုးၾကားေလာ့” ကဗ်ာကို သတိရလာျပန္သည္။ <span style="font-style: italic;">လာမည့္ ဆည္းဆာခ်ိန္မ်ားအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ဝိုင္အရက္မ်ားအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေပါင္မုန္႔ႏိုးၾကားခ်ိန္ျဖစ္တဲ႔ ၿမိဳ႕လည္ေကာင္ မနက္ခင္းအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ လယ္ကြင္းေတြက ေမြးဖြားလာေတာ့မယ့္ ေကာက္ႏွံေတြ အားလံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ မုန္တိုင္းမိေနတဲ႔ ငွက္ငယ္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ မိခင္ရဲ႕ ပါးျပင္ထက္က မ်က္ရည္စက္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေလေကာင္းေလသန္႔နဲ႔ တူတဲ႔ စာအုပ္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ငါ့ညီငယ္ရဲ႕ ရွပ္အကၤ်ီအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ေသသူတိို႔ရဲ႕ ျပာမႈန္႕ေတြအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အသက္ရွင္ေနသူ အားလံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး</span>။ အို စမ္းေခ်ာင္း ကဗ်ာဆရာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အားလံုးအတြက္ ေတးဆို၍ စီးဆင္းပါေလာ့။<br /><br />ထိုညက ဘားနက္ေရွာ ျပဇာတ္႐ံုမွ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ ၾကည့္ရသည္။ ျပဇာတ္က ပြတ္ရွကင္၏ ပစၥတို ပစ္ခ်က္ (PISTOL SHOT)။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးၿပီးသား ဝတၱဳျဖစ္ေသာ္လည္း ျပဇာတ္အေနႏွင့္ ၾကည့္ရေသာအခါ အလြန္ သ႐ုပ္ပါၿပီး အရသာ ရွိလွသည္။ လူငယ္ႏွစ္ဦး ရည္းစားလုရာမွ ရန္ျဖစ္ၿပီး အလွည့္က် ေသနတ္ ပစ္ရသည္။ ပထမ ပစ္ရေသာလူက ဒုတိယလူကို မွန္ေအာင္ မပစ္ႏိုင္ခဲ႔။ ဒုတိယလူက သူပစ္ရမည့္ တစ္ခ်က္ကို အေႂကြးအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္သည္။ အေၾကာင္းမွာ ပထမလူက ေသရမွာကို မေၾကာက္၊ ေသျခင္းကို မထီမဲ႔ျမင္ ျပဳေနသည္။ ခ်က္ေကာင္းကို ေစာင့္ေနရာ ထိုလူ မေသခ်င္သည့္ ပူပူေႏြးေႏြး မိန္းမရခါစ အခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာသည္။ ပ်ားရည္ဆမ္းခရီး ထြက္လာေသာ ေနရာသို႔ ဒုတိယလူက အေႂကြးတစ္ခ်က္ လာေတာင္းေသာ ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယလူက ပထမလူကို ငဲ႔ညွာေသာအားျဖင့္ ေသနတ္တစ္ခ်က္ ထပ္မံ ေပးပစ္ျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ပထမတစ္ခ်က္နည္းတူ လြဲေခ်ာ္ခဲ႔သည္။ သူက စိတ္လႈပ္ရွားေနတာကိုး။ ဒုတိယလူ ပစ္ရမည့္ အလွည့္။ ထိုသူက မွန္ေအာင္ ပစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း တမင္ လြဲေခ်ာ္ပစ္သြားခဲ႔သည္။ ရန္သူတစ္ေယာက္အေပၚမွာ အေကာင္းဆံုး ကလဲ႔စားေခ်နည္းမွာ ခြင့္လြတ္ျခင္း မဟုတ္ပါလား။ ကမၻာေပၚမွာ ဒုတိယလူလို လူေတြမ်ားမ်ား ရွိပါေစဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္း ေနမိသည္။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ ဆရာမာန္ျမင့္ ဖြင့္ပြဲ လုပ္ရမည့္ ကမ္းေျခဟိုတယ္သို႔ ကားႏွင့္ လာခဲ႔ၾကသည္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိ ထုိဟိုတယ္ႀကီးမွာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလွသည္။ ဖြင့္ပြဲမွာ အထူးစည္ကားၿပီး ပင္လယ္ကမ္းေျခမွ ေဒသခံ ျပည္သူမ်ားက ဆရာမာန္ျမင့္ကို တစ္ခဲနက္ လက္ခုပ္ဩဘာ ေပးၾကသည္။ ဟိုတယ္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ဆရာမာန္ျမင့္ကို လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳသည္။ ထိုမာန္ျမင့္ ကမ္းေျခဟိုတယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေန႔လယ္စာျဖင့္ ဧည့္ခံသည့္ ပင္လယ္အစားအစာမ်ားမွာ အလြန္စားေကာင္းလွသည္။ ေန႔လယ္စာစားၿပီး ေနာက္ ဟိုတယ္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္းခိုရာ ေရႊဥေဒါင္း ဟိုတယ္သို႔ ျပန္ခဲ႔ၾကသည္။<br /><br />ဟိုတယ္ဧည့္ခမ္းတြင္ လူတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေစာင့္ႀကိဳေနသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းဟု မိတ္ဆက္သည္။ ေဘာ္လံုးစတား ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းႏွင့္ နာမည္တူေသာ္လည္း သူ႔ပံုစံမွာ ညႇင္းသိုးသိုးႏွင့္ ညႇိဳးညိႇဳးႏြမ္းႏြမ္း ျဖစ္သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို “လူႀကီးမင္းကေကာ ဒီကေန႔ ဖြင့္ပြဲလုပ္တဲ႔ ဒီက မစၥတာ မာန္ျမင့္လို စာေရးဆရာ ဟုတ္ပါသလား” ဟု ေမးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က “စာေရးဆရာ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေရးမပါတဲ႔ ေဝေလေလ စာေရးဆရာပါ” ဟု ျပန္ေျဖသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေျဖကို ၾကားေသာအခါ သူ႔မ်က္ႏွာ ဝင္းလက္သြားသည္။<br /><br />“ေဝေလေလ စာေရးဆရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးမင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီပါ”<br /><br />“ကၽြန္ေတာ္ ဘာမ်ား ကူညီရမလဲ”<br /><br />“ဒီလိုပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္တဲ႔ ေနရာေလးကို နာမည္ ေပးခ်င္လို႔ပါ။ လူႀကီးမင္းက စာေရးဆရာဆိုေတာ့ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္ေလးကို အသံုးျပဳခ်င္ပါတယ္”<br /><br />“မစၥတာ ဘက္ခမ္း ဘာအလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာ သိပါရေစ”<br /><br />သူက အိုးတိုးအမ္းတမ္းျဖင့္ -<br /><br />“ကၽြန္ေတာ္က သုဘရာဇာ လုပ္ပါတယ္”<br /><br />မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္က -<br /><br />“ဒါဆို ခင္ဗ်ား အလုပ္လုပ္တဲ႔ ေနရာက သုသာန္ေပါ့၊ ဟုတ္လား”<br /><br />“ဟုတ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ”<br /><br />“ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား လာေနာက္ေနတာလား”<br /><br />“မေနာက္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ၊ တကယ္ ေျပာတာပါ။ လူႀကီးမင္းတို႔ ျမန္မာျပည္က သုသာန္ေတြမွာ နာမည္ ရွိတယ္ မဟုတ္လား”<br /><br />“အင္း ရွိပါတယ္၊ ေရေဝးသုသာန္၊ ၾကာနီကန္သုသာန္ စသျဖင့္ေပါ့”<br /><br />“ဒီမွာေတာ့ သုသာန္နာမည္ကို ႀကံဳသလို မွည့္လို္႔ မရဘူးခင္ဗ်၊ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ နာမည္မွည့္မွ ျဖစ္ေနတယ္”<br /><br />“မမွည့္ဘဲ ေနပါလားဗ်ာ”<br /><br />“ကိုယ္ အလုပ္လုပ္တဲ႔ ေနရာေလးေတာ့လည္း သူမ်ားနည္းတူ နာမည္ေလးတစ္ခု ေပးခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ။ လူေသလို႔ အသုဘခ်ေတာင္မွ ဘယ္သုသာန္မွာ သၿဂဳႌဟ္မွာလဲဆိုရင္ နာမည္မရွိေတာ့ လိုက္ပို႔ရတဲ႔ လူေတြ ေတာင္သြားရမလို ေျမာက္သြားရမလို ခြက်တာေပါ့။ အဲဒါ စာေရးဆရာရဲ႕ နာမည္ေလး ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုသာန္အတြက္ ခ်ီးျမႇင့္ေစခ်င္ပါတယ္”<br /><br />မ်က္ႏွာႀကီး နီေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာမာန္ျမင့္က ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည့္ေနသည္။ “ကိုယ့္လူေတာ့ ထီေပါက္ၿပီ၊ ပြတာပဲ။ လက္လြတ္မခံနဲ႔” ဟု ေျပာၿပီး ပစၥည္းမ်ား သိမ္းဆည္းရန္ ဟိုတယ္ခန္းဆီိသို႔ ထြက္သြားေလသည္။<br />ကၽြန္ေတာ္က ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းကို ေခါင္းယမ္းျပလိုက္ၿပီး -<br /><br />“ဝမ္းနည္းပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သုသာန္ကို မဂၤလာမရွိတဲ႔ အမဂၤလာေနရာတစ္ခုလို႔ ယူဆပါတယ္။ ဒီလို အမဂၤလာ ေနရာမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ကို အတပ္မခံႏိုင္ပါဘူး။ လူႀကီးမင္း ျပန္ပါေတာ့”<br /><br />မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ သူက -<br /><br />“စဥ္းစားပါဦး စာေရးဆရာရယ္၊ တကယ္ေတာ့ သုသာန္က အမဂၤလာ ေနရာ မဟုတ္ပါဘူး။ အလြန္ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေနရာတစ္ခုပါ”<br /><br />“ဘာဗ် … သုသာန္က အလြန္ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေနရာ ဟုတ္လား”<br /><br />“ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ သုသာန္ဆိုတာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လူတိုင္းသြားရမယ့္ ေနရာပါ။ အေမရိကန္လည္း သြားရမယ္။ ျမန္မာလည္း သြားရမယ္။ ဂ်ပန္လည္း သြားရမယ္။ ခရစ္ယာန္လည္း သြားရမယ္။ မြတ္စလင္လည္း သြားရမယ္။ ဗုဒၶဘာသာလည္း သြားရမယ္။ ေမြးကင္းစကေလးလည္း သြားရမယ္။ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြလည္း သြားရမယ္။ ေယာက္်ားလည္း သြားရမယ္။ မိန္းမလည္း သြားရမယ္။ လူမည္းလည္း သြားရမယ္။ လူျဖဴလည္း သြားရမယ္။ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာတဲ႔ ဘီလ်ံနာေတြလည္း သြားရမယ္။ ကုန္းေကာက္စရာ မရွိတဲ႔ လူမြဲေတြလည္း သြားရမယ္။ အေမရိကန္နဲ႔ အဂၤလိပ္လို မိတ္ေဆြေတြလည္း သြားရမယ္။ အစၥေရးနဲ႔ ပါလက္စတိုင္းလို ရန္သူေတြလည္း သြားရမယ္။ ဆရာတို႔လို ပညာတတ္တဲ႔ မဟာကဝိေတြလည္း သြားရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို နကန္းတစ္လံုး မသိတဲ႔ ပညာမဲ့ေတြလည္း သြားရမယ္”<br /><br />“ဒီလို လူတိုင္း သြား႐ံုနဲ႔ မဂၤလာ ရွိေရာလားဗ်”<br /><br />“စာေရးဆရာ စဥ္းစားပါ ခင္ဗ်ာ။ ဒီကမၻာႀကီးရဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာ ပဋိပကၡေတြ၊ စစ္ပြဲေတြ၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ၊ ဖိႏွိပ္အႏိုင္က်င့္မႈေတြ၊ ရက္စက္ယုတ္မာမႈေတြ၊ လူမ်ိဳးအသားအေရာင္ အဆင့္အတန္း ခြဲျခားမႈေတြကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ မနက္တိုင္း သတင္းစာ လွန္လိုက္ရင္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြ အၿမဲတေစ ပါေနတယ္ဆိုတာ လူႀကီးမင္း ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု၊ ဘာသာေပါင္းစံု၊ အသက္အရြယ္ေပါင္းစံု၊ ေယာက္်ားေပါင္းစံု၊ မိန္းမေပါင္းစံု၊ လူျဖဴလူမည္းေပါင္းစံု၊ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ ေပါင္းစံု၊ မိတ္ေဆြရန္သူ ေပါင္းစံု၊ ပညာရွိ ပညာမဲ႔ ေပါင္းစံု ဘာပဋိပကၡ ဘာစစ္ပြဲမွ မရွိပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တြဲ ေနႏိုင္တဲ႔ ေနရာတစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သုသာန္ပါ”<br /><br />“သုသာန္ ဟုတ္လား”<br /><br />“ဟုတ္ပါတယ္၊ အသက္ရွင္ရတာ ဒုကၡမ်ားသေလာက္ ေသျခင္းတရားက ၿငိမ္းခ်မ္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သုသာန္ဟာ အလြန္ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေနရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာေပါ့။ ေနာက္ လူႀကီးမင္းလည္း သိတဲ႔ အတိုင္း ျမင့္ျမတ္တဲ႔ ဘဝတစ္ပါးကို ကူးေျပာင္းဖို႔အတြက္ ဒီသုသာန္ဆိုတဲ႔ ေနရာကို မျဖတ္ဘဲ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သုသာန္ဆိုတာ အမဂၤလာဆိုတဲ႔ ေရွး႐ိုးအယူစြဲကို ေဖ်ာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မဂၤလာရွိတဲ႔ သုသာန္ေလးအတြက္ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္ကို ခ်ီးျမႇင့္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္”<br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆို သူက အိတ္ကပ္ထဲမွ ေငြစကၠဴအခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ကမ္းလိုက္ၿပီး -<br /><br />“မ်ားေတာ့ မမ်ားဘူးေပါ့ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ငယ္သားေတြ တစ္လစာရတဲ႔ က်င္းတူးခပါ။ လူႀကီးမင္းရဲ႕ နာမည္အသံုးျပဳခအတြက္ ပူေဇာ္တယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္ပါ”<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ခါးခါးသီးသီး လက္ကာလိုက္ၿပီး -<br /><br />“ဝမ္းနည္းပါတယ္ မစၥတာ ဘက္ခမ္း၊ ခင္ဗ်ားေျပာသလို သုသာန္ဟာ မဂၤလာရွိတဲ႔ ေနရာ ျဖစ္ဦးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို အဲဒီေနရာအတြက္ လံုးဝ အသံုး မခံႏိုင္ပါဘူး”<br /><br />“သုသာန္အတြက္ နာမည္တစ္ခု ေပးလိုက္ရတာ ရွက္စရာ မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ လူ႔က်င့္ဝတ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္တဲ႔ အလုပ္ကသာ ရွက္စရာပါ။ သုသာန္အတြက္ နာမည္ေပးလိုက္ျခင္းဟာ အလြန္ရဲဝံ႔တဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ၿပီး ေတြးၾကည့္ရင္ ဂုဏ္ယူစရာေတာင္ ေကာင္းပါတယ္။”<br /><br />“ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမကေတာ့ ဂုဏ္ယူႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို သုသာန္တစ္ခုအတြက္ ေပးခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔ သတင္း သူ ၾကားရင္ မိုးမီးေလာင္လိမ့္မယ္။ ကဲကဲ ခင္ဗ်ာ ျပန္ပါေတာ့”<br /><br />ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျပန္ရန္ျပင္သည္။ မျပန္ခင္ သူက “စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အထင္လည္း ႀကီးတယ္၊ ေလးလည္း ေလးစားတယ္။ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ အမ်ားႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုသာန္အတြက္ နာမည္ေပးဖို႔ ကမ္းလွမ္းခဲ႔ဖူးတယ္။ သူတို႔လည္း ခင္ဗ်ားလိုပဲ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျငင္းပယ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အျမင္က်ယ္တဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သုသာန္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ တီေကာင္ကို ဆားနဲ႔တို႔သလို တြန္႔သြားၾကတယ္။ အမွန္တရားအတြက္ ရဲရင့္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ သုသာန္တစ္ခုအတြက္ေတာ့ လံုးလံုးႀကီး သတၱိမရွိၾကဘူး။ ပညာရွိႀကီး ဆိုခရက္တီးလို အမွန္တရားအတြက္ အဆိပ္ေသာက္ရဲတဲ႔ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ သုသာန္တစ္ခုအတြက္ေတာ့ သူတို႔ နာမည္ေလးကို အပြန္းအပဲ႔ အထိအရွ မခံႏိုင္ၾကဘူး။ သုသာန္ဆိုတာ အ မဂၤလာပါကြာ ဆိုတဲ႔ ဥခြံထဲက ႐ုန္းထြက္ႏိုင္တဲ႔ သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ ေပၚလာႏိုးႏိုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ သဲထဲ ေရသြန္ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စီတီဒဗလ်ဴ ၿမိဳ႕သားတစ္ေယာက္ပါ။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို ခ်စ္ဆဲ၊ ေလးစားဆဲပဲ၊ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သုသာန္ေလးအတြက္ နာမည္တစ္လံုး စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံမယ့္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတုန္းပဲ”<br /><br />သူက သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ -<br /><br />“အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားေနတာက ဆရာသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမည္မဲ႔ သုသာန္ေလးအတြက္ ဂုဏ္ယူစရာ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဂုဏ္ယူစရာ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲဆိုတဲ႔ အခ်က္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ငဲ႔ညႇာေသာအားျဖင့္ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ ဆရာ စဥ္းစားေပးပါဦး။”<br /><br />သူက အားကိုးတႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနျပန္သည္။<br />ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းယမ္းလိုက္ၿပီး -<br /><br />“ခင္ဗ်ား လုပ္ငန္းက စာအုပ္အေဟာင္း ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ကေလး ျဖစ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို အသံုးျပဳဖို႔ ဝန္မေလးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုဟာက သုသာန္တစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားေျပာသလို ခင္ဗ်ားတို႔ သုသာန္ကို ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေပးလုိက္ပါၿပီတဲ႔။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြေတြ စာေရးဆရာေတြ စီတီဒဗလ်ဴကို လာလည္ၾကမယ္ဗ်ာ။ ၿမိဳ႕ေတာ္လမ္းညႊန္စာအုပ္မွာ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္နာမည္နဲ႔ သုသာန္ကို ေတြ႕သြားၾကမယ္။ “စီတီဒဗလ်ဴ မွာ ခင္မ်ားနာမည္နဲ႔ ေနရာကို ေတြ႕ခဲ႔ရတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားမလည္ခဲ႔ဘူး။ ဒီလို ေနရာမ်ိဳးကလည္း လည္ဖို႔ပတ္ဖို႔ထက္ တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲ သြားဖို႔ ေကာင္းတာကိုးဗ်” လို႔ ၿပံဳးစိစိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝိုင္းေနာက္တဲ႔ ဒဏ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခံႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မည္ကာမတၱ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ဆိုတာ ေျပာခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ ေနာက္ ခင္ဗ်ား ေမွ်ာ္လင့္သလို ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ႔ သူရဲေကာင္း စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ မဟုတ္တာ ဝမ္းနည္းပါတယ္”<br /><br />ေဒးဗစ္ဘက္ခမ္းက နီးစပ္ရာ ခံုတစ္ခုေပၚတြင္ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။<br /><br />“ဘုရား … ဘုရား အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးၿပီး ေလာကေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္မယ္ ဆိုတဲ႔ စာေရးဆရာေတြက နာမည္ တစ္လံုးက် ေတာ္ေတာ္ ႏွေျမာပါလား။ ေလာကႀကီးအတြက္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ” မ်က္ႏွာကို လက္ဝါးႏွင့္ အုပ္ရင္းက တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ မတ္တတ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ တေရြ႕ေရြ႕ ေက်ာခိုင္း ထြက္ခြာသြားေလသည္။<br /><br /><br />နတ္မွဴး<br />သမိုင္းမဲ႔ ေကာင္းကင္ ဝတၱဳတိုစု စာအုပ္မွ<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);"><br />ေနာက္လည္း ဆရာနတ္မွဴးရဲ႕ ခုလို အေတြးဆန္းဆန္း ဝတၱဳတိုေလးေတြ ဖတ္ခ်င္ရင္ ေအာ္ၿပီး ေတာင္းဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အားမနာပါနဲ႔ လက္ေညာင္းရင္လည္း က်ေနာ္ ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒီဝတၱဳတိုထဲမွာ ပါတဲ႔ ဆရာမာန္ျမင့္ရဲ႕ ျမန္မာျပည္မွာ လုပ္သည္ႏွင့္ အျခား ဝတၱဳတိုမ်ား စာအုပ္က ရြာမွာက်န္ခဲ႔လို႔ပါ။ သူ႔ရဲ႕ ပေလတိုး၏ဂႏၱဝင္ သာလိကာ ဆိုတဲ႔ ဝတၱဳတိုေလးလဲ မွ်ေဝ ေပးခ်င္ပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2527287972525193555?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-89985413704190648282010-01-23T18:13:00.003+06:302010-01-24T19:34:00.258+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.sfgate.com/cgi-bin/blogs/ybenjamin/category?blogid=150&amp;cat=3111"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 116px; height: 183px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S1riy3FUgzI/AAAAAAAAAPg/lbaDVj4Jq1s/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429901664156156722" border="0" /></a><br />“က်ေနာ့္အိပ္မက္ေလးမ်ား မေတြ႕မိဘူးလား?”<br /><br />ပင္လယ္ႀကီးနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ က်ေနာ္ ေမးမိတယ္ ...။<br /><br />“မင္းကိုယ္တိုင္ ဆင္းရွာၾကည့္ေလ .. ငါ့မွာ ရွိေနတာေတြ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကိုေပါ့ ...”<br /><br />ရွာလို႔ မရပါဘူး။ လိႈင္းေတြ တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ေတြေတာင္ နာက်င္ ေၾကမြလို႔ ...။<br /><br />မုန္တိုင္းနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့လည္း ေမးမိတယ္ ...။<br /><br />“......................?“<br /><br />“ေအး ေအး ..... xxxx ..... xxxx ..... xxxxx”<br /><br />ေျပာေတာ့ ေျပာသြားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေလသံေတြ တရွဲရွဲနဲ႔ ဘာမွ မသဲကြဲဘူး။<br /><br />ေနာက္ဆံုး ႀကံရာမရနဲ႔ တိမ္ေတြကိုပဲ လွမ္းေမးၾကည့္မိတယ္ ...။<br /><br />“အိုး !!! ... ဟုတ္သားပဲ ....”<br /><br />အဲဒီေတာ့မွ အေျဖရေတာ့တယ္ ...။ တိမ္ေငြ႕ေတြက ေျပာတယ္ ......<br /><br />“မင္းရဲ႕ အိပ္မက္ ... ဟုတ္လား? .. ဘယ္သူ႔ရဲ႕ အိပ္မက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ .... အိပ္မက္ဆိုတာ ငါကိုယ္တိုင္ပဲေလ ...”။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-8998541370419064828?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-62481512056577483502010-01-19T17:51:00.004+06:302010-01-19T18:05:14.003+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.kk.org/thetechnium/archives/2007/11/technology_want.php"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 122px; height: 151px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S1WYeEY2dOI/AAAAAAAAAPY/vyl6EbvsA9o/s200/zero.0.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428412568206472418" border="0" /></a><br />ပင္လယ္ဆီေရာက္ဖို႔ စီးဆင္းလိုက္ရတာ ...<br />တေမွ်ာ္တေခၚ ၀ိုးတ၀ါးနဲ႔<br />တအိအိ ေကာက္ေကြ႕လို႔ ...။<br /><br />ဓါးတစ္လက္ ျဖစ္ရင္ေတာင္<br />မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ခုတ္ပိုင္း ပစ္လို႔ ရတယ္ ...<br />(ဒါမွမဟုတ္) ကိုယ့္စိတ္ကို လွီးထုတ္လို႔ ရတယ္ ...<br />အခုေတာ့ ... စားက်က္မရွိလို႔<br />၀ံပုေလြေယာင္ ေဆာင္ေနရတဲ႔ သိုးပါပဲ။<br /><br />႐ိုးသားမႈဟာ ေနရာတိုင္းမွာ အသံုးမ၀င္ႏိုင္မွန္း<br />အႀကိမ္ႀကိမ္႐ံႈးၿပီးမွ သိခဲ႔ရ။<br /><br />အမွားေတြ မ်ားလြန္းေတာ့လည္း<br />အမွန္ဆိုတာကို မယံုခ်င္ေတာ့ဘူး။<br /><br />ပန္းတိုင္ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့တဲ႔<br />ျမစ္က်ိဳးအင္းလို ခံစားခ်က္နဲ႔<br />..... ငါ ေနတယ္ .....<br />တျဖည္းျဖည္း ခမ္းေျခာက္ပ်က္ေကာ ...။<br /><br />သုညတစ္လံုး ေရထဲခုန္ခ်တဲ႔ ေန႔က<br />ကမၻာမွာ ေလေတြ<br />ရွင္း ပ လတ္ ဆတ္ လို႔ .......။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-6248151205657748350?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-51540997044365187492010-01-17T18:19:00.004+06:302010-01-23T18:13:13.433+06:30<span style="font-size:130%;">“ေက်ာင္းေတာ္က သူငယ္ခ်င္း အဝါ”</span><br /><br />လြမ္းတယ္ ေကာင္မေလးရယ္<br />ဘယ္ကဗ်ာေတြ ဆီကိုပဲ ေရာက္ေရာက္<br />နင့္ရဲ႕ စိတ္ကို တံခါး လွမ္းလွမ္း ေခါက္မိတယ္။<br />ငါ့ကိုယ္ငါ လြယ္အိတ္လို ဆြဲၿဖဲဖူးပါရဲ႕<br />ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းေတာ္ကျဖင့္<br />... ခုထက္ထိ ျမဴျပာေတြထဲမွာ ပြင့္ေနတုန္း ...။<br />ခ်စ္ျခင္းတရားဟာ ...<br />ငါ့အတြက္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေခါင္းေလာင္းႀကိဳးေတြလိုပဲ ...<br />ဘယ္လိုဆြဲဆြဲ ... တံခါးက ပြင့္မလာခဲ႔ဘူး။<br />ဒီအရြယ္မွာ ေဆာင္းဦးေပါက္မိတာလည္း မထူးေတာ့ပါဘူး<br />အစကတည္းက ...<br />သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ... ဆြတ္ခူးဖို႔မွ မဟုတ္ခဲ့ပဲကြယ္။ ။<br /><br />တာရာမင္းေဝ<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">“သင္းကြဲသူမ်ား”</span><br /><br />ဒီဆံမွ်င္မွာ<br />ႏွင္းဆီေတြမွ မဖူးပြင့္ေတာ့ပဲ<br />ေမ့ထားလိုက္ပါေတာ့ ကေလးရယ္ ...<br />အလကၤာေတြကိုလည္း ကိုယ္ကပဲ<br />မႈတ္ၿငိမ္း ထားလိုက္ပါ့မယ္။<br />တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕ အလင္း ျဖစ္ခ်င္ၾက<br />တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕ မီးအိမ္ ျဖစ္ခ်င္ၾက<br />အခုေတာ့လည္း ... အားလံုး ဆံုးလ်သြားပါၿပီ။<br />သြားေတာ့ ေဘဘီ<br />ဟိုးမွာ .....<br />ညေနခင္းကေတာင္ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႔ေနၿပီ။ ။<br /><br />တာရာမင္းေဝ<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ဆရာတာရာမင္းေဝရဲ႕ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္တယ္ မသိဘူး ... အရမ္း တင္ခ်င္လာလို႔ တင္လိုက္တာပါပဲ။ တခုခုေတာ့ တခုခုေပါ့ေလ ....... :-)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-5154099704436518749?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-9469423559084909192010-01-14T18:04:00.003+06:302010-01-14T18:14:51.770+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bouncy-britt.deviantart.com/art/My-Love-My-Queen-OC-140987068"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 178px; height: 231px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S08CxymPhAI/AAAAAAAAAPQ/KJXDyxa7R1I/s200/__My_Love__My_Queen___OC___by_Bouncy_Britt.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426559130423755778" border="0" /></a><br />မိန္းမဖ်က္ရင္ ...<br />ျပည္ပ်က္သတဲ႔ ....။<br /><br />ေကာင္မေလးေရ ...<br />ငါဟာ တုိင္းျပည္တစ္ျပည္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး<br />ဒါေပမယ့္ ... နင့္ေၾကာင့္ ...<br />ငါ နဲ႔ ငါ ...<br />စစ္ခင္းေနတာ ၾကာေပါ့ .....။<br /><br />ငါက ခ်စ္လြန္းလို႔<br />နင့္ကို မခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္ဘူး ...<br />ငါကပဲ ခ်စ္လြန္းေတာ့<br />နင့္ကို အရာရာ စိတ္မခ်ႏိုင္ ...။<br /><br />နင့္ကို ဘယ္သူပိုခ်စ္ေၾကာင္း<br />ငါ နဲ႔ ငါ အေျဖရွာ မရေသးဘူး ....။<br /><br />ထားပါ ....<br />ငါ နဲ႔ ငါ တူတာက ... ဘ၀မွာ<br />ငါ့ထက္ နင္ပို အေရးပါသတဲ႔ ....<br />ကဲ ... ငါ့ တိုင္းျပည္မွာ<br />နင္ ဘုရင္မ လာလုပ္မွ<br />ျပႆနာက ေျပလည္ေတာ့မွာေပါ့ကြယ္ ....။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">အားအားရွိ အသည္းကြဲျပလိုက္ လြမ္းလိုက္ လုပ္ေနတာပဲလို႔ ေျပာေနမွာစိုးလို႔ ဒီတစ္ခါေတာ့ အခ်စ္ကဗ်ာေလး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အားလံုး ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ .....။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-946942355908490919?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-6622588880602038182010-01-08T17:54:00.002+06:302010-01-08T18:01:23.652+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://rdmblog.wordpress.com/2009/02/28/dont-worry-its-all-white/"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 191px; height: 151px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S0cXXT_GDcI/AAAAAAAAAPI/mpXpIjYYBsk/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424329965460393410" border="0" /></a><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ...<br />ငါ့ နကၡတ္တိုင္းဟာ<br />ရာဟုနဲ႔ ညွိေနခဲ႔တယ္ ...။<br /><br />တစ္ႏွစ္လံုး ....<br />ျပႆဒါး ျဖစ္ေနတဲ႔<br />ငါ့ ျပကၡဒိန္ထဲမွာ<br />နင့္ရဲ႕ မ်က္ေစာင္း ...<br />အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာကို<br />ေခါင္းလွည့္ေနေလရဲ႕ ....။<br /><br />သံုးရာေျခာက္ဆယ့္ငါးရက္လံုး<br />ငါလြမ္းၿပီး ....<br />ေလးပိုင္းတစ္ပိုင္းေလးပဲ<br />ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္သံုးသပ္မိတာပါ ...။<br /><br />ငါ့ရဲ႕ .. နဂါးမေလးေရ .........။<br /><br />ေလးႏွစ္တစ္ခါ နင့္ကိုငါ လြမ္းတယ္ ...<br />တစ္ခါလြမ္းရင္ ေလးႏွစ္ၾကာေလရဲ႕ ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-662258888060203818?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-87563519345278670222010-01-04T18:25:00.004+06:302010-01-24T19:36:25.598+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.tdaxp.com/archive/2006/09/30/classroom-democracy-part-i-a-parliament-of-scholars.html"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 152px; height: 156px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/S0HYfPXkx-I/AAAAAAAAAPA/R23sCdUEOWs/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422853457543743458" border="0" /></a><br />ေရွးယခင္ကေတာ့ မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္သည္ ဆင္တစ္ေကာင္ကို ကိုင္စမ္း၍ ထင္ရာ ေျပာခဲ႔ၾကဖူးေလသည္။ ယေန႔ေခတ္၏ မ်က္မျမင္ ပုဏၰားေလးေယာက္သည္လည္း အားက်မခံ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာႀကီးကို ကိုင္စမ္း၍ ထင္ရာေျပာေနၾကေလၿပီတကား ...။<br />ပထမဆံုး မ်က္မျမင္ပုဏၰားကား ေရႊပုဏၰားဟု အမည္တြင္ေလသည္။ ထိုေရႊပုဏၰားသည္ ဒီမိုကေရစီ၏ လူ႔အခြင့္အေရးဟူေသာ အစိတ္အပိုင္းအား ကိုင္စမ္းမိေလသည္။ ထိုအခါ ေရႊပုဏၰား စဥ္းစားေလသည္ ... လူ႔အခြင့္အေရး ......<br />“လူ႔အခြင့္အေရးတဲ႔ .. ငါဟာ လူပဲေလ ... အဲဒီေတာ့ လူျဖစ္လာရင္ ရသမွ် အခြင့္အေရးကို မလြတ္တမ္း ကို္င္စြဲသိမ္းပိုက္ထားရလိမ့္မယ္” ......<br />ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေရႊပုဏၰား၏ ဒီမိုကေရစီ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကား အခြင့္အေရးကို ရသမွ် ဆုပ္ကိုင္ထားႏိုင္ေရး ျဖစ္ေလသည္။<br />ဒုတိယပုဏၰားကား ေအးပုဏၰား ဟူေလ၏။ သူသည္ကား ဒီမိုကေရစီ၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ကို္င္စမ္းမိေလသည္။ သူသည္လည္း စဥ္းစား၏ .....<br />“လြတ္လပ္ခြင့္ .. ငါသိတာ လြတ္လပ္ခြင့္ေတာ့ မသိဘူး လြတ္လပ္ေရးဆိုတာကိုေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြ ေျပာၾကတာ လက္နက္ကိုင္တိုက္မွ ရမယ္ဆိုပဲ ... အဲဒါဆို လြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာ လက္နက္နဲ႔ သက္ဆိုင္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္”<br />ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေအးပုဏၰား စဥ္းစားမိသည္မွာကား ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ ေသနတ္ကို တြင္တြင္သံုးရသည္ဟု။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ထိုေအးပုဏၰားသည္ မည္သည့္အေရးကိစၥ၌မဆို ေသနတ္ျဖင့္သာ ေျဖရွင္းေလေတာ့၏။<br />မန္းပုဏၰားဟူေသာ တတိယပုဏၰားကား ကိုယ္ပိုင္စည္းကမ္းဆိုသည္ကို ကိုင္စမ္းမိေလသည္။ ထိုအခါ သူသည္လည္း စဥ္းစား၏ ...<br />“ကိုယ္ပိုင္စည္းကမ္းဆိုတာ ငါတို႔ရဲ႕ စည္းကမ္းကို ေျပာတာပဲ” ...<br />ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ စိတ္ႀကိဳက္ စည္းကမ္းမ်ား ထုတ္၍ ဒီမိုကေရစီ၏ စည္းကမ္းဆိုသည္မွာ သူတို႔ထုတ္ေသာ စည္းကမ္းမ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္ဟု တရားေသ ေျပာေနေလသည္။<br />စတုတၳပုဏၰားသည္ ေရြးေကာက္ပြဲ အစိတ္အပိုင္းကို ကိုင္စမ္းမိေလသည္။ ထိုပုဏၰား၏ အမည္သည္ကား စိန္ပုဏၰား ျဖစ္ေလသည္။ စိန္ပုဏၰား စဥ္းစားမိသည္မွာကား ...<br />“ေရြးေကာက္ပြဲဆိုေတာ့ ဘာခက္တာမွတ္လို႔ ... ငါတို႔ ေရြးထားတဲ႔သူကို ေကာက္ၿပီး တင္ေျမွာက္လိုက္႐ံုေပါ့ ဟားဟား ..”<br />မ်က္မျမင္ပုဏၰားေလးဦး ေပါင္းစပ္၍ ဒီမိုကေရစီကို အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ၾကေလသည္။<br />“ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ရသမွ် အခြင့္အေရးကို မလြတ္ေအာင္ ေသနတ္ကို တြင္တြင္သံုးၿပီး ငါတို႔ထုတ္ထားတဲ႔ စည္းကမ္းအတိုင္း ေရြးထားတဲ႔သူကို တင္ေျမွာက္တာဟာ ဒီမိုကေရစီပဲကြ ဟားဟား ဟားဟား ဟားဟား ....”<br />ေခတ္သစ္ မ်က္မျမင္ပုဏၰားေလးဦးသည္ ထင္ရာစိုင္းေနၾကေလၿပီတကား။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-8756351934527867022?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-74783567274318723562009-12-31T20:13:00.005+06:302010-01-24T19:37:10.327+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SzyvoPusjTI/AAAAAAAAAOo/2FqSbfoWKbQ/s1600-h/2010.jpeg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 123px; height: 123px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SzyvoPusjTI/AAAAAAAAAOo/2FqSbfoWKbQ/s200/2010.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421401157399252274" border="0" /></a><br />ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညမွာေပါ့ ......။<br />ျပကၡဒိန္ထဲက မင္းသမီးက ပိုစတာထဲမွာ ၿပံဳးေနတဲ့ မင္းသမီးကို လွမ္း ေျပာလိုက္တယ္ ...။<br /><br />“နင္တို႔ေတြကေတာ့ အသက္ရွည္လိုက္တာေနာ္ .... ငါ့မွာေတာ့ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ အမိႈက္ပံုးထဲပဲ ေရာက္မလား ... စကၠဴ၀ယ္တဲ့ ကုလားဆီပဲ ေရာက္သြားေတာ့မလား .... မသိေတာ့ ပါဘူးဟာ ....”<br />ပိုစတာရဲ႕ အၿပံဳးက မခ်ိၿပံဳးေလး ျဖစ္သြားတယ္ ....။ ၿပီးေတာ့ ေၾကကြဲသံေလးနဲ႔ ျပကၡဒိန္ကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...။<br />“ငါကေတာ့ .. အသက္အရွည္ႀကီးေနၿပီး ... လူေတြကို ဘာမွ အက်ိဳးမျပဳတဲ႔ ပိုစတာေတြထက္ ... တစ္ႏွစ္ေလးပဲ အသက္ရွင္ခြင့္ရၿပီး လူေတြအတြက္ တစ္ႏွစ္လံုး အဓိပၸာယ္ရွိသြားတဲ႔ ျပကၡဒိန္ပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဟာ .....” ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7478356727431872356?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-28048819563480214692009-12-27T18:30:00.005+06:302010-01-24T19:37:49.645+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SzdOca9gLRI/AAAAAAAAAOg/b2PBWSFX2zs/s1600-h/question.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 128px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SzdOca9gLRI/AAAAAAAAAOg/b2PBWSFX2zs/s200/question.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419886926744268050" border="0" /></a><br />“အဲဒါ ‘ဆိတ္’ ပါကြာ ....”<br /><br />“ဟာကြာ ... ‘သိုး’ ပါလို႔ ေျပာေနတာကို ...”<br /><br />‘ဆိတ္’ နဲ႔ ‘သိုး’ ေတာင္ မခြဲတတ္ေသးတဲ႔ အရြယ္ေလးေတြပါ။ ျငင္းရင္းခုန္ရင္းနဲ႔ အသံက်ယ္က်ယ္လာတယ္။ ျငင္းခုန္တာလို႔ ေရးေနက်အတိုင္း ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေတြဆိုေတာ့ ခုန္ခုန္ၿပီးကို ျငင္းေနၾကတာ။<br /><br />လမ္းေပၚက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုပဲ ေမးၾကည့္ၾကတယ္။<br /><br />လူႀကီးက ေျဖတယ္ .....<br /><br />“ဘယ္အေကာင္လဲ ? .... ေၾသာ္ ... ‘ဆိတ္သိုး’ ႀကီးပါကြာ” .... တဲ႔။<br /><br />ကေလးႏွစ္ေယာက္ စိတ္ေလ သြားၾကေလရဲ႕ ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2804881956348021469?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-40618523889979101992009-12-24T18:37:00.003+06:302009-12-24T18:43:22.079+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SzNaztDnfQI/AAAAAAAAAOY/iov3epCYJlQ/s1600-h/kite.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 147px; height: 169px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SzNaztDnfQI/AAAAAAAAAOY/iov3epCYJlQ/s200/kite.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418774620971433218" border="0" /></a><br />အေျပာင္းအလဲဆိုတာ<br />တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ရွိမွာပါ ...<br />အေႏွးနဲ႔ အျမန္ပဲ ကြာမယ္။<br /><br />၀တ္မႈန္ေတြကို<br />ႀကိဳးလို သီကံုးၿပီး<br />လႊတ္တင္မိခဲ႔တဲ႔ စြန္ကေလး ...<br />ကမၻာ တစ္ျခားမွာ<br />ျပတ္က်သြားတယ္။<br /><br />လက္ထဲက လြတ္သြားတယ္<br />ေအာက္က်မသြားဘူး ...<br />မိုးေပၚကို ျမင့္တက္သြားတယ္ ...<br />ငါဆုပ္ကိုင္ထားမိတာ<br />မိုးပ်ံပူေပါင္းေလး တစ္လံုးပဲ။<br /><br />ေငးၾကည့္ေနတယ္ .....<br />မ်က္စိတဆံုး ... ငါေငးၾကည့္ေနတယ္ ...<br />၀တ္မႈန္ေတြ အိပ္တန္းျပန္သြားေပမယ့္<br />ငါ့ သီခ်င္းက မဆံုးခဲ႔ဘူး။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4061852388997910199?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-54204075205174539632009-12-21T18:24:00.004+06:302009-12-21T18:39:04.148+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sy9lF603n8I/AAAAAAAAAOQ/g7KPDUE8XPQ/s1600-h/gbi_proxy.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 155px; height: 155px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sy9lF603n8I/AAAAAAAAAOQ/g7KPDUE8XPQ/s200/gbi_proxy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417660029114752962" border="0" /></a><br />မလွမပ ရက္ဖြဲ႔ထားတဲ႔<br />မိုးတိမ္စေတြကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား ...<br />တကယ္ဆို ငါ့ေကာင္းကင္က<br />ဟိုးတုန္းကတည္းက မွိန္လြန္းပါတယ္။<br /><br />မႈန္သီ၀ါးေ၀ေနတဲ႔<br />ၾကယ္တပြင့္တေလေတာင္<br />ရင္ခြင္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲမေနဘူး ...<br />ကာရန္ပ်က္ေနတဲ႔<br />ကဗ်ာနက္နက္ေတြပဲ<br />ပန္းခ်ီကားထဲ ေခြေခါက္တြန္႔လိမ္လို႔။<br /><br />ေသခ်ာပါတယ္ ...<br />ဒါပါပဲကြယ္လို႔ မင္းမေျပာသေရြ႕<br />ဒါဟာ ပံုျပင္မဟုတ္ေသးဘူး။<br /><br />ရပါတယ္ ...<br />ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းနဲ႔ေတာင္<br />ငါ့ကို မလြမ္းပါနဲ႔ ...<br />လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ဆိုေပမယ့္<br />တစ္ကမၻာလံုးေတာင္ ပါလို႔ရတာပဲေလ။<br /><br />ဘယ္ေလာက္ေ၀းမွာလဲ<br />ဘယ္ေလာက္ အေ၀းမွာလဲ<br />မီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္ဇာတ္ခံုမွာ<br />ကန္႔လန္႔ကာခ်ၿပီး ထားသြားေပမယ့္<br />ညကနက္ေနဆဲမို႔<br />ငါ့ကို ဆက္အိပ္ခြင့္ျပဳပါ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-5420407520517453963?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-35488919962228353662009-12-14T19:08:00.007+06:302010-01-24T19:38:45.104+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SyY7gZCCJXI/AAAAAAAAAOE/hIzpPY8psEQ/s1600-h/waliking.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 167px; height: 167px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SyY7gZCCJXI/AAAAAAAAAOE/hIzpPY8psEQ/s200/waliking.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415081029620868466" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ညီညာေသာ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ မညီညာေသာ ေျခလွမ္းမ်ား</span><br /><br /><div style="text-align: left;"> ညီည<span style="font-size:100%;">ာေသာ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ လွပေပမယ့္ ရက္စက္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မညီညာေသာ္လည္း ယံုၾကည္ခ်က္တူေသာ ေျခလွမ္းမ်ားေနာက္သို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္မည္။ ညီညာျခင္း မညီညာျခင္းထက္ ယံုၾကည္မႈကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ ပို၍ ျမတ္ႏိုးသည္။<br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ၿပိဳင္ပြဲမွ ေျခလွမ္းမ်ား</span><br /><br /><div style="text-align: left;"> ပြဲေတာ္ရက္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေတာင္ေပၚသို႔ သြားေသာ ေစာင္းတန္းေလွကားတြင္ လူစည္ကားေနသည္။<br /> ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းသည္ ေတာင္ေပၚေစတီသို႔ အရင္ေရာက္သူ အႏိုင္ဟု သေဘာတူ၍ ၿပိဳင္ခဲ႔ၾကသည္။<br /> သူငယ္ခ်င္းက ေစာင္းတန္းေလွကားမွ အျခားသူမ်ားကို တြန္းထိုးဖယ္ရွား၍ အေျပးတက္သြားေလသည္။<br /> ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေစာင္းတန္းေဘးရွိ မညီမညာ ေက်ာက္ခဲေပါမ်ားေသာလမ္းၾကမ္းမွ ေလွကားမရွိ ခက္ခဲျဖည္းညင္းစြာ တေရြ႕ေရြ႕တက္ခဲ႔သည္။<br /> ၿပိဳင္ပြဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ႐ံႈးနိမ့္သြားႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အႏိုင္ရဖို႔ တစ္ခုတည္းႏွင့္ေတာ့ အျခားသူမ်ားကို မထိခိုက္ေစလိုပါ။ အျခားလူမ်ားကို တြန္းထိုး ဖယ္ရွားၿပီးမွ ရရွိေသာ အႏိုင္ကို ကၽြန္ေတာ္ မလိုခ်င္ပါ။<br /> ၿပိဳင္ပြဲ၏ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္ေနဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">အေမွာင္ထဲမွေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ အလင္းထဲမွ ေျခလွမ္းမ်ား<br /><br /></span><div style="text-align: left;">ပန္းတိုင္ကား တူေလသည္။<br />ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လူအခ်ိဳ႕က အေမွာင္ထဲ၌ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသည္။ အခ်ိန္မေရြး ဆူးေညွာင့္ခလုတ္တို႔ႏွင့္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ မျမင္မစမ္းႏွင့္ အသူတရာ နက္ေသာ ေခ်ာက္ထဲသို႔လည္း က်သြားႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ကား မေၾကာက္မ႐ြံ႕ ေလွ်ာက္ၿမဲ။<br />အလင္းထဲမွ လူမ်ားသည္လည္း ထိုပန္းတိုင္သို႔ပင္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾက၏။ ျမင္ျမင္ထင္ထင္ရွိ၍ ထိုသူမ်ားသည္ ခရီးတြင္ေလသည္။<br />အေမွာင္ထဲမွလူသည္ အလင္းထဲရွိ လူကို ျမင္ႏိုင္၏။ အလင္း၌ရွိေသာသူကား အေမွာင္ထဲသို႔ မျမင္ႏိုင္ရာ။<br />အို .... အလင္းထဲတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကေသာ ညီေနာင္အေပါင္းတို႔ ....။ သင္တို႔ မျမင္ႏိုင္ေသာ္လည္း အေမွာင္ထဲတြင္ သင္တို႔ကဲ႔သို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူမ်ားမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကဆဲသာ...။<br />ပန္းတိုင္ကား တူေလသည္။<br />အေမွာင္ထဲမွ ေျခလွမ္းမ်ားႏွင့္ အလင္းထဲမွ ေျခလွမ္းမ်ား ထိုပန္းတိုင္တြင္ ဆံုေတြ႔ၾကေပလိမ့္မည္။<br />ထိုအခါ အေမွာင္လည္းမဟုတ္ ... အလင္းလည္း မဟုတ္။<br />ေရႊေရာင္ အတိၿပီးေသာ ၿမိဳ႕ျပက ေစာင့္ႀကိဳေနလိမ့္မည္ တကား ။ ။<br /></div></div></div></div></div><br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3548891996222835366?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-67484279315830575632009-12-11T18:27:00.003+06:302009-12-11T19:30:16.350+06:30ႏွင္းခိုးေတြ ၿပိဳးျပက္ေ၀ေနတဲ႔<br />ေတာ႐ိုင္း ဇရပ္ပ်က္ထဲမွာ<br />ငါတစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ခဲ႔ ...။<br /><br />စာအုပ္အေဟာင္းေတြသာ<br />အမိႈက္လို ပံုသြားတယ္ ...<br />ငါ ယံုတဲ႔ အိပ္မက္ကမ္းက<br />ဘယ္ဆီမွန္း မသိ ....။<br /><br />ၿမိဳ႕႐ိုးအထပ္ထပ္ကို<br />ျဖတ္ေက်ာ္တက္ဖို႔<br />ငါ ... အားရွိပါရဲ႕ ... (ဒါေပမယ့္)<br />တေစၦေတြ ပူးကပ္ေနတဲ႔<br />၀တ္ေက်ာင္းအိုထဲမွာ<br />ဆုေတာင္းမွ ရမယ္ဆိုရင္ ....။<br /><br />ေနပါေစေလ .........။<br /><br />အပ်က္ေတြၾကားမွာ<br />ဖိနပ္ပါမွ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္လည္း<br />ေျခဗလာနဲ႔ပဲ ........<br />....... ရပ္ေနခဲ႔ပါရေစေတာ့။ ။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">(တခ်ိန္က နာက်င္စြာ ေက်ာခိုင္းခဲ့ေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသို႔ ...)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-6748427931583057563?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-13404740861803482992009-12-09T18:10:00.004+06:302010-01-24T19:39:09.273+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sx-OBI9dzZI/AAAAAAAAANw/4v-asRLtE74/s1600-h/star.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 169px; height: 124px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sx-OBI9dzZI/AAAAAAAAANw/4v-asRLtE74/s200/star.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413201427358928274" border="0" /></a>လူတစ္ေယာက္သည္ ၾကယ္ေႂကြသြားတာကို ၾကည့္ရင္း ေတြးေတြးဆဆႏွင့္ သူ႔ေဘးမွ အေဖာ္အား စကား စ လိုက္သည္။<br /><br />“တကယ္လို႔ကြာ ... ၾကယ္ေႂကြတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ... မင္းဆုေတာင္းသမွ် ရမယ္ဆိုရင္ ... မင္းဘာကို အရင္ ဆုေတာင္းမလဲ ?”<br /><br />အေဖာ္လုပ္သူက စဥ္းစဥ္းစားစားႏွင့္ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။<br /><br />“အင္း ... တကယ္သာ ရမယ္ဆိုရင္ ... ပထမဆံုး ေနာက္ထပ္ ၾကယ္အစင္း တစ္ရာေလာက္ တစ္ခုခ်င္း ေႂကြပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမွာေပါ့ကြ” ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-1340474086180348299?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-77594847294517849712009-12-06T20:11:00.003+06:302009-12-06T20:18:17.231+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sxu2AQAc3vI/AAAAAAAAANk/9qQ6uXDZGUI/s1600-h/blind.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 206px; height: 206px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sxu2AQAc3vI/AAAAAAAAANk/9qQ6uXDZGUI/s200/blind.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412119492628897522" border="0" /></a>ေလာကႀကီးေရ ...<br />ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔။<br /><br />တခ်ိဳ႕ကံၾကမၼာေတြက<br />ငါမသီက်ဴးရပဲနဲ႔ကို<br />အလိုလို ဖူးပြင့္လာၾကတဲ႔<br />ရာသီအလိုက္ ပန္းေတြလိုမ်ိဳး<br />မိုးမစိုခ်င္ပဲနဲ႔ကို ရႊဲခဲ႔ရ ...။<br /><br />သဘာ၀တရားက<br />ငါ့ကို အရြဲ႕တိုက္လိုက္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္ ....။<br /><br />လက္မတည့္တဲ႔ ေလးသည္ေတာ္အတြက္<br />မေတာ္တဆ ထိမွန္ျခင္းလို႔ပဲ<br />ေျပာပါရေစေတာ့ ...။<br /><br />႐ိုး႐ိုးသားသား မွားမိမွ<br />ကံတရားက မွ်တပါဦးမလား ?<br />ငါ .. လဲက် က်န္ေနရစ္ဦးမွာလား .... ေျပာပါ ? ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7759484729451784971?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-33278096307366226892009-10-10T15:40:00.003+06:302009-10-10T16:51:39.351+06:30ရြာျပန္ေတာ့မလို႔ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာဖို႔ လာပါတယ္ ဆိုမွ တက္ဂ္ထားတာနဲ႔ ေတြ႔ေနရတယ္။ ရြာျပန္မွာက ၾကာမွာဆိုေတာ့ <a href="http://www.hninhaymar.blogspot.com/">ႏွင္းေဟမာ</a> ရဲ႕ တက္ဂ္ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ေရးေပးရင္း တလက္စတည္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္က အဆိုေတာ္႐ူးဆိုေတာ့ အားအားရွိ သီခ်င္းေတြပဲ ေအာ္ဆိုေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆိုျဖစ္တဲ႔ သီခ်င္းေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ပ်င္းတဲ႔အခါ ေအာ္ဆိုတယ္။ သခ်ၤာတြက္တဲ႔ အခါ ေအာ္ဆိုတယ္။ မူးတဲ႔ အခါ ေအာ္ဆိုတယ္။ ႀကံဳတုန္း က်ေနာ့္ ႐ိုက္ေပါက္ အေၾကာင္း ေျပာျပဦးမယ္။ တခါက က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း အေဖ ဆံုးလို႔ အသုဘအိမ္မွာ ထံုးစံအတိုင္း သခ်ၤာတြက္ၾကပါတယ္။ ဖဲ႐ိုက္တာကို ေျပာတာေနာ္ :-) ေသာက္လိုက္ ႐ိုက္လိုက္ မိုးအလင္းဆိုေတာ့ သန္းေခါင္ေက်ာ္ေတာ့ က်ေနာ္ မွန္ပါၿပီ။ ဖဲေလးႏို္င္ေတာ့ စိတ္ထိန္းမရေတာ့ပဲ က်ေနာ့္ဗီဇအတိုင္း အားလံုးကို ေမ့ၿပီး သီခ်င္းေအာ္ဆိုလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ရွိသမွ်လူ အကုန္ အံ့ၾသတိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက သတိေပးမွပဲ က်ေနာ္ အသိျပန္၀င္သြားတယ္။ အဲလိုကို ႐ူးတာ ... ႐ိုက္ေပါက္ ... သူမ်ား အသုဘ အိမ္မွာ သီခ်င္းေအာ္ဆိုတဲ႔ေကာင္။<br /><br />က်ေနာ္က ေရာ႔ခ္ ခေရဇီဆိုေတာ့ ဆိုတတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြကလည္း IC ရဲ႕ သီခ်င္းေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြကိုေတာ့ နားပဲ ေထာင္တတ္္ပါတယ္။ မဆိုတတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္စိတ္ထဲကပါၿပီး အၿမဲ ေအာ္ဆိုေနတတ္တဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ ေလးျဖဴရဲ႕ ထြက္ေပါက္ သီခ်င္းပါပဲ ....<br />ဆူးေတာထဲ ေရာက္သြားတဲ႔ ငါ့ရဲ႕ ညခရီး ေရွ႕သို႔ မတိုးႏိုင္တဲ႔ အထိ ...<br />႐ံႈ႕ခ်တဲ႔ မ်က္လံုးနဲ႔ မင္းကို ၾကည့္ခ်င္သလား အျပစ္တို႔ မေတြ႔ႏိုင္တဲ႔ အဆံုး ....<br />ဘာကို ရွာရွာမရတယ္ .... အားလံုးဟာ ပိတ္ဆို႔ဆဲ ....<br />ထြက္ေပါက္မ်ား ပိတ္ကာထားတယ္ ... မိုးလင္းသြားလည္း ဘာထူးလဲ ...<br /><br />ၿပီးေတာ့ ၾကယ္စင္မ်ားရဲ႕လမ္း ....<br />ရွင္သန္လာခဲ႔ၾကရ ... ရွည္ၾကာတဲ႔ ဂတိမ်ားၾကား ...<br />နာက်င္စြာ ေျခာက္လန္႔ခဲ႔တဲ႔ ဒီညေတြရဲ႕ၾကား ......<br />နာက်င္စြာ ေက်ာခိုင္းခဲ႔တယ္ .... ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရယ္<br />(အဲဒီေနရာေရာက္ရင္ က်ေနာ္ နာနာက်င္က်င္ ေအာ္ဆိုတတ္ၿမဲပါ)။<br /><br />ေနာက္တစ္ပုဒ္က ေလးျဖဴရဲ႕ ဧရာ၀တီညမ်ား ...<br />ဧရာ၀တီရဲ႕ စကားေျပာသံ ... ရင္ခုန္ေနတဲ႔ သက္ရွိ ျမစ္တစ္စင္း<br />နာက်င္စြာနဲ႔ ညည္းတြားသံ ဒီအခ်ိန္မွာ မင္းၾကားသိႏိုင္ပါေစ ...<br />အတိတ္ေတြ မေပ်ာက္ကြယ္ပါ ... အသက္ရွင္ ျမစ္ေရလိုစီး ...<br />ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ... အနာခံ ေပးဆပ္ျခင္း .....<br />ဧရာ၀တီညမ်ား .... စီးဆင္း ......<br />(အဲဒီသီခ်င္းကို က်ေနာ္ တင္ဖူးပါတယ္။ <a href="http://www.nwaysuelinkar.co.cc/2008/11/blog-post_21.html">ဒီေနရာမွာ</a> နားဆင္ႏိုင္ပါတယ္)။<br /><br />ေရးရရင္ေတာ့ ကုန္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ ဂစ္တာတီးရင္း က်ေနာ္ မွန္လာၿပီဆို ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္ပဲ ေအာ္ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ထူးအိမ္သင္ေရးၿပီး မြန္းေအာင္ဆိုခဲ႔တဲ႔ ... အေရးႀကီးၿပီ ညီေနာင္ အေပါင္းတို႔ ... ေသြးစည္းကာ ညီေစ ညီၾကစို႔ ... ငါတို႔ရဲ႕ သမိုင္းတစ္ေခတ္ကို ငါတို႔ ေသြးနဲ႔ ေရးခဲ႔သည္ ... ေသြး သစၥာနဲ႔ ျပဳခဲ႔သည္ ဆိုတဲ့ အဆံုးသတ္တိုက္ပြဲ သီခ်င္း။<br /><br />ေနာက္ က်ေနာ္ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ေရးထားတဲ႔ လူႀကီးလာမည္ ဆိုတဲ႔ သီခ်င္း ...<br />လူႀကီး လာပါမယ္ ... ပန္းအိုးေတြ ထားထားပါ ...<br />လူႀကီး လာပါမယ္ ... အမိႈက္ေတြ လွဲထားပါ ...<br />လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းမ်ား .. ေဆးေတြ သုတ္ၿပီးပလား ...<br />လမ္းေဘး ေစ်းဆိုင္မ်ား သိမ္းေလ ... သိမ္းၾကပါ ...<br />လူႀကီး မ်က္စိေနာက္မယ္ ... လမ္းေတြ ရွင္းထားပါ ...<br />(အဲဒီသီခ်င္းကို ေနာက္ႀကံဳရင္ က်ေနာ္ အရင္ကလိုပဲ ျခင္ေထာင္ခ် အသံသြင္းၿပီး တင္ပါ့မယ္)။<br /><br />ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေျပာရရင္ က်ေနာ္ေအာ္ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေတြက ခံစားခ်က္ ရွိရင္ ရွိသလို ေျပာင္းလဲတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ႏွလံုသားရွိတဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါဆိုလည္း ႏူးညံ့တဲ႔ အခ်စ္သီခ်င္းေလးေတြ ညည္းေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကိုေတာ့ မေရးေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေတာ္ၾကာ ဒီေကာင္ ႐ုပ္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔ ႏြဲ႕ ေနျပန္ၿပီလို႔ ေျပာခံရမွာ ေၾကာက္လို႔ပါ။ ႏွင္းေဟမာေရ ဒီေလာက္ပဲေနာ္။ အခ်ိန္မရလို႔။ ေက်နပ္ေပးၾကပါ။ မေက်နပ္လည္း ေက်နပ္ေပးၾကပါ။ (ဒါေတာင္ အမ်ားႀကီးျဖစ္သြားတယ္)။<br /><br />ကဲ ခု .. ဒုတိယပိုင္း အစီအစဥ္ျဖစ္တဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ျခင္း အစီအစဥ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ရြာျပန္ေတာ့မွာေၾကာင့္ အြန္လိုင္း ေလာကနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ပါမယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးျခင္း ဘေလာ့ဂ္ လည္ျခင္းမ်ားကို ေခတၱ ရပ္နားထားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ျပန္လာမွာပါ။ တစ္လၾကာရင္ၾကာမယ္။ တစ္သက္လံုးၾကာခ်င္လည္း ၾကာႏိုင္ပါတယ္။ အေပၚက Tag ပို႔စ္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ ေရးရရင္ ေဟမာေန၀င္း သီခ်င္းလိုေပါ့ဗ်ာ။<br />ဘယ္အခ်ိန္ ေသမွာကို ႀကိဳမသိၾကတဲ႔ ဘ၀မွာ ...<br />ႀကိဳတင္ေရးထားတဲ႔ ႏႈတ္ဆက္သီခ်င္း ....။<br />ခြဲခြာေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ က်ေနာ္ ေသခ်င္လည္း ေသသြားႏိုင္တယ္ေလ။ အနိစၥ အၿမဲမရွိတဲ႔။ ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မီ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးမီေပါ့။ အဲဒါမ်ား ေသရင္ နင္ဘယ္လို ျပန္လာမွာလဲလို႔ ေမးခ်င္တယ္ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္ျပန္လာမွာပါ။ ေသရင္ေတာင္ ေနာက္ဘ၀က် ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာခဲ႔ပါ့မယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေလာကႀကီးကို ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာျဖင့္ ..........။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3327809630736622689?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-44465434327477020782009-10-08T19:49:00.004+06:302010-01-24T19:39:36.951+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Ss3plugGlMI/AAAAAAAAANc/vuPiKb3Oxig/s1600-h/key.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 144px; height: 134px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Ss3plugGlMI/AAAAAAAAANc/vuPiKb3Oxig/s200/key.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390221163379463362" border="0" /></a><br />‘ပလံု’<br /><br />ေသာ့ခေလာက္တစ္ခုကို ျမစ္ေရထဲ လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">“ေဟ့လူ ... ေသာ့ခေလာက္ အေကာင္းႀကီးဗ်ာ ... ဘာလို႔ လႊင့္ပစ္ရတာလဲ ...?”</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">“ေသာ့ေပ်ာက္သြားလို႔ပါ ...”</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">“ဟာ ... အဲဒါဆိုလည္း ေသာ့တုလုပ္ၿပီး သံုးလို႔ ရတာပဲ .. ႏွေမွ်ာစရာႀကီး ...”</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">“ဟုတ္တယ္ ... ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေသာ့ခေလာက္ေနရာက ၀င္စဥ္းစားမိလို႔ပါ ...”</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">“ဗ်ာ ... ဘယ္လို ..?”</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">“ကိုယ့္ကို ေသာ့တုနဲ႔ ဖြင့္ၿပီး အသံုးခ် ခံရတာထက္ ေရထဲခုန္ခ်ၿပီး သတ္ေသလိုက္တာက ပိုေကာင္းတယ္ဗ် ...”</span><br /><br />ေျပာၿပီး အၿပံဳးစစ္စစ္တစ္ခုနဲ႔ သူ႔ကို ၿပံဳးျပရင္း ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ထြက္ လာခဲ့တယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4446543432747702078?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-30746364477328459902009-10-04T20:02:00.004+06:302009-10-06T18:31:36.031+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Ssimbxaj7dI/AAAAAAAAANU/6yeCY_ZJNg8/s1600-h/succid.jpeg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 234px; height: 193px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Ssimbxaj7dI/AAAAAAAAANU/6yeCY_ZJNg8/s200/succid.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388739950200221138" border="0" /></a>(က)<br />ေျဖေဆးမဲ႔ အဆိပ္ကို<br />အလြယ္တကူေတာ့<br />ေမာ့ေသာက္ခဲ႔တာ မဟုတ္ရပါဘူး။<br /><br />(ခ)<br />ေ၀းကြာျခင္းေတြကို<br />ကဗ်ာလို ေရးေရးၿပီး<br />ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္ေနတဲ႔ ေကာင္အတြက္<br />အေၾကာင္းျပခ်က္က<br />လံုေလာက္တန္ ေကာင္းပါရဲ႕။<br /><br />(ဂ)<br />မွတ္ထားစမ္းပါ ...<br />ေလာကမွာ မာယာမဲ႔တဲ႔ ေကာင္မေလးကလည္း<br />အသည္း ခြဲတတ္သတဲ့ ... ။<br /><br />(ဃ)<br />ေျပာရရင္ေတာ့ ...<br />ဘ၀ဆိုတာ .. အဆိပ္ကို<br />အခ်စ္နဲ႔ ေရာၿမိဳခ်ၿပီး<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထားတတ္ဖို႔ လိုတာေပါ့။<br /><br />(င)<br />ဇာတ္သိမ္းမွ (လြမ္းျပေနမယ့္အစား)<br />တရားနဲ႔သာ ေျဖပါေတာ့ကြယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3074636447732845990?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-91964885930268140102009-09-29T19:32:00.009+06:302009-09-30T19:21:55.292+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SsIgTDOt6tI/AAAAAAAAANM/8F2SeL9DboY/s1600-h/IMG_5491.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SsIgTDOt6tI/AAAAAAAAANM/8F2SeL9DboY/s200/IMG_5491.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386903615945173714" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ၾကယ္ကေလး အကူအညီ ေတာင္းလို႔ ဒီတစ္ေခါက္ ရြာျပန္ေတာ့ အုန္းေပါက္ရြာကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူက အုန္းေပါက္ရြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပရဟိတ ေက်ာင္းကို အလွဴေငြ လွဴခ်င္ပါတယ္ ဆိုလို႔ ၾကားကေန ကူညီေပးဖို႔ သြားျဖစ္တာပါ။ လွဴတဲ့သူေတြ သံသယ မရွိေအာင္ ၾကားက အလွဴခံမေပးပဲနဲ႔ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး လွဴတာ ပိုေကာင္းမွာမို႔ သြားေပးျဖစ္တာပါ။<br />က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရြာက ပရဟိတလုပ္ဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ေလာက္နဲ႔ သြားျဖစ္တာပါ။ အုန္းေပါက္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာေတာ္ ဦးသီလာနႏၵနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး အေၾကာင္းစံု ေျပာျပေတာ့ ဘုန္းဘုန္းက ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းသာသြားပါတယ္။ မေတြ႔ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အဲဒီရြာက ရြာခံ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုန္းဘုန္းက သူစိမ္းမဟုတ္ပဲ ရြာကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲ ေတာ္ေနၾကလို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ေတာ္ေတာ္ ခင္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းမွာ ရွိတဲ႔ အခက္အခဲေတြကို ေျပာျပပါတယ္။<br />က်ေနာ္က ေက်ာင္းရဲ႕ ေက်ာင္းသားစာရင္းနဲ႔ ၾကယ္ကေလး လုပ္ေပးမယ္ေျပာတဲ႔ ဆိုဒ္ အတြက္ ေဆာင္းပါးလို ပံုစံမ်ိဳးေလး ေရးေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေတာ့ ေနာက္ရက္ကို ျပန္လာဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္။<br />ေနာက္ရက္သြားေတာ့ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ ေက်ာင္းကိစၥေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါတယ္။ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္နဲ႔ ကဗ်ာ ႏွစ္ပုဒ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ ေရးတာမဟုတ္ပဲ သူ႔ေက်ာင္းက ဦးပဥၹင္း ေက်ာင္းဆရာေတြနဲ႔ လုပ္အားေပး ဆရာမေတြ ေရးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေအာက္က ကေလာင္နာမည္ကို ဘယ္လို တပ္ရမလဲေမးေတာ့ အားလံုး ေက်ာင္းနာမည္ကိုပဲ တပ္ခိုင္းပါတယ္။<br />ၾကယ္ကေလး လုပ္မယ့္ကိစၥအတြက္ ကူညီေပးးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဘုန္းဘုန္းကို တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီေပးမယ္လို႔ ဂတိေပးခဲ႔လို႔ ဒီပို႔စ္ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ ေျပာျဖစ္ၿပီး ေရးထားတဲ႔စာေတြထဲမွာ မပါတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို ပို႔စ္ေလးတစ္ခုအျဖစ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။<br />ေက်းလက္ေတာရြာတစ္ခုမွာ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးကိစၥက အေတာ္ေလးကို အခက္အခဲ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဆင္းရဲသား လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားကို ေျပာတာပါ။ အဲဒါဆို မေျပာနဲ႔ေတာ့ ရြာတိုင္း အဲလိုေတာ့ ရွိၾကမွာပဲလို႔ ျပန္မေျပာၾကပါနဲ႔။ ဟုတ္ပါတယ္။ ရြာတိုင္းရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရြာတိုင္းေတာ့ ဦးသီလာနႏၵေတြ မရွိပါဘူး။<br />ဒီပို႔စ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္တဲ့လူေတြက အဲလိုရြာသူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေျပာျပရင္ ဒါမ်ိဳးေက်ာင္းေလးေတြ ရွိလာဖို႔ စိတ္ကူး ၾကရင္ကို က်ေနာ္တို႔အတြက္ ကူညီရႀကိဳး နပ္ပါတယ္။<br />စား၀တ္ေနေရးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ႐ုန္းကန္ေနရတဲ႔ မိသားစုေတြမွာ သားသမီးေတြအတြက္ ပညာေရးဆိုတာ ဒုတိယ ဦးစားေပး အဆင့္မွာပဲ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ပညာရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သားသမီးေတြကို ပညာတတ္ေအာင္ သင္ေပးခ်င္တာ မိဘတိုင္းရဲ႕ ေမတၱာတရားပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီေခတ္ရဲ႕ ပညာတန္ဖိုးကို သိလို႔ပဲ သားသမီးေတြကို ပညာသင္မေပးႏိုင္တဲ႔ မိဘေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ႐ႈပ္သြားၿပီလား။ ရွင္းပါ့မယ္။ အားလံုးသိၾကတဲ႔အတိုင္း ဒီေခတ္မွာ ေက်ာင္း၀င္ေၾကး၊ စာရြက္စာတန္းေၾကး၊ ဘာညာသာရကာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနေတာ့ ဒီေခတ္ ပညာေရးအတြက္ တန္ဖိုးဟာ ႀကီးသြားေတာ့တာပါပဲ။ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားကေတာ့ ေတြးလိမ့္မယ္၊ ဒီေလာက္မ်ားကြာလို႔။ မထင္ပါနဲ႔။ ေတာရြာမွာရွိတဲ႔ ဆင္းရဲသား လူတန္းစားေတြအတြက္ေတာ့ တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရမယ္။ ရာသီဥတုေၾကာင့္ တစ္ေန႔မလုပ္ႏိုင္ရင္ တစ္ေန႔ ငတ္ပါတယ္။အဲဒီလို အေျခအေနေတြမွာ သားသမီး ပညာေရးဆိုတာ အလွမ္းရခက္တဲ႔ ခရီးၾကမ္းေတြပါပဲ။ အဲဒီလို ပညာမသင္ႏိုင္တဲ႔ ကေလးငယ္ေတြအတြက္ ျမန္မာျပည္တ၀န္းမွာ ဘ.က လို႔ ေခၚတဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာပါရမီေက်ာင္း ေလးေတြ ေပၚေပါက္လာတဲ႔ အထဲမွာ ဆရာေတာ္ ဦးသီလာနႏၵရဲ႕ ေရလည္ေက်ာင္းေလး အပါအ၀င္ပါပဲ။<br />ဆရာေတာ္က ဒီႏွစ္မွ ေက်ာင္းေလး စတင္ႏို္္င္တာပါ။ ၀ါး႐ိုးေခါင္တိုင္၊ ထရံကာ သက္ကယ္မိုးေက်ာင္းကေလးကို ျပရင္း အဲလို ေက်ာင္းေဆာင္ကေလးျဖစ္ဖို႔ ရြာသူရြာသားေတြ လုပ္အားေပးေနတဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ခိုင္းေနတဲ႔ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ပီတိဟာ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုဆီ ကူးစက္လာပါတယ္။<br />ေက်ာင္းကေလး စမယ္ဆိုေတာ့ မတတ္ႏိုင္တဲ႔ မိသားစုရဲ႕ သားသမီးေတြကို စုတဲ႔အခ်ိန္မွာကို ရင္နာစရာ စႀကံဳရတာပါပဲ။ အစိုးရေက်ာင္းေတြမွာ ေနလက္စ ကေလးေတြကို ဘ.က ေက်ာင္းေျပာင္းဖို႔အတြက္ အစိုးရေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ လိုပါတယ္။ အဲလို ထြက္ရင္လည္း ထြက္ခ်င္တိုင္း ထြက္လို႔ မရပါဘူး။ ေက်ာင္းထြက္ေၾကးဆိုတာမ်ိဳး လိုျပန္ေရာ။ အဲဒီကေလးေတြမွာ အစကတည္းက မရွိပါဘူးဆို။ ေက်ာင္းထြက္ေၾကးကို ဘယ္လို ေပးရမွန္း မသိပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ဆရာေတာ္က အုန္းေပါက္ အလယ္တန္းေက်ာင္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးရဲ႕ အကူအညီကိုယူၿပီး တခ်ိဳ႕အတြက္ ဆရာေတာ္က က်ခံ၊ တခ်ိဳ႕အတြက္ ဆရာမႀကီးက က်ခံ နဲ႔ပဲ ကေလးေတြ ေက်ာင္းထြက္လက္မွတ္ ရခဲ႔ပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႕ကေလးေတြဆို ႀကီးတဲ႔အထိ ေက်ာင္းမေနဖူးပါဘူး။ အဲလို ကေလးေတြကိုလည္း ဆရာေတာ္က မိဘေတြကို ေမတၱာရပ္ခံၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ၾကားေစခဲ႔ပါတယ္။ အေပၚပံုထဲမွာ ပါတဲ႔ အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ကေလးဆို သူငယ္တန္းပါပဲ။ အရပ္ရွည္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသက္လည္း ႀကီးပါၿပီ။ သူ႔ခင္ဗ်ာ ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပညာေရးဆိုတာ ဘာမွန္းသိရတဲ႔ ကေလးပါ။<br />က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔လည္း ဆရာေတာ္ လိုအပ္တာ ကူညီဖို႔ ကတိေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေငြေရးေၾကးေရးေတာ့လည္း အမ်ားႀကီး မတတ္ႏိုင္ၾကဘူးေလ။ အဲဒီအတြက္ ျဖစ္ႏိုင္သမွ် အႀကံဉာဏ္ လွဴခဲ႔ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို ေက်ာင္းအေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး အလွဴခံေပးဖို႔အတြက္ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာေတာ့္ဘက္ကလည္း လွဴခ်င္တဲ႔လူေတြ အတိအက် လွဴႏိုင္ေအာင္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ႏွစ္စာ ကုန္က်ႏိုင္မယ့္ ပ်မ္းမွ် အသံုးစားရိတ္၊ တစ္ႏွစ္စာ သို႔မဟုတ္ တစ္လစာ ကုန္က်ႏိုင္မယ့္ ဗလာစာအုပ္ ခဲတံ အေရအတြက္ အဲဒါေတြကို စာရင္းျပဳစုထားဖို႔ အႀကံေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာေတာ္က ဗလာစာအုပ္ လွဴတဲ႔လူေတြ ရွိေၾကာင္း၊ ႐ိုး႐ိုးဗလာစာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ လွဴၾကလို႔ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္း စာအုပ္ေတြ လိုအပ္ေၾကာင္း မိန္႔ပါတယ္။<br />ၿပီးေတာ့ ေဘးကလွဴမယ့္ အလွဴရွင္ေတြကိုခ်ည္း အားမကိုးပဲနဲ႔ အၿမဲတမ္း ေက်ာင္းရံပံုေငြ ရွိေနေအာင္ ေက်ာင္းကို စိတ္၀င္စားတဲ႔ တတ္ႏိုင္တဲ႔ထဲက ရြာခံလူေတြ၊ ၿမိဳ႕ေပၚကလူေတြထဲကေန တစ္အိမ္ေထာင္ကို အမ်ားႀကီးမဟုတ္ဘူး။ တစ္လကို တစ္ရာပဲ အလွဴခံဦး အိမ္ေထာင္စု တစ္ေထာင္ဆို တစ္သိန္း လစဥ္ အလွဴေငြ ရေနမယ္ေပါ့။ အမ်ားအျမင္ရွင္းေအာင္ ေကာ္မတီေလး တစ္ခုလည္း ဖြဲ႔ဖို႔ လိုမယ့္အေၾကာင္း။ ရြာက လူႀကီးေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ့္ အေၾကာင္း။ လစဥ္ ၀င္ေငြ ထြက္ေငြ စာရင္းကိုလည္း အတိအက်လုပ္ၿပီး အလွဴရွင္ေတြ ေကာ္မတီလူႀကီးေတြကို တင္ျပႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ့္ အေၾကာင္းေတြ ဆရာေတာ္ကို ဆရာ ျပန္လုပ္ခဲ႔ၾကပါတယ္ ဟဲဟဲ။<br />ဆရာေတာ္ကလည္း ေက်ာင္းရံပံုေငြ ကိစၥအတြက္ ဒီႏွစ္ကထိန္မွာ ဆိုင္ကယ္ မဲေဖာက္ၿပီး ကံစမ္းမဲ ေရာင္းဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိေၾကာင္းကို ျပန္မိန္႔ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အရမ္းေကာင္းတဲ႔ အႀကံျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကူေရာင္းေပးမယ့္ အၾကာင္းေတြ ေျပာခဲ႔ၾကပါတယ္။<br />ဆရာေတာ္ မိန္႔ခဲ႔တဲ႔အထဲက က်ေနာ္ ျပန္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ပရဟိတသမားဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ကင္းရွင္းသင့္တယ္ ဆိုတာပါပဲ။ တကယ္ မွတ္သားသင့္တဲ႔ စကားပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ေရာမသြားဖို႔ပဲလို႔ မွတ္သားလိုက္ပါတယ္။<br />ေျပာရင္းနဲ႔ ဆရာမ တစ္ေယာက္ျပန္ေျပာတာကို သတိရမိလို႔ ေျပာပါဦးမယ္။ တစ္ခါကဆို ေက်ာင္းသားေလးေတြ ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းလို႔ စားဖို႔ ထမင္းထုပ္ေလးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ထမင္းေတြက သိုးေနပါသတဲ႔။ အဲဒါ ဘယ္ႏွစ္ရက္အဲလိုပဲ စားေနလဲ မသိဘူး။ အဲဒီေန႔ကမွ ဆရာမက ယူၾကည့္မိေတာ့ ထမင္းသိုးေတြ မစားရဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ေက်ာင္းမွာရွိတဲ႔ ထမင္း ေကၽြးလိုက္ရပါသတဲ႔။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ သူ႔မိဘေတြက မနက္အေစာႀကီး အလုပ္သြားရမွာမို႔ အဲဒီထမင္းေတြကို ညကတည္းက ဒါမွမဟုတ္ မနက္အေစာႀကီးထၿပီး ခ်က္ထားတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အညာေနဆိုတာလည္း သိတဲ႔အတိုင္း ခဏနဲ႔ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ သိုုးကုန္ေလာက္ေအာင္ ပူတာေလ။ အဲလိုကို ကေလးေတြရဲ႕ မိသားစုအေျခအေနက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆိုးေနတာပါ။ ဆရာေတာ္သာ အလင္းမေပးႏိုင္ရင္ အဲဒီကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ အေမွာင္ထဲကကို ထြက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br />ေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ရွည္သြားၿပီ။ ဒါေတာင္ သတိရသမွ်ပဲ ေရးထားေသးတာ။ ေနာက္သတိရတာေတြရွိရင္ သတိရသလို ေရးပါဦးမယ္။<br />ပညာပါရမီ အုန္းေပါက္ရြာ ေရလည္ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ မူလတန္းေက်ာင္းကို လွဴခ်င္တဲ႔လူမ်ားရွိရင္ အုန္းေပါက္ရြာက ကံေစာထြန္း ၀၉ ၂၀၃၄၆၈၉ ကေနတစ္ဆင့္ ဆရာေတာ့္ကို တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး လွဴဒါန္းႏို္င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေန တဆင့္ လွဴခ်င္တယ္ဆိုလည္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ကူညီဖို႔အသင့္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ၾကယ္ကေလးနဲ႔လည္း ဆက္သြယ္ၿပီး လွဴလို႔ ရပါလိမ့္မယ္။<br />ျပည္ပက လွဴခ်င္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္မွ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဂ်ီေမးလ္နဲ႔ ဆရာေတာ့္ရဲ႕ ဘဏ္အေကာင့္ကို ေျပာပါ့မယ္။ က်ေနာ္နဲ႔လည္း ဆရာေတာ္က အြန္လိုင္းမွာ မေတြ႔ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဆရာေတာ္က ရြာမွာဆိုေတာ့ မႏၱေလး ေရာက္မွ အြန္လိုင္း တက္ျဖစ္လို႔ပါ။<br />ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ကုသိုလ္ ယူလိုက္ပါတယ္။ ဒီဘ၀မွာ က်ေနာ္ဟာ ပညာပါရမီ နည္းခဲ႔တဲ႔အတြက္ ေငြေရးေၾကးေရး မတတ္ႏိုင္ေပမယ့္ တတ္စြမ္းသမွ်ေလးနဲ႔ ပညာပါရမီ ျဖည့္လိုက္ပါတယ္။ အားလံုးကိုလည္း မြန္ျမတ္တဲ့ ပရဟိတ စိတ္ထား ကုသိုလ္ပြားမ်ားၾကဖို႔ နိဗၺာန္အက်ိဳးေမွ်ာ္ ႏိုးေဆာ္လိုက္ရပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-9196488593026814010?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-10536311156371239852009-09-14T18:52:00.008+06:302010-01-24T19:40:47.135+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sq45C-6PSiI/AAAAAAAAANE/4973Ut7WtLk/s1600-h/heart.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 117px; height: 121px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sq45C-6PSiI/AAAAAAAAANE/4973Ut7WtLk/s200/heart.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381301328164112930" border="0" /></a><br />ကက္ဆက္ထဲက ေရေတြ ပန္းထြက္လာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အလန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္မိတယ္ ... ...<br /><br /> “ <span style="font-size:130%;">!!! ... ... !!!</span> ”<br /><br /> “ေဟ့ေကာင္ ... မေအာ္ပါနဲ႔ကြာ ... ေရေတြမဟုတ္ပါဘူး ... မ်က္ရည္ေတြပါ ... မင္းက အလြမ္းသီခ်င္းေတြခ်ည္း ဖြင့္ေနေတာ့ ငါလည္း ငိုခ်င္လာလို႔ပါ ...”<br /><br /> “မင္းငိုလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး ... ငါ့ေကာင္မေလးေၾကာင့္ ငါကေတာ့ အလြမ္းသီခ်င္းေတြခ်ည္း ဆက္ဖြင့္ရမွာပဲ ...”<br /><br />ေျပာရင္းဆိုရင္းပင္ အလြမ္းခလုတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွိပ္ခ်လိုက္သည္ ...<br /><br /> “ <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >အား !!</span> ”<br /><br />ကက္ဆက္ႀကီး အလယ္က အက္၍ ကြဲထြက္သြားသည္။<br /><br />အသည္းကြဲ၍ ရင္ကြဲနာက် ေသသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ပံုေလးကို</span> <a style="color: rgb(51, 204, 255);" href="http://www.wkozak.com/ColourEditorialDrawings6.htm">ဒီေနရာက</a> <span style="color: rgb(255, 204, 51);">ယူပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-1053631115637123985?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-67297274034072869382009-09-12T19:32:00.003+06:302009-09-12T19:39:16.107+06:30အဲဒီရနံ႔ေတြနဲ႔ ...<br />ငါ့ကို လာမမွ်ားနဲ႔ ... ...။<br /><br />ငါက မိုးမရြာလည္း<br />ပြင့္တတ္တဲ့ ပန္းမ်ိဳးပါ ...။<br /><br />တစ္ပြင့္တစ္ေလေတာ့<br />အဖိတ္အစင္ ရွိတာေပါ့ ... ...<br />ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်ပါ<br />ငါ့ ဆူးက ငါ့ကို ျပန္မစူးဘူး ...။<br /><br />အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပါမ်ားလို႔<br />အႏိႈးရခက္တာက လြဲရင္ ...<br />ငါ လူေကာင္းပါကြယ္ ... ...။<br /><br />မိုးလင္းသြားရင္ေတာ့ ... ... ...။<br /><br />... ... ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့ ...<br />မင္းအိပ္မက္ေတြကို ... ခဏ ...<br />... ... ျပန္သိမ္းထားလိုက္ ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-6729727403407286938?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-39611713781714110502009-09-09T18:16:00.004+06:302010-01-24T19:41:38.568+06:30(တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္)<br /><br />ပါ၀င္သူမ်ား ... ... ...<br />- ေစ်းသည္ႀကီး ဦးဆန္ေရႊ<br />- အင္တာဗ်ဴးဆရာတစ္ေယာက္<br />- ေစ်း၀ယ္သူ တရုတ္ ကုလား လူမ်ိဳးျခားမ်ား<br />- စုတ္စုတ္ ျပတ္ျပတ္ ၀တ္ဆင္ထားေသာ ဆင္းရဲသား လုပ္သားျပည္သူမ်ား<br /><br />- <span style="color: rgb(255, 102, 102);">(ေစ်းဆိုင္အိမ္ပံု ပန္းခ်ီကားကို ေနာက္ခံထား၍ ေစ်းသည္ႀကီး ဆန္ေရႊမွ ေအာ္ဟစ္ ေစ်းေရာင္းေနေစ)</span><br />- <span style="color: rgb(255, 102, 102);">(ဆင္းရဲသား လုပ္သားျပည္သူမ်ားက ေပါက္ျပား ေဂၚျပား အစရွိေသာ ကိရိယာ တန္ဆာပလာမ်ား ကိုင္ေဆာင္၍ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ျပဳလုပ္ေနေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေရႊ </span>။ ။ “လာေနာ္ လာေနာ္ ... ေဟာဒီမွာ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ေတြ... ေက်ာက္စိမ္းေတြ... သစ္ေတာထြက္ ပစၥည္းေတြ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ေရာင္းေပးေနၿပီ... ေနာက္ရက္ကစၿပီး က်ဳပ္မေရာင္းေတာ့ဘူး... အဲဒါေၾကာင့္ ေလွ်ာ့ေပးေနတာ ... ၀ယ္ထားၾကပါ ၀ယ္ထားၾကပါ ”<br /><br />- <span style="color: rgb(255, 102, 102);">(တရုတ္ ကုလား လူမ်ိဳးျခားမ်ားက တိုးေ၀ွ႔ ေစ်း၀ယ္ဟန္ ျပဳေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေရႊ </span>။ ။ “သိပ္မတိုးၾကပါနဲ႔ ... အားလံုးကို ေရာင္းေပးမွာပါ... ရွိသမွ် ဘာမွ မက်န္ေအာင္ ေရာင္းေပးမွာပါ... စိတ္ခ်ပါ... သိပ္မတိုးၾကပါနဲ႔”<br /><br />- <span style="color: rgb(255, 102, 102);">(ထိုအခ်ိန္တြင္ အင္တာဗ်ဴးဆရာက ေစ်း၀ယ္မ်ားၾကားမွ တိုးေ၀ွ႔ကာ ေစ်းသည္ႀကီး ဆန္ေရႊကို အင္တာဗ်ဴးေစ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ဗ်ဴး</span> ။ ။ “ေစ်းသည္ႀကီး ဦးဆန္ေရႊခင္ဗ်ား ... ေနာက္ရက္ကစၿပီး မေရာင္းေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ဆိုင္ပိတ္ေတာ့ မလို႔လား?”<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေရႊ</span> ။ ။ “ဘယ့္ႏွယ့္ ပိတ္ရမွာလဲဗ် ... သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ေတြ ... ေက်ာက္စိမ္းေတြ ထြက္ေနသေရြ႕ ေရာင္းေနဦးမွာပါ ... က်ဳပ္မေရာင္းေတာ့ဘူး ဆိုတာက က်ဳပ္က အသက္ႀကီးၿပီေလ ... ကိုယ္တိုင္ မေရာင္းေတာ့ပဲ ဟန္ျပ ေစ်းေရာင္းတစ္ေယာက္ေလာက္ခန္႔ၿပီး က်ဳပ္က ေနာက္ကေန ႀကိဳးကိုင္မလို႔ စဥ္းစားထားတယ္ဗ်”<br /><div style="text-align: left;"><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ဗ်ဴး</span> ။ ။ “ဟုတ္ကဲ႔ပါ ... ေစ်ူးသည္ႀကီး ဦးဆန္ေရႊ အေနနဲ႔ အခုလို ႀကိဳးစားပမ္းစား ေရာင္း၀ယ္ေနတာ ဘယ္သူ႔အတြက္လည္း သိခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်”<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေရႊ</span> ။ ။ “ေမးမွ ေမးရက္ပေလဗ်ာ ... ဘယ္သူ႔အတြက္ ရွိရဦးမလဲ ... ျပည္သူေတြ အတြက္ေပါ့ဗ်”<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ဗ်ဴး</span> ။ ။ “ ေအာ္ ... ေက်းဇူးႀကီးပါေပတယ္ဗ်ာ ... ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္း ေမးပါဦးမယ္ ... ျမန္မာျပည္မွာ ျပည္သူလူဦးေရ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ သိပါသလား ခင္ဗ်ာ”<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေရႊ</span> ။ ။ “လုပ္ျပန္ၿပီ ... ဒါေမးစရာလား ... ဒီေလာက္ေတာ့ သိတာေပါ့ဗ်ာ ... ေနဦး ... အင္း (စဥ္းစားဟန္ျဖင့္) ... က်ဳပ္မိန္းမရယ္ ... က်ဳပ္သမီးေတြရယ္ ... သမက္ေတြ ေျမးေတြရယ္ ... ေဆြမ်ိဳးေတြရယ္ ... စုစုေပါင္း ငါးဆယ္ တစ္ရာေလာက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ ...”<br /><br />- <span style="color: rgb(255, 102, 102);">(အင္တာဗ်ဴးဆရာ ပက္လက္လန္သြားေစ)</span><br />- <span style="color: rgb(255, 102, 102);">(ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ဆင္းရဲသား ျပည္သူလူထု လမ္းေလွ်ာက္ေနရာမွ ရပ္တန္႔၍ ‘မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ရွင့္ မွတ္သားေလာက္ပါတယ္ခင္ဗ်’ ဟု သံၿပိဳင္ေအာ္ဆိုရင္း ကန္႔လန္႔ကာ ခ်ေစ)</span>။ ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3961171378171411050?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-81160061523856072332009-09-06T19:09:00.003+06:302009-09-06T19:58:02.421+06:30ေခါင္းစဥ္က မိမိ အႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဆံုး သြားလည္ေနက် ဘေလာ့ဂ္ ၅ ခုႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ ထိုဘေလာ့ဂ္မ်ားအား ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရသလဲ တဲ႔။<a href="http://kaungkin18.blogspot.com/"> ၀က္၀ံေလး</a> ႐ိႈ႕တာ အဲ တဂ္ တာေလ။ ေျပာရရင္ေတာ့ အစျပဳ ႐ိႈ႕သူ <a href="http://www.thettantcho.blogspot.com/">သက္တန္႔ခ်ိဳ</a> ႏွင့္ ထပ္၍ ပင့္ေပးသူ ၀က္၀ံေလး လို႔ သိရပါတယ္။ ရပါတယ္ .. ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မီးေဘးေ႐ွာင္ မေလာင္ခင္တား သီခ်င္းေလး ညည္ရင္း ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။<br />ဘေလာ့ဂ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးသလို ေရာက္သမွ် ဘေလာ့ဂ္တိုင္းကိုလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ မႀကိဳက္ဘူး၊ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ မရွိပါဘူး။ ရွိလည္း မေျပာပါဘူး ( ဟဲ ဟဲ ေနာက္တာ ... တကယ္ really ဂယ္ ရွိဘူး )။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဘာမွ မဟုတ္လို႔ ဘယ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါကိုမွ အထင္ မေသးရဲပါဘူး။ ထားပါေလ ... မျဖစ္မေန ေရးရေတာ့မယ္ ဆိုမွေတာ့ အဲဒီထဲကမွ အႀကိဳက္ဆံုးလို႔ ထင္ရတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ ၅ခု ကို ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ... ...<br /><br />(၁) <a href="http://taryarminwaimemorial.blogspot.com/">http://taryarminwaimemorial.blogspot.com</a> ပါ။ အသစ္ သိပ္ၿပီး မတင္ေပမယ့္ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ဘယ္ႏွစ္ခါ ျပန္ဖတ္ဖတ္ ႐ိုးမသြားတဲ႔ စာေတြ ရွိေနတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ေပါ့။<br /><br />(၂) <a href="http://aungway.blogspot.com/">http://aungway.blogspot.com</a> ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရဲရဲေတာက္ ကဗ်ာဆရာႀကီး ေအာင္ေ၀းပါ။ သူရဲ႕ ကဗ်ာ ေ၀ဖန္ေရးစာအုပ္ေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္သိမ္းပါတယ္။ ေလဆန္မွာ ျမွားတန္းလန္းနဲ႔ ပ်ံသန္းရဲတဲ႔ ငွက္သာ မနက္ျဖန္အတြက္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ႔၊ ကဗ်ာဆရာဆိုတာ စင္ၿပိဳင္ အစိုးရတစ္ရပ္ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ႔ ကဗ်ာဆရာႀကီး ေအာင္ေ၀း ပါ။<br /><br />(၃) <a href="http://manorhary.blogspot.com/">http://manorhary.blogspot.com</a> ပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႀကိဳက္ၾကမယ့္ ဘေလာ့ဂ္ပါ။ အစ္မ မေနာ္ဟရီ ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရလဲဆိုတာကို ေထြေထြထူးထူး ၫႊန္းစရာ လိုမယ္ မထင္ပါဘူး။<br /><br />(၄) <a href="http://chaweimahn.myanmarbloggers.info/">http://chaweimahn.myanmarbloggers.info</a> ပါ။ ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး) ဆိုတာ လက္ရွိ Mandalay Icon မဂၢဇင္းရဲ႕ အယ္ဒီတာပါ။ အေရးအသား ေကာင္းတဲ႔ စာေရးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္တာေရာ၊ မႏၱေလးဆိုတဲ႔ သံေယာဇဥ္နဲ႔ပါ အၿမဲ ေရာက္ျဖစ္တဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ပါ။<br /><br />(၅) <a href="http://ahuntphonemyat.wordpress.com/">http://ahuntphonemyat.wordpress.com</a> ကလည္း တကယ္ သြားၾကည့္သင့္တဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ တစ္ခုပါ။ သူလုပ္ေနတဲ႔ DVB က အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ အစီအစဥ္မွာမ်ား က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးကို ၫႊန္းမလား ဆိုၿပီး သြားသြား မ်က္ႏွာ ျပရတာေလ (ဟီးဟီး ေပါရဲလိုက္တာေနာ္ ... ဒီေလာက္ ခ်ာတူးလန္ေနတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ကိုမ်ား DVB က ညႊန္းရဦးမတဲ႔)။<br /><br />ကဲ ေရးၿပီးပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရလဲ ဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြက အင္တာနက္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူး ႀကိဳက္ဖူးတဲ႔ စာေရးဆရာေတြ မို႔လို႔ပါပဲ။<br />၀က္၀ံေလးေရ ... ကိုေႏြဆူးႀကီးက အၾကည္ေတာ္ေရးတဲ႔ လူလည္ႀကီးမ်ား ရြာကလားလို႔ လာမေအာ္နဲ႔ေနာ္။ ဆရာေသာ္တာေဆြ ဘာသာျပန္တဲ႔ ေဘာ့ပရစ္တီးေလာက္လည္း လူလည္ မက်တတ္ပါဘူး။ (အဲဒီစာအုပ္ ဖတ္ဖူးလား၊ ရွာဖတ္ႀကည့္ၾကပါ၊ အရမ္းေကာင္းၿပီး ရယ္ရတယ္။ ဤကား- ေၾကျငာခ်ပ္။ ။) ဆင္ေ၀ွ႔ရန္ေရွာင္တဲ႔။ အဓိပၸါယ္ ဘာမွန္း မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပႆနာဆင္ႀကီး အေ၀ွ႔မခံရေအာင္ ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွး ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ပါ၏။<br />တကယ့္ သက္ရွိ ဆင္ကိုသာ အေ၀ွ႔ခံလိုက္ ခ်င္ပါတယ္။ မေတာ္တဆ တစ္ခုခု အေရးမွားသြားရင္ မရွိမဲ႔ ရွိမဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အျမင္မၾကည္ ျဖစ္သြားမွ ဘယ္သူမွ မလာတဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ဘ၀နဲ႔ ငုတ္တုပ္ႀကီး ရွင္ေနရမွာ ေၾကာက္ပါတယ္။ ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);"></span></span><span style="text-decoration: underline;"></span><span style="font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'times new roman';"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-8116006152385607233?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-42829484264908456972009-08-26T19:16:00.003+06:302009-08-26T19:31:52.838+06:30ေလာက က ေမွာင္ရတဲ႔ အထဲ ...<br />အနံ႔အသက္ မေကာင္းတဲ႔<br />အဲဒီအပုပ္ေကာင္ေတြ ....<br />ငါတို႔ကို ေခ်ာက္ထဲတြန္းခ်ေနတာ ...<br />ၾကာေတာ့ ...<br />က်လို႔ကို မဆံုးေတာ့ဘူး ....။ ။<br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><a href="http://www.nwaysuelinkar.co.cc/2008/09/blog-post_5647.html">ရြာထဲက ထန္းရည္၀ိုင္း</a></span><br /><br />စစ္ပြဲေတြၾကားထဲက<br />အနာဂတ္ကမၻာဟာ<br />စိုးရိမ္စရာအေျခအေနနဲ႔<br />ရစရာမ႐ွိေအာင္ကိုေမွာင္တယ္။<br />အႏိုင္အ႐ံႈးဆိုတာကို<br />လိုခ်င္သလိုရေနသူေတြနဲ႔<br />မေသခ်င္ပဲေသေနရသူေတြ<br />႐ွိေနၾကဦးမွာပဲေလ။<br />သန္းေခါင္ေက်ာ္လာရင္ေတာ့<br />ေ႐ႊေရာင္လႊမ္းတဲ႔မနက္ခင္းတစ္ခုကို<br />အေရာက္သြားႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႕<br />႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္နဲ႔ေျပာေနၾကေလရဲ႕။<br />ေမာင္တို႔႐ြာထန္းရည္၀ိုင္းမွာ<br />ေအးေအးလူလူဆူဆူညံညံနဲ႔ပဲ<br />ငမိုက္သားကာလသားတစ္စု<br />မူးေနတာေတာင္မိုက္ေကာင္းတုန္း။<br />ဒီလိုညေနမ်ိဳးဆို<br />မိုႏိုသံစဥ္ေက်းလက္သီခ်င္းေတြ<br />ကေဒါင္ကဒင္တီးျပတတ္တဲ့<br />ေရဘင္အတုနဲ႔မယ္ဒလင္သမားကဇာတ္လိုက္။<br />စီကနဲဆိုခ်က္ႀကီးပါတယ္<br />ရထားတဲ႔လူမိုက္ဘြဲ႕နဲ႔<br />႐ွိေနတဲ့အရည္အခ်င္းကအံကိုက္<br />ေရးထားတဲ႔အေႁကြးစာရင္းကိုဂ႐ုမစိုက္။<br />ဒို႔႐ြာထန္းေတာမွာလူစံုရင္<br />အရည္မရအဖတ္မရေတြေျပာရင္း<br />ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ကမၻာနဲ႔ကိုခ်ီလို႔။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">(ဆရာေစာေ၀ကိုေလးစားလို႔ သူ႔လိုႀကိဳးစားေရးၾကည့္တာပါ</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ဆရာအျမန္ဆံုးလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါေစ။)<br />(ကဗ်ာေလးကိုဖတ္ၿပီးရင္ အစဆံုး စာလံုးေလးေတြခ်ည္း<br />တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္လိုက္ပါဦး)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4282948426490845697?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-72953325575189870392009-08-25T18:19:00.002+06:302009-08-25T19:08:54.287+06:30လာေျဖၾကတဲ့သူေတြကိုေရာ မေျဖေတာင္ ဖတ္ေပးသြားတဲ႔ သူေတြကိုပါ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။ ေမးခြန္းေလးေတြက သိပ္မခက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္တာက ဘာေမးခ်င္တာလဲ နားမလည္မွာကိုပါ။ ခုေတာ့ ေမးခြန္းကို နားလည္တဲ႔ အျပင္ မေမသူက တစ္ခုမွန္ၿပီး ကိုကိုေမာင္ ပညာရွိႀကီးက ႏွစ္ခုေတာင္ မွန္ေအာင္ ေျဖလိုက္လို႔ ငါ ေမးခြန္းထုတ္တတ္ၿပီကြ ဆိုၿပီး ၀မ္းသာရပါတယ္။ ( စာေမးပြဲရာသီက်ရင္ စေပါ့႐ိုက္ၿပီး လုပ္စားရမယ္ ... ငွဲ .. ငွဲ ...)<br /><br />နံပါတ္(၁) အေျဖကေတာ့ ...<br />ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးအနားမွာ ရွိတဲ႔<span style="font-size:130%;"> ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕</span>နဲ႔ ေတာင္ႀကီးေပၚမွာ ရွိတဲ႔ <span style="font-size:130%;">ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕</span>ပါ။<br />မေမသူက ျမစ္ႀကီးနားမွန္ၿပီး ကိုကိုေမာင္က ႏွစ္ခုလံုးမွန္ပါတယ္။ မေမသူေျဖတဲ႔ အင္းေလးက ၿမိဳ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္းနာမည္ပါ။ အဲဒီမွာ ရွိတဲ႔ ၿမိဳ႕နာမည္ကလည္း ေရႊေညာင္ပါ။ (ေရႊေညာင္လား ေညာင္ေရႊလား မကြဲပါ။ သိသူေျဖေပးခဲ႔ပါ။) ေနာက္ ကိုကိုေမာင္ေျပာတဲ႔ ေရနံေခ်ာင္းကိုလည္း စဥ္းစားမိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေရနံေတြက ေျမႀကီးေအာက္မွာ ရွိေနလို႔ မ်က္စိနဲ႔ အလြယ္တကူ မျမင္ရတဲ႔အတြက္ ခ်န္ထားခဲ့တာပါ။<br /><br />နံပါတ္(၂)အေျဖကလည္း ကိုကိုေမာင္ မွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ‘က’ငယ္လို႔ စဥ္းစားၿပီး သူက ‘က’ေလးလို႔ ေျဖပါတယ္။ သူေျဖသလိုပါပဲ .... ဂငယ္ရွိသလို ဃႀကီး ရွိပါတယ္။ နငယ္ရွိသလို ဏႀကီး ရွိပါတယ္။ လ ရွိသလို ဠႀကီး ရွိပါတယ္။ ကႀကီးကေတာ့ ညီေပ်ာက္ေနတဲ့ အစ္ကိုလို မ်က္ႏွာငယ္ေနသလို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရပါတယ္။<br /><br />နံပါတ္(၃) ကေတာ့ ကိုကိုေမာင္ ေျဖထားတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားထားတာ နည္းနည္း လြဲသြားပါတယ္။<br />အေျဖကေတာ့ ႐ိုး႐ိုးေလးပါပဲ ... ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစဆီမွာ နာရီရွိေနလို႔ပါပဲ။ နာရီရွိေၾကာင္း ေျပာခ်င္တဲ႔အတြက္ လုပ္ႀကံဇာတ္လမ္းေလး ဖန္တီးၿပီး ေမးခြန္းထုတ္လိုက္ရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းကိုက အျဖစ္မွန္မဟုတ္တဲ႔အတြက္ ကိုကိုေမာင့္အေျဖကို မွားတယ္လို႔ သတ္မွတ္လို႔ မရပါဘူး။ သူစဥ္းစားတာလဲ ေကာင္းပါတယ္။<br />ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစဆီမွာ နာရီရွိေၾကာင္း အေထာက္အထား ျပစရာကေတာ့ ၁၈၃၆ ခုႏွစ္ထဲမွာ ခရစ္ယာန္သာသနာေရး ကိစၥကို စံုစမ္းဖို႔ အင္း၀မွာ တစ္လၾကာ ေနထိုင္သြားတဲ႔ အေမရိကန္ ႏွစ္ျခင္း သာသနာျပဳဆရာ မယ္လကြန္ ( Malcom) ေရးသားခဲ႔တဲ႔ စာထဲမွာ ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစအေၾကာင္း ခုလိုပါ ပါတယ္။<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">“သူသည္ ေရႊပိန္းခ်အစ္တစ္ခုကို ယူ၍ သူရထားေသာ အဂၤလိပ္လုပ္ ပစၥည္းမ်ားကို ျပပါ၏။ ထိုအထဲတြင္ မင္းႀကီး မဟာဗႏၶဳလ မက်ဆံုးမီက သူ႔ထံပို႔ေသာ နာရီတစ္လံုး ပါေလသည္။”</span><br /><br />အေျဖေတြကို ၿပီးေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္ဖတ္ေပးတဲ႔ အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7295332557518987039?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-90514396160381040562009-08-23T18:40:00.004+06:302009-08-23T19:28:57.812+06:30<a href="http://nyeinlay.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ငွက္ငယ္ေလး</span></a> Tag ထားလို႔ ေရးစရာရွိေနတဲ႔ ဉာဏ္စမ္းကို ေမးလိုက္ပါဦးမယ္။ ေပ်ာ္စရာ ေမးခြန္းေလးေတြပါ။ ေခါင္းႀကီးသံုးၿပီး အတင္း မစဥ္းစားၾကပါနဲ႔။ အိုင္က်ဴတက္စ္ ေမးခြန္းႀကီးေတြ ေမးတတ္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ မေတာ္ပါဘူး။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ႔ မီးငယ္ ဉာဏ္စမ္းပေဟဠိလို ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေမးခြန္းေလးေတြပါ။<br /><br />(၁)<br />ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြထဲမွာ နာမည္နဲ႔ အရမ္းလိုက္တဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးႏွစ္ၿမိဳ႕ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားရသေလာက္ေပါ့။ ဒီထက္လည္း ပိုခ်င္ပိုမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားထားတဲ႔ အေျဖနဲ႔ မတူရင္လည္း မွန္ေနတယ္ဆိုရင္ မွန္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ကဲ ဘာၿမိဳ႕ေတြလဲ?<br /><br />(၂)<br />ျမန္မာအကၡရာ ဗ်ည္း ၃၃ လံုးထဲမွာ ေပ်ာက္ေနတယ္ထင္ရတဲ႔ အကၡရာတစ္လံုးရွိပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ပါကိုမပါတာပါ။ တီထြင္တဲ႔ ပညာရွိေတြ ေမ့က်န္ရစ္တာလား၊ ေသခ်ာမထည့္ခဲ႔တာလားေတာ့ မသိဘူးဗ်။ ဟီးဟီး ။ အဲဒီအကၡရာမပါေတာ့ ရွိေနတဲ႔ အကၡရာေလးတစ္လံုးဟာ မ်က္ႏွာငယ္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရပါတယ္။ ကဲ ဘယ္အကၡရာ ျဖစ္မလဲ?<br /><br />(၃)<br />အင္း၀ေနျပည္ေတာ္မွာ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားလက္ထက္က ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ ရွိပါတယ္။ တစ္ရက္မွာ နာရီေမာင္းတီးတဲ႔သူဟာ အခ်ိန္နဲနဲလြဲသြားပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က အခ်ိန္သိနည္းက ေရဖလားႀကီးထဲမွာ ေရဖလားအေသးေလးတစ္လံုးကို အေပါက္ေဖာက္ၿပီး ထည့္ထားပါတယ္။ ဖလားအေသးေလးထဲကို ေရအျပည့္၀င္ၿပီး နစ္သြားရင္ နာရီေမာင္းတစ္ခ်က္တီးရပါတယ္။ အၾကမ္းဖ်င္း တစ္နာရီေလာက္ရွိမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္ပါတယ္။ မွတ္ကေရာ ... ဟီးဟီး။ အဲလို အခ်ိန္နဲနဲ လြဲသြားတာကို ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစ သိသြားလို႔ အဲဒီမင္းခ်င္း အဆဲခံရပါတယ္တဲ႔။ ကဲ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာ ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစဟာ ဘယ္လိုမ်ား အခ်ိန္လြဲတာ သိသြားပါလိမ့္?<br />သမိုင္းစာအုပ္ေတြ လွန္မရွာၾကနဲ႔ဦးေနာ္။ ဘယ္ထဲမွာမွ မပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ေတြးထားတာ။ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အေျဖေပးရင္ေတာ့ သမိုင္းကို အေျခခံၿပီး ေပးပါ့မယ္။ ယုတၱိရွိရွိေလးေပါ့ ... ဟီးဟီး။<br /><br />ကဲ ငွက္ငယ္ေလးေရ ... ေက်နပ္တယ္ေနာ္။ လာတဲ႔သူ အေပါင္း ကၽြန္ေတာ္႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ စဥ္းစားထားသမွ်ကို ကူၿပီး အုန္းစားေပးၾကပါဦး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-9051439616038104056?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-84561622795406940012009-08-19T18:44:00.007+06:302010-01-24T19:42:19.417+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SovvkPEeF3I/AAAAAAAAAM8/csiubrl_gFQ/s1600-h/fire.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 118px; height: 118px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SovvkPEeF3I/AAAAAAAAAM8/csiubrl_gFQ/s200/fire.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371650386369058674" border="0" /></a>“မီးဗ်ိဳ႕ ! မီး ... မီး ...!!!”<br />၀ုန္း၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးလႊားေနတဲ႔ တိရစာၦန္ေတြရဲ႕ အသံနဲ႔အတူ ေတာမီးမေလာင္တာၾကာလို႔ ပ်င္းရိေနတဲ႔ ေတာေၾကာင္တစ္ေကာင္ လန္႔ႏိုးလာတယ္။<br />အားရ၀မ္းသာပဲ လက္ခေမာင္းခတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္လိုက္တယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ .....<br /><span style="font-size:130%;">‘ ၀ုန္း ! ... ’</span><br />“အား !!!”<br />ေတာမီးက သူ႔ကိုပါ ၀ါးမ်ိဳသြားတယ္။<br />မီးေလာင္ေနတာက သူနဲ႔ နီးနီးေလး ...။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုမွ မစူးစမ္း မေလ့လာေသးပဲ ေတာမီးေလာင္တိုင္း လက္ခေမာင္းခတ္ခ်င္ေနတဲ႔ ေတာေၾကာင္ ... မီးေလာင္ခံရတာေတာင္ နည္းေသး။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔ အတူ ဘေလာ့စလုပ္လုပ္ခ်င္း တင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ၀တၱဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ပါ ျပန္တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အသစ္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အေဟာင္းတလည္လည္ေပါ့ဗ်ာ။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ကိုယ္က်ိဳး</span><br /><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-weight: bold;"></span></span><br />ကယ္တင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားေသာမာရ္နတ္ကေျပာလိုက္သည္...<br />"ခင္ဗ်ားတို႔ၿမိဳ႕ကိုအလင္းေရာင္ေတြေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္လာခဲ႔တာ..."<br />ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားကလည္း အထင္တႀကီးႏွင့္ ယံုၾကည္ကိုး ကြယ္မိၾကေလသည္။<br />မာရ္နတ္က မီးပံုႀကီးတစ္ခု ဖန္ဆင္းလိုက္၏။<br /> <span style="font-size:130%;">" ဟုန္း !!!"</span><br />လင္းေတာ့လင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ မာရ္နတ္ႏွင္႔ ပတ္ဝန္းက်င္အနည္းငယ္သာအလင္းေရာင္ရၾက၍ က်န္ေသာၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားမွာ အလင္းစအနည္းအက်ဥ္းႏွင့္ မႈန္ပ်ပ်မွ်သာ။ ။<br /><br />... ... ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-8456162279540694001?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-2717241052640993862009-08-16T18:05:00.004+06:302009-08-16T18:23:40.280+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SofzFLm-joI/AAAAAAAAAM0/SbnbW0f6c_w/s1600-h/falling.jpeg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 125px; height: 178px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SofzFLm-joI/AAAAAAAAAM0/SbnbW0f6c_w/s200/falling.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370528351003774594" border="0" /></a>အဲဒီေန႔က ...<br />သုညေတြ မြန္းက်ပ္ေနၾကတယ္ ...။<br /><br />မ်က္လံုးေပါင္းမ်ားစြာ ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္း<br />ေၾကကြဲ ေဆြးေျမ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူး<br />ငါ့အိပ္မက္ေတြ ေရျဖစ္တဲ႔ေန႔ ...<br />ငါ့က်ိန္စာေတြ သီခ်င္းလုပ္ဆိုတဲ႔ေန႔ ...။<br /><br />အမိႈက္အိတ္ႀကီးလို ခံစားရတယ္ ...<br />အသံုးမက်တဲ႔ အရာေတြ အထည့္ခံရၿပီး<br />ေနာက္ဆံုးက် ကိုယ္တိုင္ အမိႈက္ျဖစ္ရတာပဲေလ။<br /><br />ငါက ဖိနပ္တစ္ဖက္လား? ဖ်ာတစ္ခ်ပ္လား?<br />ဓါးတစ္ေခ်ာင္းလား? ဂစ္တာတစ္လက္လား?<br />မိုးတိမ္တစ္စလား? ၾကယ္တစ္စင္းလား?<br />အဲဒီေန႔က ငါ့စိတ္ေတြ မေရမရာနဲ႔<br />ေရေရရာရာပဲ ေအာက္ဆံုးကို လႊင့္ေမွ်ာျပဳတ္က် ...။<br /><br />ငါဘာမွားလို႔လဲလို႔<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးလို႔ မရေလာက္ေအာင္<br />ကံၾကမၼာက က်ယ္လြန္းတယ္။<br /><br />ဘုရားသခင္က ေႂကြအံ မကစားေပမယ့္<br />အဲဒီေန႔က နတ္ဆိုးေတြ ႏိုင္သြားၾကတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-271724105264099386?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-30502066331858883302009-08-11T17:54:00.006+06:302010-01-24T19:42:49.859+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SoFfzCjrR7I/AAAAAAAAAMk/ennlCYgfyCk/s1600-h/ballon.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 116px; height: 116px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SoFfzCjrR7I/AAAAAAAAAMk/ennlCYgfyCk/s200/ballon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368677561266816946" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">နိဒါန္း<br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 204, 204);">သတိေပးခ်က္</span> ။ ။ ဤအရာသည္ ၀တၱဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သင္တို႔၏ သိပၸံနည္းက် အေတြးအေခၚမ်ားအား အျပင္ဘက္၌ ခတၱခဏ ခၽြတ္ထားခဲ႔ၾကပါကုန္။<br /></div><div style="text-align: left;"><br /><div style="text-align: center;">(၁)<br /></div><div style="text-align: left;">ေဆးစက္ေရာင္စံု စြန္းထင္းေနတဲ႔ ခပ္ညစ္ညစ္ ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္နဲ႔ အျဖဴေရာင္သက္သက္ ရွင္းသန္႔ စင္ၾကယ္တဲ႔ ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားၾကတယ္။<br /> “ငါနဲ႔ ေ၀းေ၀းေနပါလားကြာ ... ခပ္ညစ္ညစ္ေဆးစက္ေတြ နင္ရဲ႕ အျဖဴေရာင္ထဲကို စြန္းေပသြားမွာ မေၾကာက္ဘူးလား ....”<br /> “ျဖစ္ႏိုင္ရင္ .... နင့္ရဲ႕ ေဆးစက္ေတြကိုေတာင္ ငါ ေ၀မွ် ယူခ်င္ပါတယ္ ....”<br /><br /><div style="text-align: center;">(၂)<br /><div style="text-align: left;">ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ဟိတ္ ... နင္သိလား”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ဘာလဲ?”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ပင္လယ္ႀကီးနဲ႔ ေကာင္းကင္က သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြတဲ႔ဟ”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ဟုတ္လား! ဘယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားတာလဲ?”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ၾကာၿပီဟ ... ကမၻာဦးအစကတည္းကပဲ”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “နင္က ဘယ္လို သိတာလဲ?”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “သူတို႔က အက်ႌ ဆင္တူလည္း၀တ္တယ္ ... ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံၾကဘူးေလ ...”<br /><br /><div style="text-align: center;">(၃)<br /><div style="text-align: left;">ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ဟိတ္ ... နင္သိလား”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ဘာလဲ?”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ေန႔အလင္းနဲ႔ ညအေမွာင္ကလည္း သိပ္ခ်စ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြပဲတဲ႔”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ ဟုတ္လို႔လားဟာ ... နင္ကလည္း ... အလင္းနဲ႔ အေမွာင္က ဘယ္တုန္းကမ်ား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လို႔ ရလို႔လဲ ...”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ငါေျပာတာက အလင္းနဲ႔ အေမွာင္မဟုတ္ဘူး ... ေန႔ရဲ႕ အလင္းနဲ႔ ညရဲ႕ အေမွာင္ကို ေျပာတာ ...”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ ထားပါေတာ့ ... ဘယ္တုန္းက ျဖစ္သြားတာလဲ?”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “အဲဒါလည္း ကမၻာဦးအစကတည္းကပဲတဲ႔ဟ”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “လုပ္ျပန္ၿပီ ... နင္က ဘယ္လို သိတာလဲ?”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “နင္ၾကည့္ပါလား ... ညတစ္ခုကုန္လို႔ ေန႔တစ္ေန႔ကို ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အလင္းေရာင္က ၀ုန္းကနဲ ေရာက္မလာဘူးေလ ... တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္ရာကေန လင္းလာတယ္ ... အဲဒီလိုပဲ ညအေမွာင္ကလည္း ညေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ တျဖည္းျဖည္းပဲ လင္းရာက ေမွာင္သြားတယ္ မဟုတ္လား ...”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ ဟုတ္သားပဲ ... အဲဒါနဲ႔ သူတို႔က သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေရာလား ...”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ ဒီလိုဟ ... သူတို႔က သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္ အတူယွဥ္တြဲၿပီး ေနလို႔မရဘူးေလ ... တစ္ေယာက္ေရာက္လာရင္ တစ္ေယာက္က ထြက္သြားရမွာ မဟုတ္လား ... အဲဒါနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ငဲ႔ညွာၿပီး ေန႔အလင္း လာရင္လည္း ျဖည္းျဖည္းေလးလာတယ္ ... အဲဒါမွ ညအေမွာင္ကလည္း ျဖည္ျဖည္းေလး ထြက္သြားရမယ္ေလ ... ညေရာက္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္လည္း ဒီလိုပဲေလ ... သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က အရမ္းခင္ၾကေတာ့ အဲဒီလို မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္လို႔ရတုန္းေလးခဏမွာ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာၾကတယ္တဲ႔ ...”<br /><br /><div style="text-align: center;">(၄)<br /><div style="text-align: left;">ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾက၏။<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ဟိတ္ ...”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ဘာလဲ?”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ဒီေန႔ နင့္ေမြးေန႔မဟုတ္လား”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ဟုတ္တယ္ေလ ...”<br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">ေကာင္ေလး</span> ။ ။ “ေရာ့ ... နင့္အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္”<br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ေကာင္မေလး</span> ။ ။ “ ေပး .....”<br />ထိုေကာင္မေလးသည္ ေကာင္ေလးေပးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို ယူ၍ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေလသည္ .....။<br /><br /><div style="text-align: center;">(၅)<br /><div style="text-align: left;">ေကာင္မေလး ေမြးေန႔အတြက္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလး ေပးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္မွာ ..... ..... ..... ..... .....<br />သင္လည္း ဖတ္ၿပီးပါၿပီ။<br /><br /><div style="text-align: center;">နိဂံုး<br /><div style="text-align: left;">ဤတြင္ ၀တၱဳၿပီး၏။ သင္တို႔၏ သိပၸံနည္းက် အေတြးအေခၚမ်ားအား မမွားေအာင္ ေသခ်ာဂ႐ုတစိုက္စီး၍ ျပန္ၾကပါကုန္။ ။<br /></div></div></div></div></div></div></div><br /></div><br /></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3050206633185888330?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-44236945016682355832009-08-05T18:19:00.006+06:302009-08-06T19:29:01.729+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Snl1JDd5TWI/AAAAAAAAAMc/YSRvu2Kbxrs/s1600-h/taryar01.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 168px; height: 210px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Snl1JDd5TWI/AAAAAAAAAMc/YSRvu2Kbxrs/s200/taryar01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366449229398625634" border="0" /></a>သူဟာ လမ္းျပသူသက္သက္မဟုတ္ဘူး<br />..... ..... လမ္းေဖာက္သူျဖစ္တယ္ .....။<br />သူဟာ ေနာက္လိုက္တစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး<br />..... ..... ဦးေဆာင္သူျဖစ္တယ္ .....။<br /><br />ပေလတိုရဲ႕ မွန္ကြဲစေတြေပၚ<br />နင္းေက်ာ္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း<br />ေရွ႕ဆံုးက သြားႏွင့္သူ .....<br />ၾကယ္ျမင္ လျမင္ ေလာကဓံကို<br />ဟားတိုက္ရယ္ေမာရင္း<br />ေက်ာက္သားေပၚ ထြင္းထုခဲ႔တဲ႔<br />လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရာဇ၀င္ .....။<br /><br />သူဟာ ပန္းတစ္ပြင့္မဟုတ္လို႔<br />ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ပြင့္ခြင့္ မရေပမယ့္<br />ထာ၀ရ ေမႊးပ်ံ႕ေနမယ့္ ရနံ႔ေတြကို<br />ကမၻာေျမအတြက္ ခ်န္သြားခဲ႔သူ .....။<br /><br />သူေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားအတိုင္း<br />သူဟာ အႏုပညာသမား မဟုတ္<br />သူကိုယ္တိုင္က အႏုပညာ ျဖစ္တယ္ ....။<br /><br />တာရာမင္းေ၀ = အႏုပညာ<br />အႏုပညာ = ထာ၀ရ ရွင္သန္ျခင္း<br />တာရာမင္းေ၀ = ထာ၀ရ ရွင္သန္ျခင္း ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ဆရာတာရာမင္းေ၀ ကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ)</span><br /><br />ဒီကဗ်ာေလးနဲ႔အတူ ဟိုးတုန္းက ေရးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ အလြမ္းေျပ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ကိုေအာင္ဒင္ စီစဥ္တဲ႔ တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရ စာစုမ်ား စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ။<br /><br /><div style="text-align: left;"><a href="http://www.nwaysuelinkar.co.cc/2008/09/blog-post_9793.html"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ထာ၀ရလင္းမယ့္ တာရာသို႔</span></a><br /><br />ဆိုင္းသံဗံုသံမပါပဲနဲ႔<br />ခင္ဗ်ားထြက္သြားတဲ့ေန႔က<br />မိုးေတြၫိဳ႕ေနလိုက္တာ...။<br /><br />တာ၀န္ေက်ခဲ႔ပါတယ္ဆိုတာထက္<br />ပိုၿပီးတန္ဖိုး႐ွိေအာင္<br />ခင္ဗ်ားေနထိုင္ခဲ႔တာပါ။<br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><br />လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔လြတ္လပ္ခြင္႔ေတြ<br />မိုးလိုေခါင္ေနတဲ႔ေခတ္မွာ<br />ခင္ဗ်ားတီးျပခဲ့တဲ့ဗံုသံေတြက<br />အားမာန္အစစ္ျဖစ္ေစခဲ႔တယ္။<br /><br />အလံမထူခဲ့တဲ့လက္ေတြနဲ႔<br />ဘယ္လက္ထဲမွာ၀ွက္ထားတဲ့ပံုျပင္ေတြကို<br />မေျပာႏိုင္ေတာ့ေပမယ့္<br />မနက္ျဖန္မွာထားခဲ့တဲ့<br />ခင္ဗ်ားရဲ႕မ်က္ႏွာကို<br />အဆံုးမ႐ွိအနာဂတ္မ်ားစြာတုိင္<br />လူနံပါတ္ ၁၃ အျဖစ္နဲ႔<br />ျမင္ေယာင္ေနၾကဦးမွာပါ...။<br /><br />ခင္ဗ်ားေရးခဲ႔တဲ႔<br />သံသရာေတးသြားထဲကလို<br />ယမမင္းဆီမွာ နီကိုရဲနဲ႔ေတြ႔ရဲ႕လား?<br />ဒါေပမယ္႔ေသခ်ာပါတယ္<br />ခင္ဗ်ားက ဘယ္သူ႔ရဲ႕ထိုင္ခံုကိုမွ<br />အတင္းအဓၶမ မလုခဲ့ဘူးဆိုေတာ့<br />ေကာင္းရာမြန္ရာကိုပဲေရာက္ရမွာေပါ့...။<br /><br />ခင္ဗ်ားထားခဲ့တဲ့<br />က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ႏိုင္ငံက<br />ခင္ဗ်ားမျမင္လိုက္ရတဲ့<br />ေ႐ႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း<br />ခင္ဗ်ားကိုေျပာျပခ်င္လိုက္တာ။<br /><br />အာဏာ႐ူးဖက္ဆစ္လက္သစ္ေတြရဲ႕<br />ရက္စက္မႈေတြ ... ႐ိုင္းပ်မႈေတြ ...<br />အုိ...အစ္ကိုေ႐ႊဘုန္းလူ<br />ႀကံဳတဲ့အခါခင္ဗ်ားရဲ႕အိပ္မက္ေတြနဲ႔<br />ျမင္းစီးထြက္ၿပီးၾကည့္လွည့္ပါဦး။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);">(ဆရာ တာရာမင္းေ၀ သို႔ အမွတ္တရ)</span></span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4423694501668235583?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-69893609209147431102009-07-30T18:38:00.004+06:302010-01-24T19:43:29.376+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SnLvXDDcMeI/AAAAAAAAAMM/y_RwohkbfFI/s1600-h/phone.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 176px; height: 176px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SnLvXDDcMeI/AAAAAAAAAMM/y_RwohkbfFI/s200/phone.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5364613285387448802" border="0" /></a>(၁)<br />(အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္း တစ္လံုး ရွိတယ္ ...။)<br />ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ဂီတသံေတြက ခြဲခြာျခင္းရဲ႕ ျပယုဂ္တခ်ိဳ႕လည္းျဖစ္ရဲ႕။ အလြမ္းတိမ္တိုက္မဲမဲေတြ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ရဲ႕ အေနာက္ေတာင္ေထာင့္ဆီကေန ထစ္ခ်ဳန္းသံမေပးပဲ တိတ္တိတ္ေလး ၀င္ေရာက္လာေနၿပီေလ။ ဟုတ္တယ္ ... မၾကာခင္မွာ ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ဆီ အလြမ္းမိုးေရစက္ေတြ တဖြဲဖြဲ ရြာသြန္းလာလိမ့္မယ္။<br />"ေက်ာင္းက တစ္လပဲပိတ္မွာပါ ... ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ရင္ ျပန္ေတြ႕ၾကရမွာပဲ"<br />ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္တစ္လဟာ တစ္ကမၻာေလာက္ၾကာတယ္ထင္ရတဲ႔အေၾကာင္း သူသိသင့္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သစ္သီးခ်ိဳေလးက အရာတိုင္းကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ေနတတ္တယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္ စကၠန္႔တိုင္း သူ႔ကို လြမ္းေနမယ့္အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေကာင္မေလးရဲ႕မ်က္၀န္းေတြ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ဇူလိုင္လမွာ စကၠန္႔ေပါင္း ႏွစ္သန္းေျခာက္သိန္း ခုႏွစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင့္ေလးရာ ရွိေၾကာင္းကို မေျပာလိုက္မိဘူး။<br />အဲဒီကာလက နာရီေတြ ဆိုးခဲ႔ၾကတယ္...။ သူငယ္ခ်င္းလည္းမက ခ်စ္သူလည္းမက်တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ခြဲခြာခ်ိန္ဟာ ေအးစက္စက္နဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ မရက္စက္လိုက္ပါနဲ႔ ကံၾကမၼာရယ္ ...။ အလြမ္းေတြ မီးေလာင္ရင္ ဘယ္ေဆာင္းမွ ႏွင္းက်ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />(၂)<br />"ငါ သတိရရင္ ဖုန္းဆက္မွာေပါ့ဟာ ... နင္သာ ဘယ္မွမသြားနဲ႔"<br />(အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးရွိတယ္...။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းေဘးမွာ မိုးေရေတြ ရႊဲေနတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ငုတ္တုပ္ထိုင္ေနတယ္။)<br />ဖုန္းေဘးမွာ ေစာင့္ေနရင္း ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ဂီတသံေတြ ျပန္ျမင္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုး သစ္သီးေလးတစ္လံုးရဲ႕ စကားသံ ခ်ိဳခ်ိဳေလးကို ျပန္လည္စားသံုးမိတယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာေပမယ့္ အရသာက သိပ္မကြာလွပါဘူး။<br />အဲဒီစကားေလးေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပီတိေတြျဖစ္လို႔။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးဆိုေတာ့လည္း ဟန္းဖုန္းေတြ ဘာေတြလည္း မရွိ။ အိမ္က တယ္လီဖုန္းေလး ေနေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက 'ငေၾကာင္' တဲ႔။ မင္းနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ငါဟာ ေၾကာင္႐ံုတင္မကဘူး၊ အေတာ္ေလးကို ႐ူးသြပ္ေနသူပါ သစ္သီးခ်ိဳေလးရယ္။<br />လြမ္းလိုက္တာ ေကာင္မေလးေရ ...။ ဖုန္းလာရင္ေတာ့ အလြမ္းရဲ႕ ခါးသီးမႈေတြကို စကားသံခ်ိဳေလးေတြက အႏိုင္ယူသြားၾကလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။<br />[<b><span style="font-size:130%;">အိပ္မက္</span> </b>= "မင္းကိုၾကည့္ရတာ သနားလိုက္တာကြာ ... ထမင္းလည္းမစား၊ ေရလည္းမေသာက္ပဲ ငါ့ေဘးမွာခ်ည္း ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ သြားပါ ... ေအးေအးေဆးေဆးေနပါကြာ ... အရင္ကလည္း ဖုန္းလာရင္ ငါလွမ္းေအာ္ေနက်ပဲ"<br />ဖုန္းေဘးမွာ အၿမဲထိုင္ေစာင့္ေနတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သနားသြားလို႔ထင္တယ္။ ေဘးက တယ္လီဖုန္းက က႐ုဏာအျပည့္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။<br />"အခုလာမယ့္ဖုန္းက ငါ့ဘ၀ရဲ႕ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ႔ ဖုန္းကြ၊ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ငါကေတာ့ ဆက္ေစာင့္ရမွာပဲ ... ဘာမွ လာသနားမေနနဲ႔"<br />႐ုတ္တရက္ ေဒါသထြက္သြားတဲ႔ တယ္လီဖုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...<br />"ေနေပါ့ကြာ ... ငါက ေစတနာနဲ႔ေျပာတာကို၊ ဒီပံုအတိုင္းသာ မင္းဆက္ေစာင့္ရင္ မင္းေသလိမ့္မယ္"<br />"ဟား ဟား ငါမေသခင္ ငါ့သစ္သီးခ်ိဳေလးဆီက ဖုန္းလာမွာပါကြ ... မင္း ေစာင့္ၾကည့္"]<br />ဒီလိုပါပဲ ... ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ႔ေကာင္က အိပ္မက္ထဲအထိ တယ္လီဖုန္း ေစာင့္ေနတာပါ။ သူသတိရတဲ႔အခါ ဖုန္းလာလိမ့္မယ္ ထင္တာပဲ။ သစ္သီးခ်ိဳေကာင္မေလးေရ ...။ ငါကိုက ယံုၾကည့္လြန္းပါတယ္ကြယ္။<br /><br />(၃)<br />အလြမ္းေတြကလည္း အံု႔မိႈင္းေနတာ ၾကာပါၿပီေကာ။ ေနမင္းႀကီးလည္း အေရွ႕ကေန အေနာက္ကို ေလွ်ာက္ေနလိုက္တာ ခဏခဏပဲ။ အက်ႌအနီေလးေတာင္ အလြမ္းေတြနဲ႔ စိုရႊဲလို႔။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ညမရွိတာ ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။<br />ေကာင္မေလးေရ ...။ ငါ့ႏွင္းဆီခင္းေတြ ေျခာက္ေသြ႕ကြဲအက္ေတာ့မယ္ကြဲ႕။ ယံုၾကည္မႈေတြ တစစ ၿပိဳက်။ ငါ့ႏွလံုးသားဟာ ႐ိုးျပတ္ေတြထဲမွာ ကန္ခံရတဲ႔ ေဘာ္လံုးတစ္လံုးလို နာက်င္ေၾကမြလို႔။ ငါရင္ခုန္ရတာ ခါးလြန္းတယ္ကြယ္။<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ နဲနဲေလးေတြနဲ႔ပဲ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္။ လမင္းႀကီးလည္း ကမၻာကို တစ္ပတ္ျပည့္ေအာင္ပတ္ဖို႔ အရွိန္ယူေကာင္းတုန္း။ မိုးေတြကလည္း ထစ္ခ်ဳန္းသံ ေပးတလွည့္ မေပးတလွည့္နဲ႔ သည္းသည္းမည္းမည္း။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖုန္းဆက္ေစာင့္တုန္းေပါ့။ ဖုန္း ... ဆက္ ... ေစာင့္ ... တုန္း .... ။ ။<br />(ဇာတ္လမ္းကေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းမဆံုးလိုက္ဘူး မထင္ပါနဲ႔။ ဇာတ္သိမ္းသြားပါတယ္။ ဇာတ္ေပါင္းေတာ့ ... သစ္သီးခ်ိဳေလးဆီက ဖုန္းမလာပါဘူး။ အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းႀကီးေျပာတဲ႔အတိုင္း အဲဒီဇာတ္လိုက္ဟာ ဖုန္းေစာင့္ရင္း အေညာင္းမိၿပီး အစာအိမ္မိႈတက္ ေသသြားပါသတဲ႔ ...။<br />ေၾသာ္ ... ေျပာရဦးမယ္ ...<br />အဲဒီမွာ တယ္လီဖုန္းတစ္လံုးရွိတယ္။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းက မၾကာခဏ ကလင္ ကလင္ နဲ႔ ထ ထ ျမည္ေနတတ္ေလရဲ႕ ...။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-6989360920914743110?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-18922451762911376392009-07-24T19:47:00.005+06:302009-09-08T20:42:20.090+06:30ငါဟာ ရနံ႔ေတြကို<br />လွ်ိဳ႕၀ွက္မထားတတ္ခဲ႔လို႔<br />ရင္ကြဲေသဆံုးခဲ႔ရတဲ႔<br />ခပ္ၫံ့ၫံ့ ပန္းတစ္ပြင့္ရယ္ပါ ...။<br /><br />႐ိုး႐ိုးေလးပါပဲ ...<br />မာယာကင္းလြန္းတဲ႔<br />နင့္ အၿပံဳးရင္ခြင္ထက္ကို<br />ေႂကြက် သက္ဆင္းမိတာပါပဲ ...။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္ေခ်နည္းလြန္းတဲ႔<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အပိုင္းအစေလးေတြကိုေတာင္<br />ျပန္လည္ ယူေဆာင္သြားတဲ႔<br />ငါ့ရဲ႕ ... အျဖဴေရာင္ ေလ(ျပည္) လိႈင္း ေရ .....။<br /><br />နင္ မနမ္း႐ိႈက္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔<br />တစ္ျခမ္းပဲ့ ရနံ႔ေလးေတြကို<br />ရင္ခြင္ရဲ႕ ဟိုးအနက္႐ိႈင္းဆံုးမွာ<br />သို၀ွက္ သိမ္းဆည္းၿပီး<br />ေနာက္ဘ၀ထိေအာင္ သယ္ေဆာင္ခဲ႔ပါ့မယ္...။<br /><br />အဲဒီအခါ ...<br />ကမၻာမွာ အာဒံနဲ႔ ဧ၀မေတြ႔ခင္<br />နင္နဲ႔ငါ အရင္ေတြ႔ၾကမယ္ ... ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-1892245176291137639?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-91931463499677391262009-07-18T18:28:00.002+06:302009-07-18T18:32:56.041+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SmG51CiDR6I/AAAAAAAAAL0/Q5cKO2Jtxk8/s1600-h/rainbow.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 177px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SmG51CiDR6I/AAAAAAAAAL0/Q5cKO2Jtxk8/s200/rainbow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359769352411498402" border="0" /></a><br />တကယ္ပါ ...<br />ငါ့မွာ ၀င္ခင္းစရာ<br />ဖ်ာလည္း မရွိဘူး<br />စိတ္လည္း မကူးခဲ့ပါဘူး ... ။<br /><br />တခါတရံေလးေတြမွာ<br />လင္းလက္ခဲ႔တာက လြဲရင္<br />ငါက ... အေမွာင္မွာ<br />က်င့္သားရေနတဲ႔<br />လူစုန္းတစ္ေကာင္ပါ ... ။<br /><br />႐ိုးသားခဲ႔ပါတယ္လို႔ေတာ့<br />ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ မညာခ်င္ပါဘူး။<br /><br />ေသခ်ာတာကေတာ့<br />ငါက ေလတိုက္တိုင္းမယိမ္းသလို<br />မိုးရြာလို႔လည္း ေရခံဖို႔ ေမ႔ေနသူပါ။<br /><br />အဲဒီမွာ ...<br />တိမ္လိုက္စီးခ်င္တဲ႔ ေကာင္ ...<br />သက္တန္႔ခံုးေပၚမွာ<br />ယိုင္နဲ႔စြာ ရပ္လို႔ ... ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-9193146349967739126?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-78126779303607138862009-07-13T18:57:00.007+06:302009-07-18T18:51:02.104+06:30The Voice Weekly ဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ႔ေသာ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စြပ္စြဲခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာကို စာေရးသူတို႔ ရရွိခဲ႔ပါသည္။ “ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ျပည္သူလူထုမပါလို႔ မရဘူး။ ျပည္သူလူထုမႀကိဳက္တဲ႔ အယူအဆကို ေျပာေနတဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဟာ ဘယ္မွ မေရာက္ဘူး။”ဟု ေျပာဆိုမႈမ်ား ရွိပါသည္။<br />အမွန္အားျဖင့္ The Voice Weekly တြင္ေဖာ္ျပေနေသာ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးအားလံုး၏ ပထမဦးစားေပးရည္ရြယ္ခ်က္မွာ Rule of the game ကို ရွင္းျပရန္ ျဖစ္ပါသည္။<span style="color: rgb(255, 153, 255);"> </span><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး ေရခံေျမခံ ေပးထားခ်က္ကို ၾကည့္လွ်င္ Rule of the game ကို ျပည္သူလူထုက ျပ႒ာန္းျခင္းမဟုတ္ပဲ Guardian ျဖစ္သူ တပ္မေတာ္က ျပ႒ာန္းေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ </span>ႏိုင္ငံေရးတို႔၏ထံုးစံအတိုင္း Game Plan ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မျမင္သာသည္ျဖစ္ရာ စာေရးသူတို႔က မည္သို႔ေသာ Rule of the game ျဖစ္သည္၊ မည္သို႔ေသာ Game Plan ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ရွင္းလင္းတင္ျပေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ <span style="color: rgb(255, 153, 255);">လက္ရွိ Game Plan သည္ ‘စနစ္ေျပာင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူမေျပာင္း’ ျဖစ္ေၾကာင္း</span> ‘စာဖတ္သူမ်ားသို႔’ ဟု အမည္ေပးထားေသာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ႔ဖူးပါသည္။ (ရွင္းလင္းတင္ျပခြင့္ ရေနေသးသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။)<br />ပို၍ရွင္းေအာင္ေျပာရလွ်င္ စာေရးသူတို႔၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ လက္ရွိျဖစ္ေပၚလာေသာ အေျခအေနကို ေပးထားခ်က္အျဖစ္ ေကာက္ယူ၍<span style="color: rgb(255, 153, 255);"> </span><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ျပည္သူမ်ား ဤ Rule of the game အတိုင္း ကစားရလိမ့္မည္။</span> မည္သို႔ေသာ Game Plan ရွိေနသည္ ဆိုသည္မ်ားကို အေျခအေနေပးသေရြ႕ ရွင္းလင္းတင္ျပေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤ Rule of the game ေကာင္း၏၊ ဆိုး၏၊ တရား၀င္၏၊ မ၀င္၏၊ ျပန္လည္၍ Review လုပ္သင့္၊ မလုပ္သင့္ Justify(အဆံုးအျဖတ္ေပးေနျခင္း) လုပ္ေနျခင္းမဟုတ္ပါ။<br />စာေရးသူတို႔တြင္ Justify လုပ္ရန္ အေျခအေနမရွိသကဲ႔သို႔ လက္ေတြ႕က်သည္ဟုလည္း မထင္မိေပ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ စာေရးသူတို႔သည္ ဘာသာျပန္ဆရာမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး ေ၀ဖန္ေရးစာေရးဆရာေနရာကို ယူေနျခင္းမဟုတ္ေပ။ ေ၀ဖန္ေရးဆရာအခ်ိဳ႕က စာေရးသူတို႔ကို ေ၀ဖန္ေရးဆရာအမွတ္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။<br />ျပည္သူလူထုမပါေသာ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္သြားလွ်င္ ပဋိပကၡမ်ား ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ရွည္ၾကာသြားႏိုင္ေသာေၾကာင့္ Rule of the game အေၾကာင္း ျပည္သူလူထုကို ရွင္းလင္းတင္ျပရန္ ႀကိဳးစားေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမ်ိဳးသားညီလာခံကိစၥကို ဥပမာအျဖစ္ စဥ္းစားလွ်င္ စာေရးသူတို႔ ေနာက္ထပ္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ႏိုင္ငံေရးတည္ေဆာက္ေရးအခ်ိန္မ်ားကို ျဖဳန္းပစ္လိုက္ရန္ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း သင္ခန္းစာ ယူသင့္ပါသည္။ ယခု အေျခခံဥပေဒကို စာေရးသူတို႔ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္က ရရွိခဲ႔လွ်င္ ယေန႔ Rule of the game သည္ ယခုထက္ပို၍ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ယခုတစ္ပါတ္ The Voice Weekly ဂ်ာနယ္ Vol.5/No.36 ပါ ဆရာေအာင္ထြဋ္ေရးသားေသာ ဘာသာျပန္ဆရာႏွင့္ ေ၀ဖန္ေရးဆရာ အမည္ရွိ ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္မိသမွ်ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေ၀မွ်ေပးခ်င္တဲ႔ ေစတနာနဲ႔ တင္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဆရာေအာင္ထြဋ္ကို အသိမေပးပဲနဲ႔ (ဘယ္လို ဆက္သြယ္ အသိေပးရမလဲ မသိတဲ႔ အတြက္) ဆရာနားလည္ ခြင့္လြတ္ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဂ်ာနယ္ကို ရွာဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-7812677930360713886?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-83458767868599154302009-06-23T21:16:00.001+06:302009-06-23T21:19:01.856+06:30ျခင္ေထာင္ခ်ၿပီး အသံသြင္းထားတဲ႔သီခ်င္းကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေအာက္က သီခ်င္းစာသားနဲ႔ တြဲဖက္ခံစားႏိုင္ေအာင္လို႔ပါ ... မလုပ္တတ္ လုပ္တတ္မို႔ နားေထာင္လို႔ အဆင္မေျပရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။<br /><br /><div style="width:300px;"><object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/0sg6R0A1uB/aus=false/"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://media.imeem.com/m/0sg6R0A1uB/aus=false/" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed></object><div style="background-color:#E6E6E6;padding:1px;"><div style="float:left;padding:4px 4px 0 0;"><a href="http://www.imeem.com/"><img src="http://www.imeem.com/embedsearch/E6E6E6/" border="0" /></a></div><form method="post" action="http://www.imeem.com/embedsearch/" style="margin:0;padding:0;"><input type="text" name="EmbedSearchBox"><input type="submit" value="Search" style="font-size:12px;"><div style="padding-top:3px;"><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=0&amp;ek=0sg6R0A1uB" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/152/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=1&amp;ek=0sg6R0A1uB" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/153/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=2&amp;ek=0sg6R0A1uB" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/154/10/" border="0" /></a><a href="http://www.imeem.com/ads/banneradclick.ashx?ep=3&amp;ek=0sg6R0A1uB" rel="nofollow"><img src="http://www.imeem.com/ads/bannerad/155/10/0sg6R0A1uB/" border="0" /></a></div></form></div></div><br/><a href="http://www.imeem.com/people/FYlIEz0/music/S_Yaki7l/pyanlootpaymp3/">pyanlootpay.mp3 - </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-8345876786859915430?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-49299184477221276002009-06-19T18:39:00.013+06:302009-06-23T20:54:49.525+06:30<div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><br /><div style="text-align: left;">ေတးေရး - ေႏြဆူးလကၤာ<br />Key - C<br />Intro : C Am F G_ _ o<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">..............................</span> C <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..........................................</span> Am<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);"></span>verse 1 : ၾကည္လင္တဲ႔မိုးသားေကာင္းကင္ထက္မွာ ဟိုတခ်ိန္ကေပ်ာ္ျမဴးခဲ႔ၾကတာ<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">..............</span> F <span style="color: rgb(51, 102, 102);">....................................</span> G<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">..............</span> ငွက္ကေလးေပါင္းမ်ားစြာ ေတးသံခ်ိဳသာ<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.....................</span> C <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..................................</span> Am<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">...............</span> ဒီလိုနဲ႔ဆိုး၀ါးလြန္းတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ ေလထန္မုန္တိုင္းႀကီးက်လာ<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">..............</span> F <span style="color: rgb(51, 102, 102);">....................................</span> G<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">..............</span> ငွက္ကေလးမ်ားလည္း ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခား<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.....................</span> Am <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..........</span> Em <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..............</span> F <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..............</span> C<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">..............</span> ဒီအခ်ိန္မွာ ခ်ိဳးျဖဴငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ လမ္းျပေခၚေဆာင္ကာ<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.......................</span> F <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> G<span style="color: rgb(0, 102, 0);"> <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.........</span></span> C <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..........</span> Go<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">...............</span> လံုၿခံဳေအးခ်မ္းလွတဲ႔ သစ္ပင္ႀကီးဆီေရာက္လာ<br /><br />verse 2: ကယ္တင္ရွင္ခ်ိဳးငွက္ကေလးကဦးေဆာင္ညီညာတဲ႔ငွက္ကေလးမ်ားဟာ<br /> <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္လႈပ္ရွား<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> ဒီလိုနဲ႔ဆိုး၀ါးလြန္းတဲ႔ တစ္ေန႔မွာ လူမဆန္တဲ႔မုဆိုးႀကီးမ်ားဟာ<br /> <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> ပိုက္ကြန္မ်ားနဲ႔ ပစ္ခတ္ကာ အဖမ္းမွာ<br /> <span style="color: rgb(51, 102, 102);">...</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">........</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">..</span> ဒီအခ်ိန္မွာ ခ်ိဳးျဖဴငွက္ကေလးဟာ အားလံုးရဲ႕ အနစ္နာခံကာ<br /> <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> ခိုင္မာႀကီးမားလွတဲ႔ ပိုက္ကြန္ထဲကို တိုး၀င္<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">........................</span> C <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.....................................</span> Am<br />Chorus : ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ိဳးငွက္ကေလးကို ျပန္လြတ္ေပးၾကပါ<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">........................</span> F <span style="color: rgb(51, 102, 102);">....................</span> G<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀ရဲ႕ လမ္းျပၾကယ္ေလးပါ<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> Am<span style="color: rgb(51, 102, 102);"> </span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">......</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);"> </span>Em <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..........</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);"> </span>Am <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.........</span><span style="color: rgb(51, 102, 102);"> </span>Em<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> အေမွာင္ေတြ လာတုန္းက မုန္တိုင္းၾကမ္းတုန္းက<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">......................</span> F <span style="color: rgb(51, 102, 102);">............</span> G <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> C <span style="color: rgb(51, 102, 102);"> ...</span> Go<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားကိုးရတဲ႔ မီးအိမ္ရွင္ေလးပါ<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">................</span> C <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.............</span> G <span style="color: rgb(51, 102, 102);">...</span> Am <span style="color: rgb(51, 102, 102);">.......</span> Em<span style="color: rgb(51, 102, 102);"> </span><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.......</span> F <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..........</span> G <span style="color: rgb(51, 102, 102);">...</span> C G<br />preCho: တခ်ိဳ႕ငွက္ကေလးမ်ား အေ၀းကိုေျပးသြား တခ်ိဳ႕လည္း ပိုက္ကြန္ထဲမွာ မိၾကရွာ<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">................</span> C <span style="color: rgb(51, 102, 102);">..........</span> G <span style="color: rgb(51, 102, 102);">......</span> Am <span style="color: rgb(51, 102, 102);">......</span> Em <span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="color: rgb(51, 102, 102);">.......</span> </span>F <span style="color: rgb(51, 102, 102);">........</span> G <span style="color: rgb(51, 102, 102);">... </span>C Go<br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">......</span> ဒါေပမယ့္ အားလံုးရဲ႕ႏႈတ္က အၿမဲတမ္း တမ္းတ တခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္ျခင္းကို ရၾကမွာ<br /><br />..... ....... ........ .......... ........ ..........<br /><br /><div style="text-align: left;">သီခ်င္းစာသားပဲတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေရးထားတာကေတာ့ group song အျဖစ္ေရးထားတာပါ။ သံစဥ္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အသံဆိုးႀကီးနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းဆိုထားတဲ႔ အၾကမ္းသီခ်င္းသံပဲ ရွိပါတယ္။ သိတယ္မဟုတ္လား .. ရြာမွာဆိုေတာ့ studio လည္းမရွိဘူး။ အၾကည္ေတာ္ ၀တၱဳထဲကလို ျခင္ေထာင္ခ်ၿပီး အသံဖမ္းထားတာ။ အခုတခါတည္းတင္မထားတာက လာတည္တဲ႔သူေတြ ဖြင့္နားေထာင္မိရင္ ကၽြန္ေတာ့္အသံႀကီးၾကားၿပီး ဒီတစ္သက္ ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ႔ အျပတ္ပဲ ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ပါ:-) ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိတယ္ထင္သူေတြကေတာ့ နားေထာင္ရဲရင္ cbox မွာျဖစ္ျဖစ္ ၊ comment မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္းယူနားဆင္ႏိုင္ပါေၾကာင္း၊ နားေထာင္ၿပီး ျဖစ္လာမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြအတြက္ တာ၀န္မယူပါေၾကာင္း ...... ။ ။<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-4929918447722127600?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-57843399899280370312009-06-12T20:47:00.002+06:302010-01-24T19:43:58.403+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SjJju2kINJI/AAAAAAAAALk/qZKdDib9OmM/s1600-h/liar.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 121px; height: 209px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SjJju2kINJI/AAAAAAAAALk/qZKdDib9OmM/s200/liar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346445364214379666" border="0" /></a>မုသားေတြနဲ႔ အသားက်ေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးထဲမွာ ပါးစပ္ႀကီးေတြ ထင္ရာစိုင္းေနၾကတယ္...။<br />အဲဒီထဲမွာမွ မုသားအမ်ားဆံုး ငံုထားတဲ႔ ပါးစပ္ႀကီး ႏွစ္ခု သံုးခုက သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲလုပ္သတဲ႔ ...။<br />သူတို႔ရဲ႕ ဆရာႀကီးေတြက သူတို႔အတြက္ က်င့္ႀကံ လုပ္ေဆာင္စရာ ေဆာင္ပုဒ္ေတြေရးၿပီး လည္ပင္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲ ... ေခါင္းထဲကို ႐ိုက္ထၫ္႔ေပးလိုက္ၾကတယ္။ သတင္းစာ႐ွင္းလင္းပြဲမွာ မ်က္စိႀကီးေတြ မွိတ္ၿပီး သူတို႔ ေျပာတာက ...<br /> “ခင္ဗ်ားတို႔က ... ေမးခ်င္တာ ေမး ...<br /> က်ဳပ္တို႔က ေျဖခ်င္မွ ေျဖမယ္ ...။”<br /> “ခင္ဗ်ားတို႔က ... ေမးသင့္တာ ေမး ...<br /> က်ဳပ္တို႔က ေျဖခ်င္သလို ေျဖမယ္ ...။”<br /> “ခင္ဗ်ာတို႔ကို ေမးခိုင္းထားတာ ေမး ...<br /> က်ဳပ္တို႔က အားရပါးရႀကီးကို ေျဖပစ္လိုက္ဦးမယ္ ...။”<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔အတူ ၁၀.၉.၂၀၀၈ တုန္းက တင္ခဲ႔တဲ႔ ၀တၱဳတိုအေဟာင္းေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">“လကၤာႀကီးေခ်ာ”</span></span><br /><br />မိတ္ေဆြကသူ၏ ကိုယ္တိုင္ေရး ဆိုေသာ လကၤာတစ္ပုဒ္လာျပ၏။<br /> "........ ........ ........"<br /> "ဟင္ ... ခင္ဗ်ားဟာကလည္း တခ်ိဳ႕အခ်က္ေတြက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္တယ္ဗ်..."<br />ကြ်န္ေတာ္က စိတ္ထဲ႐ွိသည့္အတိုင္းေဝဖန္မိေသာအခါ ထိုမိတ္ေဆြကျပန္ေျပာသည္။<br /> "ဟဲ ဟဲ.. ဒီေလာက္ေတာ့႐ွိမွာေပါ႔ဗ်ာမုသား မပါလကၤာမေခ်ာတဲ့ဗ်..."<br /> "ဪ ဒီလိုလား ... အင္း အင္း ဟုတ္ၿပီ"<br />ေနာက္တစ္ေန႔က် ကြ်န္ေတာ္၏ကိုယ္တိုင္ေရးလကၤာကို သူ႔အားျပလိုက္သည္...။<br /> "... ..... .... ..... ...."<br />ထိုမိတ္ေဆြကေဒါသတႀကီးႏွင္႔ ...<br /> "ဘာေတြလဲဗ်ာ ခင္ဗ်ားဟာက မျဖစ္ႏိုင္တာေတြခ်ည္းပဲ...."<br />"ဟင္... ခင္ဗ်ားပဲမုသားမပါလကၤာမေခ်ာဆိုဗ် ... အဲဒါေၾကာင္႔ အေခ်ာတကာ့အေခ်ာဆံုးလကၤာႀကီး ျဖစ္သြားေအာင္ မုသား ေတြခ်ည္းေရးထည့္လိုက္တာေပါ့ဗ်.. ဟဲ... ဟဲ"<br />႐ွဴးသိုးသိုးႏွင့္ ထိုမိတ္ေဆြလွည့္ျပန္သြားေသာအခါသူၾကားေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ေအာ္ေျပာလိုက္သည္...<br />"ကြ်န္ေတာ္ စကားပံုကို ျပင္ထားတယ္ဗ် မုသားခ်ည္းပါလကၤာႀကီးေခ်ာ လို႔မေကာင္းဘူးလား"။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-5784339989928037031?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-21967049562882646132009-06-02T19:57:00.006+06:302010-01-24T19:44:40.498+06:30<div style="text-align: center;"><a style="font-weight: bold;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SiUyPd2VRII/AAAAAAAAALc/yK5SGUIidqo/s1600-h/cane.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 206px; height: 161px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SiUyPd2VRII/AAAAAAAAALc/yK5SGUIidqo/s200/cane.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342731774236902530" border="0" /></a>(၁)<br /></div>ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ ကံဆိုးသည့္ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ျဖစ္ပါသည္။ မႏွစ္က ေျခာက္တန္းႏွစ္အထိ ကစားလိုက္၊ နားလိုက္၊ စာသင္လိုက္ျဖင့္ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကပါသည္။<br />ႏွစ္စဥ္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ႔ရေသာ အတန္းပိုင္ဆရာမမ်ားကလည္း လြန္စြာ သေဘာေကာင္းၾကပါသည္။ ကေလးမ်ားကို ေျခာက္လန္႔ရန္ ဝါးျခမ္းျပား ခပ္ငယ္ငယ္ တစ္ေခ်ာင္းကိုသာ ဟန္ျပ ကိုင္တတ္ၾကပါသည္။ အျပစ္ အရမ္းႀကီးေနမွသာ မလႊဲသာ၍ အလြန္ဆံုး တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္သာ ႐ိုက္တတ္ၾကပါသည္။<br />ယခုႏွစ္တြင္ေတာ့ ထိုသို႔မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတန္းပိုင္က အလြန္မ်က္ႏွာခက္ထန္ေသာ ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သူႏွင့္အတူ ကြၽန္ေတာ္တို႔အ႐ြယ္ႏွင့္စာလွ်င္ အလြန္ႀကီးမားေသာ ႀကိမ္လံုးႀကီးတစ္ေခ်ာင္းလည္း ပါလာပါသည္။<br />ဆရာ၏ ခႏၶာကိုယ္အ႐ြယ္အစားက ပုညက္ညက္၊ ပိန္ေညာင္ေညာင္ေလးမို႔ လူႏွင့္စာလွ်င္ ႀကိမ္လံုးက ပိုထည္ေနပါသည္။ အစကေတာ့ သူ႔ကို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ မေလးစားၾကမွာစိုး၍ ႀကိမ္လံုးႀကီးကို ဟန္ျပကိုင္ထားသည္ဟု ထင္ေနၾကပါသည္။<br />သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုမွာ ဆရာ႔ကို နာမည္ေတာင္ မသိရေသးခင္ ထိုႀကိမ္လံုး၏ အရသာကို အရင္ ျမည္းခဲ႔ၾကရပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">(၂)<br /></div>ထိုေန႔က ေက်ာင္းစဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ လူလည္းမစံုေသး၍ မည္သၫ္႔အတန္းမွ် စာမသင္ၾကေသးပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္မွာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ အ႐ွိန္မေသေသး၍ ေဘာ္လံုးကန္ ေကာင္းေနၾကပါေသးသည္။ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားေသာ္လည္း ဆရာဝင္ဦးမည္မဟုတ္ဟုထင္ကာ ဆက္ကန္ေနၾကပါသည္။<br /> “ေဟ့ေကာင္ေတြ... မင္းတို႔ကို အတန္းပိုင္ဆရာႀကီးေခၚေနတယ္”<br />အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ လာေခၚေနေသာအခါမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေဘာ္လံုးပြဲကိုရပ္၍ လိုက္ခဲ႔ၾကပါသည္။ ေၾကာက္စိတ္ေတာ့ မ႐ွိေသးပါ။ ေက်ာင္းစဖြင့္သည့္ေန႔ ျဖစ္သည့္အျပင္ အျခားအတန္းမွ ကေလးမ်ားလည္း ေဆာ့ကစား၍ ေကာင္းတုန္းပင္ ႐ွိေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။<br />အတန္းထဲကို ဝင္လိုက္ေသာအခါ ဆရာက ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုင္၍ ေစာင့္ေနပါသည္။<br /> “ဒီကို လာစမ္း ... တန္းစီ ... လက္ပိုက္ထားၾက...!”<br />ဆရာ့အသံက ေညာင္နာနာႏွင့္ ဩဇာသံမေပါက္ပါ။ ႀကိမ္လံုးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆရာ့ေ႐ွ႕တြင္ လက္ပိုက္၍ ရပ္လိုက္ေသာအခါ... ဆရာက...<br /><div style="text-align: left;"> “ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ အတန္းထဲမွာမေနပဲ ... မင္းတို႔ ဘယ္သြားေနၾကတာလ?ဲ တစ္ေယာက္ခ်င္း စတိတ္ေပၚတက္ၿပီး ေ႐ွ႕လွည့္စမ္း... !”<br /></div> “မဟုတ္ဘူး ဆရာ... ဟို... ဟို”<br /> “တိတ္စမ္း ...! ကဲ မင္းအရင္တက္... ဟိုဘက္လွည့္ ...”<br />ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပဖို႔ ႀကိဳးစားပါေသးသည္။ ဆရာက စကားဆံုးေအာင္ပင္ နားမေထာင္ပဲ အတင္း စတိတ္ေပၚတက္ရပ္ခိုင္းကာ တင္ပါးကို ႀကိမ္လံုးႏွင့္ တြယ္ပါေတာ့သည္။<br /> “ဝွစ္... ေျဖာင္း ... !”<br /> “ဝွစ္... ေျဖာင္း ...!”<br /> “ဝွစ္... ေျဖာင္း ...!”<br />တစ္ေယာက္ သံုးခ်က္စီ တြယ္ခံလိုက္ရပါသည္။ ဖင္လည္း နာပါသည္။ ရင္လည္း နာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကစ၍ ဆရာ႔ကို ႐ြံေၾကာက္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">(၃)<br /></div> “အားလံုးမွတ္ထားၾက... ငါက... အခုလက္ရွိ မင္းတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာပဲ... ဒီအတန္းကို တရားဝင္ ကိုင္ရမယ့္ ဆရာမက သင္တန္းသြားေနလို႔ ငါက ခဏ ဝင္ကိုင္ေနရတာ... သူျပန္လာရင္ ျပန္ေပးလိုက္မယ္... ငါက အတန္းပိုင္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး... ေခါင္း႐ႈပ္လို႔ ... ေအး အထူးသျဖင့္ မင္းတို႔အတန္း... စာေတာ့ ေတာ္ပါရဲ႕ ... ပညာေလးမွ စံုေအာင္တတ္မယ္ မႀကံေသးဘူး... ဟိုဆရာ႔ ပုန္ကန္ခ်င္... ဒီဆရာ႔ မေကာင္းေျပာခ်င္နဲ႔... ၾကပ္ၾကပ္သတိထားၾက... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္... အခုခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းတို႔အတန္းပိုင္ဆရာက ငါပဲ... အဲဒီေတာ့ ငါထုတ္ထားတဲ႔ စည္းကမ္းက မင္းတို႔အတြက္ စည္းကမ္းပဲ... ဂ႐ုတစိုက္ လိုက္နာၾက... တျခားအတန္းေတြ ဘယ္လိုပဲေနေန မင္းတို႔ကေတာ့ ငါေျပာသလို ေနရမယ္... ငါ့စည္းကမ္းကို မလိုက္နာတဲ႔ေကာင္ေတာ့ ႀကိမ္လံုးၾကည့္ထား...”<br />အတန္းထဲက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ရဲၾက။ အၾကည့္ေတြကေတာ့ ႀကိမ္လံုးႀကီးဆီပဲ စုၿပံဳေနၾကေလသည္။<br />စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာလိုက္ရ၍ ဆရာ ေမာသြားဟန္ တူပါသည္။ အတန္းေထာင့္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေသာက္ရမည့္ ေရအိုးထဲက ေရေတြကို ဂလု ဂလုႏွင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေသာက္ခ်လိုက္သည္။<br />ထို႔ေနာက္ ဆရာက စာစသင္ရန္ ျပင္လိုက္သည္...<br /> “မင္းတို႔ကို ငါသင္ရမယ့္ဘာသာက သမိုင္းပဲ... သမိုင္းမွာ ျမန္မာ့သမိုင္းနဲ႔ ကမၻာ႔သမိုင္းဆိုၿပီး ႏွစ္ဘာသာရွိတာ မင္းတို႔သိၿပီး ျဖစ္တယ္... ငါကေတာ့ မင္းတို႔ကို ျမန္မာ့သမိုင္းပဲ သင္မယ္... ကမၻာ႔သမိုင္းကိုေတာ့ တျခားဆရာတစ္ေယာက္ သင္လိမ့္မယ္... ကဲ... စာအုပ္ထုတ္ၾက...”<br />သမိုင္း သင္မည္ဆို၍ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ေပ်ာ္သြားၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ သႀကၤန္ၿပီးကတည္းက ၿမိဳ႕ထဲရွိ က်ဴရွင္တစ္ခုသို႔ အိမ္က လိုက္အပ္ေပးခဲ႔သည္။ က်ဴရွင္ဆရာက အၿငိမ္းစား ေက်ာင္းဆရာႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ျမန္မာစာကလြဲ၍ ဘာသာစံု သင္ေပးပါသည္။ ျမန္မာ့သမိုင္းကိုလည္း က်ဴရွင္က သင္ေပးထားသျဖင့္ ေရွ႕ပိုင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလြတ္ရၿပီး ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အတန္းပိုင္ဆရာက စာေမးလွ်င္ အလြယ္တကူ ေျဖဆိုႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ႀကိမ္လံုးရန္ အနည္းငယ္ ေအးသြားမည္ ျဖစ္သည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">(၄)<br /></div>ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး တစ္ပတ္ခန္႔အၾကာ...<br />ဆရာက စာတစ္ပုဒ္သင္ေပး၍ အတန္းထဲ၌ပင္ အလြတ္ရေအာင္ က်က္ခိုင္းထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ထိုအပုဒ္ကို ရၿပီးျဖစ္၍ ဟန္ျပသာ က်က္ေနၾကပါသည္။<br />ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို တိုးတိုးေလး စကား စ ေျပာသည္...<br /> “ေဟ့ေကာင္... ငါတို႔ အတန္းေျပာင္းရေအာင္ကြာ... ငါတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာက အုပ္ခ်ဳပ္ပံုက ၫံ့ေသး... အသင္အျပလည္း မေကာင္းဘူး... ဒီၾကားထဲ အ႐ိုက္လည္း ၾကမ္းေသးတယ္”<br /> “အတန္းက ကိုယ္ေျပာင္ခ်င္တိုင္း ေျပာင္းလို႔ရတာ မဟုတ္ဘူးကြ... အဲဒီကိစၥကလည္း သူ႔လက္ထဲမွာပဲ ရွိတာ... ၿပီးေတာ့ ဒီဆရာက ခဏပါပဲ... သင္တန္းသြားတက္တဲ႔ ဆရာမ ျပန္လာရင္ အတန္းပိုင္ ေျပာင္းသြားမွာပဲ... ဒီအေတာအတြင္းေတာ့ ေအာင့္အီးၿပီး ေနၾကတာေပါ့”<br />ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း၏ မ်က္လံုးေတြ ဖ်က္ကနဲ အေရာင္ ေတာက္သြားကာ...<br /> “ေအးကြေနာ္... ဒါနဲ႔ မင္းသိၿပီးၿပီလား? အဲဒီဆရာမက ငါတို႔ က်ဴရွင္ဆရာႀကီးရဲ႔ သမီးတဲ႔ကြ... က်ဴရွင္မွာလည္း ျမန္မာစာကို အဲဒီဆရာမ သင္မွာပဲတဲ႔... အရမ္းလည္း သေဘာေကာင္းတယ္ ေျပာတယ္”<br />အဲဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ မသိရေသးပါ။ ႐ုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္လည္း အံ့ဩ ဝမ္းသာ သြားသည္<br /> “ဟုတ္လား အဲဒါဆို ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့... ဆရာမကလည္း ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ မသိပါဘူးကြာ... သင္တန္း ျမန္ျမန္ၿပီး ၿပီး ျမန္ျမန္ ျပန္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရမွာပဲ”<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အတန္းပိုင္ဆရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခံုနား ေရာက္လာသည္။ ႀကိမ္လံုးႀကီး တကိုင္ကိုင္ႏွင့္ပင္...<br /> “မင္းတို႔ စာရၿပီလား?”<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ငါးေယာက္စလံုး ခံုတန္းတစ္ခုတည္းမွာပင္ အတူထိုင္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။<br /> “ရပါၿပီ ဆရာ...!”<br />ၿပိဳင္တူ ေျဖလိုက္ၾကပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆရာက တစ္ေယာက္ခ်င္း စာျပန္ခိုင္းပါသည္။<br /> “ေအး ဟုတ္ၿပီ... မင္းတို႔ၾကည့္ရတာ ဉာဏ္ေကာင္းမယ့္ပံုပဲ...”<br />မေျပာစဖူး ဆရာက ခ်ီးမြမ္းလိုက္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝမ္းသာ သြားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာက ဆက္ေျပာသည္...<br /> “မနက္ျဖန္ မနက္ ေျခာက္နာရီ အိမ္ကို လာခဲ႔ၾက... ငါ့ က်ဴရွင္လာတက္... မင္းတို႔ ဒီထက္ ပိုေတာ္သြားေစရမယ္...”<br /> “ကြ်န္ေတာ္တို႔ ... က်ဴရွင္ .. ရွိ.. . ၿပီးသား...”<br />ေဘးက သူငယ္ခ်င္းက လြတ္ခနဲ ေျပာမိသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္မီ သူ႔ေျခေထာက္ကို နင္း၍ သတိေပးရသည္<br />သို႔ေသာ္ ဆရာ ၾကားသြားပါသည္။ မ်က္ႏွာလည္း ေတာ္ေတာ္ တင္းသြားသည္။<br /> “ေအး မင္းတို႔ ဘယ္မွာ တက္တက္ပါ... ရတယ္ ကိစၥမရွိဘူး... ဒါေပမယ့္ ႀကိဳေျပာထားမယ္ေနာ္... ငါသင္တဲ႔ သမိုင္းက ငါ့သမိုင္းပဲ... စာေမးပြဲမွာလည္း ငါပဲ ေမးခြန္းထုတ္မွာ... ငါသင္ထားတဲ႔ ငါ့သမိုင္းအတိုင္း မေျဖလို႔ကေတာ့... ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႔”<br />မႈန္သိုးသိုးႏွင့္ ဆရာလွည့္ထြက္သြားသည္။<br />ေနာက္မနက္က် ဆရာ့က်ဴရွင္ကို ေျပးတက္ၾကရပါသည္။ ဆရာကိုင္ထားေသာ ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုလည္း ေၾကာက္ရပါသည္။ ဆရာသင္ေသာ သမိုင္းကိုလည္း ၏ သည္ မေရြးက်က္၍ က်ဴရွင္၌ အရင္သိခဲ႔ေသာ သမိုင္းကို ေမ့ပစ္ရပါသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း စာေမးပြဲ ေအာင္ခ်င္ပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">(၅)<br /></div>ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ အခ်ိန္ေတြတျဖည္ျဖည္း ကုန္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာ ဆရာမလည္း သင္တန္းၿပီး၍ ျပန္ေရာက္ေနပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိပါ။ ႀကိမ္လံုးႀကီးႏွင့္ ဆရာကသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းပိုင္ ဆက္လုပ္ေနပါေသးသည္။<br /> “မင္းတို႔ ဆရာမက... သင္တန္းမွာ အရမ္း ပင္ပန္းလို႔တဲ႔... ငါ့ကို ခဏေလာက္ ဆက္ၿပီး ကိုင္ထားေပးပါဦးလို႔ ေျပာတယ္”<br />ဆရာကေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ ေျပာပါသည္။<br />က်ဴရွင္မွာ ျမန္မာစာ သင္ေနတာ တစ္လေလာက္ ရွိပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း မဝံ့မရဲႏွင့္ အားမလိုအားမရျဖစ္ကာ ဆရာမကို ေမးၾကည့္ၾကသည္<br /> “ဆရာမ... ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းကို လႊဲမကိုင္ေသးဘူးလား? ဆရာကေျပာေတာ့ ... ဆရာမ ပင္ပန္းေနလို႔ သူ႔ကိုပဲ ဆက္ကိုင္ခိုင္းထားတာဆို...”<br />ဆရာမက ၿပံဳးၿပံဳးေလး ျပန္ေျဖပါသည္<br /> “ေအးကြယ္... သင္တန္းက ပင္ေတာ့ ပင္ပန္းတာေပါ့” ... တဲ႔။<br />ေမးလိုက္တိုင္း ထိုသို႔ပင္ ျပံဳး၍ ျပန္ေျဖသည္။ ဆရာမ အၿပံဳးက အရမ္း ေအးခ်မ္းပါသည္။ ၾကားထားသကဲ႔သို႔ပင္ သေဘာလည္း အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆႏၵကေတာ့ အတန္းကို ျမန္ျမန္ လႊဲယူေစခ်င္ပါသည္။ ဆရာ့ ႀကိမ္လံုးဒဏ္လည္း ခံရတာ မ်ားလွပါၿပီ။<br /><br /><div style="text-align: center;">(၆)<br /></div>အျပန္လမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ကေလးအေတြးမ်ား ေတြး၍ ကေလးစကားမ်ား ေျပာျဖစ္ၾကသည္...<br /> “မင္း ဘယ္လိုထင္လဲ? ငါတို႔ အတန္းပိုင္ဆရာက ဘာလို႔ ...ဆရာမကို အခုခ်ိန္ထိ အတန္းလႊဲ မေပးေသးတာလ?”<br />ကြ်န္ေတာ္ကေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျပာသည္...<br /> “မသိပါဘူးကြာ... တျခား ဆရာ ဆရာမေတြ ေျပာသံၾကားတာေတာ့... ငါတို႔ အတန္းက... သူေဌးသားသမီးေတြ မ်ားလို႔ ဆရာက ျပန္မေပးခ်င္တာတဲ႔... သူ႔အတြက္ အရမ္း အဆင္ေျပလို႔တဲ႔ကြာ”<br /> “ဘာဆိုင္လို႔လည္း မသိဘူး... ငါတို႔လည္း နားမလည္ပါဘူးကြာ... ဒါနဲ႔မ်ား အစက သူေျပာေတာ့ ... သူက အတန္းပိုင္ေတြဘာေတြ လုပ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးဆို...”<br /> “ေအး... အခုမွ လုပ္ဖူးေတာ့... အတန္းပိုင္ဆရာ ဘဝကို ... သူသေဘာက်ေနတာ ျဖစ္မွာေပါ့ကြ... ဆရာမကို ျပန္ေတာင္ ေပးပါဦးမလား မသိဘူး...”<br /> “ေအးကြာ... စိတ္ညစ္ပါတယ္... ဟိုးအရင္ႏွစ္ေတြက အတန္းပိုင္ေတြနဲ႔ လံုးဝ မတူဘူးကြာ... သူ႔က်မွ ႀကိမ္လံုးႀကီး တရမ္းရမ္းနဲ႔ ... အာဏာေတြ အရမ္းျပတာပဲကြာ...”<br />သက္ျပင္းခ်သံ ၾကားရသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ သက္ျပင္းခ်မိတာလား၊ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းဆီကလားေတာ့ မသိပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္တန္းလံုး ပစၥဳပၸန္ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ပင္ လက္ခံထားၾကရပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">(၇)<br /></div>ထိုေန႔ညက ကြ်န္ေတာ္ အိပ္မက္ မက္ပါသည္။<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းပိုင္ဆရာမက ျမန္မာစာ သင္ေနပါသည္။<br />ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ အားလံုး ရႊင္လန္း တက္ၾကြလို႔ ။<br /> <span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">“ေဒါင္...!”</span></span><br />အခ်ိန္ေျပာင္း ေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားရသည္။<br /> “ေနာက္အခ်ိန္က ဘယ္သူ႔အခ်ိန္လဲ?”<br />ဆရာမက ေမးလိုက္ေတာ့ အားလံုး မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ ျပန္ေျဖၾကသည္...<br /> <span style="font-size:130%;">“ျမန္မာ့သမိုင္း...!”</span><br />ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာက္လြန္း၍ ေယာင္ရမ္း ေအာ္မိသည္...<br /> <span style="font-size:130%;">“အား ... !!!”</span><br /><br /><div style="text-align: center;">(၈)<br /></div>အိပ္မက္က လန္႔ႏိုးလာသည္။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ငါးနာရီခြဲ...။<br />ကြ်န္ေတာ္ ထေနက် အခ်ိန္ျဖစ္သည္။<br />အတန္းပိုင္ဆရာ၏ သမိုင္းက်ဴရွင္ကို ေျပးရဦးမည္။<br />ဆရာ၏ ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုလည္း ေၾကာက္လွပါသည္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2196704956288264613?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-3373879230768494012009-05-21T19:52:00.004+06:302010-01-24T19:45:15.839+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/ShVYGBGoMbI/AAAAAAAAALU/EWHU1pQJe-s/s1600-h/clockman.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 125px; height: 167px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/ShVYGBGoMbI/AAAAAAAAALU/EWHU1pQJe-s/s200/clockman.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338269793716285874" border="0" /></a>အရမ္း အပ်င္းထူတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက ဆံုးမပါတယ္ ...။<br /> “ေလာကႀကီးမွာ နာရီလို ေနစမ္းပါ သားရယ္...”<br />ပညာ႐ွိစကားလိုလို ... ပညာ႐ွိေလသံလိုလို နဲ႔ပါ...။<br />ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မေခတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ့ သူ႕ ပညာ႐ွိလိုလို ေလသံစကားကို နားလည္ပါတယ္။ နာရီေတြက အခ်ိန္တိုင္း မရပ္မနား အလုပ္လုပ္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ ...။<br />ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခဲ႔သလို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သိပ္မေခတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ့ ဘယ္ရမလဲ ... ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ ...<br /> “ဟာ ... နာရီလိုေတာ့ မေနခ်င္ပါဘူး အေဖရာ ... ဆယ့္ႏွစ္နာရီျပည့္တိုင္း အစကေန ျပန္ျပန္ စ ေနရမွာေပါ့ ...”<br />ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ပညာ႐ွိႀကီး မ်က္ေမွာင္ကုတ္သြားပါေတာ့တယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-337387923076849401?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-20625432282194610022009-05-15T19:47:00.002+06:302009-05-15T20:20:09.922+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sg1ypniDQKI/AAAAAAAAALM/yuUyZ2IYtL8/s1600-h/birthday2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 175px; height: 187px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/Sg1ypniDQKI/AAAAAAAAALM/yuUyZ2IYtL8/s200/birthday2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336047192815911074" border="0" /></a>(၁)<br /><div style="text-align: left;">ျပကၡဒိန္ေတြရဲ႕ အလိုအရေတာ့<br />ဒီလ ဒီရက္ ဟာ ...<br />ငါ့ ေမြးေန႔ဆိုပဲ။<br /><br />(၁)<br />ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ျပည့္တာလဲလို႔<br />ငါ့ကို လာမေမးနဲ႔<br />ငါေျဖႏိုင္တာကေတာ့<br />ကမၻာေျမႀကီးနဲ႔ ငါနဲ႔<br />အသက္အတူတူပဲ ထင္တယ္။<br /><br />(၁)<br />ဖေယာင္းတိုင္မီးကို မႈတ္ၿငိမ္းၿပီး<br />ကိတ္မုန္႔ကို ဓားနဲ႔ လွီးလိုက္တယ္<br />ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။<br /><br />(၁)<br />ဟတ္ပီး ဘတ္ေဒး ... ဟတ္ပီး ဘတ္ေဒး ...<br />စႏၵရားတီးသံနဲ႔အတူ<br />သီခ်င္းသံေတြ ၾကားရတယ္<br />ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။<br /><br />(၁)<br />အားလံုးကို ေျပာမယ္ ...<br />ဘ၀မွာ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔က<br />ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ ...<br />ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။<br /><br />(၁)<br />..... ..... ..... ..... ..... ..... ..... ။<br /><br />(၁)<br />ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...... ေျဖာင္း .. ေျဖာင္း ...။<br />လက္ခုပ္ ဘယ္သူတီးတာလဲ?<br /><br />(၁)<br />ငါ့ေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မ႐ွိဘူး။ ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-2062543228219461002?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-91018065222918519782009-04-03T15:14:00.005+06:302009-04-03T16:00:31.630+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SdXNUuWytWI/AAAAAAAAALE/ko0BZk4doz0/s1600-h/compass.jpeg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 165px; height: 166px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SdXNUuWytWI/AAAAAAAAALE/ko0BZk4doz0/s200/compass.jpeg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320384290732815714" border="0" /></a>ပံုစံခြက္ထဲ မေနခ်င္လို႔<br />စည္းအျပင္ထြက္မိကာမွ<br />ပံုမက် ပန္းမက် နဲ႔<br />ဘာပံုေပါက္သြားမွန္းမသိေတာ့ဘူး။<br /><br />ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္လို႔<br />ေျပာရေအာင္ကလည္း<br />ဘယ္က စ လို႔ ဘယ္ကို သြားရမွန္း မသိ။<br /><br />လမ္းၾကမ္းလို႔ ခရီးမတြင္တာေတာ့<br />ဟုတ္မယ္ မထင္ဘူး<br />လမ္းက ေခ်ာလြန္းေတာ့<br />စလစ္ ျဖစ္ၿပီး ဘီးေတြ မေ႔႐ြေတာ့တာ။<br /><br />အမွန္တရားကို ႐ွာဖို႔<br />အမွားတစ္ရံကို စီးၿပီး ထြက္ခဲ႔တယ္ ...<br />ဘယ္ .. ညာ .. ဘယ္ .. ညာ ...။<br /><br />ဘာလုပ္ဖို႔လဲ?<br />တိုက္ပြဲ၀င္ဖို႔ !<br />ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ?<br />ငါ့အတြက္ ... ငါ့အတြက္ ... !<br /><br />ႀကံဳး၀ါးရင္း ခရီးဆက္<br />တစ္ေန႔တစ္လံ တစ္ေန႔တစ္လံ နဲ႔<br />ပုဂံကေတာ့ ဘယ္မွ မေ႔႐ြဘူးေပါ့ ...<br />သူ႔ေနာက္ေက်ာမွာ ေ၀းက်န္ရင္း ...<br />..... ..... ေ၀းက်န္ရင္း ..... ...... ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">မျပန္ခင္ေလး ဖတ္ဖို႔ တင္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာပါ့မယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-9101806522291851978?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-39518890837522228272009-04-02T21:28:00.005+06:302010-01-24T19:46:32.496+06:30သႀကၤန္လည္း က်ေတာ့မယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရြာျပန္ၿပီး ဦးပဥၹင္း ၀တ္လိုက္ဦးမယ္။ တစ္ႏွစ္ျခား ႏွစ္ႏွစ္ျခားေတာ့ ၀တ္ျဖစ္ပါတယ္။ သံသရာအတြက္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေကာင္းတာေလးေတြ လုပ္ပါဦးမယ္။ ဒီအတိုင္းေနရင္ ငါးပါးသီလေတာင္ လံုေအာင္ မနည္းထိန္းေနရတာ။ မလံုမိတာ မ်ားပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ သူရာေမရိယေပါ့ ဟား ဟား။<br />ဒုလဘၻ ၀တ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ တရားလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ေနက်ေက်ာင္းမွာ တရားစခန္းရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးရင္ တရားသြားထိုင္ပါတယ္။ ည တရားစခန္း ၿပီးတဲ႔ အထိေပါ့။<br />လာလည္ၾကတဲ႔ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားကို သာဓုေခၚႏိုင္ၾကေစဖို႔ အသိေပးရင္း ခဏ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။<br />ဒီႏွစ္ သႀကၤန္မွာ<br />အားလံုး ေအးခ်မ္းၾကပါေစဗ်ာ။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-3951889083752222827?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2557185309861519059.post-64054517888936833082009-03-31T19:43:00.008+06:302010-01-24T19:45:53.494+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SdIfjmt8pbI/AAAAAAAAAK8/5WcGZJ1YROU/s1600-h/mouth.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 127px; height: 151px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Zke7AP4E5Vc/SdIfjmt8pbI/AAAAAAAAAK8/5WcGZJ1YROU/s200/mouth.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319348806427125170" border="0" /></a>လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ တစ္ခုခု နင္ေနပံုရတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္ ...<br /> “တစ္ခုခု နင္ေနတာပဲ ... ဘာစားမိလို႔လဲ?”<br />လူနာက စကားမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ သူနဲ႔ ပါလာတဲ႔ အေဖာ္လူနာရွင္ကပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္ ...<br /> “ဘာမွမစားပါဘူးခင္ဗ်ာ ... ဒီလိုထင္ပါရဲ႕ ... ပါးစပ္နဲ႔ မဆန္႔တဲ႔ စကားလံုးေတြ ေျပာမိလို႔ ထင္ပါတယ္ ေဒါက္တာ ...”<br /> “ဗ်ာ! ... ဘာ .. ဘာေတြမ်ား ေျပာမိလို႔လဲ?”<br />အဲဒီလူနာရွင္ကပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္ ...<br /><br />“ <span style="font-size:180%;">က .. ခ .. ဂ .. ဃ .. င</span> .. <span style="font-size:100%;">တဲ႔ </span> ..... <span style="font-size:180%;">A .. B .. C</span> .. တဲ႔ ..... <span style="font-size:180%;">+ .. - .. x</span> .. တဲ႔ ..... <span style="font-size:180%;">X .. Y .. Z </span>.. တဲ႔ ..... <span style="font-size:180%;">ဋ .. ဌ .. ဍ</span> .. တဲ႔ ..... အဲ ... တဲ႔ .. အဲ႔ အဲ႔ .. အု .. ၀ု .. ”<br /><br />ေျပာရင္း ေျပာရင္း နဲ႔ အဲဒီလူလည္း လည္ေခ်ာင္းနင္သြားပါေတာ့တယ္။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">ဒီ၀တၱဳတိုေလးနဲ႔အတူ ၄.၉.၂၀၀၈ တုန္းက တင္ခဲ႔တဲ႔ ၀တၱဳတိုအေဟာင္းေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><a href="http://www.nwaysuelinkar.co.cc/2008/09/blog-post_8160.html"><span>ပါးစပ္</span></a></span><br /><br /> “၀ုန္း !!!”<br />အ႐ွိန္နဲ႔ေျပးလာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို အသားလြတ္ဝင္တိုက္တယ္။<br />သူေရာ ကြ်န္ေတာ္ပါ လဲက်။ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဆဲမလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့... ကြ်န္ေတာ္အံ့ဩသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဝင္တိုက္တာ လူမဟုတ္ပဲ ပါးစပ္ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္။<br /> “ေဆာရီးဗ်ာ... ေနာက္က ကြ်န္ေတာ့္သခင္လိုက္လာလို႔ ထြက္ေျပးေနတာပါ ...”<br />ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုးခပ္ေဝးေဝးမွာ ဒီဘက္ကိုေျပးလာေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ရတယ္။ အဲ... ဟုတ္တယ္ဗ် ...သူ႕မွာ ပါးစပ္မပါဘူး။<br /> “ေနပါဦး... မင္းကဘာလို႔ လူေပၚမွာမေနပဲ ထြက္ေျပးေန ရတာလဲ ?”<br />ကြ်န္ေတာ္မေနႏိုင္လို႔ ေမးမိေတာ့ ပါးစပ္ႀကီးက ျပန္ေျဖပါတယ္ ...<br /> “အို... အဲဒီလူေပၚမွာ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ ... ဘယ့္ႏွယ္ ... လူကျဖင့္ အျဖစ္မ႐ွိပဲနဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ.. ၾကာေတာ့ သူမ႐ွက္ေပမယ့္... ကြ်န္ေတာ္႐ွက္ လာၿပီဗ်”<br />ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ပဲ ပါးစပ္ႀကီး ထြက္ေျပးသြားတယ္။ ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2557185309861519059-6405451788893683308?l=nwaysuelinkar.blogspot.com' alt='' /></div>ေႏြဆူးလကၤာhttp://www.blogger.com/profile/12220623556990177048noreply@blogger.com